Monday, August 20, 2012

အိပ္မက္ဖ်ားက နိဗၺာန္ဘုံ




(၁)

ကၽြန္မေနတဲ႔ေနရာဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာပါ။ သူမ်ားေတြေျပာသလုိသာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ႔ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ေနရတာကုိ ဂုဏ္ယူရမလုိလုိ။ ဒါေပမဲ႔ ဘုရားစူးပါ၊ ကၽြန္မေနတဲ႔ ေနရာဟာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးဆုိတာနဲ႔ မအပ္စပ္ေအာင္ ကြာျခားလြန္းလွတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေက်နပ္ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ဒိေနာက္ပုိင္းမွ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ တကယ္လက္ေတြ႔ ျမင္လာႏုိင္ရတာကုိး။ အဲဒီက်မွပဲ ငါလက္႐ွိေနထုိင္တဲ႔ ၿမိဳ႕ဟာ တယ္ဟုတ္ပါလားလုိ႔ သိလာရတယ္။ ဒါေတြက အျမင္ေတြနဲ႔ စိတ္ကူးေက်နပ္ရတာကုိက အရသာေလ။ အခုဆုိရင္ အေပါင္းအသင္းေတြၾကားမွာ ပါးစပ္မပိတ္ဘဲ ေျပာႏုိင္လာၿပီ။ အရင္တုန္းကဆုိ ဘာဆုိဘာမွမသိဘူး။ မသိဆုိ ကၽြန္မက အခုေနထုိင္တဲ႔ ေနရာနဲ႔ ေဝးကြာတဲ႔ ေနရာေလးမွာ ေနလာရတာကုိး။
ကၽြန္မက ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းက ေသာင္ျပင္ေတြေပၚမွာ ေနခဲ႔ရတာ။ အေမက ကၽြန္မကုိ အလုပ္လုပ္ရင္းပဲ ေဂါဝန္ဆိပ္ကမ္းက ေသာင္ေပၚမွာ ဗုိက္နာလာၿပီး ေမြးလုိ႔ မိေသာင္လုိ႔ မွည္႔ခဲ႔တာ။ အေဖက ကၽြန္မ ငယ္ငယ္မွာ ေရနစ္ေသဆုံးသြားတယ္လုိ႔ အေမေျပာတယ္။ ေရထဲက တက္လာတဲ႔ သဲေတြကုိ က်ံဳးၿပီး ခပ္ထည္႔၊ ေလွလာရင္ ေလွေပၚတင္ေပး ေရာင္းရတဲ႔အလုပ္က အေမ႔အလုပ္ပဲ။ ကၽြန္မမွာ ဖုိးခြားဆုိတဲ႔ ေမာင္ေလး တစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ ဒုကၡိတေလး၊ ေျခေထာက္မသန္႐ွာဘူး။ မိသားစု သုံးေယာက္ပဲ႐ွိတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ေနတဲ႔ေနရာက မစည္ကားဘူး။ လူနည္းစုပါ။ ကၽြန္မေမြးကတည္းက ျမင္ဖူးတာဆုိလုိ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးရယ္၊ ေသာင္ျပင္ေတြရယ္ေပါ႔။ တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ႔ ေခါင္းေပၚမွာ လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းေနၾကတဲ႔ ငွက္တစ္အုပ္ရယ္ေပါ႔။ အလုပ္က ပင္ပန္းပါတယ္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက အေမ႔ကုိ ကူလာခဲ႔ရတယ္။ ခု ကၽြန္မအသက္ (၁၅) ႏွစ္ ေရာက္ၿပီ။ ကၽြန္မကုိ ေက်ာင္းထားေပးခ်င္ေပမယ္႔ ဝင္ေငြ မလုံေလာက္မႈေတြေၾကာင္႔ ကၽြန္မကုိ ေက်ာင္းထားမေပးႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ အေဖ႔ကုိလည္း မွတ္မိေအာင္ မျမင္ဖူးလုိက္ေတာ႔ ကၽြန္မ အားကုိး ရင္းႏွီးဆုံးဟာ အေမနဲ႔ေမာင္ေလးပဲ။
ကၽြန္မမွာ ကစားေဖာ္ေတာ႔ ႐ွိတယ္။ ေသာင္ျပင္က မိမ်ိဳး၊ ငစုိး၊ ေပသီးတုိ႔ေပါ႔။ ကၽြန္မတုိ႔ ေလးေယာက္ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ခင္တြယ္ၾကတယ္။ အခုဆုိရင္ သူတုိ႔မသိသမွ် မျမင္ဖူးသမွ်ေတြကုိ ကၽြန္မက ျပန္ေျပာႏုိင္ၿပီ။ အရင္က သူတုိ႔ေတြနဲ႔အတူ ေသာင္ျပင္မွာ ေနခဲ႔ရတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္မတုိ႔ တဲပုတ္ေလးေတြကုိ က်ဴးေက်ာ္ေတြဆုိၿပီး ေနရာေ႐ႊ႕ရတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ျပန္ေနရတဲ႔ ေနရာေလးက ၿမိဳ႕သစ္ဘက္မွာပါ။ သာမန္အားျဖင္႔ ၿမိဳ႕သစ္ဆုိရင္ တကယ္ခမ္းနားတဲ႔ တုိက္ႀကီးေတြပဲ႐ွိတာမုိ႔ တလြဲထင္သြားဦးမယ္။ ကၽြန္မတို႔ေနရာက ၿမိဳ႕သစ္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္စူးစူးမွာပါ။ အိမ္က ခုိအိမ္လားလုိ႔ ေမးရေလာက္ေအာင္ ေသးငယ္လြန္းပါတယ္။
မုိးမ်ားမ်ား႐ြာရင္ မုိးမလုံတဲ႔ အိမ္ေခါင္မုိးကုိ ေရခံရင္း မအိပ္ရဘဲ ငုတ္တုတ္ထုိင္ခဲ႔ရတဲ႔ေန႔ေတြလည္း ႐ွိတယ္။
မနက္ဆုိရင္ အေစာႀကီးထ ထမင္းၾကမ္းခဲကုိ ဆီဆမ္း ထန္းလ်က္ခဲ ဒါမွမဟုတ္ ငရုတ္သီးေထာင္းနဲ႔စားၿပီး အေမနဲ႔အတူ အလုပ္သြားရတယ္။ ေမာင္ေလးက ေျခေထာက္မသန္ေပမယ္႔ ကၽြန္မနဲ႔ အေမ႔အတြက္ အားကုိးရတယ္။ မနက္စာနဲ႔ ညစာကုိ သူက အမ်ားဆုံး ခ်က္ထားေပးတယ္။ သူပဲ အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္ဘဲ အိမ္ေစာင္႔တယ္။ သူ႔အလုပ္ကအားရင္ ကာတြန္းစာအုပ္ေလးေတြ ၾကည္႔ေနရရင္ ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ေမာင္ေလးက သီခ်င္းနားေထာင္ရတာ အရမ္းဝါသနာပါတယ္။ သူက သီခ်င္းနားေထာင္ခ်င္ရင္ လမ္းမႀကီးဘးက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြားၿပီး နားေထာင္တတ္တယ္။ သူ႔ၾကည္႔ရတာ စိတ္ညစ္တာ မေတြ႔ရဘူး။ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ။
အေမနဲ႔ ကၽြန္မကေတာ႔ မနက္ေစာေစာမွာပဲ အလုပ္သြားဖုိ႔ ျပင္ၾကရတယ္။ အိမ္ကထြက္ၿပီး လမ္းမႀကီးဘက္ေတြေရာက္ၿပီဆုိရင္ ကၽြန္မ မ်က္စိေတြ အၿငိမ္မေနေတာ႔ဘူး။ လမ္းေပၚမွာလည္း ကၽြန္မတုိ႔လုိ ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ထဲကလူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ အလုပ္သြားဖုိ႔ တန္းစီထြက္လာၾကတယ္။ အမ်ိဳးအမည္ေဖာ္မရတဲ႔ သံေခ်းေရာင္ထြက္ေနတဲ႔ စက္ဘီးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ထမင္းခ်ိဳင္႔ကုိယ္စီနဲ႔ေပါ႔။ လူအုပ္လုိက္ႀကီးမုိ႔ ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္းေနတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အဲဒီလူအုပ္ႀကီးနဲ႔အတူ အေမနင္းတဲ႔ဘီးေလးဟာ သိပၸံလမ္းမႀကီးဘက္ ေရာက္လာတယ္။ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ ဒီလမ္းမႀကီးက ျဖတ္ရတယ္။ အဲဒါကုိ ကၽြန္မ အႀကိဳက္ဆုံးပဲ။
ကၽြန္မတုိ႔ေနတဲ႔ ရပ္ကြက္မွာ တဲေတြ၊ အိမ္စုတ္ေတြ ေပါသေလာက္ သိပၸံလမ္းမဘက္ထြက္လုိက္ေတာ႔ တုိက္အျမင္႔ႀကီးေတြ၊ ၿခံအျမင္႔ႀကီးေတြ၊ လွလုိက္တဲ႔ တံခါးေတြ၊ အိမ္ေတြကလည္း အက်ယ္ႀကီးေတြ။ ကၽြန္မ ဘယ္ႏွခါၾကည္႔ၾကည္႔ ၾကည္႔လုိ႔မဝခဲ႔ပါဘူး။ ကၽြန္မတုိ႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာဆုိ လမ္းေပၚမွာ ေဆာ႔ေနၾကတဲ႔ ကေလးေတြ၊ ဆူဆဲသံေတြ၊ ေအာ္ဟစ္သံေတြ၊ ေခြးဝဲစားေတြ ေပါမွေပါ။ တကယ္ကြာျခားလွပါဘိ။






တစ္ခါက အေမ႔ရဲ႕ စက္ဘီးအုိက ဘီးေပါက္လုိ႔ အဲဒီလမ္းမႀကီးကေန တြန္းသြားရတယ္။ ဝင္းတံခါး အျမင္႔ႀကီးေတြထဲက တုိက္လွလွႀကီးေတြကုိ နီးနီးကပ္ကပ္ ပုိျမင္ရတယ္။ စက္ဘီးကယ္ရီယာခုံကုိ ေနာက္ကေန အသာကုိင္လုိက္ၿပီး တုိက္ေတြကုိ ခလုတ္တုိက္မိမတတ္ ေငးရတာ အေမာပါပဲ။ ကၽြန္မေတြးမိတယ္။ ဒီလုိ တုိက္ႀကီးေတြထဲမွာ လူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေနၾကသလဲလုိ႔။ကၽြန္မတုိ႔ ခုိအိမ္ေလးလုိ တဲထဲမွာေတာင္ လူ(၃) (၄) ေယာက္မက ေနလုိ႔ရရင္ ဒီလုိတုိက္ႀကီးေတြမွာ လူေလးငါးဆယ္ေလာက္ ေနမလားပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ဒီအိမ္ႀကီးေတြေ႐ွ႕က ျဖတ္သြားတုိင္း လူေတြ မေတြ႔ရ။ ကၽြန္မတုိ႔ ရပ္ကြက္မွာေတာ႔ လူေ႐ွာင္ရတာ အေမာ။
;
ကၽြန္မၾကားဖူးတဲ႔ နတ္ဘုံနတ္နန္း နတ္ျပည္ဆုိတာ ဒီလုိဟာေတြကုိ ေခၚတာျဖစ္မွာပဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ အေမ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းက ပုံျပင္ေတြ ေျပာျပဖူးတယ္။ အဲဒီပုံျပင္ထဲက မင္းသမီးေလး ေနတဲ႔ ေနရာဆုိတာ ဒီလုိမ်ိဳးေနမွာ။ ဒီလုိ တုိက္ႀကီးေတြနဲ႔သာ ဆယ္ရက္ေလာက္ ေနခြင္႔ရရင္ ေသေပ်ာ္ပါၿပီ။ အေမ႔ကုိလည္း တစ္ခါတေလ ဒီတုိက္ႀကီးထဲမွာ ေနတဲ႔ လူေတြအေၾကာင္း ေမးမိတယ္။ အေမက အလုပ္ကေမာေမာနဲ႔မုိ႔ စိတ္မ႐ွည္ဘူး။ ကၽြန္မက -
"အေမ ဒီတုိက္ႀကီးထဲမွာ ဘယ္လုိလူမ်ိဳးေတြ ေနတာလဲ" ဆုိေတာ႔ အေမ႔ေျဖသံက -
"နတ္ေတြေနတာေဟ႔" တဲ႔။
အေမက စိတ္မဝင္စားေပမယ္႔ ကၽြန္မကေတာ႔ အိပ္မက္ေတြထဲထိေတာင္ ပါတတ္တဲ႔ ဒီတုိက္ေတြကုိ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။
ငယ္စဥ္ကတည္းက ေသာင္ျပင္မွာေနလာရၿပီး ေဂါဝန္ဆိပ္ကမ္းက က်ဴးေက်ာ္ေတြကုိ ဖ်က္ၿပီး ဒီဘက္ေျပာင္းလာရေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကုိ မေနတတ္ မထုိင္တတ္ ျဖစ္ရတယ္။ ေႏြရာသီမွာ သဲေသာင္ေပၚလာရင္ သဲထမ္းရတယ္။ ကၽြန္မက သဲေတြစုေပး၊ အေမက ေလွေပၚ႐ြက္တင္ေပးနဲ႔ တစ္ေန႔တာ အလုပ္က ကုန္ဆုံးရတယ္။ ဒီအလုပ္မ႐ွိတဲ႔အခ်ိန္ဆုိ ႀကံဳရာက်ပန္းလုပ္တယ္။ အေမက ေစ်းလည္း ေရာင္းတယ္။ အေၾကာ္လည္း ေၾကာ္ေရာင္းဖူးတယ္။ အခုေနတဲ႔ ေနရာနဲ႔ အလုပ္ကုိသြားၿပီး လုပ္စားရတဲ႔ ေနရာက ေဝးလြန္းလွပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေတြ႔ရတဲ႔ ျခံႀကီးေတြထဲက ထြက္လာတဲ႔ ကားအေရာင္ေျပာင္ေျပာင္ အႀကီးႀကီးေတြကုိ တစ္ခါေလာက္မ်ားစီးၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ႔ေနရာ သြားခ်င္လုိက္တာ။
ကၽြန္မ အေတြးေတြက သိပ္ၿပီးျမင္႔ေနမလားဘဲ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ကူးေလး ယဥ္မိတာေတာင္ စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ဝင္သြားပါတယ္။ တကယ္ဆုိရင္ေတာ႔ မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။ အရာရာကုိေတာင္ ေမ႔သြားမလားပဲ။ ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ႔ တုိက္ႀကီးေတြကုိ ေငးရတဲ႔အရသာဟာ ဘာနဲ႔မွမတူေအာင္ပဲ။ ေသာင္ျပင္ေရာက္ရင္ ေပသီးတုိ႔ကုိ ေဖာက္သည္ျပန္ခ်ရတယ္။ သူတုိ႔ေတြ အားလုံးလည္း ကၽြန္မလုိ ျမင္ဖူးခ်င္ေနၾကတယ္။ သူတုိ႔ေတြ အားႀကီး ကၽြန္မကုိ အားက်ေနၾကတယ္။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက နားေထာင္ခဲ႔ရတဲ႔ အေမ႔ပုံျပင္ထဲက နတ္ျပည္နတ္နန္းတမွ် လွပတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိ တစ္ေန႔မွ မ႐ုိးႏုိင္ေအာင္ သူတုိ႔ေတြကလည္း နားေထာင္ခ်င္ၾကတယ္။ သူတုိ႔ကုိလည္း တစ္ေန႔ေလာက္ ေခၚျပပါလုိ႔ ေတာင္းဆုိၾကေလရဲ႕။
ကၽြန္မက သူတုိ႔ေတြ ျမင္ေအာင္ ေရက်သြားလုိ႔ ေခ်ာၿပီးက်န္ေနတဲ႔ ေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ပုံဆြဲျပတယ္။ ကၽြန္မနားမွာ တအံ႔တၾသေလး ထုိင္ၾကည္႔ေနၾကတဲ႔ သူတုိ႔ေတြက -
"အိမ္တစ္အိမ္ အဲဒီေလာက္ႀကီးသလား၊ ငါ ေတြ႔ခ်င္လုိက္တာဟယ္"
"မိေသာင္ နင္ အရမ္းကံေကာင္းတာပဲ။ ငါေတာ႔ ႐ြာထဲက မထြက္ႏုိင္ေသးဘူး"
"အဲဒီလုိ အိမ္ေတြမွာ ေနတဲ႔သူေတြ ပုိက္ဆံအရမ္း႐ွိမွာပဲေနာ္ မိေသာင္"
"ေအးေပါ႔ဟ၊ ကားႀကီးေတြဆုိ အရမ္းလွတာ။ ေနာက္မွာ ဘီးႀကီးေတြ တပ္ထားတယ္။ ငါဆုိ အရမ္းစီးခ်င္တာပဲ။ ငါေနတဲ႔ ရပ္ကြက္နဲ႔ေတာ႔ တျခားစီပဲ။ ငါေတာ႔ အသြားအျပန္ ေငးရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကည္႔ၾကည္႔ မဝဘူး"
"မိေသာင္ ငါလည္း တစ္ေန႔ ခ်မ္းသာလာရင္ နင္ေျပာတဲ႔ တုိက္မ်ိဳး ဆယ္လုံးေလာက္ ဝယ္ႏုိင္မွာ"
"ေတာ္ပါ ေပသီးရယ္၊ တဲ ဆယ္လုံးပုိင္ေအာင္ပဲ အရင္လုပ္ပါဦး"
"ဟား….ဟား….ဟား"

ကၽြန္မတုိ႔ေတြ ထြက္ေျပးတဲ႔ ေပသီးေနာက္ လုိက္ထုၾက ႐ုိက္ၾကတယ္။
* * *
အျပန္လမ္းမွာ အေမက ရပ္ကြက္ထိပ္က "မိထူး" ထမင္းဆုိင္ကေန ခ်က္ၿပီးသားဟင္းတစ္ခြက္ ဝယ္ခဲ႔တယ္။ အိမ္မွာ ဖုိးခြားက ညစာ တစ္မ်ိဳးမဟုတ္တစ္မ်ိဳးေတာ႔ စီစဥ္ထားတတ္တယ္။ အေမလည္း ခုတေလာ က်န္းမာေရး သိပ္မေကာင္းဘူး။ ေခ်ာင္းေတြ တအားဆုိးေနတယ္။ မနက္ျဖန္ေတာ႔ အေမ အလုပ္လာလုပ္ခုိင္းလုိ႔ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။ အိမ္မွာ တစ္ရက္ေတာ႔ နားမွ ျဖစ္မယ္။ အိမ္နားက ေဒၚမိ၊ မၿပံဳးတုိ႔က အေမနဲ႔ အေဖာ္ရလုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္။ ကၽြန္မကေတာ႔ လမ္းထိပ္က မစိုးတုိ႔နဲ႔ အလုပ္ကုိ လုိက္သြားေတာ႔မယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ မိသားစုသုံးေယာက္ ဒီေန႔ည စကားအေျပာဆုံးေန႔လုိ႔ ဆုိရမယ္။ ထမင္းစားၿပီးကတည္းက အေမေလ ကၽြန္မကုိ သူ႔ေပါင္ေပၚ အိပ္ခုိင္းၿပီး ပုံျပင္ေျပာျပတယ္။ အေမ႔ပုံျပင္ေတြကုိ နားမေထာင္္ရတာ ၾကာၿပီမုိ႔ သိပ္နားေထာင္ေကာင္းတာေပါ႔။ ေမာင္ေလးကလည္း တအားရယ္ရတယ္။ မၿပံဳးတုိ႔အိမ္ တီဗြီၾကည္႔ေနက်မုိ႔ တီဗြီထဲက ေ႐ႊပုစြန္ကိတ္ကုိ စားခ်င္လုိ႔တဲ႔။
"အေမ ေ႐ႊပုုစြန္ကိတ္မုန္႔ဆုိတာ ပုုစြန္ထုတ္အႀကီးႀကီးနဲ႔ လုပ္ထားတာေနမွာေနာ္" လုိိ႔ ေျပာေတာ႔ ကၽြန္မနဲ႔ အေမ ဝုိင္းရယ္ၾကတယ္။
အေမက ငါ႔သမီးကေကာ ဘာစားခ်င္လဲတဲ႔။
"သမီးက ဘာမွမစားခ်င္ပါဘူး အေမ။ အေမေျပာတဲ႔ ပုံျပင္ထဲကလုိ နတ္ဘုံနတ္နန္းက တုိက္ႀကီးေတြမွာ ေနခ်င္တယ္" ဆုိေတာ႔ -
အေမက ေျပာတယ္။ ငါ႔သမီးက ေတာ္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္တာပဲတဲ႔။
အေမလည္း သိပ္ေနေကာင္းလွတာမဟုတ္လုိ႔ ေဆးတုိက္ၿပီး ဝင္အိပ္ခုိင္းရတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ေမာင္ေလးက အိမ္ေ႐ွ႕ကြပ္ပ်စ္စုတ္ေလးမွာ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကုိၾကည္႔ရင္း ေရတြက္ရင္းေပါ႔။ ဒါက ဟုိအရင္ ေသာင္ျပင္မွာေနကတည္းက ကၽြန္မနဲ႔ ေမာင္ေလး လုပ္ေနက် အလုပ္ေလ။ သူ႔ၾကယ္ ငါ႔ၾကယ္နဲ႔ လုေရရတာ အေမာပါပဲ။ ဒီေန႔ေတာ႔ မေရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ႔ ၾကယ္ေတြကုိ ေရတြက္ၾကည္႔မိတယ္။
ေမာင္ေလးက ေမးေသးတယ္။
"မမ ေမေမ ေျပာတဲ႔ နတ္ဘုံ နိဗၺာန္ဘုံဆုိတာ ဟုိးေကာင္းကင္ေပၚမွာ ႐ွိတာလား" တဲ႔။
ကၽြန္မက ေခါင္းညိတ္ျပေတာ႔ -
ခုေနတဲ႔ ေနရာထက္စာရင္ေတာ႔ ေကာင္းမွာပဲေနာ္တဲ႔။
ကၽြန္မ ေမာင္ေလးကုိ သနားသြားလုိ႔ ကၽြန္မရင္ခြင္ထဲ ေပြ႔ဖက္ထားမိတယ္။
* * *
ဒီေန႔ အေမ႔ကုိ အလုပ္နားခုိင္းၿပီး ကၽြန္မ မစုိးနဲ႔အတူ လုိက္လာခဲ႔တယ္။
မစုိးေနာက္ကေနထုိင္ရင္း ကၽြန္မ ၾကည္႔ေနက် တုိက္ေတြကုိ ေရတြက္ရင္း ေငးေမာေနမိတယ္။ အလြတ္က်က္မွတ္ထားတဲ႔ ပုစၦာတစ္ပုဒ္လုိ အလြတ္ရေနတာမုိ႔ တုိက္တစ္တုိက္ရဲ႕ ဝင္းတံခါး ေဆးသုတ္တာကအစ၊ အိမ္အဝင္မီးလုံးေလးေတြ အသစ္ေျပာင္းတာကအစ အကုန္မွတ္မိေနတယ္။ ေ႐ွ႕က မစိုးကလည္း ေငးေမာရင္း သေဘာက်ေနေလရဲ႕။ သူလည္း ကၽြန္မလုိ အေတြးမ်ိဳး႐ွိမွာပဲ။ သူ႔အိမ္ေလးကလည္း ကၽြန္မတုိ႔ထက္ နည္းနည္းသာ သာတဲ႔ တဲပုတ္ေလးပါ။ ဒီအိမ္ႀကီးေတြမွာ ေမြးထားတဲ႔ ေခြးစုတ္ဖြားေလးေတြက တစ္ခါ တစ္ခါ ၿခံေ႐ွ႕ထြက္ေနတတ္တယ္။ လွမွလွပဲ။ တစ္ေကာင္ဆုိ ေတာ္ေတာ္ေစ်းႀကီးေပးရတယ္လုိ႔ ၾကားဖူးတာပဲ။
ကၽြန္မ အေတြးေတြနဲ႔ ေငးေမာေနတုန္းမွာ မထင္မွတ္ဘဲ မစိုးရဲ႕ ဘီးဟာ ခါထြက္သြားၿပီး ဝုန္းဆုိတဲ႔ အသံနဲ႔အတူ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ကၽြန္မဟာ လမ္းမေပၚ လြင္႔စင္က်သြားခဲ႔တယ္။ ကၽြန္မ ဦးေခါင္းက ေက်ာက္လမ္းမနဲ႔ ေဆာင္႔မိသြားတာေၾကာင္႔ အရမ္းကုိ နာက်င္သြားပါတယ္။ မ်က္လုံးေတြလည္း မူးေဝျပာမုိက္သြားၿပီး ဘာမွမျမင္ရသလုိ မသဲကြဲေတာ႔ဘူး။ ခဏအတြင္းမွာ လူေတြ စု႐ုံးေရာက္႐ွိလာတဲ႔ အသံေတြကုိ ၾကားရတယ္။ ကၽြန္မ သိလုိက္ရတာ ကၽြန္မတုိ႔ဘီးေလးကုိ ျခံတစ္ျခံထဲက ထြက္လာတဲ႔ ကားတစ္စင္းက အ႐ွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ဝင္တုိက္လုိက္တာပါပဲ။ ကၽြန္မ လမ္းေပၚမွာ ပစ္လဲက်သြားတယ္။
"အမေလး လုပ္ပါဦး။ မိေသာင္ ညီမေလး၊ ေခၚလုိ႔မရေတာ႔ဘူး။ ေခါင္းမွာလည္း ေသြးေတြ"
မစုိးရဲ႕ ေအာ္သံကုိ ၾကားရတယ္။ မစုိးလက္ထဲမွာ ပြန္းထားတဲ႔ ဒဏ္ရာက ေသြးထြက္ေနေပမယ္႔ အျခားဒဏ္ရာ မေတြ႔ရဘူး။ ကၽြန္မကုိ ေခါင္းကေန ေပြ႔ထားတယ္။
ကားေပၚကလူက ပ်ာပ်ာသလဲနဲ႔ ကၽြန္မကုိၾကည္႔ၿပီး ေဆး႐ုံသြားမယ္တဲ႔။ အဲဒီအမ်ိဳးသားက ေပြ႔ၿပီး သူ႔ကားေပၚ တင္လုိက္တယ္။ မစုိးက ကၽြန္မတုိ႔ ရပ္ကြက္ထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔လုိ႔ အေမ႔ကုိ အေၾကာင္းၾကားခုိင္းတယ္။ ကၽြန္မက အေမ႔ကုိ အေၾကာင္းမၾကားေစခ်င္ဘူး။ အေမသိရင္ အရမ္းစိတ္ပူလိမ္႔မယ္။ ေနလည္း သိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။
မစိုးက ကၽြန္မကုိ စိတ္ပူစြာနဲ႔ ေနာက္ခန္းထဲက ပါလာတယ္။ ကၽြန္မ အတြက္ အံ႔ၾသစရာေကာင္းတာက ကၽြန္မ အရမ္းစီးခ်င္ေနတဲ႔ ကားႀကီး အခု စီးေနရၿပီ။ ကားထဲမွာ ေမႊးပ်ံ႕ေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ႔ တစ္ကုိယ္လုံး နာက်င္ေနတာမုိ႔ ဘာခံစားမႈမွ သိပ္မသိခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ကားက ခပ္ျမန္ျမန္ အထူးကုေဆးခန္းဆုိတဲ႔ ေနရာကုိ ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္မကုိ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဆရာဝန္ေတြ ပ်ာေနေအာင္ ဂ႐ုစုိက္ၾကသလုိ လူေတြအားလုံး ဝုိင္းၾကည္႔တာကုိ ခံရတယ္။ အားလုံးက မ်က္ႏွာေလးေတြ ႐ႈံ႕ၿပီး ႏႈတ္ကလည္း တကၽြတ္ကၽြတ္နဲ႔။ တခ်ိဳ႕ကလည္း လက္ကုိင္ပဝါ ႏွာေခါင္းအုပ္ၿပီး မၾကည္႔ရဲၾကည္႔ရဲ လာၾကည္႔ၾကတယ္။
ကၽြန္မကုိ အစိမ္းဝတ္ ဆရာဝန္ေတြ အခန္းတစ္ခုထဲ ေခၚသြားတယ္။ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေတြ႔ရတာ မီးလုံးေတြ လင္းလုိက္ ေမွာင္လုိက္ပဲ။ မ်က္လုံးထဲမွာ ပူေႏြးေႏြးေတြ ထြက္ေနတယ္။ ဘာလဲေတာ႔ မသိဘူး။ ဆရာဝန္ေတြအားလုံး ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြကုိ ကုၾကတယ္။ အဆုိးဆုံးက ဦးေခါင္းက ဒဏ္ရာပဲ။ ဘာနဲ႔မွ မတူေအာင္ နာက်င္ခံစားရတယ္။
အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ကုသမႈက ၿပီးသြားပုံရတယ္။ ကၽြန္မကုိ အဲဒီအခန္းကေန ထုတ္လာတယ္။ အျပင္ေရာက္ေတာ႔ အေမ႔အသံကုိ ဦးစြာ ၾကားလုိက္ရတယ္။
"အမေလး မိေသာင္ ငါ႔သမီးေလး ျဖစ္ရေလ၊ အေမ႔ကုိၾကည္႔ပါဦး၊ ဆရာ ကၽြန္မ သမီးေလး အေျခအေန"
ဆရာဝန္ႀကီးက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပုံပဲ။ အေမ႔လက္ေမာင္းကုိ ကုိင္ရင္း ေခါင္းခါျပတယ္။
"ကၽြန္မ သမီးေလးကုိ ကယ္ေပးၾကပါ။ အေမ ေသရမွာပါ သမီးရယ္၊ မိဘကုိ လုပ္ေကၽြးေနတဲ႔ သမီးပါ။ ဆရာ ကယ္ပါဦး ဆရာ"
အေမ တအားမငုိပါနဲ႔ အေမ။ ကၽြန္မလည္း ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိယ္ မထင္ခဲ႔ဘူး အေမ။ ေသရမွာ မေၾကာက္ေပမယ္႔ ကၽြန္မ အေမနဲ႔ေမာင္ေလးကုိ ေစာစီးစြာ ခြဲမသြားခ်င္ေသးဘူး။
ခဏေနေတာ႔ ေမာင္ေလး ကၽြန္မနားေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္မမ်က္ႏွာကုိ သူ႔လက္ေလးနဲ႔ထိရင္း ႀကိတ္ၿပီး ငုိ္ေနတယ္။
ေမာင္ေလးေရ မေန႔ညက အေမ၊ ေမာင္ေလးနဲ႔ မမ ေတြ႔ဆုံမႈဟာ ေနာက္ဆုံးျဖစ္မွန္းသိခဲ႔ရင္ အဲဒီညကုိ မမ အိပ္ပစ္ရက္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ၾကယ္ေလးေတြကုိလည္း ေရတြက္ဖို႔ အခြင္႔အေရး မ႐ွိေတာ႔ဘူးေနာ္။
မစိုးက ကၽြန္မကုိ တုိက္လုိက္တဲ႔ကားပုိင္႐ွင္ကုိ ငုိရင္း လက္သီးေတြနဲ႔ ထု႐ုိက္ေနတယ္။ ေမာင္ေလးကလည္း "ခင္ဗ်ားႀကီးကုိ ျပန္သတ္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ႔မမကုိ ခင္ဗ်ားသတ္တာ" လုိ႔ ေအာ္ဟစ္ရင္း နံရံေတြကုိ လက္သီးနဲ႔ ထုိးပစ္လုိက္တယ္။
"သမီး အေမ႔ကုိ စကားတစ္ခြန္းေလာက္ ေျပာပါဦး။ အေမ႔ရင္ေတာ႔ ကြဲပါၿပီ။ ခုေတာ႔ သမီးသိပ္စီးခ်င္တဲ႔ကားႀကီးက ငါ႔သမီးကုိ အ…"
အေမ အေမ သတိထားပါဦး။ အေမ သတိလစ္ေတာ႔မယ္။ ဆရာဝန္ေတြ အေမ႔ကုိ တြဲေခၚၿပီး ထုိင္ခုိင္းလုိက္တယ္။ စိတ္မေကာင္းဘူး အေမရယ္။ အေမ႔ကုိ သမီးၾကည္႔မေပးႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ ေမာင္ေလးနဲ႔ အေမ႔ဘဝကုိ ကၽြန္မ စိတ္မခ်ဘူး။ ဒါေပမဲ႔ အေမရယ္၊ သမီး မ်က္ဝန္းထဲမွာ ျမင္ေနရတယ္။
အျဖဴေရာင္အလင္းတန္းတစ္ခုေပါ႔ အေမ။ ေငြမႈန္လုိ လက္ေနတဲ႔ အရာေလးေတြလည္း ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သိပ္ကုိလွပတဲ႔ နန္းေတာ္လုိလုိ တုိက္ႀကီးေတြ ျမင္ရတယ္။ အရမ္းကုိ လွတယ္ အေမ။ အေမ႔ပုံျပင္ထဲက နတ္ဘုံအစစ္ကုိ သမီးေတြ႔ရၿပီ အေမ။ သမီး အဲဒီကုိ သြားရမယ္။ အေမရယ္ သမီး မက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ထဲက ပုံသ႑ာန္အတုိင္းပါပဲ။ တစ္ကယ္ေတာ႔ သမီး အျပင္ဘက္မွာ ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔ တုိက္အိမ္ႀကီးေတြထက္ အဆတစ္ရာမက လွတယ္ အေမ။
အေမ အေမသိရင္ ေျဖသိမ္႔ႏုိင္မွာပါ။ မငုိနဲ႔ေတာ႔ေနာ္။ သမီး ရင္ထဲမွာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ငုိေၾကြးခဲ႔ရၿပီးပါၿပီ။
အေမ႔ရဲ႕သမီးေလး မိေသာင္ဟာ ေကာင္းကင္က နိဗၺာန္ဘုံမွာ ႐ွိေနတယ္ဆုိရင္ အေမ ေက်နပ္လုိက္ပါေတာ႔ေနာ္။

ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)
8-12-2003

(အိပ္မက္စစ္ႏွင္႔ အျခားဝတၳဳတုိမ်ား)


1 comment:

myotthakoyin said...

She has sharp eyes that see things others pretend not seeing.
She has sharp ears that hear things others pretend not hearing.
She has an open heart that feels things others pretend not happening.
She has a brave pen (kalaun) that writes things that others pretend not noticing.
Few words in this poignant story.Yet cem(mdy) managed to leave us with many thoughts, devastatingly and profoundly.