Monday, October 1, 2012

မုသား




            လုိက္ကာစေလးကုိ အသာဆြဲကာ အခန္းထဲကုိ တစ္ခ်က္ေခ်ာင္းၾကည္႔လုိက္တယ္။ ခုတင္ေပၚမွာ အိပ္တစ္ဝက္ ႏုိးတစ္ဝက္ ျဖစ္ေနပုံရေသာ သူမဟာ လူးလိမ္႔ေနတယ္။ ဘာအသံမွ မၾကားရေပမယ္႔ သူမ ႐ႈိက္ေနပုံရၿပီး ပခုံးေလးေတြက နိမ္႔တစ္လွည္႔ ျမင္႔တစ္လွည္႔။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ဆံပင္ေတြထဲ လက္ေတြကုိ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ထုိးသြင္းပစ္တယ္။
            ေဆး ေသခ်ာဆုိးထားတာ မဟုတ္တဲ႔ နီညိဳေရာင္ ဆံႏြယ္ေတြက ေက်ာျပင္မွာ ယိမ္းေခြက်ေနတယ္။ ေနာက္ေက်ာက ျမင္ရတဲ႔ သူမကုိယ္လုံးေလးဟာ ဖူးပြင္႔စ ပန္းေလးတစ္ပြင္႔လုိ တင္းရင္းက်စ္လစ္ၿပီး လွပေျပျပစ္ေနတယ္။ အေပၚေလးကုိ ေခါက္ၿပီးတင္ေနတဲ႔ ပါတိတ္ထဘီေလးေအာက္က ေျခသလုံးသားက ဝင္းဝါေနတယ္။
            သူမကုိ စ,ေတြ႔ခါစကတည္းက သူမအလွနဲ႔ ဘာမွမဆုိင္တဲ႔ ဘဝတစ္ခုက ပါခဲ႔ၿပီးသား။ မ်က္ဝန္းတစ္ခ်က္ ဖ်တ္ခနဲ ၾကည္႔တုိင္း မ်က္ေတာင္ရွည္ရွည္ေတြေအာက္က မ်က္ဆံမည္းမည္း မ်က္ဝန္းတစ္စုံက အေတာ္႔ကုိ လွပၿပီး ဆြဲေဆာင္မႈ ႐ွိလွတယ္။ ျပဴးတာလည္းမဟုတ္။ မ်က္ဝန္းေတြက ရီၿပီး ညွိဳ႕ေနတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီေန႔ကေတာ႔ မ်က္ဝန္းအိမ္မွာ မ်က္ရည္ေတြအျပည္႔နဲ႔ ေတြ႔ရတယ္။ သူမက အသားအေရလည္း လွတယ္။ ေနာက္မွ သူမက ရွမ္းဓႏုစပ္လူမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး အသားမစားဘဲ အသီးအရြက္ေတြပဲ စားတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သူမ အသားအေရ လွတာပဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။
            သူမနာမည္က ခင္ေမ…။ အသက္က ႏွစ္ဆယ္႔ႏွစ္။ စေတြ႔တုန္းက ခင္ေမ႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ပြန္းပဲ႔ၿပီး ေသြးေလးမ်ားပင္ စုိ႔ေနၿပီး ၿပဲေနတဲ႔အက်ၤ ီစေအာက္က ေပၚေနတဲ႔ ပခုံးသား၊ ဆံပင္ေတြက ဖရုိဖရဲ။ ေရွ႕အက်ၤ ီ အေပၚ ၾကယ္သီးႏွစ္လုံးပင္ မရွိေတာ႔။ ခင္ေမ႔ပုံစံ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ႔ ရင္ဘတ္ေတြ ဆူေဝလႈပ္ခတ္ေနသလုိပဲ။ ေရေအးတစ္ခြက္တုိက္ၿပီး ကၽြန္မအက်ၤ ီနဲ႔ လုံခ်ည္ကုိ လဲဝတ္ခုိင္းလုိက္တယ္။ ခင္ေမ႔စိတ္ေတြ နည္းနည္းၿငိမ္သြားၿပီးမွ ကၽြန္မ ေမးရေတာ႔တယ္။ ခင္ေမ႔ကုိ ကၽြန္မထံ လာအပ္သြားတာက ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေလးေတာ္ရုံပဲေတာ္တဲ႔ ေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္။ နာမည္က ေဒၚျမ…။ အကူအညီလုိတဲ႔ အိမ္ေတြမွာ ညမအိပ္ပဲ အဝတ္ေလွ်ာ္၊ ထမင္းခ်က္ လုိက္လုပ္တယ္။ ကၽြန္မဆီမွာ ႏွစ္ခါ အဝတ္လာေလွ်ာ္ေပးဖူးတယ္။
            "သမီးရယ္ ကူပါကြယ္… ဒီေကာင္မေလး မဟုတ္ရင္ ေသေတာ႔မယ္… သမီးလည္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ လုိခ်င္တယ္ဆုိေတာ႔… သူ ခ်က္တတ္ ျပဳတ္တတ္ပါတယ္… အသိဥာဏ္ကေတာ႔ နည္းတယ္… သင္ေပးရမွာေပါ႔ေလ… ႏုိ႔မုိ႔ ပေထြးလက္ထဲမွာ ဒုကၡလွလွေရာက္ေတာ႔မယ္… ခုလည္း…"
            အေဒၚႀကီးက ဆက္မေျပာဘဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားဟန္နဲ႔ -
            "ခု… ပေထြးရဲ႕ လက္ခ်က္ မိသြားၿပီလား"
            "ညက ေမွာင္ေမွာင္နဲ႔ အလုပ္ကျပန္လာတဲ႔ ခင္ေမကုိ ငွက္ေပ်ာပင္ေနာက္ကေန ဘြားခနဲထြက္လာၿပီး မုဒိမ္းၾကံေတာ႔တာပဲ… ေဒၚႀကီးေတြ႔လုိ႔ ဒီေကာင္မေလး အသက္ရွင္တာေပါ႔"
            "ခင္ေမ႔ အေမကေရာ…"
            "သူ႔အေမက သူ႔ေယာက္်ားအေၾကာင္း သိပုံရတယ္… ေဒၚႀကီးကုိ တစ္ခါေခၚေျပာဖူးတယ္… သူလည္း မႏုိင္ဘူးထင္ပါတယ္… ေနာက္ၿပီး ဒီေကာင္မေလးအတြက္ အႏၱရာယ္ရွိတယ္.. ဝင္ေငြကနည္းေတာ႔ ဟင္းစားလည္း မႏုိင္ပါဘူး… သူ႔ကုိလည္း လမ္းမွာ ေဒၚႀကီး ေျပာလာတယ္… သမီးဆီမွာေနဖုိ႔ သူ ေခါင္းညိတ္တယ္"
            "အင္းေပါ႔ေလ သနားစရာပါပဲ… ဒါနဲ႔ ေဒၚႀကီး… ခင္ေမ ဟုိဒင္းေတာ႔ မျဖစ္ခံရတာ ေသခ်ာပါတယ္ေနာ္"
            "ေၾသာ္ ဟုိ..ဟုတ္…မျဖစ္ပါဘူး… ရုန္းရင္းကန္ရင္း ျဖစ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေဒၚႀကီးနဲ႔ ေတြ႔တာ"
            "ေကာင္းၿပီေလ.. သူ႔ အေမလည္း သိလား… ကၽြန္မဆီမွာ ထားမွာ…"
            "ေဒၚႀကီးေျပာလုိက္မယ္… သူလည္း ဝမး္သာမွာပါ… သမီးဆီဆုိေတာ႔ ေဒၚႀကီးလည္း စိတ္ခ်ပါတယ္"
            ေဒၚႀကီးက ေနာက္ေန႔ ခင္ေမ႔ရဲ႕ အဝတ္အစားထုပ္ေတြ လာေပးသြားတယ္။
            ကၽြန္မ မႏၱေလးေဆးရုံႀကီးကေန ဒီနယ္ၿမိဳ႕ေလးကုိ ေျပာင္းေရႊ႕တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရေတာ႔ ကၽြန္မေနဖုိ႔ သီးသန္႔ တုိက္ခန္းေလး ရတယ္။ တသီးတသန္႔ေလးျဖစ္ေနတဲ႔ ကၽြန္မေနရာမွာ မလာရဲလုိ႔ပဲ ထင္ပါတယ္၊ လူသူ အလာနည္းတယ္။ ဒီနယ္ကလူေတြ လူစိမ္း အင္မတန္ေၾကာက္ၾကတယ္။ ဆရာမႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကၽြန္မေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ေဒၚႀကီးနဲ႔ ေတြ႔တယ္။ သူ႔ကုိ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ လုိခ်င္ေၾကာင္း ေျပာလုိက္တယ္။ ဒီေန႔ ေဒၚႀကီးေခၚလာတဲ႔ ခင္ေမကေတာ႔ အားကုိးရာမဲ႔ပုံစံ။ သူ႔ရဲ႕ အေျခအေနကုိ မသိရေသးေပမယ္႔ လက္ခံေခၚထားဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ ဒဏ္ရာရခဲ႔တဲ႔ ခင္ေမ႔ကုိ ေဆးထည္႔ေပးၿပီး ဘာမွ မစဥ္းစားေတာ႔ဘဲ ေကာင္းေကာင္းအနားယူၿပီး အိပ္ဖုိ႔ ေျပာထားတယ္။ ခင္ေမ႔ပုံစံက ေကာင္းေကာင္းေတာ႔ အိပ္ေပ်ာ္မယ္႔ပုံ မေပၚဘူး။ ခုတင္ေပၚမွာ ဟုိလွိမ္႔ ဒီလွိမ္႔နဲ႔။

*          *          *

            ဧည္႔ခန္းမွာ မလႈပ္မယွက္ထုိင္ေနတဲ႔ ခင္ေမကုိ စိတ္ေျပရာေျပေၾကာင္း ေလွ်ာက္ေျပာၿပီး ဘာေတြလုပ္ရမယ္ဆုိတာ ေျပာျပျဖစ္တယ္။
            "ခင္ေမ… ခုခ်ိန္မွာ စိတ္ေတြၿငိမ္ဦးမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ကၽြန္မသိတယ္… ဒါေပမဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၿပီး ဘာမွမေတြးနဲ႔… အေမ႔ကုိ လြမ္းေနလား"
            "မလြမ္းဘူး"
            "ေၾသာ္… ေက်ာင္းေရာ ဘယ္ႏွတန္းထိ သင္ခဲ႔ရလဲ"
            "ေျခာက္တန္း"
            "ေၾသာ္… မဆုိးဘူးပဲ… ဟုိက စာအုပ္စင္မွာ မဂၢဇင္းေတြ၊ စာအုပ္ေတြ ရွိတယ္… ယူဖတ္… ၿပီးရင္ ေသခ်ာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပန္ထားေနာ္… စာဖတ္တာ ေကာင္းတယ္… ကၽြန္မက ေဆးခန္း လူနာသြားၾကည္႔ခ်ိန္မွာ ခင္ေမက ဒီအိမ္ကုိ ေစာင္႔ေရွာက္ရမယ္… ကၽြန္မ မွာတာေတြကုိ လုပ္ထားၿပီးရင္ နားေပါ႔… ေန႔လယ္ အိပ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ တံခါးပိတ္အိပ္ေနာ္…"
            "ဆရာမ… ကၽြန္မ အိမ္ခဏျပန္ခ်င္တယ္"
            "ဟင္… ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ"
            "ခဏပါ… ကၽြန္မ ပစၥည္းေတြ က်န္ခဲ႔ေသးတယ္… သြားယူၿပီး ျပန္လာမယ္… အေမ႔ကုိလည္း ကန္ေတာ႔ခဲ႔ခ်င္ေသးတယ္"
            "ဒါဆုိလည္း ေန႔လယ္ တံခါးေသာ႔ခတ္ၿပီး ျပန္လုိက္ ခင္ေမ… ကၽြန္မ စိတ္ခ်မယ္ေနာ္…ပေထြးနဲ႔ ေတြ႔ေနဦးမယ္"
            "ကၽြန္မ ေဒၚႀကီး ေခၚသြားမယ္.. ညေနက် ဒီကုိ ကၽြန္မေရာက္ေအာင္ ျပန္လာမွာပါ"
            "ေအး…ေအး…"
            ကုိယ္ကေခၚထားၿပီဆုိမွေတာ႔ ကုိယ္႔လက္ထဲ တစ္ခုခုျဖစ္မွာကုိေတာ႔ စုိးရိမ္မိတယ္။
            ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔ ခင္ေမ႔ကုိ ေတြ႔ရတယ္။ ထမင္းဟင္းခ်က္ထားၿပီး ကၽြန္မ အဝတ္ေတြလည္း ေလွ်ာ္ထားတယ္။ ပန္းပင္ေတြလည္း ေရေလာင္းထားတယ္ဆုိေတာ႔ မဆုိးဘူးပဲ။ ေရခ်ိဳးၿပီးထားပုံပဲ။ သနပ္ခါးခပ္က်ဲက်ဲ တင္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။
            "ခင္ေမ အိမ္ျပန္တာ အဆင္ေျပခဲ႔လား… အေမနဲ႔ေရာ ေတြ႔ခဲ႔လား"
            "ေတြ႔ခဲ႔တယ္ ဆရာမ… ေသခ်ာလည္း ေျပာခဲ႔တယ္"
            "ေအး…ေအး… ေကာင္းတယ္… ဒီမွာေတာ႔ အႏၱရာယ္မရွိဘူး… လုိအပ္တာရွိရင္ေျပာ… ဘာမဆုိတုိင္ပင္… ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းေျပာ… ဟုတ္လား"
            "ဟုတ္ကဲ႔ ဆရာမ"
            "ခုေရာ ခင္ေမ႔စိတ္ေတြ ဘယ္လုိလဲ အဆင္ေျပလား… ဘုရားစာအုပ္ေတြ ေပးဖတ္ဦးမယ္"
            ခင္ေမက ေခါင္းညိတ္ေပမယ္႔ စိတ္ဝင္စားလား၊ မဝင္စားလားေတာ႔ မသိႏုိင္။ သူမမ်က္ႏွာ ခပ္မႈန္မႈန္ျဖစ္ေနၿပီး မတက္ၾကြတာကေတာ႔ ၾကာရင္ မေကာင္းႏုိင္။ ငယ္ရြယ္ေသးတဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒဏ္ရာအမာရြတ္ကုိ တျဖည္းျဖည္းကုစားဖုိ႔ လုိအပ္တယ္။ ဒီအမာရြတ္ဟာ ခင္ေမ႔ရင္ထဲ အၿမဲရွိမေနေစခ်င္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ခံစားမႈေတြကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ေအာင္ ျပဳျပင္ဖုိ႔ လုိအပ္တယ္။ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိယ္ေရာ ယုံၾကည္စိတ္ရွိေသးရဲ႕လား။ ဒီလုိ ကိစၥမ်ိဳးမွာ ႀကံဳေတြ႔သူတုိင္း တဇြတ္ထုိးနဲ႔ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္သြားတတ္တဲ႔ အျပဳအမူေတြက ရွိခဲ႔ဖူးၾကတယ္ မဟုတ္လား။
            ခင္ေမ႔အေနနဲ႔ ကုိယ္႔စိတ္ကုိ ေသခ်ာနားမလည္ႏုိင္ရင္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ျပန္လည္ျပဳျပင္ႏုိင္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းလိမ္႔မယ္။ လက္ရွိဘဝကုိ စနစ္တက် လက္ခံႏိင္ဖုိ႔၊ ေက်နပ္ယုံၾကည္ႏုိင္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေတာ႔ လုိအပ္မယ္။
            ခင္ေမက အလုပ္ေတြေတာ႔ လုပ္ပါရဲ႕။ စိတ္နဲ႔လူနဲ႔ မကပ္တာေၾကာင္႔ စိတ္အလ်ဥ္လႈိင္းေတြကုိ တစ္ေနရာတည္း စုစည္းႏုိင္ပုံေတာ႔ မရပါ။ ခင္ေမ႔စိတ္ထဲ နာက်င္မႈကုိ ကၽြန္မရဲ႕ ခြဲစိတ္အတတ္ပညာနဲ႔ ဘယ္လုိမွ ခြဲစိတ္ကုသလုိ႔ ရႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ ယုံၾကည္မိတယ္။

*         *          *

            ခင္ေမ ကၽြန္မဆီေရာက္တာ တစ္လနီးနီး ရွိသြားၿပီ။ သူ႔အေမလာတာ မေတြ႔သလုိ၊ ေဒၚႀကီးလည္း ေပ်ာက္သြားတာ ၾကာခဲ႔ၿပီ။ ခင္ေမ႔ကုိ ကၽြန္မဆီမွာ စိတ္ခ်လက္ခ် အပ္ႏွံလုိက္ပုံရတယ္။ ခင္ေမက သူ႔အလုပ္သူ ပုံမွန္လုပ္ေနေပမယ္႔ သူ႔အေျခအေနက normal ပုံစံေတာ႔ မဟုတ္ေသးဘူးလုိ႔ ကၽြန္မ ထင္တယ္။ စိတ္ကူးယဥ္လြန္းတယ္လုိ႔ ခင္ေမ႔ကုိ ကၽြန္မျမင္မိတယ္။ တစ္ခုခုကုိ ၾကည္႔ၿပီးရင္ ျပန္ၿပီး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနတာ တေမ႔တေမာ။ TV ဇာတ္လမ္းတြဲတခ်ိဳ႕ထဲက မင္းသမီးေနရာမွာ သူက ဝင္ခံစားခ်င္ ခံစားေနတတ္တယ္။ ခင္ေမက ရုပ္သံေတြကုိ ပုိသေဘာက်တတ္ၿပီး စာဖတ္ေစခ်င္ေပမယ္႔ စာဖတ္တာေတာ႔ သိပ္မေတြ႔ရတတ္ပါ။
            တစ္ခါတစ္ခါ မဂၢဇင္းထဲက မင္းသား၊ မင္းသမီးပုံေတြကုိ စိတ္လုိလက္ရၾကည္႔ရင္း အသံတုိးတုိးနဲ႔ ေျပာေနတတ္တယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ေနရတာကုိ မေပ်ာ္လွေပမယ္႔ စိတ္မညစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ကၽြန္မထင္တယ္။
            အလုပ္ကုိ ေသေသသပ္သပ္ လုပ္တတ္ေပမယ္႔ စိတ္မပါေတာ႔ရင္ မွာထားတာေတြ မၾကာခဏ ေမ႔တတ္ၿပီး၊ ေရခ်ိဳး ၿဖီးလိမ္း ျပင္ဆင္မႈေတြ ရံဖန္ရံခါေတာ႔ လုပ္တတ္တယ္။ ကၽြန္မကုိေတာ႔ ဂရုစုိက္တတ္တယ္။ ညဆုိရင္ ႏွိပ္ေပးတတ္တယ္။ ခင္ေမက ပေထြးေရာ အေမ႔ကုိေရာ ႏွိပ္ေပးရတယ္တဲ႔။ ကၽြန္မက အေမ႔ကုိ သတိမရဘူးလား ေမးတုိင္း မရဘူးပဲ သူမ ေျဖတတ္တယ္။ အေနၾကာလာေတာ႔မွ သူမ အရိပ္အကဲကုိၾကည္႔ရင္း -
            "ခင္ေမ အဲဒီေန႔က အေၾကာင္း ေျပာျပပါဦး… ပေထြးက အၿမဲ အဲဒီလုိ ခင္ေမ႔အေပၚ မရုိးမသား ၾကံစည္ေနတာ ၾကာၿပီလား"
            "သိပ္ေတာ႔လည္း မၾကာေသးပါဘူး… ပေထြးက ဒီလုိပါပဲ… ကၽြန္မကုိ ခုိးေၾကာင္ခုိးဝွက္ ၾကည္႔ၾကည္႔ေနတာ ၾကာၿပီေပါ႔… သူက အရက္မေသာက္ရင္ မဆုိးပါဘူး… အရက္ေသာက္ထားလုိ႔…"
            "ခင္ေမက ေခ်ာလည္းေခ်ာ…ကုိယ္လုံးကုိယ္ေပါက္ အသားအေရက အစ လွတယ္ဆုိေတာ႔ ေခ်ာင္းေနမွာပဲ… ဆက္ပါဦး"
            "အဲဒီေန႔ ကၽြန္မ အလုပ္က ျပန္လာေတာ႔ ငွက္ေပ်ာပင္ၾကားကေန လက္ကုိ လွမ္းဆြဲၿပီး ေျမႀကီးေပၚ လွိမ္႔ခ်ပစ္တာ… ရုန္းရင္း ဆြဲရင္းနဲ႔ အက်ၤ ီေတြလည္း စုတ္ကန္တယ္… ေနာက္ ေဒၚႀကီးက လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးနဲ႔ လာၿပီး ထုိးတာ ေတြ႔သြားတာ… ပေထြးက ေဒၚႀကီးကုိ ေတာင္းပန္ၿပီး အိမ္ဘက္ထြက္သြားတာ"
            "ခုလုိမ်ိဳးက ဒီတစ္ႀကိမ္ပဲလား"
            "အိမ္မွာ အေမမရွိတုန္း ႏွစ္ႀကိမ္ သုံးႀကိမ္ထိ ႀကိဳးစားဖူးတယ္"
            "ေၾသာ္… ခင္ေမက အေမ႔ကုိ တုိင္မေျပာဘူးလား"
            "အေမလား…သူ ရိပ္မိတယ္… ပေထြးကုိေတာ႔ ႀကိတ္ေျပာမွာေပါ႔"
            "ေၾသာ္… ေအး ေအး… စိတ္ထဲ ထားမေနနဲ႔ေတာ႔… ကဲ ခင္ေမ… တံခါးေတြ ေသခ်ာစစ္ၿပီး အိပ္ေတာ႔… ဆရာမ ဘုရားရွိခုိးလုိက္ဦးမယ္"
            အျပင္မွာေတာ႔ တက်စ္က်စ္ေအာ္ျမည္ေနတဲ႔ ပုစဥ္းရင္ကြဲသံ ၾကားေနရတယ္။ ပုစဥ္းရင္ကြဲသံက တစ္ခ်ိန္လုံး ရင္ကြဲမတတ္ ေအာ္လုိ႔။ ျပတင္းေပါက္က ဝင္လာတဲ႔ေလက စိမ္႔ခနဲ။ ျပတင္းေပါက္ကုိ အသာဆြဲပိတ္လုိက္ၿပီး ဘုရားရွိခုိး ေမတၱာပုိ႔ ဆုေတာင္း။ ေခါင္းအုံးနဲ႔ေခါင္း မိတ္ဆက္ၿပီးခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာေသး အိပ္ေမာက်သြားေတာ႔တယ္။

*          *          *
            
 ဘဝမွာ တစ္ခါတေလ မထင္မွတ္ထားတဲ႔ မုိးႀကိဳးေတြဟာ ေႏြေခါင္ေခါင္ ေခါင္းေပၚပစ္ခ်လုိက္သလုိပါပဲ။ ကၽြန္မ ေခါင္းေတြ သိသိသာသာ တဒိန္းဒိန္း ထုိးကုိက္လာတယ္။ ေမာဟုိက္တုန္ယင္ေနတဲ႔ ရင္အစုံကုိဖိရင္း ေရေအးေအး တစ္ဖန္ခြက္ေသာက္အၿပီးမွာကုိ ေမာဟုိက္ေနတုန္း။ လက္ထဲမွာ က်စ္လိမ္ေနေအာင္ ပါလာတဲ႔ စာရြက္ေခါက္ေလးကုိ ျပန္ျဖန္႔ရင္း ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ဖတ္မိတယ္။
            'မသိစိတ္ေတြနဲ႔ ခုိတြယ္ဖူးတဲ႔ အျမစ္တစ္ခုကုိ အခ်စ္လုိ႔သိရွိၿပီးခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ေနာက္ဆုတ္ဖုိ႔ ခက္သြားခဲ႔ၿပီ။ ကၽြန္မက ႏြံထဲကၾကာတစ္ပြင္႔ကုိ လြန္စြာမွ မက္ေမာတြယ္တာေနမိၿပီ…
ကၽြန္မရဲ႕ မလြယ္ကူလွေသာ ခံစားခ်က္ေတြကုိ ၾကမ္းတမ္းမႈနဲ႔ အတူ ရစ္ပတ္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားရတာ ခက္ခဲလုိက္ပါဘိ…'
အလင္းေရာင္ ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ေအာက္မွာ ဆုံစည္းဖုိ႔ ျဖစ္လာေတာ႔ ကၽြန္မ ျငင္းဆန္ဖုိ႔ ခြန္အားေတြ ကုိယ္တုိင္ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ႔ပါၿပီ။ ကၽြန္မႏွလုံးသားကုိ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္ ဘယ္လုိအရာမ်ိဳးနဲ႔ ဆြဲႏုတ္ထုတ္ပစ္ရမလဲ… မျဖစ္ႏုိင္ခဲ႔ၿပီ။
သူ႔ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲကုိ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ သက္ဆင္းခဲ႔တာပါဆုိရင္ ဘယ္သူယုံၾကမလဲ… ခင္ေမေလ… အစ္ကုိႀကီးကုိ သိပ္ခ်စ္တာပဲ… မခြဲခ်င္ပါဘူး အစ္ကုိႀကီးရယ္…'
အုိ… ကၽြန္မ ႏွလုံးသားေတြ တဒိတ္ဒိတ္ျမန္လာျပန္တယ္။ ဝတၳဳထဲက စာသားေတြလုိပါပဲလား။ ဒီထဲက အစ္ကုိႀကီးဆုိတာ ပေထြးေပါ႔။ ခင္ေမ႔မွာ အျပင္ခ်စ္သူ မရွိတာ ေသခ်ာလွတယ္။ မုိက္လုိက္တာ ခင္ေမရယ္။ ဖ်က္ရာေတြ ဗရပြျဖစ္ေနေပမယ္႔ အေရးအသားေတြကလည္း တကယ္႔ကုိ အံ႔ၾသစရာ။ သူၾကည္႔ေနက် ရုပ္သံဇာတ္လမ္းတြဲေတြထဲက မင္သား၊ မင္းသမီးေတြ ေျပာၾကတဲ႔ စကားေတြကုိ အတုယူၿပီး ေပါင္းေရးထားပုံရတယ္။ ဒါဆုိ ခင္ေမနဲ႔ သူ႔ပေထြးဟာ သေဘာတူ ၾကည္ျဖဴစြာေပါ႔။ ဘာေၾကာင္႔ ကၽြန္မဆီကုိ ပုံစံတစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေရာက္လာခဲ႔တာလဲ။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ တိတ္တိတ္ေလး ဇာတ္လမ္းရွိေနတာကုိ ဘယ္သူမွ ရိပ္မိပုံ မေပၚဘူးလား။ အဲဒီေန႔ ငွက္ေပ်ာပင္နားက ကိစၥက ေသြးရုိးသားရုိးမွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ေဒၚႀကီးနဲ႔ ပက္ပင္းတုိးသြားလုိ႔ အကြက္ဆင္လုိက္တာလား။
ကၽြန္မ သူျပန္ယူလာတယ္ဆုိတဲ႔အိတ္ကုိ ဖြင္႔ၾကည္႔ဖုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီစာကုိ ညကေရးၿပီး ေခါင္းအုံးေအာက္ ထားခဲ႔တာ။ သူ႔အခန္းကုိ ကၽြန္မ မဝင္ႏုိင္ဘူး ထင္ခဲ႔တာ။ ကၽြန္မမွာ ေသာ႔တစ္ေခ်ာင္း အပုိရွိသလုိ၊ ဘယ္မွမသြားရင္၊ အိမ္မွာ ကၽြန္မ မရွိရင္ အခန္းတံခါး မပိတ္ခုိင္းဘူး။
အိတ္ထဲက ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ေလးနဲ႔ တဘီအသစ္ သုံးထည္၊ သနပ္ခါးဘူးခြံတခ်ိဳ႕၊ အက်ၤ ီ လက္ရွည္ အေႏြးထည္ႏွစ္ထည္၊ အေႏြးထည္အက်ၤ ီ ၾကားက စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္။ အထဲမွာ မွတ္ထားတာက စာရင္းတခ်ိဳ႕။ ေစ်းသုံးစာရင္းေတြ ျဖစ္ပုံရတယ္။ ရက္စြဲတစ္ခုကုိေတာ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မွင္နဲ႔ ဝုိင္းထားတယ္။ ခုႏွစ္က တစ္ေထာင္႔ကုိးရာကုိးဆယ္႔ကုိးခုႏွစ္။ ဘာလဲေတာ႔မသိ။ စာအုပ္ေတြၾကားက ထြက္က်လာတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ေၾကာင္႔ ကၽြန္မ မ်က္လုံးေတြ မူးေဝျပာမုိက္သြားတယ္။
ၾကည္႔စမ္း ဒီစာအုပ္…။ ဒီစာအုပ္ကုိ သူ ဘယ္ကရတာလဲ။ ဒီလုိစာအုပ္မ်ိဳးေတြဟာ ေပါက္လႊတ္ပဲစား ေအာက္တန္းက်က်စာေတြ။ ဒါေတြကုိ ခင္ေမဖတ္ဖုိ႔ ဟုိပေထြးက ေပးထားတာလား။ ခင္ေမလုိ အရုိင္းမိန္းကေလးအတြက္ ဆြဲေဆာင္သိမ္းသြင္းေနတာလား။ ၾကည္႔စမ္း ဒီကေလးမ ေတာ္ေတာ္႔ကုိ လက္လြန္ ေျခလြန္ ရွိထားၿပီးပုံပဲ…။ သူ႔မ်က္ႏွာ မအီမလည္ျဖစ္ေနတာကုိ ကၽြန္မကေတာ႔ စိတ္နာက်င္မႈေတြနဲ႔ ဒဏ္ရာရေနတယ္လုိ႔ ထင္ထားတာ။ ခုေတာ႔ သူက စိတ္အေတြ႔ေတြထဲ ေမ်ာပါေနတာေပါ႔။
ကၽြန္မ ေစတနာေတြေတာင္ အလကားျဖစ္သြားၿပီ။ ခင္ေမဟာ ဒီလုိဆုိရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကုိယ္ဝန္ေတြဘာေတြေတာင္ ရွိလာႏုိင္တယ္။ ကၽြန္မ သူ႔ကုိ စိတ္ခ်လက္ခ် ထားသြားတဲ႔ရက္ေတြမွာ ခုိးမထြက္ဘူးလုိ႔ မေျပာႏုိင္ဘူး။ ဒီကိစၥမွာ တာဝန္အရွိဆုံးသူျဖစ္တဲ႔ ေဒၚႀကီးကုိလည္း ေခၚေမးရမယ္။
ဒီေန႔ ေစ်းေလးသြားပါရေစဆုိတဲ႔ ေတာင္းဆုိမႈနဲ႔ ကၽြန္မ နားရက္လည္း ျဖစ္လုိ႔ လႊတ္လုိက္တာ၊ ဘယ္ေတြမ်ား သြားေနၿပီလဲ။ ရင္ေတြပူလာတယ္။ ကၽြန္မ ကယ္တင္သင္႔တယ္ထင္လုိ႔ ကယ္တင္လုိက္မိတဲ႔ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းဟာ…။ ေတြးရင္းနဲ႔ တကယ္ပဲ ဦးေႏွာက္ေတြ ရႈပ္ေထြးလာသလုိ၊ စိတ္ထဲမွာ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းခံစားမႈေတြ ျဖစ္လာတယ္။
ခင္ေမ ျပန္လာေတာ႔ သူ ေစ်းထဲက  ဝယ္ခဲ႔တဲ႔ အတြင္းခံ အဝတ္အစား တခ်ိဳ႕ကုိ ျပတယ္။ ေနာက္ စႏုိးတစ္ဘူး ျပတယ္။
ကၽြန္မ သူ ထုတ္ျပေနတဲ႔ ပစၥည္းေတြအေပၚ လုံးဝ စိတ္ဝင္စားမႈ မရွိေတာ႔။
"ခင္ေမ… ဟုိတစ္ေန႔က အေမ႔အိမ္သြားတာ ေဒၚႀကီးပါလား…"
"ပါတယ္ ဆရာမ…"
"ခင္ေမ႔ကုိ … ဆရာမ ဘာေၾကာင္႔ ေခၚထားတယ္ဆုိတာ… ခင္ေမ သိတယ္ေနာ္…"
"ဟုတ္"
"ဆရာမ ယုံၾကည္လုိ႔ရမွပဲ အလုပ္တစ္ခုကုိ ဆက္လုပ္ခ်င္တယ္… ခင္ေမ ကုိယ္႔ဟာကုိယ္ စဥ္းစားေပါ႔… ၿပီးရင္ ဆရာမကုိ ေျပာစရာစကား ရွိလာလိမ္႔မယ္လုိ႔ ထင္တယ္…"
ခင္ေမ မ်က္ဝန္းေတြ ပုိၿပီး ျပဴးက်ယ္ဝုိင္းစက္သြားသလုိ မ်က္ႏွာေတြ ပ်က္ေနၿပီ… သူမ်ားသိတာထက္ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ သိဖုိ႔က ပုိလိုအပ္တယ္…

*          *          *

 

"ကၽြန္မ အံ႔ၾသတယ္ ေဒၚႀကီး ခင္ေမ႔ကုိ ကူညီတယ္ဆုိတာ ေစတနာ သန္႔သန္႔နဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ပေထြးလက္မွာ ဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္လုိ႔…. ခုေတာ႔ ဒီအတုိင္းဆုိ ကၽြန္မ ဆက္ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ဆုိတာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး… ခင္ေမ႔ဆီကလည္း အကုန္သိၿပီးခဲ႔ၿပီ… ကၽြန္မ က်န္တဲ႔ အကူအညီ ေတာင္းခ်င္သေလာက္ေတာင္း ေပးႏုိင္ေပမယ္႔… ကၽြန္မ အေပၚ လိမ္တာကုိေတာ႔ လုံးဝမႀကိဳက္ဘူး… ဒါ မလိမ္သင္႔တဲ႔ ကိစၥတစ္ခုပဲ… ေဒၚႀကီးေရာ ဘယ္အတုိင္းအတာအထိ သိထားၿပီးၿပီလဲ… တကယ္ပဲ အမွန္ကုိ မသိခဲ႔ဘူးလား… မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ထင္တယ္ေနာ္…"
"ဆရာမရယ္ အားလုံးဟာ ေဒၚႀကီးအျပစ္ပါပဲ… ေဒၚႀကီးကုိ ႀကိဳက္သလုိသာ အျပစ္ေပးပါ.. ဒီကေလးမေလးဟာ သူ႔အေမ ခင္ပုံ႔ရဲ႕သမီး မဟုတ္ပါဘူး… ေဒၚႀကီး ဧရာဝတီျမစ္ဝကၽြန္းေပၚဘက္ ငါးေျခာက္အေရာင္းအဝယ္ သြားလုပ္တုန္းက ခင္ေမတုိ႔ မိသားစုကုိ ေတြ႔ခဲ႔တာ… သူ႔အေမက ျပင္းထန္တဲ႔ ေရာဂါတစ္ခုနဲ႔ ဆုံးသြားတယ္… ခင္ေမနဲ႔ ပေထြးပဲ က်န္ခဲ႔တာ… အဲဒီပေထြးက အမူးသမား ေန႔ရွိသေရြ႕ဆဲဆုိၿပီး ခင္ေမ႔ကုိ ရုိက္ႏွက္ေနတာ… ထမင္းလည္း နပ္မွန္ေအာင္ မစားရနဲ႔… ေဒၚႀကီးေနာက္လုိက္လာၿပီး သူ လုိက္ခဲ႔ပါရေစလုိ႔ ငုိယုိေျပာလုိ႔ သနားတာနဲ႔ မတတ္ႏုိင္ဘဲ ေခၚခဲ႔ရတယ္…။
ခင္ပုံ႕က ေဒၚႀကီးတူမပါ… သူတုိ႔မွာလည္း သားသမီးမရွိေတာ႔ ေမြးစားဖုိ႔ ေပးလုိက္တယ္… အဲဒီတုန္းက ခင္ေမက ခပ္ငယ္ငယ္ရယ္ အရြယ္ေလးရလာေတာ႔ စိတ္ဓာတ္က သူ႔အေမလုိပဲ… ခင္ပုံ႔ေယာက္်ားနဲ႔ မရုိးမသား ရွိလာတာကုိ ေဒၚႀကီးေရာ ခင္ပုံ႔ေရာ သိလာတယ္… ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆုိတာ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ဘဲ… ခင္ပုံ႔က သူ႔ေယာက္်ားကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္… ေန႔တုိင္း မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္…။
ငွက္ေပ်ာပင္ေတြဘက္မွာ သူတုိ႔ေတြ႔ၾကတာကုိ ေဒၚႀကီးနဲ႔ မိသြားတယ္… ခင္ပုံ႔ေယာက္်ားဆီက ခင္ေမနဲ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မပတ္သက္ေတာ႔ပါဘူးဆုိတဲ႔ ကတိေတာင္းထားတယ္… ခင္ေမကုိေတာ႔ ဒီအိမ္မွာ ဘယ္လုိမွ ဆက္ထားလုိ႔ မျဖစ္ေတာ႔ဘူး… ေဒၚႀကီးလည္း ခင္ေမ႔ကုိ စိတ္တုိတုိနဲ႔ ရုိက္ႏွက္ခဲ႔တယ္… ခင္ပုံ႔ေယာက္်ားက ေဒၚႀကီးကုိ ေၾကာက္တယ္… ကန္ေတာ႔ၿပီး ေတာင္းပန္တယ္… ခင္ေမ႔ကိစၥကုိ ေဒၚႀကီး ေခါင္းခဲရတယ္… ဒီလုိအျဖစ္သာ ခင္ပုံ႔သိလုိ႔ကေတာ႔ လူသတ္မႈျဖစ္ၿပီး မျဖစ္သင္႔တာေတြ ျဖစ္ကုန္မယ္… ဒါေၾကာင္႔ ေဒၚႀကီးကပဲ အားလုံးကုိစီစဥ္ၿပီး ဆရာမဆီ ေရာက္လာတာပါ… ေဒၚႀကီး အျပစ္ပါ ဆရာမရယ္"
ကၽြန္မ မ်က္လုံးေတြကို မွိတ္လုိက္ၿပီး သက္ျပင္းကုိ အရွည္ႀကီးခ်လုိက္မိတယ္။ တတ္လည္းတတ္ႏုိင္ၾကပါေပမယ္။ အမႈိက္ပုံကုိ ကၽြန္မ ေခါင္းေပၚလာတင္ရတယ္လုိ႔။ ခင္ေမ႔ကုိ လာပုိ႔စဥ္က ပုံရိပ္ကုိ ျပန္ျမင္ေရာင္မိတယ္။ ခင္ေမ႔ မ်က္ႏွာက ဒဏ္ရာေတြဟာ ေဒၚႀကီးလက္ခ်က္ေပါ႔။ အက်ၤ ီေတြ ၿဖဲထားၿပီး မလုံ႔တလုံ႔ ပုံစံေတြကုိ ဖန္တီးလာတဲ႔ ေဒၚႀကီးရဲ႕ ဥာဏ္ရည္ကုိ အံ႔ၾသမိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ခင္ေမ႔ရင္ထဲက ျဖစ္ေနတဲ႔ အခ်စ္စိတ္ေတြကုိေတာ႔ ၾကာရွည္ဖုံးထားႏုိင္ခဲ႔လုိ႔လား။ ကၽြန္မမွာေတာ႔ ကုိယ္ခ်င္းစာနာစိတ္ေတြနဲ႔ အသနားပုိေနမိတဲ႔အျဖစ္။ ကၽြန္မအတြက္ ဝန္ပိေစမယ္႔ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ ကုိယ္႔တူမဆုိတဲ႔ အတၱနဲ႔ မလုပ္သင္႔တာကုိ လုပ္ခဲ႔တယ္။
"ေဒၚႀကီး"
"ေျပာပါ ဆရာမ… ေဒၚႀကီး နားေထာင္ပါ႔မယ္"
"ခင္ေမဟာ အခုအတုိင္း ေနမယ္ထင္သလား… ကၽြန္မဆီမွာ ေနေပမယ္႔ စိတ္ေတြက ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေနတာ… ဒီေတာ႔ ခင္ေမ႔ကိစၥ ေဒၚႀကီးကိစၥပဲ… ညေန အိမ္ကုိ လာေခၚလွည္႔ပါ… ကၽြန္မက အျဖစ္မွန္ကုိ ဖြင္႔ေျပာၿပီး အကူအညီ ေတာင္းရင္ေတာင္ ေပးႏုိင္ေပမယ္႔ ခုလုိ စည္းဝါးရုိက္ လိမ္ၿပီး ကၽြန္မေခါင္းေပၚ အမႈိက္ပုံတင္လုိက္တဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳးကို လုံးဝ လက္မခံႏုိင္ပါဘူး… ကၽြန္မ ထားခဲ႔တဲ႔ ေစတနာေတြ အလကား ျဖစ္ေစတယ္…။
ေဒၚႀကီး ခင္ေမနဲ႔ သင္႔ေတာ္တဲ႔ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ေတြ႔ေအာင္ရွာၿပီး အိမ္ေထာင္ခ်ေပးလုိက္ပါ… ကၽြန္မ သိသေလာက္ သူ႔ပေထြး… အင္း… ပေထြးပဲ ထားပါေတာ႔… သူကုိယ္တုိင္ သေဘာက် တိမ္းညြတ္ေနတယ္… ဒါေၾကာင္႔ ၾကာရွည္ဆုိရင္ ဘယ္လုိမွ မေကာင္းႏုိင္ဘူး"
"ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာမရယ္… ဒီကေလးကုိ ေဒၚႀကီး သနားလုိ္မိတာ ေဒၚႀကီးပဲ ဒုကၡလွလွ ေရာက္ရေတာ႔တယ္… သူ႔ကုိ ေခ်ာ႔တစ္လွည္႔ ၾကမ္းတစ္လွည္႔ ေျပာတာကုိ မရခဲ႔ဘူး… သူ႔အေမဟာ ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ လုပ္စားခဲ႔တယ္… ငယ္စဥ္ကတည္းက ေယာက္်ားေတြရင္ခြင္ၾကားမွာပဲ သူ႔အေမကုိ အၿမဲေတြ႔ေနရတယ္… အဲဒီမွာေနလည္း ပေထြးနဲ႔ ၿငိသြားမွာ စုိးရိမ္ၿပီး သနားစိတ္ေတြက ခုေတာ႔ ကုိယ္႔အတြက္ပဲ ဒုကၡေရာက္ရတယ္… ခုကိစၥအတြက္ ဆရာမကုိ ေဒၚႀကီး အမ်ားႀကီး ေတာင္းပန္ပါတယ္… ေဒၚႀကီး ရွိခုိးေတာင္းပန္ပါတယ္"
ကုိယ္႔ထက္ အသက္မ်ားစြာႀကီးတဲ႔ ေဒၚႀကီးဟာ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ၾကမ္းေပၚထုိင္လုိက္တယ္။
"အုိ… ဒီလုိေတာ႔ မလုပ္ပါနဲ႔… ကၽြန္မ ငရဲရေနပါဦးမယ္… ေဒၚႀကီး ညေန သူ႔ကုိ လာေခၚလွည္႔ပါ"
"ဟုတ္ကဲ႔… ေဒၚႀကီး ဆက္ဆက္လာေခၚပါ႔မယ္… ေဒၚႀကီးကုိ ခြင္႔လႊတ္ပါေနာ္"
ေဒၚႀကီး ျပန္သြားၿပီး လူနာလည္း ရွင္းခ်ိန္မုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ရွိလက္ရွိ ထုိင္ေတြးေနလုိက္တယ္။ ရင္ေမာရပါလားေနာ္။

*          *          *

ခင္ေမလည္း ကၽြန္မ သိသြားတာကုိ ရိပ္မိေနၿပီမုိ႔ အထုပ္ေတြကုိ ျပင္ဆင္ေနၿပီ။ ဒီေတာ႔လည္း ကၽြန္မနဲ႔ ေဒၚႀကီး ေျပာသမွ် ကိစၥအတြက္ ေျပာျဖစ္သြားတယ္။ မ်က္ရည္ႏွစ္စက္ေလာက္က်ၿပီး ဘာစကားမွ ထြက္မလာတဲ႔ ခင္ေမကုိၾကည္႔ရင္း ကၽြန္မ စိတ္ညစ္မိတယ္။
"ကဲ… ခင္ေမ ေဒၚႀကီးနဲ႔ လိမ္လိမ္မာမာေနပါ… ခင္ေမ႔အသက္က ငယ္ေသးတယ္… ကုိယ္႔ဘဝအတြက္ ရပ္တည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားျပင္ဆင္ပါ… ေသေသခ်ာခ်ာ မွာခ်င္တာက ခင္ေမ႔ဘဝ လူတစ္လုံး သူတစ္လုံး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ… ေကာင္းၿပီး သင္႔တင္႔တဲ႔ လက္တြဲေဖာ္ကုိပဲ ခင္ေမ စဥ္းစားရမယ္… သူမ်ားပစၥည္းဟာ ကုိယ္မပုိင္ဘူး… ငရဲလည္း ႀကီးတတ္တယ္… မင္းကုိ ေကၽြးေမြးခဲ႔တဲ႔ ထမင္းရွင္ေတြအေပၚမွာ လုပ္ရက္ရင္ ကံႀကီးထုိက္တတ္တယ္… ကုိယ္႔ဘဝဟာလည္း ဘယ္ေတာ႔မွ လွပလာမွာ မဟုတ္ဘူး… ေနာက္ထပ္ ဘာအသံမွ မၾကားခ်င္ဘူး"
ေခါင္းညိတ္ရုံကလြဲၿပီး ခင္ေမ႔ဆီက ဘာအသံမွ မၾကားခဲ႔ရပါ။
အဲဒီေန႔က အထုပ္အပုိးေတြနဲ႔ ေဒၚႀကီး လာေခၚသြားတယ္…။
ေဒၚႀကီးနဲ႔ ခင္ေမရဲ႕ အနာဂတ္ကုိ ကၽြန္မ ေခါင္းထဲက ထုတ္ႏုိင္သေလာက္ထုတ္ၿပီး ေမ႔ထားလုိက္ေတာ႔တယ္။ ေနာက္ႏွစ္လေက်ာ္ေလာက္အတြင္းမွာ ကၽြန္မဆီကုိ မဂၤလာဖိတ္စာေလးတစ္ေစာင္ ေရာက္ရွိလာတယ္။
ခင္ေမရဲ႕ မဂၤလာဖိတ္စာေပါ႔။ ဒါကလည္း ေဒၚႀကီးရဲ႕ စီမံခ်က္ျဖစ္ပုံရတယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝမ္းသာစရာကိစၥ တစ္ခုပါပဲ။ ကၽြန္မ အလုပ္လည္းမ်ား၊ ခရီးလည္း သြားရမွာမုိ႔ ခင္ေမ႔ မဂၤလာေဆာင္ကုိ ဆရာမေတြနဲ႔ လက္ဖြဲ႔သာ ပုိ႔ႏုိင္ၿပီး မသြားျဖစ္ခဲ႔ပါ။
ခင္ေမ႔ မဂၤလာေဆာင္မွာေတာ႔ သတုိ႔သမီးရဲ႕ မိဘမ်ားအျဖစ္… ကုိေက်ာ္ေဇာနဲ႔ မခင္ပုံ႔တုိ႔က မိဘဝတၱရားရွိသလုိ စကားေျပာ ဆုံးမသြန္သင္၊ ကန္ေတာ႔ပြဲအပ္၊ ႏွစ္ဖက္မိဘေတြ ကန္ေတာ႔တာေတြ လုပ္ၾကသတဲ႔။ ခင္ေမက သူ႔မိဘမ်ားကုိ ကန္ေတာ႔ေတာ႔ မ်က္ရည္က်တယ္တဲ႔။ ကုိေက်ာ္ေဇာနဲ႔ မခင္ပုံ႔ကလည္း မ်က္ရည္ေတြ လည္ေနၾကသတဲ႔။ တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ သတုိ႔သားေလးကုိ ရုိးသားရန္ေကာ အ,ရန္ေကာဆုိၿပီး အားမရျဖစ္ၾကသတဲ႔။
မဂၤလာေဆာင္ကေန သယ္လာတဲ႔ စကားေတြကုိ ၾကားရေတာ႔ သူတုိ႔မျမင္ေအာင္ဘဲ ကၽြန္မ ၿပံဳးလုိက္မိပါေတာ႔တယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ အၾကံေပးသလုိ ျဖစ္ေျမာက္သြားတယ္။
သိပ္မၾကာေသးခင္မွာ ခင္ေမတုိ႔ကုိ မိသားစုလုိက္ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ပါပဲ။
ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ စကားေတြကုိ နားထဲမသြင္းခ်င္ေတာ႔ဘဲ သူတုိ႔ဟာ မိသားစုဆုိ မိသားစုပဲေပါ႔။ ဘယ္သူ႔သား၊ ဘယ္ဝါ႔သားေတြက ကၽြန္မနဲ႔ ဆုိင္တာမွ မဟုတ္တာ။ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ၿပီး ေျပာေနစရာလည္း မဟုတ္ေတာ႔။ ဒါေပမဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ဆုိတာ သိၾကတဲ႔အတုိင္း…။
ပထမေတာ႔ ခင္ေမ႔ မဂၤလာေဆာင္သတင္းကေန ကေလးေမြးတဲ႔အထိ ဟုိးေလးတေက်ာ္ေက်ာ္ျဖစ္လုိ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ေျပာတဲ႔သူေတြ ေမာသြားေအာင္ ခင္ေမ အျမႊာ မိန္းကေလး ေမြးလုိက္ျပန္တယ္။ ပထမက ေယာက္်ားေလး။
ခင္ေမ႔ အမ်ိဳးသားက ရွာႏုိင္ေဖြႏုိင္လုိ႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။
တစ္ေန႔ ခင္ေမနဲ႔ သူ႔သား ကၽြန္မဆီ ေရာက္လာတယ္။ အဆင္ေျပပုံရတဲ႔ ခင္ေမ႔ကုိ ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာစရာပဲ။
ကၽြန္မကုိ ကန္ေတာ႔သြားသလုိ၊ အျပန္မွာ အေမတုိ႔ဆီ သြားကန္ေတာ႔လုိက္ဦးမယ္ ေျပာသြားတယ္။
ခင္ေမက သူ႔သားေလးေရွ႕ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ထပ္ၿပီးေျပာလုိက္တဲ႔ စကားေၾကာင္႔ ကၽြန္မ အံ႔ၾသၿပီး ၿပံဳးလည္းၿပံဳးမိသြားတယ္။
"ဆရာမေရ… သားအေဖကုိ သြားကန္ေတာ႔လုိက္ဦးမယ္… ခင္ေမနဲ႔ သားရဲ႕ အေဖေလ…"
မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ ဆုိတဲ႔ စကားအတုိင္း ခင္ေမ႔ မုသား ဘာကုိမွ မထိခုိက္ေစဘူးဆုိရင္ ၿပီးတာပါပဲေလ။
ခင္ေမက တံခါးနားေရာက္မွ သူ႔သားကုိ ေကာက္ခ်ီရင္း ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္မက ခင္ေမ႔ပုံရိပ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ လုိက္ၾကည္႔ေနမိတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ေယာင္ၿပီးထြက္သြားမိတယ္ 'ဗုိင္းတာမ'…။


ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

ေခ်ာအိမာန္ ၿပီးေတာ႔ ေငြဇင္ေယာ္ဦး

ေငြဇင္ေယာ္ဦး ၿပီးေတာ႔ ေခ်ာအိမာန္ ---- စာအုပ္မွ


2 comments:

Junemoe said...

ဒီစာဖတ္ၿပီး မုသားကုိ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သုံးေနတဲ႔သူေတြဟာ ဘယ္လုိအေျခအေနမ်ိဳးမွာပဲမဆုိ သုံးတတ္ၾကဖုိ႔ ဝန္မေလးဘူးဆုိတာ...။
အဆုံးထိ ဆြဲေခၚသြားတဲ႔ ဝတၳဳေလးပါပဲ ဆရာမ။

myotthakoyin said...

cem(mdy) is not an 'icon', but a quality writer whose works are of values, substances and ideas.