Thursday, July 12, 2012

အေတာင္ေညာင္းသြားတဲ႔ငွက္



စကၠန္႔၊ မိနစ္ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ေရြ႕လ်ားေနတဲ႔အၾကားမွာကၽြန္မက ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ႔ တိမ္စုိင္တခ်ိဳ႕ကုိ အငမ္းမရ ရွာေဖြမိတယ္။ ေဆာင္းၾကြင္းမွာက်န္တဲ႔ ႏွင္းစက္ေလးေတြက ခပ္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ မီးေရာင္ေအာက္မွာ တလက္လက္ေတာက္ပလုိ႔…။

------------------------------------

ေလာကမွာ တက္လုိက္၊ ဆင္းလုိက္၊ ျမင္႔လုိက္၊နိမ္႔လုိက္ အတက္အဆင္းေတြက ဓာတ္ေလွကားလုိ ကၽြန္မရဲ႕ သက္ျပင္းေတြကလည္း အတက္အဆင္းေတြမ်ားၿပီးစုပုံလုိ႔ေနၿပီ။ ကၽြန္မ တစ္ညလုံး ကဗ်ာေတြ ရြတ္ရလြန္းလုိ႔ အာေခါင္ေတြေတာင္ ေျခာက္ေသြ႔ေနၿပီ။သူမက ကဗ်ာဆုိတဲ႔ အႏုပညာေလးတစ္ခုကုိေတာ႔ ေလးေလးနက္နက္ ခံစားတတ္တာ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။

------------------------------------

သူမနာမည္က 'မုိက္' တစ္လုံးတည္းလုိ႔ပဲ သိခဲ႔တယ္။အေဖက ျမန္မာစစ္စစ္၊ အေမက ႏုိင္ငံျခားသူ။ ျဖဴျဖဴေသးေသး၊ ခပ္သြက္သြက္။ သိပ္အေခ်ာစားမဟုတ္ေပမယ္႔ဘုိစပ္ေလးမုိ႔ ၾကည္႔လုိ႔ေတာ႔ အဆင္ေျပပါတယ္။ မုိက္က သူ႔အေမအေၾကာင္း ေျပာေလ႔မရွိ။ ႏုိင္ငံျခားမွာေသသြားၿပီ။ ဒီေလာက္ပဲ ကၽြန္မ သိတယ္။ အေဖကေတာ႔ သေဘၤာေမာင္းတယ္။ ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္အလုပ္မ်ားတယ္။ အိမ္မွာ အၿမဲတမ္း တစ္ေယာက္တည္း ေတြ႔ရတာ မ်ားတယ္။ မုိက္မွာ အေပါင္းအသင္းသိပ္မရွိ၊ လက္ပြန္းတတီး ခင္မင္တာ ကၽြန္မကုိပင္။ ကၽြန္မနာမည္ လီလီကုိ 'လီ' လုိ႔ပဲ တစ္လုံးတည္းေခၚေလ႔ရွိတယ္။မုိက္ဆုိတဲ႔နာမည္က ေယာက္်ားနာမည္ဆန္ေနတာကုိ သူမက သိပ္မႏွစ္သက္။ ျမန္မာလုိ အဓိပၸါယ္ျပန္လုိက္ရင္လည္းမုိက္ ဆုိတာ ဆုိးတာ၊ မုိက္တာမ်ိဳး အဓိပၸါယ္ရေနတာမုိ႔ ပုိမႀကိဳက္ဘူးလုိ႔ ေျပာေလ႔ရွိတယ္။ဒါေပမဲ႔ ဗန္းစကား အေနနဲ႔သုံးရင္ မုိက္ဆုိတာ မုိက္တယ္၊ လန္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္၊ ေခတ္မီတယ္လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္ဟာလုိ႔ ကၽြန္မက ေျပာျပရင္ ေၾသာ္ တကယ္လား ဆုိၿပီး သူမက သေဘာက်သြားတယ္။
------------------------------------

'ဒါေၾကာင္႔ လီ႔ကုိ သေဘာက်တယ္။ ငါ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္နင္ အၿမဲေျပာတယ္'
လုိ႔ မုိက္က မပီသံေလးနဲ႔ ေျပာတတ္တယ္။ မုိက္ကဆယ္ႏွစ္ေလာက္ထိ ဒီမွာ ေက်ာင္းေနဖူးၿပီး ႏုိင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္လုိက္ေသးတယ္။အသက္ႏွစ္ဆယ္မွ ဒီကုိျပန္ေရာက္လာတာ။ စိတ္ထဲ သူ႔အေမ ေသသြားလုိ႔ ျပန္လာတာလုိ႔ ထင္တယ္။သူ႔မိသားစု အေၾကာင္းကုိ ကၽြန္မက ဘယ္ေတာ႔မွ မေမးျဖစ္။ မုိက္က ေျပာျပသေလာက္သာ နားေထာင္မိတယ္။မုိက္က တျခားအေဖာ္ကုိ မမက္ေပမယ္႔ ကၽြန္မကုိေတာ႔ ခင္မင္တယ္။
------------------------------------
'လီ၊ နင္က ဘယ္လုိေလးမွန္းမသိဘူး။ ငါက နင္႔ကုိခင္တယ္ နင္ကေရာ ငါ ခင္သလုိ ခင္ရဲ႕လား'
လုိ႔ တစ္လုံးစီ ျပန္ေမးတတ္တယ္။
'ခင္တာေပါ႔'
'မုိက္မွာ Friend အမ်ားႀကီးမရွိဘူး။ ႏုိင္ငံျခားကသူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိတယ္။ နင္ လီ ေလာက္ မခင္ဘူး'
'ဟုတ္လား၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ ငါ႔ကုိ ပုိခင္တာလဲ၊ ေျပာပါဦးမုိက္'
'ဘာလုိ႔လဲ၊ လီက ငါ႔ကုိ အမ်ားႀကီးလုိတာ ကူညီေပးတယ္။ဟုိမွာ သူငယ္ခ်င္း အမ်ားႀကီးရွိတယ္ေနာ္ မကူဘူး။ ကုိယ္႔အလုပ္ပဲ Interest ျဖစ္တယ္။ နင္ေနာ္၊လီ အားအား၊ မအားအား မုိက္ ေျပာရင္ အားလုံး all,all ျဖစ္တယ္။ လုပ္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ေလငါ ပုိခင္ရတာေပါ႔'
------------------------------------
မုိက္ရဲ႕ ဟန္ပါပါအေျပာေၾကာင္႔ ကၽြန္မ ရယ္မိတယ္။
'Why ဘာေၾကာင္႔ ရယ္သလဲ လီ'
'သေဘာက်လုိ႔ပါ'
'why? why?'
'ေၾသာ္၊ ငါက မုိက္လုိတာေတြ လုိက္မလုပ္ေပးရင္မခင္ဘူးေပါ႔၊ ဟုတ္လား'
'why not ႏုိး'
'မုိက္ စိတ္ထဲက အလုိလုိသိတယ္။ အလုိလုိ ျဖစ္လာတဲ႔စိတ္ေလ။ မုိက္ ႏွစ္ဆယ္႔သုံးႏွစ္ရွိၿပီ၊ လိမ္မေျပာဘူး။ လိမ္ေျပာရင္ God မႀကိဳက္ဘူး'
မုိက္က လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး ေျပာလုိက္တာမုိ႔ကၽြန္မ ပုိသေဘာက်မိတယ္။
------------------------------------
'ဘယ္သူေျပာလဲ၊ ဘုရားက မႀကိဳက္ဘူးလုိ႔'
'Father Say'
'ေအးပါ'
'လီ၊ နင္ ငါ႔ကုိ မႀကိဳက္တာ ဘာမ်ားရွိလဲ'
'မရွိပါဘူး၊ နင္လည္း ခင္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ'
'It's True'
'Yes'
'ငါ ဝမ္းသာပါတယ္ လီ။ တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ လီ ငါ႔ကုိသူငယ္ခ်င္း မျဖစ္ခ်င္ေတာ႔မွာ၊ ငါ႔ကုိ မခင္ေတာ႔မွာ ေၾကာက္မိတယ္'
'ဘာျဖစ္လုိ႔ မခင္ရမွာလဲ၊ မုိက္ ဘာျဖစ္လုိ႔အဲဒီလုိ ေတြးတာလဲ'
'I don't know ok let it be'
မုိက္က ထားလုိက္ပါေတာ႔ ဆုိတဲ႔ စကားေလးနဲ႔ ထားလုိက္တယ္။
------------------------------------
မုိက္နဲ႔ ကၽြန္မ ေနာက္ပုိင္း ပုိခင္မင္လာၾကတယ္။အဲဒီ အခ်ိန္ထိ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ခင္မင္စြာ မုိက္နဲ႔ ကၽြန္မဟာ တတြဲတြဲ။
------------------------------------
ကၽြန္မက ျမန္မာစာ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသူ။ မုိက္ကေတာ႔ ဒီကေက်ာင္းေတြကုိ ဆက္မေနေပမယ္႔ ဟုိမွာ ေက်ာင္းေနခဲ႔တာမုိ႔ အဂၤလိပ္စာရတယ္။ ျမန္မာကဗ်ာေတြဝါသနာပါတယ္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာမင္းသုဝဏ္ ကဗ်ာေတြကုိ သူႀကိဳးစားဖတ္ေလ႔ရွိသလုိ ျမန္မာရုပ္ရွင္ကုိလည္းႏွစ္သက္တယ္။
'လီ၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေရးတဲ႔ မေဗဒါ ကဗ်ာကုိ မုိက္သိပ္ႀကိဳက္တာပဲ'
------------------------------------


'အဲဒီ ေဗဒါပန္းကုိ မုိက္ တစ္ခါ အင္တာနက္မွာျမင္ဖူးတယ္။ အျပင္ဘက္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္လုိ႔ လုိက္ျပပါလား'
လုိ႔ ပူဆာတဲ႔ မုိက္ကုိ ပုသိမ္ႀကီးဘက္ ဆုိင္ကယ္နဲ႔တင္ၿပီး ေခၚသြားရတယ္။ ကြင္းက်ယ္က်ယ္ ေရစပ္နားက ေဗဒါေရာင္ ေဗဒါပင္ေတြကုိ ျမင္ေတာ႔ မုိက္ကဝမ္းသာအားရခုန္ၿပီး …


'အုိး၊ Very Beautiful အမ်ားႀကီးပဲ ၊ လွတယ္ေနာ္လီ'
'မုိက္ ကင္မရာပါတယ္။ ဓာတ္ပုံရုိက္မယ္၊ လီ လည္းရုိက္ေပးဦးမယ္။ မုိက္လည္း ရုိက္မယ္'
ကင္မရာ တခ်ိန္ခ်ိန္နဲ႔ မုိက္နဲ႔ ကၽြန္မ ေဗဒါေတြေနာက္ခံထားၿပီး ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကတယ္။
'လီ၊ သီခ်င္းထဲမွာပါတဲ႔ ဘဲအုပ္က တစ္ရာ ႏွစ္ရာဆုိတာ ဟုိစားတဲ႔ ဘဲကုိေျပာတာလား'
မုိက္ရဲ႕ ႏႈိက္ႏႈိက္ခၽြတ္ခၽြတ္အေမးကုိ ကၽြန္မသေဘာက်မိတယ္။ သူ သိခ်င္ရင္ အဲဒီလုိပဲ မရပ္မနား ေမးတတ္တယ္။
'ဟုတ္တယ္၊ မုိက္ ေျပာတာမွန္တယ္။ ဒီနားမွာေတာ႔မရွိဘူး။ ဘဲကင္၊ ဘဲသား ခ်က္စားတဲ႔ အေကာင္ကုိ ေျပာတာ၊ Duck'
'ေၾသာ္'
မုိက္က ဆက္ေတြးေနသလုိဟန္ရွိၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ဖုိ႔ဆက္စဥ္းစားေနပုံပဲ။
'ဘဲအုပ္က တစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာ မေဗဒါ တစ္ပင္တည္း ပန္းပန္လ်က္ပဲဆုိတာဘာကုိေျပာတာလဲ၊ ဘာပန္းကုိ ပန္တာလဲ'
'အဲဒီလုိ ပန္းပန္တာကုိ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလုိေရျပင္က်ယ္ႀကီးမွာ ေဗဒါပင္ေတြ ရွိတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီ ေဗဒါပင္ေလးကုိ ဘဲအုပ္ေတြက ရာခ်ီၿပီးထုိးၾက၊ ဆိတ္ၾက၊ ဖ်က္ဆီးၾကလည္း ဒီေဗဒါပန္းေလးက မမႈဘူး။ အၿပံဳးမပ်က္ဘူး။ ဆုိလုတာက လူ႔ဘဝေတြနဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီးေျပာျပတာ။ အရႈံးမေပး၊ စိတ္ဓာတ္မက်တဲ႔သေဘာ။ အားမာန္ျဖစ္ေစတဲ႔ အသုံးအႏႈန္းေပါ႔'
'ေၾသာ္၊ ေၾသာ္ I see I see I Like'
ဒီလုိ ပန္းပန္လ်က္ပဲ သီခ်င္းကုိ ႀကိဳက္ၿပီး ေဗဒါပန္းေလးကုိ အားက်ခဲ႔တဲ႔ မုိက္ခုေရာ ေဗဒါပန္းေလးလုိ အားတင္းႏုိင္ပါ႔မလား။
မုိက္က ေနာက္ပုိင္းမွာ ကၽြန္မကုိ အားက်ေၾကာင္းေျပာလာတယ္။ တစ္ခါတေလ သူ႔ရဲ႕ ေဆြးေဆြးျမည္႔ျမည္႔ ပုံစံေလးကုိ ျမင္ရတယ္။ သူ႔ရင္ထဲမွာခံစားခ်က္ တစ္ခုခုရွိလိမ္႔မယ္လုိ႔ ေတြးထင္မိတဲ႔အတုိင္း မုိက္က တစ္ေန႔ေတာ႔ ကၽြန္မကုိရင္ဖြင္႔လာတယ္။
အဲဒီေန႔က ရန္ကင္းေတာင္ကုိ သြားတဲ႔ေန႔။ ေကာင္းကင္မွာပ်ံသန္းေနတဲ႔ ငွက္တစ္အုပ္ကုိ မုိက္က လုိက္ၾကည္႔ေနတယ္။ မႏၱေလး ဗယာေၾကာ္ကုိ မုိက္က သိပ္ႀကိဳက္တာမုိ႔အေၾကာ္ဆုိင္တစ္ခုမွာ ဗယာေၾကာ္ေတြ မွာစားၾကတယ္။
'ဒီ အရည္ သိပ္ေကာင္းတာပဲေနာ္ လီ'
'အခ်ဥ္ရည္ေလ၊ မန္က်ည္းမွည္႔နဲ႔ လုပ္ထားတာ'
'ခရမ္းခ်ဥ္အႏွစ္ထက္ ဒီဟာကုိ မုိက္ ပုိႀကိဳက္တယ္။မုိက္ Mother လည္း ႀကိဳက္လိမ္႔မယ္ထင္တယ္'
'မုိက္အေမ ဟုိမွာရွိလား။ အေမနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရွိလား'
'ႏုိး မရွိဘူး၊ ျပန္လာကတည္းကေလ၊ ဟုိမွာ မုိက္မေပ်ာ္ဘူး'
'ေၾသာ္'
ကၽြန္မက မသိခ်င္သလုိနဲ႔ မုိက္ကုိ ဆက္မေမးေတာ႔ဘဲအေၾကာ္ပဲ စားေနလုိက္တယ္။
'လီကုိ အားက်တယ္'
'ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ'
'လီ အေမက သိပ္ခ်စ္တဲ႔ပုံပဲေနာ္၊ ခ်စ္တယ္ မဟုတ္လား'
'အင္း - ခ်စ္တာေပါ႔'
'မုိက္ ေျပာျပမယ္၊ မုိက္ အေမက မုိက္ကုိ မခ်စ္ဘူး'
'မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး'
'လီ မသိပါဘူး၊ မုိက္ကုိ ေက်ာင္းထားေပးရုံပဲ၊လီ႔ အေမလုိမ်ိဳးမ ဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဟုိမွာ Married လုပ္လုိက္တယ္ေလ။ အဲဒါကုိ မုိက္စိတ္အဆုိးဆုံးပဲ'
'ဟယ္ - ဟုတ္လား၊ ဒါဆုိ မုိက္ အေဖနဲ႔က'
'ကြဲေနတာေပါ႔၊ ကြဲသြားၿပီေပါ႔။ ဒါေၾကာင္႔ မုိက္ျပန္လာတာ။ မုိက္ ျမန္မာျပည္ကုိ ပုိႀကိဳက္တယ္။ မုိက္ အေမနဲ႔ စကားမ်ားၾကတယ္။ မုိက္လည္းေက်ာင္းမတက္ေတာ႔ဘဲ ေပ်ာ္သလုိ ေနပစ္လုိက္တယ္။ အေမက မုိက္ ခံစားရတာကုိ မသိပါဘူး။ မုိက္ျပန္လာေတာ႔ အေဖက ဒီမွာ အရင္လုိ စီးပြားေရးမေျပလည္ဘူး။ အေၾကြးေတြ မ်ားေနၿပီ။ မုိက္ကလီ႔မိသားစုလုိ ေနခ်င္တာ။ လီ႔ေမေမဆုိ မုိက္ကုိလည္း ခ်စ္တဲ႔ပုံပဲ'
'ဟုတ္တယ္၊ ခ်စ္တယ္'
'လီတုိ႔ Family ကုိ ၾကည္႔ရတာ ေကာင္းတယ္။ ေပ်ာ္တယ္ေလစိတ္ထဲမွာ'
'အားမငယ္ပါနဲ႔ မုိက္ရယ္၊ ငါတုိ႔ အၿမဲရွိပါတယ္။အကူအညီလုိရင္ေျပာပါ၊ တတ္ႏုိင္သေလာက္ေပါ႔'
'Sure'
'ေသခ်ာပါတယ္ မုိက္ ရဲ႕'
မုိက္ မ်က္ဝန္းညိဳညိဳေလးက ေတာက္ပလာတယ္။
အဲဒီေန႔ကမွ မုိက္ အေၾကာင္းကုိ စိတ္မေကာင္းစြာသိလုိက္ရတယ္။ မုိက္ ကၽြန္မဆီက ဘာအကူအညီမွ မေတာင္းခဲ႔ဖူးပါဘူး။ အဲဒီလုိ မေတာင္းခဲ႔တာကဘဲမုိက္ မွားတာလား။ ကၽြန္မ မုိက္အေပၚမွာ အျပစ္တင္ ေစာသြားတာလား။ မေဝခြဲျခားတတ္ေတာ႔။
------------------------------------
မုိက္နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ေန႔ရက္မ်ားဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။ကၽြန္မက သူငယ္ခ်င္းမ်ားသူမုိ႔ အိမ္ကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေခၚသြားလုိ႔ ပါပါသြားတတ္တယ္။ျပန္လာရင္ ကၽြန္မအိမ္ေရွ႕ေလွကားကေန ထုိင္ေစာင္႔ၿပီး ေမွ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ အိမ္ထဲဝင္ခုိင္းခုိင္း ဝင္ေလ႔မရွိဘူး။ ကၽြန္မကုိ ေတြ႔ရင္ ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ထမင္းပါ ဝင္စားတတ္တယ္။သူ႔အေဖ မရွိတဲ႔အခ်ိန္ေတြဆုိ အိမ္မွာ ထမင္းလာစားဖုိ႔ေျပာရင္ ႀကံဳမွပဲ စားေလ႔ရွိတယ္။ဝင္စားတုိင္း ကၽြန္မတုိ႔အိမ္က ဟင္းေတြကုိ သိပ္သေဘာက်တယ္။ ကၽြန္မ ေမေမက ေရွးပုံစံရုိးၿပီးေတာသူမုိ႔…
'သမီး စားလုိ႔ ၿမိန္ရဲ႕လား'
လုိ႔ေမးရင္ မုိက္ နားမလည္ေတာ႔ဘူး။
ကၽြန္မက စားေကာင္းလား၊ အရသာရွိလားလုိ႔ ေမးတာလုိ႔ထပ္ရွင္းျပရတယ္။
အဲဒီလုိ သူ မသိတဲ႔ စကားလုံးအဆန္းၾကားရင္ မွတ္ထားေလ႔ရွိတဲ႔သူကစာအုပ္ေလးထဲ ခ်က္ခ်င္းမွတ္တယ္။ ၿပီးရင္ ေသာၾကာသမီးလုိပဲ ေျပာေတာ႔၊ ေမးေတာ႔တယ္။
'လီ စားေကာင္းလား၊ ေကာင္းနဲ႔ၿမိန္ကလည္းSame လား'
'ေအး - ဟုတ္တယ္ အတူတူပဲ'
'အုိေက၊ အတူတူ၊ ေမ႔ေနတယ္၊ အဲဒီစာလုံးကုိ၊ တူတူ၊ဒါဆုိရင္ Very Good ေပါ႔'
'ေအးေပါ႔၊ ေကာင္းနဲ႔ Good အတူတူပဲ'
'ျမန္မာဟင္း အရသာ နည္းနည္းငန္တယ္ သုိ႔ေသာ္လွ်ာေပၚစြဲတယ္'
'သုိ႔ေသာ္က စာေရးသလုိျဖစ္ေနတယ္။ စကားေျပာရင္ဒါေပမဲ႔လုိ႔ ေျပာေလ၊ ေမ႔သြားတာလား'
'Yes Yes Forgot နည္းနည္းခက္တယ္၊ မွတ္ရတာကမ်ားတယ္'
မုိက္က သေဘာက်စြာရယ္တယ္။ ကၽြန္မ စိတ္ထဲေတာ႔သူမဟာ ဥာဏ္အရမ္းေကာင္းတယ္လုိ႔ ထင္တယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္မ စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္ေတြမွာ မုိက္ကအလုိက္သိစြာ အိမ္မလာပါဘူး။ စာေမးပြဲေျဖၿပီးသြားမွ ေတြ႔ျဖစ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကုိ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းစာေမးပြဲေျဖႏုိင္လား၊ ေျဖႏုိင္လားနဲ႔ ေမးတယ္။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မနဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း ဖုန္းလာတာေၾကာင္႔ခဏအျပင္သြားစရာရွိတယ္ဆုိၿပီး အိမ္တံခါး ေသာ႔ပိတ္ေတာ႔ ကၽြန္မလည္း ျပန္လာခဲ႔တယ္။ သူ႔အေဖကတစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္မွ အိမ္ျပန္လာတာမုိ႔ မေတြ႔ရဘူး။ မုိက္ ဘယ္လုိမ်ား စားေနရလဲဆုိတာ ေတြးမိတယ္။
ဒီတစ္ခါ မုိက္ကုိ ၾကည္႔ရတာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနသလုိခံစားရတယ္။ ဘာမွန္းေတာ႔ အေျဖမရွာတတ္။ အဲဒီကိစၥ မသိမသာ ေပ်ာက္သြားေပမယ္႔ မုိက္အေပၚခံစားမႈအသစ္ကတစ္ေန႔မွာ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ထပ္ျဖစ္လာျပန္တယ္။
အဲဒီေန႔က အေရးတႀကီးဟန္ပန္နဲ႔ ေက်ာက္ဆည္ကုိလုိက္ပုိ႔ေပးပါတဲ႔။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ မုိက္ေျပာတဲ႔လိပ္စာက တိတိက်က် မသိေပမယ္႔ ဖုန္းႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ ဆက္ေမးအၿပီးမွာ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ျခံတစ္ျခံေရွ႕ေရာက္လာတယ္။တစ္ထပ္တုိက္ျဖဴျဖဴအိမ္ေလးကုိ ေတြ႔ရၿပီး ဆုိင္ကယ္ဟြန္းတီးလုိက္တာနဲ႔ လူႀကီးတစ္ဦး ထြက္လာတယ္။
အဲဒီလူႀကီးက -
'ဂေရစ္ လာေလ'
လုိ႔ေခၚတယ္။
ကၽြန္မ နားမလည္သလုိနဲ႔ မုိက္ကုိၾကည္႔မိေတာ႔မုိက္က
'ငါ႔ကုိေခၚတာပါ'
လုိ႔ ေျပာတယ္။
မုိက္နာမည္က ဘာလုိ႔ ဂေရ႕စ္ ျဖစ္သြားလဲမသိ။သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ စကားတုိးတုိးေျပာေပမယ္႔ ကၽြန္မ မၾကားရဘူး။ မုိက္က ခဏေနေတာ႔ ကၽြန္မကုိေစာင္႔ေပးလုိ႔ရမလား ကိစၥေလးရွိလုိ႔ လုိ႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္မလည္း ရပါတယ္။ ဒန္းေပၚကပဲ ေစာင္႔ေနမယ္ဆုိၿပီးအိမ္ထဲ မဝင္ေတာ႔ဘူး။ နည္းနည္းေတာ႔ၾကာမယ္ေနာ္လုိ႔ မုိက္က ထပ္ေျပာလုိက္တာမုိ႔ ရပါတယ္။ငါ ဒီမွာ စာအုပ္ဖတ္ေနမယ္လုိ႔ေျပာလုိက္တယ္။ လူႀကီးကလည္း အိမ္ထဲက ဂ်ာနယ္ေတြ တစ္ေပြ႔တစ္ပုိက္ထုတ္လာေပးတယ္။
ဂ်ာနယ္ဖတ္ရင္း မုိက္ အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ေနၿပီလုိ႔ထင္တယ္။ အရင္ကလည္း မုိးကုတ္က အဆက္ေတြနဲ႔ နည္းနည္းလုပ္ဖူးတယ္တဲ႔။ သူတုိ႔ကိစၥမွာ ပစၥည္းျပ၊အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္ရင္ ေငြေခ်ၾကနဲ႔မုိ႔ သူတုိ႔နဲ႔ အတူ မရွိခ်င္ပါ။ မုိက္ကုိ ကူညီခ်င္တယ္။ကူညီရုံသက္သက္မုိ႔ ဘာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မွ မရွိ။
ဂ်ာနယ္ ေလးငါးေစာင္ ဖတ္ၿပီးတဲ႔အထိ အိမ္ထဲကေနဘာသံမွမၾကား။ စကားသံသဲ႔သဲ႔ေတာင္ မၾကားရ။ ဒီအိမ္မွာလည္း ဒီလူႀကီးတစ္ေယာက္တည္း ေနတာလားလုိ႔အေတြးက ဝင္လာျပန္တယ္။ မႈခင္းေတြထဲမွာဆုိရင္ ဒီလုိ အေရာင္းအဝယ္ေတြလုပ္ရင္း လူသတ္မႈေတြျဖစ္လုိျဖစ္နဲ႔။ ေတြးရင္းနဲ႔ မုိက္အတြက္ စုိးရိမ္စိတ္ေတြ ဝင္လာတယ္။ ဒီေလာက္ၾကာရသလား။အိမ္ထဲကုိ ရပ္ၾကည္႔ေတာ႔လည္း အရိပ္အေယာင္မေတြ႔။ ဧည္႔ခန္းႀကီးက အတြင္း အလယ္ေလာက္မွာ။ခုဆုိ မိနစ္ငါးဆယ္ေလာက္ ရွိၿပီ။ ဝင္ၿပီး ေခၚရမလား။ အလုိလုိ မုိက္ကုိ စိတ္တုိလာမိတယ္။ကၽြန္မ တစ္ေယာက္လုံး အျပင္မွာ ေစာင္႔ေနတယ္၊ ရွိေနတယ္ဆုိတာ သတိမွ ရရဲ႕လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဒီေလာက္ၾကာဖုိ႔ မသင္႔။ ေအာ္ေခၚမယ္လုပ္တုန္း အထဲက အသံၾကားလာရတယ္။
'ျဖည္းျဖည္းျပန္ေနာ္၊ သူငယ္ခ်င္း ေစာင္႔ေနတာအားနာစရာေကာင္းတယ္။ ေက်းဇူးေနာ္၊ အလုပ္ကိစၥက မျပတ္လုိ႔'
ကၽြန္မ မ်က္ႏွာနီၿပီး စိတ္တုိေနၿပီဆုိတာ မုိက္သိေလာက္ၿပီ။ ဘာမွမေျပာေတာ႔ဘဲ ဆုိင္ကယ္ကုိသာ ေမာင္းထြက္လာခဲ႔တယ္။
'လီ၊ မုိက္ကုိ စိတ္ဆုိးသလား။ ငါ ပုိက္ဆံေလးရစရာရွိလုိ႔ပါဟာ'
'နင္ အဆင္ေျပခဲ႔လား မုိက္'
'ေျပတယ္၊ လီကုိ ႏွစ္ေသာင္းေပးမယ္'
'မယူပါဘူး၊ နင္ အဆင္ေျပရင္ ၿပီးတာပဲ'
'ေျပပါတယ္။ ဒီကုိ ႏွစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္ လာရမယ္'
'ဟင္ - ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ၊ သူက မႏၱေလး မလာဘူးလား'
'အင္း - မလာႏုိင္ဘူးဆုိပါေတာ႔။ ဒါေပမဲ႔ ေနာက္ခါမုိက္ ဘာသာ လာပါ႔မယ္'
'မုိက္၊ နင္တစ္ေယာက္တည္းလာလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ဒီေနရာက နည္းနည္းလည္း ေခ်ာင္က်ေနသလုိပဲ။ နင္တစ္ေယာက္တည္း လုံးဝမသြားနဲ႔၊ နင္႔ကုိလည္းစိတ္မခ်ဘူး'
'ရပါတယ္ လီရယ္၊ ငါ႔ နာမည္အရွည္က မုိက္ဂေရ႕စ္ေလ။ သူ႔ကုိ ဂေရ႕စ္ လုိ႔ ေျပာထားတယ္။ အေမ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး နာမည္စာလုံးေပါ႔'
ဒီလုိနဲ႔ အိမ္ျပန္လာေတာ႔ သူ႔အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေငြႏွစ္ေသာင္းေပးတာကုိ ျငင္းလုိက္တယ္။ မုိက္က တစ္သိန္းရခဲ႔တယ္တဲ႔။ ပြဲခတဲ႔။ ကၽြန္မမုိက္ဆီက မယူရက္ပါ။ သူ႔စရိတ္ သူရွာေနတဲ႔ မုိက္ အဆင္ေျပဖုိ႔သာ အေရးႀကီးတယ္။ ကၽြန္မမွာေမွာင္မည္းတဲ႔ အေတြးနဲ႔ မုိက္ အေပၚကုိ မေတြးရက္ခဲ႔ပါ။
အဲဒီကအျပန္ တစ္ပတ္အတြင္း ကၽြန္မထံေရာက္လာတဲ႔ဖုန္းေၾကာင္႔လူတစ္ကုိယ္လုံး ေဒါသျဖစ္တာေရာ၊ ခံျပင္းတာေရာ၊ ရွက္တာေရာ ေပါင္းစုံသြားတယ္။
ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ။ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္အံ႔ၾသသြားခဲ႔တယ္။
'လီ …' ဆုိၿပီး တစ္လုံးတည္း ေခၚလုိက္တဲ႔အသံေအာေအာႀကီးေၾကာင္႔ ခုေျပာတာ ဘယ္သူလဲလုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။ ဒီေတာ႔မွာ ဟုိတစ္ပတ္က မုိက္နဲ႔အတူသြားတဲ႔အိမ္က လူႀကီးမွန္းသိရတယ္။ မုိက္ကုိမ်ား ဘာေျပာစရာရွိလုိ႔လဲလုိ႔ ေျပာရင္း ဖုန္းနံပါတ္ေပးခဲ႔တာကုိမုိက္ ဘာလုိ႔မ်ား မေျပာတာလဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။
'သူနဲ႔ မေတြ႔ပါဘူး။ ေျပာစရာလည္း မရွိပါဘူး။ခု လီ ကုိပဲ ေျပာခ်င္တာပါ'
'ကုိယ္ မႏၱေလး လာမွာေလ။ လီ ဘာလုိခ်င္လဲ၊ ဝယ္ေပးမယ္ေလ'
ဆုိတဲ႔ ၿပီတီတီ အသံႀကီးေၾကာင္႔ ေတာ္ေတာ္ရြံသြားတယ္။
'ဒီမယ္ - ရွင္ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။ ေနာက္တစ္ခါရွင္ ဖုန္းမဆက္ပါနဲ႔။ မုိက္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီတစ္ခါေတာ႔ သည္းခံလုိက္မယ္'
'ေနပါဦး၊ မင္းသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က မိတ္ေဆြမဟုတ္ပါဘူး။ ေဖာက္သည္ပါ။ လီကုိလည္း ေဖာက္သည္ အသစ္ရေအာင္ ဆက္တာပါဗ်ာ'
ဆုိၿပီး ဖုန္းခ်သြားတယ္။
ရင္ထဲမွာ ရႈပ္ရွက္ခတ္ၿပီး အရမ္းစိတ္တုိသြးတယ္။မုိက္ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ။ ဒီကိစၥ မုိက္နဲ႔ ေျဖရွင္းမွ ျဖစ္ေတာ႔မယ္။
------------------------------------
ကၽြန္မ ေမးတဲ႔ ေမးခြန္းကုိ ေသခ်ာမေျဖ။ မုိက္ေဝ႔လည္ေၾကာင္ပတ္ လုပ္ေနတယ္။ ကၽြန္မ စိတ္မရွည္ေတာ႔ဘူး။ ဒီလူ ဘာျဖစ္လုိ႔ အေၾကာင္းမဲ႔ဖုန္းဆက္ၿပီး ဒီလုိစကားေတြ ဘာျဖစ္လုိ႔ ေျပာရတာလဲ။ ကၽြန္မ ဒီတစ္ခါ မုိက္ကုိ ေတာ္ေတာ္စိတ္တုိေနၿပီ။
'အဲဒီလူက ဘာလဲ၊ ဘာေဖာက္သည္လဲ'
ဆုိေတာ႔ မုိက္ ကၽြန္မကုိ မကြယ္မဝွက္ ေျပာျပမယ္ဆုိၿပီး…
မုိက္ရဲ႕ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကုိ နားေထာင္အၿပီးမွာကၽြန္မဟာ ေတာ္ေတာ္အပါလား။ ေတာ္ေတာ္ရုိးအလြန္းပါလားလုိ႔ ေအာက္ေမ႔မိတယ္။ ကုိယ္႔သူငယ္ခ်င္းအေပၚဘယ္လုိမွ မထင္ရက္ႏုိင္တာလည္း ပါပါတယ္။ ဒီဘဝထဲ ေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီဆုိပဲ။ ႏုိင္ငံျခားမွာကတည္းကမုိက္ ဘဝ မလွပခဲ႔ဘူးဆုိတာ သိရတယ္။ ဒီေရာက္ေတာ႔လည္း…
ကၽြန္မကုိ ဟုိလူက မုိက္ နဲ႔အတူ ပါလာသူဆုိေတာ႔တစ္မ်ိဳးတစ္စားတည္း ထင္ပုံရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ ရွက္ဖုိ႔ ေကာင္းသလဲ။ ကၽြန္မ မုိက္ကုိ အရင္ပုံစံလုိမ်က္လုံးထဲမွာ ၾကည္႔မရေတာ႔။ တစ္ခုခုကုိ ညစ္ေထးေနသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကမုိက္ကုိ ဆြဲထုတ္ဖုိ႔ မႀကိဳးစားခဲ႔ဘဲ ကုိယ္တုိင္ မုိက္ကုိ ေရွာင္ေနခဲ႔တယ္။ မုိက္ကုိကၽြန္မ ေျပာခဲ႔တယ္။ ငါ႔ကုိ အသုံးခ်ခဲ႔တယ္လုိ႔ ရွက္လည္း ရွက္တယ္လုိ႔။ မ်က္ရည္က်ေျပာရင္းမုိက္ အိမ္ကေန ထြက္ေျပးခဲ႔မိတယ္။
တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္မဟာ ေျပာခံလုိက္ရျခင္းအတြက္ရွက္ၿပီး မုိက္ကုိလည္း ဒီလုိျဖစ္ရျခင္းအတြက္ မေပါင္းသင္းခ်င္ေတာ႔သလုိ ေဒါသလည္းျဖစ္နဲ႔ကၽြန္မဘက္က စတင္လမ္းခြဲခဲ႔တာပါ။ ဒီလုိနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ေဝးကြာခဲ႔ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ သတိရစိတ္ရွိေပမယ္႔ တမင္ပဲ ေရွာင္မိတယ္။ အိမ္ကလည္း နားမလည္ႏုိင္၊ ကၽြန္မလည္း ရွင္းမျပေတာ႔။
တစ္ခါတေလ ဘဝမွာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မွန္တယ္ထင္ေပမယ္႔ကုိယ္႔ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ မွားမွန္း ေနာက္မွ သိရတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ မုိက္ဟာ ကၽြန္မနဲ႔ေဝးရာကုိ ဘယ္သူမွ အသိမေပးဘဲ ေပ်ာက္သြားပါေတာ႔တယ္။ သူ႔အေဖ ျပန္လာေတာ႔ ရွာတာလည္းမေတြ႔။စာေလးတစ္ေစာင္ေတာ႔ ထားခဲ႔တယ္။
အေဖ စိတ္မပူပါနဲ႔။ မုိက္ တစ္ေနရာမွာ ရွိေနမယ္လုိက္မရွာပါနဲ႔ တဲ႔။
အဲဒီစာေလးကုိ ဖတ္ရင္း ကၽြန္မ ရင္ထဲ ဝမ္းနည္းမိတယ္။
မုိက္ အရမ္းစိတ္ထိခုိက္သြားၿပီလား။ တကယ္ဆုိကၽြန္မ မုိက္ကုိ ကယ္တင္သင္႔တယ္။ ခုေတာ႔ မုိက္ဟာ စိတ္ထိခုိက္ၿပီး ထြက္သြားတာလားလုိ႔ေတြးမိတယ္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။
တစ္ေန႔ ေပၚလာႏုိးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ေပမယ္႔ ေသခ်ာပုန္းေနခဲ႔တဲ႔မုိက္ကုိ မေတြ႔ခဲ႔ရဘူး။ သူ႔အေဖဆီေတာ႔ စိတ္မပူဖုိ႔ ဖုန္းဆက္တယ္တဲ႔။ ဘာမွ ေမးလုိ႔မရေအာင္မုိက္ဟာ အပုန္းေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။ သူ႔အေဖဆီလည္း ပုိက္ဆံ ပုိ႔ေပးတယ္တဲ႔။ တကယ္ေတာ႔ မုိက္ကၽြန္မကုိ စိတ္ဆုိးသြားတာလုိ႔ပဲ ေအာက္ေမ႔မိတယ္။ ေသခ်ာသိလုိက္ရတာေတာ႔ ကၽြန္မဘဝမွာ မုိက္ေပ်ာက္ဆုံးသြားျခင္းဟာ ေတာ္ေတာ္႔ကုိ ေျခာက္ေသြ႔သြားခဲ႔ပါတယ္။ သတိလည္းရ စုိးရိမ္စိတ္ေတြလည္းရွိဆုိေတာ႔ေနလုိ႔ မေကာင္းခဲ႔ဘူး။ ပုသိမ္ႀကီးဘက္ ေရာက္တုိင္း၊ ေဗဒါပင္ေတြျမင္တုိင္း သတိရမိတယ္။အဲဒီတုန္းက ေဗဒါပန္းကုိ ကုိင္ၿပီး ရုိက္ထားတဲ႔ ဆံပင္ညိဳညိဳေတြ ေနေရာင္မွာလြင္႔ၿပီးအစြမ္းကုန္ရယ္ေနတဲ႔ မုိက္ ဘယ္ေတြမ်ား ေရာက္ေနၿပီလဲ။
ကၽြန္မ တကၠသုိလ္ေနာက္ဆုံးႏွစ္အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္တူရာစုၿပီး ပရဟိတ အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔တည္ေထာင္ျဖစ္တယ္။ လုိအပ္ခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတြရွိတဲ႔ေနရာေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္စုၿပီး ကူညီလုပ္ေပးျဖစ္တယ္။ ဒီလုပ္ငန္းေတြထဲ စိတ္ႏွစ္ထားမွကၽြန္မ မုိက္ကုိ ခဏေတာ႔ ေမ႔ေနႏုိင္တယ္။ ဒီလုိလုပ္ရင္းနဲ႔ ေအာင္ပင္လယ္ဘက္က ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းမွာသြားကူညီေပးၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ႔ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိလည္း ေတြ႔ရတယ္။ ပုိက္ဆံမရွိလုိ႔မကုႏုိင္တဲ႔သူေတြကုိလည္း ကူညီၾကရတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ဒီရြာမွာေရာက္ေနတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။သူက ေဆးမကုဘူး။ အားလုံးက သူ႔ကုိ ေအအုိင္ဒီအက္(စ္) ေရာဂါတဲ႔။ သူ႔ကုိေတာ႔ မေျပာျပဘူး။ဆရာဝန္ကလည္း လာၾကည္႔တုန္းက အဲဒီေရာဂါလုိ႔ ေျပာတယ္တဲ႔။ ကၽြန္မတုိ႔ အုပ္စုေတြမ်ားေျပာရင္အဆင္ေျပႏုိင္မလား၊ ေဆးကုခ်င္မလားဆုိၿပီး အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရွိရာကုိ သြားၾကတယ္။


တဲအိမ္ ေမွာင္ေမွာင္ေလးထဲမွာ သူ႔ကုိေတြ႔လုိက္ရခ်င္းအသက္ရွဴရပ္မတတ္ အံ႔ၾသသြားတယ္။ မုိက္ရဲ႕ ခႏၶာကုိယ္ေလးဟာ အရုိးေပၚအေရတင္ေနသလုိ အသားအေရေတြေျခာက္ကပ္ကပ္၊ မ်က္ႏွာမွာလည္း အနာတခ်ိဳ႕။ သူ႔ မ်က္လုံးေလးက ကလယ္ကလယ္နဲ႔ ကၽြန္မကုိ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းသူလည္း အံ႔ၾသသြားတယ္။
'မုိက္ နင္…'
ကၽြန္မ လည္ေခ်ာင္းေတြနင္ၿပီး စကားက ထြက္မလာ။
'လီ၊ ဘယ္လုိေရာက္လာတာလဲ'
'လီ ငါ နင္႔စကားကုိ နားမေထာင္ခဲ႔ဘူး။ ခြင္႔လႊတ္ပါဟာ'
'မုိက္၊ ငါ႔ဘဝမွာ အမွားတစ္ခုကုိ က်ဴးလြန္ခဲ႔တယ္။အဲဒီအတြက္ ငါ အၿမဲေနာင္တရေနတယ္။ နင္႔ကုိ ငါ ဥေပကၡာျပဳခဲ႔မိတဲ႔ အမွားေပါ႔'
'မဟုတ္ဘူး လီ၊ ငါ႔မွာ အေစာႀကီးကတည္းက ဒီေရာဂါရွိေနၿပီ။ငါ ခု ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီ'
'မဟုတ္ဘူး။ မုိက္၊ နင္ ေဆးမကုဘူးဆုိ၊ ေဆးကုရင္သက္သာမွာပါ'
'မသက္သာခ်င္ေတာ႔ဘူး လီ၊ ဒီမွာ ငါ ဒဏ္ခံေနတာပါ။အေဖ႔ကုိ မသိေစခ်င္ဘူး။ ပုိက္ဆံ မပုိ႔ႏုိင္တာၾကာၿပီဆုိေတာ႔ စိတ္ေတာ႔ Worry ျဖစ္ေနမယ္။အေဖ ေနေကာင္းလား လီ'
'ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ႔ သူလည္း ခံစားေနရမွာေပါ႔'
'ငါ႔ရဲ႕ပုံစံကုိ အေဖ႔ကုိ မျမင္ေစခ်င္ဘူး'
'မုိက္၊ ငါတုိ႔ ကူညီမယ္'
'ေနပါေစ လီ၊ ငါ မေသခင္ လီ႔ကုိ ေတြ႔ရလုိ႔ ဝမ္းသာတယ္။ေတာင္းပန္ပါတယ္ လီ'
'ေတာင္းပန္ဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ နင္နဲ႔ ေဝးကြာသြားတဲ႔အခ်ိန္ကစၿပီး ငါ အၿမဲစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတယ္။'
'နင္ ေဗဒါပင္ေလးလုိ အားတင္းထားစမ္းပါ။ ငါ ဒီကုိအၿမဲလာမယ္'
'မလာနဲ႔ လီ၊ ခုေတြ႔တာ ေနာက္ဆုံးျဖစ္ပါေစ'
'လာမယ္ မုိက္ နင္ မတားနဲ႔။ နင္ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ၊ဘာစားခ်င္လဲ'
'ငါ မစားႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ ငါ လီနဲ႔ ေနခဲ႔ရတဲ႔အခ်ိန္ေတြေပ်ာ္ပါတယ္။ အခု ငါ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ၊ ငါ လီရဲ႕ ကဗ်ာရြတ္သံေတြ ၾကားခ်င္တယ္။ ေနာက္ၿပီး မေဗဒါ သီခ်င္း မုိက္ကုိ ဆုိျပပါ'
ခပ္ယဲ႔ယဲ႔ ခႏၶာကုိယ္ေလးကုိ မရင္း ကၽြန္မ ရင္ခြင္ထဲမုိက္ကုိ ေမွးစက္ေစခဲ႔တယ္။
မုိက္ ေမာေနၿပီ။ ေျခဖ်ား၊ လက္ဖ်ားေတြလည္း ေအးစက္လုိ႔ကၽြန္မ ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းမွီထားတဲ႔ မုိက္ ခႏၶာကုိယ္။ မုိက္ ေခါင္းက ေရႊညိဳေရာင္ ဆံႏြယ္ခပ္က်ဲက်ဲ၊ အရင္နဲ႔ တျခားစီပါပဲလား။ ေငြသိပ္ရွာခ်င္၊ ခ်မ္းသာခ်င္ခဲ႔လား မုိက္။ အေဖအေၾကြးဆပ္ေပးဖုိ႔လား မုိက္။ နင္ ေပ်ာ္ခဲ႔လားလုိ႔။ ကၽြန္မ မေမးရက္ေတာ႔ပါ။
'ဆုိေလ လီ'
မေဗဒါ သီခ်င္းအပုိင္းအစကလည္ေခ်ာင္းဝမွာ ေပ်ာက္ေနခဲ႔ၿပီ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မ မုိက္ကုိ ဆုိျပခဲ႔တယ္။ ကဗ်ာေတြ ရြတ္ခဲ႔တယ္။တစ္ညလုံးပါပဲ။
မုိက္ရဲ႕ မ်က္ဝန္းက မ်က္ရည္ေတြ ရႊဲေနသလုိ ကၽြန္မရင္ေတြ ဆုိ႔နစ္ေၾကကြဲေနၿပီ။
ကၽြန္မ လက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားတဲ႔ မုိက္ရဲ႕ လက္ေလးေတြညသန္းေခါင္ေလာက္မွာ ေျပေလ်ာ႔သြားတယ္။
ကၽြန္မ သိသလုိ၊ အားလုံးလည္း သိလုိက္တယ္။
ကၽြန္မ အားရစြာ မငုိႏုိင္ေအာင္ ရင္ထဲမွာ ခံစားမႈေတြက်ပ္သိပ္ေနတယ္။
မုိက္ အိတ္ထဲက စာအုပ္ေလးကုိ ေတြ႔ရေတာ႔ ပုိဝမ္းနည္းလာရတယ္။ကၽြန္မ လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ႔ စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ ကၽြန္မနဲ႔ သူ႔အေၾကာင္းေတြခပ္မ်ားမ်ား။
မင္နီေလးနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေရးထားတဲ႔ စာသားက -

လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမုိက္ကုိ ခဏ၊ ခဏ ခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္တယ္ ေျပာၾကတယ္။ မုိက္ အလုိခ်င္ဆုံးက အေမနဲ႔ အေဖဆီက ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ႔ စကားပါ။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကၽြန္မတုိ႔ အထင္မွားတတ္ၾကတာတစ္ခုက ကုိယ္႔သိကၡာ၊ ကုိယ္႔အတၱနဲ႔ အပြန္းအပဲ႔ မခံႏုိင္ဘဲ ကုိယ္႔စိတ္ေတြကုိ ေရွ႕တန္းတင္လုိက္တဲ႔အခါတစ္ဖက္လူတစ္ဦးရဲ႕ ခံစားမႈက အဆုိးဆုံး၊ အဆုံးစြန္ထိ ေရာက္သြားတာကုိ မုိက္က သက္ေသျပခဲ႔တယ္။အဲဒီ ခပ္ေစာေစာ အခ်ိန္က မုိက္ကုိ ဒီအေမွာင္ကမၻာကေန ကၽြန္မ ဆြဲထုတ္ႏုိင္ခဲ႔ရင္ မုိက္လုိသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ ဆုံးရွံဳးရမွာ မဟုတ္ပါ။ ဒီေလာက္လည္း ေၾကကြဲဝမ္းနည္းစရာေကာင္းမွာမဟုတ္ပါ။
ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာေတာ႔ မုိက္ဟာ အၿမဲတမ္း ရွိေနမွာပါ။
အၿမဲတမ္း ရွင္သန္ေနမွာပါ သူငယ္ခ်င္း။
မိဘႏွစ္ဦးရဲ႕ ေမတၱာကုိ လုိခ်င္မြတ္သိပ္ခဲ႔တဲ႔မုိက္။ ခုေတာ႔ အေတာင္ေညာင္းသြားတဲ႔ ငွက္ေလးတစ္ေကာင္လုိပဲ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ မုိက္ မိဘကခ်စ္ေတာ႔ခ်စ္မွာပါ။ ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ႔ စကားကုိ မေျပာတတ္ၾကလုိ႔ ေနမွာပါ။ ငါကေတာ႔ နင္႔ကုိအၿမဲခ်စ္ေနဆဲပါ မုိက္။



ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)
ေရႊအျမဳေတ
ရုပ္စုံမဂၢဇင္း
အမွတ္ ၂၅၈၊ ေမ ၂ဝ၁၁













3 comments:

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ရင္နာစရာ ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး.. အဖြဲ႕အႏြဲ႕ ေကာင္းလိုု႕ ေမ်ာပါသြားမိတယ္.

Junemoe said...

မုိက္ ေနရာမွာ ကုိယ္သာဆုိရင္လည္း အဲ႔လမ္းကုိ ေလွ်ာက္မိမွာပါပဲ...
မုိက္ကုိ အခ်ိန္မီ မကယ္တင္ႏုိင္ခဲ႔တဲ႔ မတားႏုိင္ခဲ႔တဲ႔ လီ႔မွာလည္း အျပစ္မရွိပါဘူးေလ...
မွန္တယ္ထင္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တာက တခ်ိန္မွာ ေနာင္တရတတ္တယ္ဆုိတာကလည္း အေျခအေနေပၚလည္း မူတည္တယ္လုိ႔ ျမင္မိတယ္ ဆရာမ..

myothakoyin said...

Have read this piece in the magazine. This country was closed for so long that the people, just like its military men, haven't got a clue about the outside world or the western societies. The prominent writers from 60s, 70s onwards such as Daw(s) Khin Ninn Yu, Moe Moe (Inyer), Ma Sandar, SanSan Nwent(thayawaddy) ,etc all used this stereotyping of their 'imagined' outside world in many of their works. It seems our generation writers still can't get out of this tradition .

(the above comment is made looking this story in the wider cultural context since writers tend to think in his or her cultural conditionings).

Yet I fully respect Chawei Mahn's rights to present this piece as an individual story.