Tuesday, August 14, 2012

မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းေပၚကလူ




"ကဲ ဘာေျပာဦးမလဲ၊ ဘယ္လုိ႐ွင္းခ်င္ေသးလဲ၊ ညည္းတုိ႔လုပ္ပုံ မလြန္ဘူးလုိ႔မ်ား ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိယ္ ထင္ေနေသးလား၊ အံ႔ၾသပါရဲ႕၊ ညည္းတုိ႔ တစ္ေယာက္ကုိ သုံးေသာင္းစီေပးထားတာ သိပ္ကုိ နည္းေနလုိ႔လား၊ ဘာအလုပ္ေတြမ်ား ပင္ပင္ပန္းပန္း ငါ ခုိင္းေနလုိ႔လဲ၊ တျခားအလုပ္ေတြကုိေတာင္ ေလွ်ာ႔ၿပီး ငါ႔အေဖကုိ ပုိဂ႐ုစုိက္ေစခ်င္လုိ႔ အေဖ႔နားမွာ ထားတာ။ အေဖ႔ကုိ အစားအေသာက္၊ ေဆးဝါးကအစ မွန္ေစခ်င္လုိ႔ ေန႔စဥ္စာရင္းဇယားနဲ႔ လုပ္ေပးထားတာ၊ ခု ငါ႔အေဖ ေဆး႐ုံျပန္တက္ရတာ နင္တုိ႔ေၾကာင္႔၊ နင္တုိ႔ ငါ႔အေဖနား လင္အေၾကာင္း၊ ရည္းစားအေၾကာင္းေတြပဲ တြတ္ထုိးေျပာေနၾကတာ၊ ငါ႔အေဖ ယုိင္နဲ႔နဲ႔ျဖစ္လာတာ နင္တုိ႔ေၾကာင္႔။ ပုံမွန္မေကၽြး၊ ပုံမွန္ေဆးမတုိက္နဲ႔၊ တုိက္တဲ႔ေဆးေတြကေတာ႔ ေန႔တစ္လုံး ညတစ္လုံး ပုံမွန္ကုန္လုိ႔၊ အေဖ႔ဝမ္းထဲေတာ႔ မေရာက္ဘူး။ နင္တုိ႔ ေတာ္ေတာ္လုပ္ရက္ၾကပါလား။ ငါကေတာ႔ ႏုိင္ငံျခားကေန ပုိက္ဆံအကုန္ခံၿပီး အဆင္႔ဆင္႔မွာရနဲ႔။ ဟမ္ နင္တုိ႔ကေတာ႔ ေတာက၊ ႐ြာက က်န္ခဲ႔တဲ႔ အေဖ၊ အေမေတြကုိ ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္လုိ႔ ငါ႔အေဖကုိ တုိက္မယ္႔ေဆးေတြကုိ ခုိးခုိးေပးတာေပါ႔ ဟုတ္လား။ နင္တုိ႔ မိဘေတြကေတာ႔ ေတာမွာ ႏုိင္ငံျခား ေဆးေကာင္းေတြေသာက္ၿပီး ေဒါင္ေဒါင္ျမည္လုိ႔ ငါ႔အေဖကုိေတာ႔ ေသခ်င္ ေသပေစေပါ႔ ဟုတ္လား၊ ေအး နင္တုိ႔ႏွစ္ေကာင္လုံးကုိလည္း ၾကည္႔မရတာ ၾကာၿပီ၊ မနက္ျဖန္ျပန္ၾက၊ အထုပ္ကုိယ္စီ ထုပ္ထားၾက၊ ငါ႔ အေဖ႐ွိတဲ႔ အခန္းထဲလည္း လုံးဝမဝင္ရဘူး၊ နင္တုိ႔ အဝတ္အစားနဲ႔ နင္တုိ႔ ပုိင္ဆုိင္တဲ႔ ပစၥည္းပဲ ထည္႔ၾကားလား၊ ျမမူနဲ႔ ေဟမာ မနက္ျဖန္ကစၿပီး အေဖ႔အခန္းကုိ နင္တုိ႔ဝင္ေတာ႔၊ နင္တုိ႔ကုိ အစကစၿပီး ျပန္သင္ေပးမယ္၊ ဒီလအတြက္ ေစ်းႀကီးတဲ႔ ငါ႔အေဖေဆးေတြ ခုိးတဲ႔အတြက္ လစာအျပည္႔မရဘူးမွတ္၊ သြား"

ကၽြန္မ ေဒါသျဖစ္လြန္းလုိ႔ ကုိယ္ေတြလက္ေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လာတယ္။ ျမမူကုိ ေရတစ္ခြက္ ယူခုိင္းရင္း ေသာက္လုိက္ရတယ္။ မနက္ျဖန္ကစၿပီး ေဟမာကုိ အေဖနဲ႔ထားၿပီး နပ္(စ္) တစ္ေယာက္ ငွားမယ္။ ျမမူကေတာ႔ ထမင္းဟင္းခ်က္။ သူလည္း ကၽြမ္းလာပါၿပီ။ ကၽြန္မအိမ္မွာ ျမမူနဲ႔ေဟမာက အေစာဆုံးေရာက္တာ၊ ေနာက္ေတာ႔ ဥမၼာေထြးနဲ႔ နန္းသီေရာက္လာတယ္။ သူတုိ႔ေလးေယာက္က တစ္႐ြာတည္း အရင္ကလည္း ႐ြာမွာ အလုပ္အတူတူလုပ္ခဲ႔ၾကသူေတြ။ လူလုိေတာ႔ ဥမၼာနဲ႔နန္းသီတုိ႔ ေဟမာတုိ႔ အဆက္အသြယ္နဲ႔ပဲ ေခၚလုိက္တာ။

သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ အိမ္သန္႔႐ွင္းေရး အဝတ္ေလွ်ာ္၊ သစ္ပင္ေရေလာင္း၊ ေခြး အစာေကၽြးေပါ႔။ အေဖလည္း ေလျဖတ္ၿပီး အိပ္ရာထဲ ဗုန္းဗုန္းလဲေရာ၊ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ အေဖ႔နားမွာ ႀကီးၾကပ္ေစခဲ႔တယ္။ က်န္တဲ႔ႏွစ္ေယာက္က သူတုိ႔အလုပ္ေတြပါ လုပ္ရေတာ႔ ဖတ္ဖတ္ကုိေမာလုိ႔၊ ေဟမာနဲ႔ျမမူက ဘာမွ မေျပာၾကပါဘူး၊ လုပ္ဆုိ လုပ္လုိက္ၾကတာပါပဲ။

ဥမၼာနဲ႔ နန္းသီက အေဖ႔နားေရာက္သြားေတာ႔ သက္သာသြားတာေပါ႔။ ေနၾကာေစ႔ေလး စားလုိက္၊ စာအုပ္ေလးဖတ္လုိက္၊ အေဖ႔အတြက္ တရားေခြနားေထာင္ရေအာင္ ေပးထားတဲ႔ဟာကုိ သီခ်င္းေခြဖြင္႔လုိက္နဲ႔ ဒီေလာက္ေတာ႔ ျမင္ေပမယ္႔ သိပ္ေတာ႔ မေျပာမိေသးဘူး။ အားေနရင္ေတာင္ အရင္ ကုိယ္လုပ္ေနက် အိမ္သန္႔႐ွင္းေရးေလးေတာင္ လုပ္မေပးခ်င္ၾကေတာ႔ဘူး။

တစ္ရက္ကေတာ႔ အဘုိးစားဖုိ႔ Super market က ဝယ္လာတဲ႔ ဂ်ယ္လီပူတင္းဘူးကုိ ေရခဲေသတၱာထဲက ထုတ္ၿပီး အဘုိးေကၽြးခါနီး သူ႔ပါးစပ္ထဲ တစ္ဇြန္းေမာက္ေမာက္ ခပ္ထည္႔လုိက္တာကုိ ျမင္လုိက္တယ္။ ကၽြန္မကုိ ျမင္ေတာ႔ ပါးစပ္ပိတ္ရင္း တုံ႔ခနဲျဖစ္သြားတဲ႔ ဥမၼာကုိ

"နင္႔ပါးစပ္ထဲကဟာေတြၿပီးေအာင္မ်ိဳခ်လုိက္" လုိ႔ေျပာၿပီး ဆူေျပာၿပီးမွ ႐ုန္းထြက္လာခဲ႔တယ္။ ထြက္လာခဲ႔ေပမယ္႔ စိတ္ကမခ်။ ျမမူနဲ႔ေဟမာကုိ မွာခဲ႔ေပမယ္႔ သူတုိ႔ကလည္း အေဖ႔အခန္းထဲဝင္ေနတာ မဟုတ္ေတာ႔ မျမင္ႏုိင္၊ အိမ္မွာက အစ္ကုိက ႏုိင္ငံျခားမွာ သူ႔မိသားစုနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ေဖေဖ၊ ေနာက္ ေဖေဖရဲ႕ဆုံးသြားတဲ႔ ညီရဲ႕သမီးေလးက ေျခာက္တန္း၊ ေမြးစားထားတာ၊ ေနာက္ သူတုိ႔ေလးေယာက္၊ ဒါပဲ။ ဖူးဖူးေလးက ကၽြန္မနဲ႔အိပ္တယ္။

႐ုံးမသြားခင္ ေက်ာင္းပုိ႔က လုပ္ရေသးတယ္။ မိဘႏွစ္ေယာက္လုံး မ႐ွိေတာ႔ဘဲ ခုိကုိးရာမဲ႔ခဲ႔တဲ႔ ကေလးေလးကုိ အေဖေရာ ကၽြန္မေရာ သနားခဲ႔တယ္။ ေဖေဖရဲ႕ ပင္စင္လစာ။ ကၽြန္မရဲ႕ လစာ။ ကုိကုိပုိ႔တဲ႔ ေငြေၾကးနဲ႔ တစ္အိမ္လုံး လည္ပတ္ေနရတာ၊ တစ္ခါတစ္ခါ က်ပ္သြားေပမယ္႔ ေဖေဖ႔က်န္းမာေရး အတြက္ကုိေတာ႔ အရင္ကတည္းက ေငြစုစာအုပ္လုပ္ၿပီး ဘဏ္ထဲမွာ သီးျခားထည္႔ထားခဲ႔တယ္။ အရင္က ေဖေဖက ဂ်စ္ေလးတစ္စီး ႐ွိတယ္။ ဆီထုတ္ထုတ္ၿပီး ကၽြန္မကုိ မုန္႔ဖုိးေပးေသးတာ၊ အဲဒီ မုန္႔ဖုိးကုိလည္း ေဖေဖ႔ဘဏ္စာအုပ္ေလးထဲပဲ ထည္႔စုခဲ႔တယ္။ ေဖေဖ႔က်န္းမာေရးအတြက္ စုတဲ႔ ေငြဆယ္သိန္းေက်ာ္ေက်ာ္ ရခဲ႔တယ္။

မႏွစ္ကမွစၿပီး ေဖေဖေလျဖတ္လုိ႔ ေဆး႐ုံစတက္ရတယ္။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ တစ္ခါ ျပန္တက္ရတယ္။ ဘဏ္စာအုပ္ေလးထဲက ေငြမ်ားစုရတာသာ ၾကာခဲ႔တာ၊ သုံးလုိက္ရေတာ႔ ခဏေလးပဲ။ ခုတစ္ေခါက္ကေတာ႔ ေဖေဖသတိ ေကာင္းေကာင္းမရေတာ႔ဘူး။ အိပ္ရာေပၚပဲ အၿမဲလွဲေနေတာ႔တယ္။ အစားကလည္း နည္းနည္းပဲ။ အဓိက ႏုိင္ငံျခား အားေဆးေကာင္းေတြကုိ ကုိကုိ႔ဆီက မွာတုိက္ရတယ္။ အရင္တစ္ေခါက္တုန္းက အဲဒီအားေဆးေတြနဲ႔ ျပန္ထူေထာင္လာတာဆုိေတာ႔ အစာမစားတဲ႔ ေဖေဖအတြက္ ေဆးပဲအားကုိးရတယ္။ မနက္တစ္ႀကိမ္၊ ညတစ္ႀကိမ္ ဒီေဆးေတြက အစာစားခ်င္စိတ္ကုိလည္း ျဖစ္ေစတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီတစ္ေခါက္ ေဖေဖ႔ရဲ႕ပုံစံက ထူးျခားမလာဘူး။ ေခါင္းပဲယမ္းေနတယ္။ ထမင္းကလည္း ဇြန္းေသးနဲ႔ သုံးဇြန္းေလာက္ပဲ။ က်န္တဲ႔ ေဖ်ာ္ရည္ေတြေတာ႔ ေသာက္တယ္ ေျပာတာပဲ။

ဒါနဲ႔ ေရခဲေသတၱာထဲက စပ႐ိုက္ဘူးႀကီးကုိ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ဘူးရဲ႕သုံးပုံတစ္ပုံေက်ာ္ေက်ာ္ေတာင္ ေလ်ာ႔ေနတယ္။ ဒါဆုိ ေဖေဖ ေတာ္ေတာ္ေသာက္တာပဲဆုိၿပီး ဝမ္းသာသြားသလုိ ျဖစ္ေပမယ္႔ ခ်က္ခ်င္းမယုံသလုိ ျဖစ္သြားတယ္။ ပူတင္းေတာင္ ခုိးစားေသးတာ။ ဒီအရည္လည္း သူတုိ႔မေသာက္ဘူးလုိ႔ မေျပာႏုိင္ဘူး။ ေဖေဖက ဘာျမင္တာမွတ္လုိ႔၊ သူ႔ဘာသာသူ အိပ္ေနတာ၊ မယုံေပမယ္႔ မေျပာေသးဘူး။ အေျခအေန ေစာင္႔ၾကည္႔လုိက္တယ္။ ညေနက် ဖူးဖူး စပ႐ုိက္သံဘူးေလး ဝယ္လာတယ္။

ဖူးဖူးက ဘုိးဘုိးႀကီး ေသာက္မွာလားဆုိၿပီး ပါးစပ္နား ေတ႔ေပးတယ္။ ေဖေဖက ေတာ္ၿပီ သူမႀကိဳက္ဘူးလုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မက ေဖေဖႀကိဳက္တယ္ေလ။ ေဖေဖေသာက္တဲ႔ ဒီအရည္နဲ႔တူတူပဲဆုိၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲက ဘူးႀကီးယူျပေတာ႔ ေဖေဖက မ်က္လုံးေလးကုိ ႐ႈံ႕ၾကည္႔ရင္း

"ေဖေဖ မေသာက္ဘူး သမီး" တဲ႔။

ကၽြန္မ သိလုိက္သလုိ ဟုိႏွစ္ေကာင္လည္း မ်က္ႏွာပ်က္ၿပီး ေတာင္လုပ္တာလုိလုိ၊ ေျမာက္လုပ္တာလုိလုိနဲ႔…

"ေအး အေဖ မေသာက္ဘဲနဲ႔ ဘာလုိ႔ လိမ္ေျပာတာလဲ"

"အဘုိးက ေသာက္မယ္ေျပာလုိ႔ ဖန္ခြက္ထဲထည္႔တာ မေသာက္ဘူးဆုိေတာ႔ ျပန္ထည္႔ရခက္သြားလုိ႔"

"ေၾသာ္ ဒီပုလင္းထဲကုိ ဒီဖန္ခြက္ထဲက ဒီအရည္ကုိ ဒီလုိဝင္ေအာင္ ထည္႔ရတာ ခက္သလား၊ နင္တုိ႔ေနာ္၊ ငါ႔ပါးစပ္နဲ႔ ေတြ႔ေတာ႔မယ္"

"သမီးရယ္ သူတုိ႔ေသာက္ခ်င္လုိ႔ေနမွာေပါ႔"

ေဖေဖက ေဖာ႔ေဖာ႔ေဖးေဖး ဝင္ေျပာတယ္။

"ေသာက္လုိ႔ရတယ္၊ ေဖေဖ မေသာက္တာကုိ ေဖေဖေသာက္တာလုိ႔ ညာေျပာတာကုိ မႀကိဳက္တာ၊ သမီးက ဆရာဝန္လာရင္ ေဖေဖ ဘာစားတယ္၊ ဘာေသာက္တယ္၊ ဆီး ဘယ္ေလာက္သြားတယ္ ဆုိတာကစ မွတ္ၿပီး ေျပာရတာေလ။ သူတုိ႔က အမွားေတြမွတ္ေတာ႔ အမွားေတြ ေျပာမိေတာ႔ ဘယ္ေကာင္းမလဲ။ နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေသခ်ာသတိထားေန ၾကားလား"

"ဟုတ္ကဲ႔"

"ေျပာရင္ ဟုတ္ကဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔၊ နင္တုိ႔ေတာမွာ ဒီလုိစပ႐ုိက္မေျပာနဲ႔ ေရေတာင္ ေရၾကည္ေသာက္ရရဲ႕လား၊ နင္တုိ႔ေလးေယာက္လုံးကုိ ဝယ္ေကၽြးသင္႔တဲ႔ဟာ မွန္သမွ် ငါ ဝယ္ေကၽြးတယ္။ ဒါတင္ မဟုတ္ဘူး။ နင္တုိ႔ လစာအသားတင္၊ တီဗီကလာသမွ် Lotion ေတြ၊ မိတ္ကပ္ေတြ နင္တုိ႔ ဝယ္လိမ္းႏုိင္ၾကတယ္။ နင္တုိ႔ ပုိက္ဆံနဲ႔မုိ႔ ငါ ဘာမွမေျပာပါဘူး။ ေအး လြန္ကဲၿပီး ငါ႔ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ဘူးကုိ ခုိးထားတာ လစ္ရင္လစ္သလုိ ငါ႔ရဲ႕ ေရခ်ိဳးဆပ္ျပာကုိ ယူသုံးတာေတြ မသိဘူး ထင္လုိ႔လား၊ နင္တုိ႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ထြက္လာရင္ အနံ႔ေတြ ေထာင္းေထာင္းထေနတာ၊ ဒီအိမ္မွာ ပစၥည္းေတြ ေပါေပမယ္႔ ဘယ္နား ဘယ္ပစၥည္း ငါ အကုန္မွတ္မိတယ္။ နင္တုိ႔ ဆပ္ျပာ အသုံးအေဆာင္ေတြ သီးသန္႔႐ွိၿပီးသား။ ခု နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံး ဝတ္ထားတဲ႔ အက်ၤ ီဆုိ ျမန္မာျပည္က အေပါစား ထင္မေနနဲ႔၊ ငါ႔အစ္ကုိနဲ႔ ေယာင္းမက ေပးထားတာ၊ မေတာ္ေတာ႔လုိ႔ နင္တုိ႔ကုိ အသစ္အတုိင္းပဲ ေပးထားတာ၊ ငါ ဖူးဖူး အတြက္ ခ်န္ထားရင္ ရသားပဲ၊ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္စစ္စစ္ေတြ ခါးေပၚတင္၊ ေခါင္းေပၚတင္ၾကၿပီး ျမန္မာပီသရမယ္႔ ေစတနာစစ္စစ္ေတြက ဘယ္ေရာက္သြားၿပီတုံး၊ ဟုိ ႏွစ္ေယာက္ဆုိ နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ထက္ ပင္ပန္းတယ္၊ ဒါေပမဲ႔ ဘာအတြန္႔တက္တာမွ မ႐ွိဘူး။ နင္တုိ႔မွာ ခု ေရေပၚဆီေတြလုိ ျဖစ္ေနၿပီ၊ ကဲ ေဖေဖ အိပ္ေတာ႔ နားၿငီးေနဦးမယ္၊ ေဖေဖ အနားယူေနတုန္း တစ္ေယာက္က ၾကမ္းတုိက္၊ တစ္ေယာက္က ၿခံထဲကအပင္ေတြ အကုန္ေရေလာင္း"

ႏွစ္ေယာက္သား မခုတ္တတ္တဲ႔ ေၾကာင္ေတြလုိ ကုပ္ကုပ္နဲ႔ ထြက္သြားၾကတယ္။ ေျပာရတာလည္း ေမာတယ္။ အေဖ႔နားေစာင္႔ရလုိ႔သာပဲ ေရခ်ိဳးၿပီး အလွဆင္ေနတာ မၿပီးေတာ႔ဘူး။ ဒါမ်ိဳးေတြဆုိတာ အရင္ကတည္းက ေဖေဖ႔ဖုိ႔ ထမင္းနဲ႔ဟင္း စီမံေပးရတာကုိက စပယ္႐ွယ္ပဲ။ ေဖေဖ႔ကုိ စားေစခ်င္တာကုိး၊ ငါးေလးတစ္မ်ိဳး၊ ၾကက္ေလးတစ္မ်ိဳးနဲ႔ ဟင္းခ်ိဳေလးအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေဖေဖက်န္သမွ် မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ မေရာက္ဘူး။ အခန္းထဲတင္ကုန္တာ။ ကုိကုိက ေဖေဖအား႐ွိေအာင္ စားႏုိင္တာေလး မုန္႔ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပုိ႔ေပးတယ္။ ေဖေဖက စားလွမွ ဘယ္ေလာက္စားႏုိင္မွာတုံး။ လခ်ီစားရမယ္႔ဟာေတြလည္း ရက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္နဲ႔ ကုန္လုိကုန္နဲ႔၊ အဘုိးက သိပ္ႀကိဳက္တာပဲဆုိတာ ပါးစပ္က မခ်ဘူး။

ဒီအထိကုိ ကၽြန္မခြင္႔လႊတ္ေပးလုိ႔ ရေသးတယ္။ ေနာက္ ဒီလုိ မလုပ္ေအာင္ ေျပာလုိ႔ရေသးတယ္။ အရင္တစ္ပတ္က ေဖေဖ႔က်န္းမာေရးေဖာက္လုိ႔ ေဆး႐ုံတက္လုိက္ရတယ္။ ေဆး႐ုံမွာ ဆရာဝန္က တုိက္တဲ႔ေဆးေတြ ေမးတယ္၊ ဆရာဝန္က တုိက္တဲ႔ ေဆးေတြ အားလုံးခဏရပ္ထားေပပါ။ ေဆးေျပာင္းတုိက္မယ္ဆုိၿပီး ေဆးအသစ္ေတြ ေပးတယ္။ ေဖေဖ ေဆး႐ုံတက္ရတဲ႔ သုံးပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ အိမ္က ဘာေဆးမွ မေသာက္ရဘူး။ ကၽြန္မ ေဖေဖရဲ႕ ေဆးေတြၾကည္႔ေတာ႔ အားေဆးေတြ ကယ္စီယမ္အ႐ုိးအားေကာင္းေစတဲ႔ ေဆးေတြက ေလ်ာ႔ေနတယ္။ သိသိသာသာပဲ၊ ေဆးဆုိေတာ႔ စိတ္ထဲ မထင္ထားမိတဲ႔ အမ်ိဳးအစားျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ သတိရမိတာေတြကုိ ျပန္စဥ္းစားမိတာ တစ္ခုက သူတုိ႔ အိမ္ေတြအတြက္ ဘာေလးပုိ႔ခ်င္လုိ႔ပါ၊ ညာေလးပုိ႔ခ်င္လုိ႔ပါဆုိၿပီး ႏွစ္လတစ္ခါေလာက္ ပုိ႔ၾကတယ္။ ပုိ႔တုိင္းလည္း အခန္းထဲက ထြက္လာရင္ ပါကင္က ထုပ္ၿပီးသား၊ ဘာေတြလဲလုိ႔ ေမးရင္ ပုဇြန္ေျခာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ အက်ၤ ီ အေဟာင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ တဘက္၊ စာအုပ္နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ၊ ကၽြန္မလည္း တစ္ခါမွေတာ႔ ေဖာက္စစ္တဲ႔အလုပ္ကုိ မလုပ္မိဘူး။

ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ႔ မျဖစ္ေတာ႔၊ သူတုိ႔ ပုိ႔မယ္ဆုိတဲ႔ ေျပာသံၾကားေနရတယ္။ ထင္တာ မမွားဘူးဆုိရင္ေတာ႔ သူတုိ႔အိမ္ေတြအတြက္ ေဖေဖ႔အားေဆးေတြကုိ ေဝပုံက်ခြဲေဝၿပီး ပုိ႔ေနႏုိင္တယ္။ မဟုတ္ရင္ သူတုိ႔ေသာက္မလား၊ ဒီေလာက္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ေကာင္မႏွစ္ေကာင္လုံး ေဆးေသာက္ရမွာ ေၾကာက္တယ္၊ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ဒီကိစၥကုိ ဖမ္းမွျဖစ္မယ္။

ကၽြန္မ ႐ုံးမသြားဘဲ ခြင္႔ယူထားတဲ႔ တစ္ရက္မွာ ထမင္းစားခန္းမွာ ကၽြန္မကုိ ေတြ႔ေတာ႔ နန္းသီက အံ႔ၾသသြားတယ္။

"မမ ဒီေန႔ ႐ုံးမသြားဘူးလား"

"ေအး မသြားဘူး"

"နင္တုိ႔ ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ၊ လက္ထဲမွာ အထုပ္နဲ႔"

"ဟုိ အေမတုိ႔ဆီ ပုိ႔မလုိ႔ပါ"

"ေၾသာ္ ဒီတစ္ေခါက္ ဘာေတြလဲ၊ ေတာ္ေတာ္ပုိ႔ရတယ္ေနာ္၊ နင္တုိ႔ မိဘေတြက ဝမ္းသာမွာပဲ"

"ကၽြန္မ ပါတိတ္ အေဟာင္း တစ္ထည္နဲ႔ အေမမွာတဲ႔ ဘုရားစာအုပ္ပါ"

ဥမၼာကလည္း အခန္းထဲက ထြက္လာတာ အထုပ္ကုိင္လ်က္မုိ႔ တန္းမိသြားတယ္။ ျပန္ဝင္လုိ႔လည္း မရဆုိေတာ႔ ကၽြန္မတုိ႔နား ေရာက္လာတယ္။

"ဥမၼာေရာ ပစၥည္းပုိ႔မလုိ႔လား"

"ဟုတ္ အစ္မ ကၽြန္မ ေမာင္ေလးအတြက္ ေက်ာင္းစိမ္းအက်ၤ ီပါ"

"ေၾသာ္ နင္တုိ႔ သြားပုိ႔မေနနဲ႔ေတာ႔၊ ေန႔လယ္စာစားခ်ိန္လည္း နီးေနေတာ႔၊ ငါလည္း စာတုိက္သြားမွာ ေပးခဲ႔မယ္"

စာတုိက္က ကၽြန္မတုိ႔ လမ္းထိပ္တင္ဆုိေတာ႔ အရင္က သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္ၿပီး သြားပုိ႔ေနက်။ ဒီေန႔ေတာ႔ မတိမ္းမယိမ္း အထုပ္ကုိယ္စီနဲ႔ ႏွစ္ထုပ္လုံး ကၽြန္မေ႐ွ႕မွာ၊ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ လွမ္းၾကည္႔လုိက္တာ ေတြ႔ရတယ္။ ထြက္သြားမလုိ႔ လုပ္ေနတုန္း၊ ကၽြန္မက နန္းသီကုိ အံဆြဲထဲက ကတ္ေၾကးယူခုိင္းလုိက္တယ္။ နန္းသီက ခပ္ေလးေလးေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ကၽြန္မကုိ ကတ္ေၾကးလွမ္းေပးတယ္။

"နင္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး ေနဦး"

"နင္တုိ႔ေတြ ပစၥည္းပုိ႔တုိင္း ဘယ္ေတာ႔မွ ဖြင္႔မၾကည္႔ခဲ႔ဘူး၊ နင္တုိ႔ကုိ ယုံၾကည္စိတ္႐ွိခဲ႔လုိ႔ အခု ဒီအထုပ္ႏွစ္ခုလုံးကုိ နင္တုိ႔ေ႐ွ႕ဖြင္႔မယ္၊ ယုံၾကည္စိတ္ နည္းသြားလုိ႔၊ ဒီအထဲမွာ ငါ လုိခ်င္တဲ႔ အေျဖပါခဲ႔ရင္ေတာ႔ နင္တုိ႔ကံပဲ"

ကၽြန္မ နန္းသီအထုပ္ကုိ အရင္ေဖာက္လုိက္တယ္။ ဘုရားစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ကုိ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္နဲ႔ ထုပ္ထားတယ္။ ပါတိတ္ ထဘီအေဟာင္းတစ္ထည္၊ ကၽြန္မေပးထားတဲ႔ ပါတိတ္ထဘီပါပဲ၊ ထဘီကုိ ကုိင္လုိက္စဥ္မွာ အထဲမွာ ခပ္လုံးလုံးပုလင္းတစ္လုံး ေလွ်ာက်လာတယ္။ လိမ္႔သြားတဲ႔ ပုလင္းေလးကုိ ဖမ္းယူလုိက္ၿပီး အဖုံးဖြင္႔လုိက္စဥ္မွာ ေဖေဖရဲ႕ အားေဆးေတာင္႔ညိဳညိဳေတြ ထြက္က်လာတယ္။




ကၽြန္မလက္ဝါးထဲက ေဆးေတြကုိျပရင္း ေနာက္တစ္ထုပ္ ဆက္ေဖာက္လုိက္တယ္။ သူတုိ႔မ်က္ႏွာေတြ ၾကက္ေသေသေနၾကၿပီ။ ရင္ခုန္သံေတြကုိေတာင္ အတုိင္းသား ၾကားေနရသလုိပဲ။ ေသခ်ာပါၿပီ ဥမၼာ႔အထုပ္မွာလည္း ကၽြန္မ ခပ္သြက္သြက္ ေဖာက္လုိက္တယ္။ ေက်ာင္းစိမ္းဝတ္စုံေလးၾကားက အထုပ္တစ္ထုပ္ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ေတာင္ ေသခ်ာထုပ္ပုိးထားလုိက္ေသးတယ္။ အိတ္ကုိ ကတ္ေၾကးနဲ႔ ထုိးေဖာက္လုိက္တယ္။ ေဖေဖ႔ရဲ႕ ေဆးေတာင္႔ေတြ လက္ဝါးထဲ ေရာက္လာတယ္၊ ေရလုိက္ေတာ႔ အလုံးသုံးဆယ္၊ တစ္မ်ိဳး ဆယ္႔ငါးလုံးစီ၊ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းေတာ႔ ေျခာက္ဆယ္။

ကဲ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ သူတုိ႔ကုိ ပြဲမၾကမ္းရင္ ဘယ္ေတာ႔ၾကမ္းမလဲ။ ကၽြန္မ အေဖ လူမမာၾကီး အားအင္ခ်ည္႔နဲ႔ေနတာ သင္းတုိ႔ေၾကာင္႔၊ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်ေအာင္ ဆူပစ္လုိက္တယ္။ ေဒါသကလည္း အစြမ္းကုန္ ငယ္ထိပ္ထိ ထြက္သြားတာမုိ႔ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံးကုိ မျမင္ခ်င္ေတာ႔ ခါတုိင္းလုပ္ေနတာေတြကုိ လႊတ္ေပးထားတဲ႔ဟာေတြ ႐ွိေပမဲ႔ ခုလုိ မလုပ္သင္႔တဲ႔ ပစၥည္းကုိေတာင္ ရေအာင္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ သင္းတုိ႔ကုိ ဘယ္လုိမွ ခြင္႔မလႊတ္ႏုိင္။

"နင္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး သိပ္ေတာ္ေနၾကပါလား။ နင္တုိ႔မိဘေတြကုိ သူမ်ားေဆးေတြ၊ ပစၥည္းေတြကုိ ခုိးေပးရက္သလား၊ ကုသုိလ္ရမယ္လုိ႔ေရာ ထင္သလား၊ ၾကည္႔စမ္း၊ နင္တုိ႔ကုိ အားကုိးတႀကီးနဲ႔ နင္တုိ႔လက္ထဲထားထားတဲ႔ ငါ႔အေဖ ပိန္လုိ႔၊ လူမမာ႐ုပ္ရည္နဲ႔ နင္တုိ႔ နည္းနည္းမွ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္မ႐ွိဘူးလား၊ ကုိယ္႔လုိဘအတြက္ပဲ ၾကည္႔ခဲ႔တဲ႔ နင္တုိ႔အတြက္ ထုိက္တန္တဲ႔ အျပစ္ကေတာ႔ အလုပ္ျဖဳတ္တယ္ မနက္ျဖန္ျပန္၊ နင္တုိ႔အခန္းထဲကုိ ငါကုိယ္တုိင္ ႐ွာေတာ႔မယ္၊ ေဟမာ"

"ဟုတ္ကဲ႔"

မီးဖုိေခ်ာင္ထဲကေန နားစြင္႔ေနတဲ႔ ေဟမာ ေျပးထြက္လာတယ္။

"ေဖေဖ႔ကုိ ေန႔လယ္စာ ေကၽြးလုိက္ေတာ႔၊ ျမမူ ေခၚလုိက္"

"ဟုတ္ကဲ႔"

ျမမူေရာက္လာေတာ႔

"ျမမူ သူတုိ႔အခန္းထဲ နင္နဲ႔ဝင္မယ္၊ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အဝတ္ေတြကုိ ထုတ္ေပးလုိက္၊ နင္တုိ႔ ေတာနဲ႔ပဲတန္တဲ႔ဟာေတြ"

ျမမူနဲ႔ ကၽြန္မ သူတုိ႔အခန္းထဲ ဝင္စစ္ေတာ႔ သိပ္ၾကာၾကာမစစ္လုိက္ရပါဘူး။

ကၽြန္မရဲ႕ ပေဝသဏီတုန္းက ေပ်ာက္ေနတဲ႔ ေခါင္းစည္းကလစ္၊ လက္ကုိင္ပဝါသုံးထည္၊ မ်က္ႏွာသစ္ေဆးဘူး၊ လက္သည္းနီ တစ္ဘူး၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ ႏွစ္ဘူး၊ နမူနာ ေရေမႊးေပါက္စဘူး ႏွစ္ဘူး၊ လည္စည္းပဝါတစ္ခု အားလုံး ကၽြန္မဟာေတြ၊ ပစၥည္းေတြကမ်ားေတာ႔ တစ္ခုခု ေပ်ာက္သြားရင္ မသိသာလွဘူး။ ကၽြန္မဆီမွာ လက္ေဆာင္ရတဲ႔ ပစၥည္းက မနည္းဘူး။ ဒါေတြကုိ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကဲ႔ယူၿပီး တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ႐ြာျပန္ရင္ ယူသြားၾကမွာ။

"ျမမူ အဲဒါေတြ အကုန္ထုတ္ခဲ႔၊ ဒီမွာ နင္တုိ႔ရဲ႕ ခုိးထားတဲ႔ ပစၥည္းေတြ၊ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ခန္းေပးထားေတာ႔ အၾကံတူခ်င္းေပါင္းမိတာေပါ႔ ဟုတ္လား၊ ၿမဲၿမဲမွတ္ထား၊ နင္တုိ႔ ဒီလုိလုပ္ေနသေ႐ြ႕ ဘဝက ခုလုိပဲ ျဖစ္ေနမွာပဲ၊ ခုဘဝမွာေတာင္ သူမ်ားအိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္ လုပ္ရတာ ဒီလုိ သူခုိး အလုပ္ပါလုပ္ရင္ ေနာက္ အိမ္ေဖာ္ဘဝေတာင္ ေရာက္မွာမဟုတ္ဘူး၊ နင္တုိ႔ေလးေယာက္လုံး တစ္႐ြာတည္း၊ ျမမူနဲ႔ေဟမာက ငါ႔အိမ္မွာ ေနတာၾကာၿပီ။ ဘာပစၥည္းမွ မေပ်ာက္ဘူး၊ စိတ္ခ်ရတယ္။ အေျခအေနခ်င္း မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းေပၚ ႐ွိတဲ႔ သူခ်င္းတူတာေတာင္ စိတ္ဓါတ္ေတြ မတူလုိ႔ ခုလုိျဖစ္တာ။ ေရသာခုိ၊ အေခ်ာင္ေနခ်င္တဲ႔ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္႐ွက္ဖုိ႔ေကာင္းလဲ။ ငါသိတာ ၾကာၿပီ၊ နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ အမိဖမ္းခ်င္လုိ႔ပဲ၊ တစ္နပ္စားဥာဏ္ေတြ"

ႏွစ္ေယာက္စလုံး မ်က္ရည္ေတြက်ၿပီး ဒူးေထာက္ေတာင္းပန္ၾကတယ္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ မ်က္ရည္က်႐ုံမွတစ္ပါး ဘာမွမ႐ွိေတာ႔။ လူခ်င္းတူၿပီး အသက္႐ွဴခ်င္းကြဲေနၾကတဲ႔ မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းေပၚက လူေတြ အေျခအေန အဆင္႔အတန္းေတြ ကြဲျပားသြားတာ ဒါေၾကာင္႔ပဲ။

ေနာက္ေန႔ေတာ႔ ေဖေဖ႔နားမွာ နပ္(စ္)နဲ႔ ေဟမာကုိ ထားခဲ႔ၿပီး ႐ုံးကုိ စိတ္ခ်လက္ခ် သြားႏုိင္ေတာ႔တယ္။ မေန႔က တစ္ေနကုန္လုံးျဖစ္ရတဲ႔ ေဒါသစိတ္ေတြေၾကာင္႔ ညက အိပ္မရ ေသြးေတြလည္း တုိးလုိ႔။ ဒါေပမဲ႔ ဒီေန႔ မနက္ လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ႔ ႏုိးထလာရတာ စိတ္ထဲအံ႔ၾသမိတယ္။

ေဖေဖ႔ကုိ ကုိယ္တုိင္အားေဆးတုိက္ေတာ႔ ေဖေဖက တစ္ခါမွ မေသာက္ဖူး ေသာက္ေနက်မဟုတ္တဲ႔ ေဆးလုံးေတြကုိ ေတြ႔လုိက္ရသလုိ။

"သမီး ဒီေဆးအသစ္ေတြ ေဖေဖက ေသာက္ရမွာလား" တဲ႔ ကၽြန္မ ေခါင္းညိတ္ျပေတာ႔ ေဖေဖက မညည္းမညဴ ေဆးေတြကုိ ယူၿပီး ေသာက္႐ွာတယ္။ ေဖေဖ႔ကုိ သနားလြန္းလုိ႔ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ေဖေဖရယ္လုိ႔ စိတ္ထဲမွာပဲ ညည္းညဴလုိက္မိတယ္။


ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

Yati Magazine, July 2012


4 comments:

Junemoe said...

ေက်းဇူးရွင္ေပၚ သစၥာ မေစာင္႔သိတာမ်ိဳးဆုိတာ ဒါမ်ိဳးကုိလည္း ေခၚတာျဖစ္မယ္။
ကုိယ္႔အေျခအေနကုိ ဘ၀ကုိ ေမ႔ၿပီး ကုိယ္ခ်င္းစာနာစိတ္ေတြ ကင္းေပ်ာက္၊ ကုိယ္႔တဘုိ႔တည္းကုိသာ ၾကည္႔တဲ႔ ႏွစ္ေယာက္.. အဆုံးသတ္ မလွပါလား.. ဒါဟာ သဘာ၀ပါပဲ ဆရာမေရ..
ေရးတာေလး သေဘာက်မိတယ္..

ခ်စ္ခင္လ်က္
ဂၽြန္မုိး

May Khin said...

ေခ်ာအိမာန္နံမည္ေလးၿကားဖူးတာေတာ.ၿကာပါၿပီစာေလးေတြကိုခုမွဖတ္ဖူးတာပါ။ေ၇းထားတာေလးေတြကတကယ္သရုပ္ေပၚပီၿပင္ၿပီးအိမ္ေဖာ္ေလးေတြကိုေကာင္းတာေရာ
မေကာင္းတာေရာႏွိဳင္းယွဥ္ျပထားတာေလးေတြေကာင္းလုိ႕
အားေပးသြြားပါတယ္ခင္တဲ႕အန္တီေလးေမခင္

ျမတ္ႏိုးသူ said...

အမေခ်ာအိမာန္ေရ
တကယ္ကိုအဓိပၸာယ္ရွိတဲ႕
စာသားေလးေတြကိုအားေပးဖတ္ရွဳသြားပါတယ္။

myotthakoyin said...

Being socially conscious, cem(mdy) has turned the spotlight on ever-growing and widespread problems that has long been prevalent amongst urbanised, well-to-do, foreign-connected (thus, a small minority in the country) and the rural youths taking up 'ein bow' jobs (domestic workers) . While any unscrupulous act like petty theft is unjustifiable in any form of employment, these countryside kids should be in education, not in labour. Well, that is major social diseases (=chronic social failures of the country for decades) that directly involved other aspects like the-never-closing huge gap between the cities and the provinces,etc.