Monday, October 8, 2012

လြန္





          ကၽြန္ေတာ္ ေလွဆိပ္ကုိ ဆင္းလာခဲ႔ၿပီ။ ျဖတ္သန္းတုိက္ခတ္လာတဲ႔ ေလႏုေအးက ရင္ဝကုိ တည္႔တည္႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြကုိ ဆုံးျဖတ္လာခဲ႔သလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လည္း မသိခ်င္ေတာ႔။ နားမလည္ေတာ႔။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ (သုိ႔မဟုတ္) တစ္ေယာက္ေသာသူကုိ ေက်ာခုိင္းဖုိ႔ ျပင္ဆင္လုိက္ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ဒီလုိလုပ္ရက္သလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေမးလိမ္႔မယ္ ငုိရႈိက္သံသဲ႔သဲ႔ကုိေတာင္ မၾကားလုိ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္ကုိယ္ေကာင္းနဲ႔ အတၱဆန္ခဲ႔သူတစ္ေယာက္လား။ အိတ္ထဲမွာ ပုိက္ဆံအနည္းငယ္နဲ႔ စားစရာအခ်ိဳ႕၊ သံလုိက္အိမ္ေျမႇာင္။ ေနာက္ ဓားတစ္လက္။ သြားမဲ႔ခရီးက၊ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ စားေသာက္စရာ ေရ အတြက္က မပူပင္ပါ။ လုိအပ္တာက ပန္းတုိင္မေရာက္ခင္ လက္ပန္းက်မသြားဖုိ႔ဘဲ။ ေရစီးသန္တဲ႔ေနရာေတြကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ႏုိင္ဖုိ႔ မွန္ကန္တဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ခြန္အားတစ္လက္ကေတာ႔ ကုိယ္နဲ႔မခြဲမခြာ အတူပါဖုိ႔ လိုအပ္ပါလိမ္႔မယ္။ သတိနဲ႔ ခြန္အားသတၱိေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ျပင္ဆင္ၿပီးခဲ႔ၿပီ။

          ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ခရီးဆုံးပန္းတုိင္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ ရွိတယ္။ ဆီးႀကိဳေနမဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခုန္သံနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္ ရွာေဖြသိမ္းပုိက္လုိတဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရွိမယ္။ ေနာက္ၿပီး အမွန္တကယ္ ၿငိမ္းေအးတဲ႔ဘဝ။ ကၽြန္ေတာ္ အမွန္တကယ္ ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိးထားတဲ႔ဘဝ။

          လယ္ကြင္းျပင္တစ္ခုလုံးမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ေျခတစ္စုံကုိ ရပ္တန္႔လုိက္မိတယ္။ ေနာက္ကုိ ျပန္လွည္႔ၾကည္႔မိေတာ႔ ငွက္ေပ်ာေတာ စိမ္းစိမ္းစုိစုိေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ္ေနထုိင္ခဲ႔တဲ႔ အိမ္ကေလး၊ အိမ္ကေလးက ေနေရာင္ေအာက္မွာ အဝါေရာင္သန္းေနသေယာင္။

          ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္စြာ တစ္ခ်က္ၿပံဳးလုိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ပခုံးေပၚအေဝးက ပ်ံသန္းလာတဲ႔ ေရႊဂဲ။ ၾကက္တူေရြးေလးက "ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ" လုိ႔ ေမးလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လုိ ျပန္ေျဖရမွန္းမသိ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ နက္တုိးက ေနာက္က တစ္ဟုန္ထုိးေျပးလုိက္လာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္႔ ေျခေထာက္ေတြ ေရွ႕ေရာက္လာၿပီး သူ႔ဦးေခါင္းနဲ႔ အတင္းေဝွ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္ႏွာကုိ ေမာ႔ၾကည္႔တယ္၊ သူ႔မ်က္လုံးေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေမးေနသေယာင္။

          ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းတုိ႔အဝါေရာင္သန္းေနတဲ႔ အိမ္ကေလးဆီ ျပန္ၾကပါကြာ။ အသစ္ျပင္ေဆာက္ထားတဲ႔ ငါ႔အိမ္ေလးက ေနာက္ထပ္ ဆယ္မုိးေလာက္ ခုိင္ခံစြာ တည္ရွိေနမွာပါ။ မလုိက္ခဲ႔ၾကပါနဲ႔။ ဟုိးေရွ႕မွာ ျမစ္ဆိပ္ကုိ ငါျမင္ေနရၿပီ။ ငါတားလည္း မင္းတုိ႔က ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ဆင္ေျခေလွ်ာအဆုံးထိပဲ လုိက္ခဲ႔ၾကပါ။

          နက္တုိးက ကၽြန္ေတာ္႔ ေျခေထာက္ေတြကုိ ကုတ္ျခစ္ေနၿပီ။ သူ မသြားေစခ်င္ေၾကာင္း ဆႏၵျပေနၿပီ။ ေရႊဂဲက ကၽြန္ေတာ္႔ပခုံးေပၚ မၾကည္မလင္ လုိက္ပါလာရင္း အေတာင္တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္လုိ႔။

          ဆင္ေျခေလွ်ာအဆုံးျမစ္ဆိပ္ေရာက္ေတာ႔ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ သယ္ေဆာင္လာတဲ႔ ေလေအးေအးက လတ္ဆတ္လုိ႔။ နက္တုိးနဲ႔ ေရႊဂဲကုိ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ထြက္သြားတာကုိ သူတုိ႔ၾကည္႔ရက္ႏုိင္မွာ မဟုတ္သလုိ သူတုိ႔ျမစ္ဆိပ္က ကုန္းေပၚမွာ က်န္ရစ္ခဲ႔မွာကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ မၾကည္႔နုိင္။ လက္ထဲက ေက်ာပုိးအိတ္ကုိ တင္းက်ပ္စြာဆုပ္ကုိင္ရင္း ေလွကေလးဆီ ဦးတည္လုိက္တယ္။ နက္တုိးေရာ ေရႊဂဲေရာ လုိက္လာေသးတယ္။ အိတ္ထဲပါလာဲ႔ မုန္႔တခ်ိဳ႕ကုိႏႈိက္ၿပီး ေကၽြးေတာ႔ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံး မစားၾက၊ အနံ႔ေတာင္မခံ။ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။ ေက်ာပုိးအိတ္ကုိ ေလွေပၚပစ္တင္လုိက္တယ္။ ေလွက အနည္းငယ္ လူးလြန္႔သြားတယ္။

          ေျခဟန္လက္ဟန္ျပရင္း ေမာင္းထုတ္လုိက္ေတာ႔ နက္တုိးေရာ၊ ေရႊဂဲေရာ မ်က္ႏွာပ်က္သြားသလုိ ဘယ္လုိမွ တားမရတဲ႔အဆုံး ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ စိတ္ပ်က္၊ စိတ္မေကာင္းဟန္နဲ႔ ရပ္ၾကည္႔လုိ႔။ နက္တုိးေက်ာေပၚမွာ ေရႊဂဲကရပ္လုိ႔။ ငါ မင္းတုိ႔ကုိ ခ်စ္ပါတယ္။

          ေလွာ္တက္ကုိ အသာတင္ရင္း ငုတ္မွာခ်ည္ထားတဲ႔ ႀကိဳးကုိ ေျဖၿပီး ျမစ္ဆိပ္မွာ ရပ္ေနမိတယ္။ ေနာက္ေက်ာဆီမွာ နက္တုိးနဲ႔ ေရႊဂဲက မျပန္ႏုိင္၊ ကၽြန္ေတာ္ သူတုိ႔ကုိ လွည္႔မၾကည္႔ရက္ႏုိင္ေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ္ အားခဲစြာ ျပင္ဆင္ရၿပီ။ ျပင္ဆင္တုန္း ကၽြန္ေတာ္႔နားထဲ အသံသဲ႔သဲ႔ေလးတစ္ခု ေနာက္ေက်ာဆီမွာ ၾကားလုိက္ရတယ္။ အသာနားစြင္႔မိေတာ႔ စူးစူးရွရွနဲ႔ ထြက္ေပၚလာတယ္။

          လယ္ကြင္းျပင္ဆီက အသံ။

          ေနာက္ထပ္ အသံသဲ႔သဲ႔ေလး ထြက္ေပၚလာျပန္တယ္။

          အံတစ္ခ်က္ႀကိတ္ၿပီးေလကုိ ခပ္ျပင္းျပင္းရွဴလုိက္မိတယ္။

          အဲဒီအသံေလး။ အသံေလးအိပ္စက္ေနၿပီ။ အိပ္ေမာက်ေနၿပီလုိ႔ ထင္ထားခဲ႔တာ။

          ကာလၾကာရွည္နီးစပ္ေနခဲ႔တဲ႔ အသံေလး။ ႏွလုံးသားေတြ လႈပ္ခတ္လာတယ္။

          ေနာက္အသံေလးက ၾကည္လင္လာတယ္။ ပုိနီးကပ္လာတယ္။

          ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလုံးသားေတြကုိ ဆြဲညႇစ္သိမ္းပုိက္ေစခဲ႔တဲ႔ အသံေလး။

          ေလတစ္ခ်က္ေဝွ႔တာနဲ႔အခုိက္ ကၽြန္ေတာ္႔ေလွေရာ လူပါ လူးလြန္႔သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ေတြတုန္ေနၿပီ။ ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ ေလကုိ မႈတ္ထုတ္ရင္း ေလွဦးထိပ္ကုိ ျမစ္ျပင္အတြင္း တြန္းထုတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ဘဝအေမာေတြဟာ ေလေတြနဲ႔အတူ ပါသြားရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။

          ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ၾကားခဲ႔ရတဲ႔ အသံသဲ႔သဲ႔ေလးနဲ႔အတူ ေလျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ တုိက္ခတ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔လက္ထဲက ေလွဦးမွာ ခ်ည္ထားတဲ႔ႀကိဳးေလး လြတ္ထြက္သြားတယ္။

          တမင္လႊတ္လုိက္မိတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေလရဲ႕အရွိန္ေၾကာင္႔ လြတ္ထြက္သြားခဲ႔တာလား။ ပဲ႔ကုိင္သူမရွိတဲ႔ ေလွငယ္ေလး ေရလႈိင္းထက္မွာ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ျမစ္ဆိပ္မွ ေဝးရာဆီ၊ ျမစ္ေၾကာင္းအဆုံးမွာ ၿမိဳ႕ေလးရွိသလုိ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးထဲမ်ာ ကၽြန္ေတာ္ ရွာေဖြသိမ္းပုိက္လုိတဲ႔ ရင္ခုန္သံနဲ႔အတူ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ၿငိမ္းေအးျခင္းဘဝ။

          ကၽြန္ေတာ္ျမစ္ဆိပ္ကုိ ေက်ာခုိင္းလုိက္မိတယ္။ လြယ္လြယ္ကူကူေတာ႔မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲကေန မ်က္ဝန္းအိမ္ကတစ္ဆင္႔ ပါးျပင္ေပၚ က်ေရာက္လာတဲ႔ ပူေႏြးေႏြးမ်က္ရည္စ ကၽြန္ေတာ္မသုတ္မိ။ ကၽြန္ေတာ္႔ေျခေထာက္ေတြ ဆင္ေျခေလွ်ာကုန္းတက္ေလးအတုိင္း။ ကၽြန္ေတာ္႔ေနာက္က နက္တုိးနဲ႔ ေရႊဂဲက ထက္ၾကပ္မကြာ။ ေျခလွမ္းေတြက အသံေလးရွိရာ လယ္ကြင္းျပင္ေတြဆီ။ ေလျပည္ရုိင္းတစ္ခ်က္ တမင္ေဆာ႔က်ီစယ္သလုိ ကၽြန္ေတာ္႔ဆံပင္ေတြ လြင္႔ခါေနသလုိ လယ္ကြင္းျပင္က စပါးႏွံေတြ ယိမ္းထုိးေနၿပီ။

          ကၽြန္ေတာ္႔ေျခလွမ္းေတြ မရပ္တန္႔ပါ။ အဲဒီလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခုန္သံေတြလည္း…။


*          *          *

         


  မ်က္ရည္ၾကည္စေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ပါးျပင္ထက္ဆီ ေရာေထြးသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ေတြ လႈိင္းထေနတယ္။ အသံအိအိေလးတစ္ခု ငုိရႈိက္သံေလးတစ္ခု ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ေႏြးေထြးအိစက္ေနတဲ႔ ပါးမုိ႔မုိ႔ေလးကုိ အသာနမ္းရႈိက္လုိက္တယ္။ ရင္ထဲမွာ ေအးျမတဲ႔ ေရၾကည္ေလးတစ္ေပါက္ စိမ္႔ဝင္သြားသလုိ ခံစားရတယ္။ အျပင္မွာ မုိးေတြ ခပ္ပါးပါးကေန ခပ္သဲသဲ ရြာခ်ကုန္ၿပီ။ အခုေလာက္ဆုိရင္ ေလွကေလးျမစ္ငယ္မွာ လူးလြန္႔ေနၿပီလား။

          သမီးေလးရဲ႕ မ်က္ရည္ၾကည္ေလးက ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလုံးသားေတြကုိ ဆုိ႔နင္႔ေစတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ကုိ အားျပဳဆုပ္ကုိင္လာတဲ႔ လက္အစုံကုိ သတိထားမိလုိက္ေတာ႔ မိခင္ရဲ႕လက္အစုံ။ ဒီလက္ေတြက ဘဝမွာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ကူးခတ္ခဲ႔ရတဲ႔ လက္ေတြ။ ေၾသာ္ မိခင္ရဲ႕ လက္သည္းေတြေတာင္ ရွည္ေနပါေပါ႔လား။ ကၽြန္ေတာ္ ညႇပ္ေပးေနက် လက္သည္းေတြဟာ ညီၿပီး တိတိရိရိေလး ရွည္လုိ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ ေမ႔ေလ်ာ႔မႈကုိ မိခင္ရဲ႕လက္သည္းေတြက သက္ေသျပလုိ႔ေနတယ္။ မိခင္က ကၽြန္ေတာ္႔လက္ေမာင္းေတြကုိ ပုတ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခြင္ထဲမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ သမီးေလးကုိ ၾကည္႔တယ္။ ေနာက္ အေမလည္း ပါးျပင္ေပၚက်လာတဲ႔ မ်က္ရည္တစ္စက္ကုိ ပခုံးေပၚတင္ထားတဲ႔ တဘက္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ သုတ္လုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔သမီးေလးနဲ႔အေမ႔ကုိ လက္တစ္ဖက္စီနဲ႔ ဖက္ထားလုိက္မိတယ္။

          လြယ္မေယာင္နဲ႔ခက္ တိမ္မေယာင္နဲ႔နက္တဲ႔ သဘာဝတရားႀကီးၾကား ကၽြန္ေတာ္ လူးလြန္႔ခဲ႔တယ္။ ဘဝဟာ ေရစက္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ လာေရာက္ထိေတြ႔ျခင္းပဲဆုိရင္ အဲဒီေရစက္ေတြထဲက တစ္စက္ျဖစ္တဲ႔ သမီးေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ေရစက္၊ ေမတၱာအျပည္႔၊ ေႏြးေထြးမႈအျပည္႔။ သမီးေလးရဲ႕ အေမ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ ဇနီးသည္ေလးက သမီးေလးကုိ ေမြးဖြားၿပီး ႏွစ္လပဲရွိပါေသးတယ္။ ႏွစ္လေလးမွာ သူ အလုပ္လုပ္ခ်င္လုိ႔ ႏုိင္ငံျခားကုိ ထြက္သြားခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ တားျမစ္မႈေအာက္ကေန ရုန္းကန္ထြက္သြားတဲ႔ သမီးေလး မိခင္။ ကၽြန္ေတာ္ ပ်ာယာခတ္ခဲ႔ၿပီ။ ေၾကာက္လန္႔စရာ အိပ္မက္တစ္ခုလုိ နံနက္မုိးလင္းတုိင္း သမီးေလးေဘးမွာ အေမမရွိေတာ႔။ ေခ်ာ႔ျမႇဴသံမရွိေတာ႔။ ႏုိ႔တုိက္ေကၽြးမဲ႔သူ မရွိေတာ႔။ သမီးမ်က္ရည္စက္ကုိ တိတ္ေစမဲ႔သူ မရွိေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ဘဝတစ္ျခမ္းမ႐ွိေတာ႔။ သူ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား ဒီလုိလုပ္ရက္ပါလိမ္႔ဆုိတာ မစဥ္းစားတတ္ေတာ႔။

          ထြက္သြားစဥ္က ႏွစ္လသမီး၊ အခု သမီးေလးက ႏွစ္ႏွစ္သမီး။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဒုကၡေတြအတြက္ အေမက အေကာင္းဆုံး ကူညီေပးခဲ႔တယ္။ သမီးေလး လက္ကေလးတစ္ဖက္ဟာ မိခင္ရဲ႕ ေရာဂါေတြကုိ သက္သာေစခဲ႔တယ္။ အဆက္အသြယ္ဆုိတာ လုံးဝမရွိခဲ႔တဲ႔ ဇနီးသည္ဟာ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံမွာ အဆင္ေျပရဲ႕လားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ စဥ္းစားမိခဲ႔တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိပ္ရာဝင္ခ်ိန္တုိင္း ေမတၱာပုိ႔မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ေမတၱာေတြေၾကာင္႔ပဲလား။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာလာတဲ႔အခ်ိန္က်မွ ဇနီးသည္ဟာ အလုပ္သြားလုပ္တဲ႔ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံမွာ သူေဌးတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ေတာင္ ရေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ျပန္လာႏုိး၊ ဆက္သြယ္ႏုိးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ရတယ္။ သမီးေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ခြဲခြာသြားႏုိင္တဲ႔ စိတ္ကုိ အံ႔ၾသရင္း မထူးဆန္းေတာ႔ပါဘူး။ ေလာကဓံကုိ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူ လက္တြဲေလွ်ာက္ရဲတဲ႔ သတၱိ ခြန္အား သူ႔မွာ မရွိလုိ႔ေနမွာပါလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ ကုိယ္႔ေသြး၊ ကုိယ္႔သား၊ သမီးေလးရွိေနေသးတယ္ဆုိတာ သတိမွရပါေလစ။

          သမီးေလးက ႀကီးလာေတာ႔ သူ႔အေမနဲ႔ ခၽြတ္စြတ္တူေနတယ္။ သမီးေလးကုိ ျမင္တုိင္း သူ႔အေမကုိျမင္ေနရသလုိပဲ။ ေလာကႀကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ဘာလုိ႔ ဒီျပစ္ဒဏ္မ်ိဳး ေပးခဲ႔ရသလဲ။ အရင္တုန္းက စိတ္ထဲမွာ သူ႔အေမ တစ္ေန႔ျပန္လာမွာပါလုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း၊ ေနဝင္ရင္း ေနာက္တစ္ေန႔ရဲ႕ မနက္ျဖန္ေတြကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ရင္းနဲ႔ ရွင္သန္ေစခဲ႔တယ္။

          ျပန္မလာေတာ႔ဘူးဆုိတာ သိလုိက္ရခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္အစုံလုံး ခါးသက္ေနခဲ႔တယ္။ အိပ္မက္ေတြခါးသလုိ ျမင္ျမင္ကရာ အကုန္ခါးသီးေနေတာ႔တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္႔ လက္တြဲေဖာ္ဟာ ဘာျဖစ္လုိ႔ သစၥာမရွိခဲ႔ရတာလဲ။ ဘဝကုိ ရုန္းကန္ၿပီး မျဖတ္သန္းခ်င္တဲ႔ ကေလးအေမက ေနာက္လွည္႔မၾကည္႔ သြားခ်င္တဲ႔လမ္းဆီ ေရွ႕သုိ႔သာ ဦးတည္ခဲ႔တယ္။ သြားပါရေစ ေမာင္ရယ္။ ေမာင္နဲ႔ သမီးေလးအတြက္တဲ႔လား။ သမီးေလးကုိ ဘဝမွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေလး ထားခ်င္လုိ႔ပါတဲ႔။

          ထြက္သြားတဲ႔အခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သမီး အတြက္ကေတာ႔ ေကာင္းကင္တစ္ခု ေပ်ာက္ဆုံးခဲ႔တယ္ဆုိတာ သူကေတာ႔ သိမွာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဒီေကာင္းကင္ႀကီး ဘယ္ေတာ႔ လင္းလာမတုံး၊ လင္းလာမတုံးနဲ႔ ေစာင္႔ၾကည္႔ရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ႔ရပါတယ္။ ႏွလုံးသားရဲ႕ တစ္စုံလုံးဟာ ကုိယ္လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္သြားနုိင္ဖုိ႔ အတၱနဲ႔ လဲလွယ္သြားခဲ႔ေလသလား။

          ခါးသီးတဲ႔စိတ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေလလြင္႔ခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တည္ေဆာက္ခဲ႔ၾကတဲ႔ ကမ္းေျခဟာ လြယ္လြယ္ေလးမွ မဟုတ္ခဲ႔တာ။ ေရနဲ႔အတူ ပါလာခဲ႔တဲ႔ ဒုိက္ေတြနဲ႔ အမႈိက္သရုိက္ေတြကုိ ဖယ္ရွားရင္း ဘဝတစ္ခုကုိ ခုလုိ မိသားစုေလးတစ္ခုရဖုိ႔ ဘယ္ေလာက္ရင္းခဲ႔ရသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ အနီးဆုံး ေဆြမ်ိဳးဆုိလုိ႔လည္း အေမတစ္ေယာက္ပဲ ရွိခဲ႔တာပါ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကုိယ္တုိင္ေမြးဖြားခဲ႔တဲ႔ သမီးေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိၾကည္႔ဖုိ႔ ေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။

          ေလာကႀကီးက မထင္မွတ္တဲ႔ အရာေတြေပးဖုိ႔ အခ်ိန္မေစာင္႔ခဲ႔ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္အတြက္ အေမမႀကိဳက္တဲ႔ အရည္ေတြ ေသာက္ခဲ႔တယ္။ အထီးက်န္လာတဲ႔ စိတ္ဒဏ္ရာေတြကုိ ေရစိမ္ခဲ႔တယ္။

          ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ေတြ ၿပိဳဆင္းလုလုနဲ႔ သမီးေလးမ်က္ႏွာျမင္ အားျပန္တက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ေလျပည္ေတြကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔တယ္။ အိပ္မက္ဆုိးေတြက လႈပ္ႏုိးလူးလြန္႔ဖုိ႔ အခ်ိန္မ်ားစြာ ေပးဆပ္ခဲ႔ရတယ္။ ေပ်ာက္သြားတာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အနာစိမ္းေလးကေန က်က္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မရင္႔က်က္ခဲ႔ဘူး။ ေလာကမွာ တစ္ခါတေလ မထင္မွတ္တဲ႔ အရာေတြဟာ ေထာင္႔ခ်ိဳးတစ္ခုကေန ေပၚလာတတ္တယ္ဆုိတာ လက္ခံလုိက္ရတယ္။

          ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ႏွလုံးသားေတြကုိ အတန္ငယ္ရင္႔က်က္ေစခဲ႔သူ သူမက ေလျပည္နဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္႔ဘဝကုိ စာနာလာတယ္၊ ေဖးမလာတယ္။ သူမ ကမ္းလာတဲ႔ လက္သြယ္သြယ္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ မဆုပ္ကုိင္ရဲခဲ႔ဘူး။ သူမကေတာ႔ သတၱိေကာင္းစြာ ကၽြန္ေတာ္႔လက္ေမာင္းေတြကုိ မွီခုိအားျပဳလာခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ေရွ႕က ေျမနီလမ္းေလးထဲ တုိးဝင္ေလွ်ာက္လုိ႔။ ကေလးခ်စ္တတ္တဲ႔ ဆရာမေလးဟာ သမီးေလးကုိလည္း ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ကၽြန္ေတာ္႔မိခင္အေပၚမွာလည္း ရုိေသျပဳစုလုိ႔။

          သံေယာဇဥ္ဆုိတဲ႔ မျမင္ႏုိင္တဲ႔ အမွ်င္ပါးေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္မိတယ္။ မ်က္စိမွိတ္ရင္း တုိးဝင္မိၾကတဲ႔ သံေယာဇဥ္ကေန နယ္မကၽြံမိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္႔ေျခလွမ္းေတြကုိ ျပန္ျပန္ရုပ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဘဝကုိ သိထားတဲ႔ သူမ မ်က္ဝန္းက သနားေနတယ္ဆုိတဲ႔ အရိပ္ေတြ အုံ႔မုိးလုိ႔။ မသနားပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ အသနားခံရတဲ႔လူ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။

          ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ဥေပကၡာကုိ ပါးပါးေလး ရသြားရုံရွိေသး။ သူမ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ မုန္းသြားပါေစ အေတြးနဲ႔ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေနခဲ႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မထင္မွတ္စြာ သူမရဲ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚထားတဲ႔ သေဘာထားေတြကုိ သိရတဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ္႔ ဥေပကၡာကုိ မျပဳရက္ႏုိင္ေတာ႔။ ငုိခ်က္လ်က္ လက္တုိ႔ဆုိသလုိ ေခ်ာ႔လည္းေခ်ာ႔လုိက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခြင္ထဲမွာ သူမဟာ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ ငုိပါေတာ႔တယ္။

          ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလုံးသားေတြ တုန္ခါေနခဲ႔တယ္။ သူမရဲ႕လြင္႔ေနတဲ႔ ဆံပင္ေတြကုိ ခပ္ဖြဖြနမ္းမိတယ္။ ပင္လယ္ဆီက တဝုန္းဝုန္းလႈိင္းေတြကလည္း ကမ္းစပ္ကုိ လာလာနမ္းတယ္။ သူမဟာ တစ္ေန႔က်ရင္ ၿမိဳ႕ေလးဆီကုိ ျပန္သြားမွာပါ။ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ သူမ ေဖေဖ ရွိေသးတယ္ေလ။ ကေလးေတြ သူမကုိ ခ်စ္သလုိ ကၽြန္ေတာ္လည္း…

          ကၽြန္ေတာ္႔ဘဝေလး သူမေၾကာင္႔ အတန္ငယ္စုိျပည္လာတယ္ဆုိရင္ မမွားပါဘူး။ သမီးကေလးနဲ႔လည္း လက္ပြန္းတတီး အေမက သိတယ္၊ ရိပ္မိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိတားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။

          အစကေတာ႔ ကုိယ္တုိင္ဥေပကၡာျပဳထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူမရဲ႕ ဂရုစုိက္မႈေတြ ေဖးမလက္တြဲမႈေတြ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ဟန္ပန္ အျပဳအမူေတြေၾကာင္႔ ကုိယ္တုိင္ ရုန္းမထြက္ႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ အေမ႔ရဲ႕ စဥ္းစားပါဦး ငါ႔သားရယ္ အပ်ိဳႏုႏုထြတ္ထြတ္ေလးတစ္ေယာက္က ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ငါ႔သားကုိ ယူပါ႔မလား။ သူလည္း တာဝန္ၿပီးဆုံးလုိ႔ ျပန္သြားရင္ ၿပီးသြားမွာပါ။ အခုကတည္းက ေမ႔လုိက္ပါ သားရယ္တဲ႔။ အေမ႔သားေလး ခံစားရမွာ စုိးလုိ႔ပါတဲ႔။ အေမ ဘာေတြေတြးၿပီး ေျပာေနမွန္းမသိခဲ႔ဘူး။ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမတၱာစစ္နဲ႔ ခ်စ္ၾကတာပါ။ ဒီအထဲမွာ အေရာင္ေတြ ဖြဲ႔စည္းမႈ အနိမ္႔အျမင္႔ေတြ မပါခဲ႔ဘူး။ ဒီလုိပဲ အေမ႔ကုိ ေျပာခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ ယုံခဲ႔တယ္။ သူမနဲ႔ လက္တြဲရင္ ၿမိဳ႕ေတာ႔ လုိက္သြားရမယ္ဆုိေတာ႔ အေမ႔မ်က္ရည္ေတြ ဝုိင္းသြားတာကုိ ရိပ္မိခဲ႔တယ္။

          တကယ္ပါပဲ။ သူမ ၿမိဳ႕ကုိ တစ္လတစ္ေခါက္ေလာက္ ျပန္ေလ႔ရွိတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ျပန္လာေတာ႔ သူမ ပုံစံတစ္မ်ိဳးေလး ျဖစ္ေနတယ္။ အိမ္ကုိလည္း သိပ္မလာေတာ႔။ ေတြ႔ေတာ႔လည္း ေအးတိေအးစက္ေလး ကၽြန္ေတာ္႔ကိုပဲ ၾကည္႔ေနခဲ႔တယ္။ ေမးလုိ႔လည္းမရ။ ေနာက္တစ္ေန႔ မလာ မလာနဲ႔ သူေနတဲ႔ရြာထဲက ေနရာေလးဆီ လုိက္သြားေတာ႔ သူမ ၿမိဳ႕ကုိ အၿပီးျပန္သြားၿပီတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ငုတ္တုတ္ထုိင္မိရက္သား ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာပစၥည္းမွ မရွိေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ထားရစ္ခဲ႔ၿပီလား။ စာေလးတစ္ေစာင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေပးမသြားဘူး။ ႏႈတ္ဆက္မသြားဘူး။ ခ်စ္ပါတယ္ဆုိၿပီး ရင္ခြင္ထဲကုိ ဝင္လာတဲ႔သူမဟာ ခုေတာ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခြင္ထဲက ထြက္သြားျပန္ၿပီ။

          ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔ ေလျပည္ေတြဟာ ရုိင္းသြားျပန္ၿပီလား ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစားေတာ႔။ ဘာမွ မစဥ္းစားႏုိင္ေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ အိမ္ေလးဆီေျပး၊ ေက်ာပုိးအိတ္ကုိယူလုိ႔ ျမစ္ဆိပ္ဆီ ေလွဆိပ္ဆီ ေျပးခဲ႔တယ္။

          ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ သူမ ကၽြန္ေတာ္႔ကို တစ္ခုခုေတာ႔ ေျပာေစခ်င္တယ္။ ဒီအတုိင္းေနေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလုံးသားကုိ ေလျပည္ေတြနဲ႔အတူ ေဆာ႔ကစားခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွလုံးသားေတြ က်စ္လ်စ္ၿပီး သူမအေပၚ အမွန္တကယ္ ခ်စ္မိသြားၿပီဆုိမွ ဒုတိယ မုိးေကာင္းကင္က ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ႏႈတ္မဆက္ေတာ႔။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ အိပ္မက္ေတြ ထပ္မံဆုံးရႈံးခဲ႔ျပန္ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခုိင္ၿမဲပါတယ္ဆုိတဲ႔ လက္ေတြ ဘာကုိယုံၾကည္ရမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ အေျဖမရွိေတာ႔ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ မခ်စ္ေတာ႔ရင္ေနပါ။ အေျဖတစ္ခုကုိေတာ႔ ထားခဲ႔ပါ။

          ကၽြန္ေတာ္ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ဆီ ေျပးမိတယ္။ ၿမိဳ႕ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခုန္သံနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္႔အိပ္မက္ေတြကုိ ျပန္လည္ရွင္သန္ေစခဲ႔သူ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလုံးသားက ခရီးႏွင္ေနေပမဲ႔ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္ေတာ္ ၿပိဳလဲခဲ႔ၿပီ။ ေျခလွမ္းေတြ ရပ္တန္႔ခဲ႔ၿပီ။ ေလွကေလးက ေရလႈိင္းနဲ႔အတူ လြတ္ထြက္ရင္း။

          ကၽြန္ေတာ္႔နားဆီ ရုိက္ခတ္လာတဲ႔ အသံစူးစူး ေသးေသးေလး။ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ေတြ တဆတ္ဆတ္ခုန္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ႔ရတဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလး။ လြန္ဆြဲပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလုံးသားကုိ အဲဒီ အသံေလးကပဲ သိမ္းပုိက္လုိက္တယ္။ ေျခလွမ္းေတြကုိ ခ်ည္႔နဲ႔ေစခဲ႔တယ္။

          ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းသြားခ်င္ေနတဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးဆီ ဘယ္ေတာ႔မွ သြားျဖစ္ေတာ႔မွာ မဟုတ္ပါ။ ဘယ္ေတာ႔မွလည္း ေရာက္ေတာ႔မွာ မဟုတ္ပါ။ ဒါကေတာ႔ ေသခ်ာသြားခဲ႔ၿပီ။ နက္တုိးနဲ႔ ေရႊဂဲ ကၽြန္ေတာ္႔ေနာက္က ထပ္ၾကပ္မကြာလုိက္ပါရင္း ေပ်ာ္ေနၾကသလုိ ျဖဴစင္တဲ႔ သမီးေလး ေပ်ာ္မယ္။

          အေမလည္း ေပ်ာ္မယ္။

          ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ဆုိရင္ ေပ်ာ္ႏုိင္သြားမွာပါ။

          ဒီအေတြးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ အဝါေရာင္သန္းေနတဲ႔ အိမ္ေလးဆီ ေျခလွမ္းေတြ အေျပးတစ္ပုိင္း ဦးတည္ခဲ႔မိေတာ႔တယ္။



ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း (ေအာက္တုိဘာ၊ ၂ဝ၁၂)


2 comments:

myotthakoyin said...

A clear, smooth, simple and pure(no English words) myanmar prose (zagapyay) that pulls a reader right into its fast-moving , multi-dimension (the past failed marriage, a new fleeting pleasure and being a loving and caring father) and intense 'pu-du-zin'-the ordinary human-desires. The main message , I guess, is its redemption quality:self-realisation of the man in the end.

Junemoe said...

လြန္ ဆုိတဲ႔ အတုိင္း သမီးေလးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ႔တဲ႔ ခ်စ္သူေနာက္ကုိ လုိက္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔စိတ္ ႏွစ္ခု လြန္ဆြဲပုံေလးကုိ ေဖာ္က်ဴးေရးဖြဲ႔သြားတာေလး...အရမ္းၾကိဳက္တယ္ ဆရာမ။
ဒီလ ေရႊ၀တၳဳအားလုံးလုိလုိ အရမ္းေကာင္းတယ္...။
ဆရာမ ရဲ႕ ေနာက္ထပ္ ၀တၳဳေတြလည္း ေမွ်ာ္လင္႔လ်က္...:)

ခ်စ္ခင္တဲ႔