Wednesday, July 25, 2012

အေမေတြရဲ႕ ႏွလုံးသား


(၁)

ဖုန္းလာတယ္ ဆုိလုိက္တာနဲ႔ ကၽြန္မႏွလုံးသားက တုန္လႈပ္ေနခဲ႔ၿပီ…။

ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္သူ႔ဆီကမွ ဖုန္းလာစရာ အေၾကာင္းမ႐ွိ။ တူမက လာေခၚတယ္ဆုိတာနဲ႔ အေဝးဆီက သားရဲ႕ဖုန္းလုိ႔ပင္ ေသခ်ာသိလုိက္တယ္။



ဒီလုိ ႏွစ္လ တစ္ခါေလာက္ ဖုန္းလာလုိ႔ လာေခၚတုိင္း ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိ၊ ရင္ေတြ လႈပ္ခါေနမိတယ္။ ပထမဦးဆုံး လာတာလည္းမဟုတ္။ ဖုန္းကုိ ကုိင္လုိက္တာနဲ႔ အေမ ေနေကာင္းလားဆုိတဲ႔ အသံၾကည္ၾကည္ေလး တစ္ခု နားထဲ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး စီးဆင္းသြားတယ္။ အေဝးကေန အေမ႔က်န္းမာေရးကုိ စိတ္ပူေနတဲ႔ သားရဲ႕ ေသာကကုိ ကၽြန္မက လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ရယ္ေမာရင္း အေမ ေနေကာင္းေၾကာင္း၊ က်န္းမာေရးကုိ ဂ႐ုစုိက္ၿပီး မနက္တစ္ခါ ညေနတစ္ခါ က်ံဳးေဘးမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေၾကာင္း ေပါ႔ပါးစြာ ေျပာျဖစ္တယ္။ တကယ္တမ္းေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ညာဘက္ဒူးေတြက သိပ္ကုိ နာက်င္ေနခဲ႔တယ္။

တစ္ေန႔ကပဲ ကုိယ္႔ရဲ႕ ေပါ႔ေလ်ာ႔မႈေၾကာင္႔ပဲ က်ံဳးေဘးက ေျမာင္းေသးေသးေလးကုိ လြတ္မယ္ထင္လုိ႔ ခုန္ကူးလုိက္တာ ေနာက္ေျခတစ္ဖက္က ပါမလာဘဲ ေရမ႐ွိတဲ႔ ေျမာင္းထဲ လူေရာ၊ ေျခတစ္ဖက္ေရာ ျပဳတ္က်သြားတယ္။ ဒူးေခါင္းက ပြန္းပဲ႔ၿပီး ေရာင္လာတာမုိ႔ ေတာ္ေတာ္နာတယ္။ မက်ိဳးတာဘဲ ကံေကာင္းလုိ႔ ေျပာရမွာပဲ။ ျဖစ္ၿပီးၿပီးခ်င္း အနားက လူေတြ ေရာက္လာၿပီး အိမ္အထိ လုိက္ပုိ႔ၾကတယ္။ ေဆးခန္း တစ္ႀကိမ္ျပၿပီး ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ေဆးလိမ္း ပတ္တီးစီးေပါ႔။ ခ်က္ခ်င္းပဲ သားကုိ သတိရလုိက္တယ္။ သူက အေမ ေျခေခ်ာလဲမွာစုိးၿပီး လမ္းသြားရင္ သတိထားဖုိ႔ အေဝးကေန အၿမဲေျပာတယ္။ ကၽြန္မလည္း ဂ႐ုေတာ႔ စုိက္ပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ႔လည္း ျဖစ္ခ်ိန္တန္လာလုိ႔ ထင္ပါရဲ႕။ ဒါေတာင္ ဘာေဇာမွ မပါေသးဘဲ ေအးေအးေဆးေဆး သြားတာေတာင္ ျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျဖစ္လုိက္ေသးတယ္။

သားက အေမ ဒီလုိျဖစ္တယ္ဆုိတာသိရင္ စိတ္ပူၿပီး ငုိမယ္ဆုိတာကုိ သိေနေတာ႔ မေျပာျဖစ္ေတာ႔ဘူး။ တစ္ခါက ဖုန္းေျပာရင္း ဘာရယ္မဟုတ္ ဒီေန႔ ကၽြန္မ ေနာက္ေဖးသြားၿပီး ထလုိက္တာ ဒူးထဲက မ်က္ခနဲ ခံစားရရင္း ဒူးနာသြားတယ္သားရယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္မိပါတယ္ ဖုန္းထဲကေန တ႐ႈံ႕႐ႈံ႕ ငိုပါေလေရာ။ ေနာက္ေန႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဘဏ္ကေန ေငြဆယ္သိန္း လႊဲေပးတယ္။ အိမ္သာကုိ ဘုိထုိင္လုပ္ဖုိ႔တဲ႔။ သူမွာတဲ႔အတုိင္း ခ်က္ခ်င္း ဘုိထုိင္တပ္လုိက္ေတာ႔မွ အထုိင္အထ ပုိအဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေရအိမ္သာဝင္တုိင္း သားအတြက္ ေမတၱာပုိ႔ ဆုေတာင္းရတယ္။ အရင္ကေတာ႔ ဘုရား႐ွိခုိးမွ သားအတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပုိ႔ေပးခဲ႔တာ၊ အခုလုိ သားလုပ္ေပးတဲ႔ ဘုိထုိင္ေလးက အထုိင္အထလုပ္တုိင္း ကၽြန္မအတြက္ သက္ေသာင္႔သက္သာ ျဖစ္ေစတာမုိ႔ သတိရတုိင္း ေမတၱာပုိ႔ျဖစ္တာေပါ႔။

ကၽြန္မက အေမဆုိေတာ႔ သားရဲ႕ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရးကုိ အၿမဲစိတ္ပူေနတာပဲ။ ဖုန္းဆက္တာေတာင္ အခ်ိန္မရလုိ႔ ကားေပၚ၊ ရထားေပၚကေန လုဆက္ရတယ္။ ဖုန္းကတ္ေလး ကုန္ေအာင္ အျပည္႔ေျပာရတဲ႔အတြက္ တစ္ခါဆက္ရင္ နာရီဝက္ေလာက္ေတာ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ သားအတြက္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္နည္းသလဲဆုိတာ ခန္႔မွန္းမိပါတယ္။

"အေမ… ဒီမွာ လုံးဝအားခ်ိန္မ႐ွိဘူး… ျမန္မာျပည္မွာလုိ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ခ်ိန္ မ႐ွိဘူး… စားသုတ္သုတ္၊ သြားသုတ္သုတ္ေတြခ်ည္းပဲ"

ဒီလုိစကားကုိ သားေရာက္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ အေမကုိ ေျပာခဲ႔တာ။ ငါ႔သား အေတြးအေခၚေတြ ေကာင္းလာၿပီဆုိၿပီး အေမ ေက်နပ္မိတယ္။ အဂၤလန္ဆုိတဲ႔ ႏုိင္ငံႀကီးမွာ သား ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႐ုန္းကန္ရမလဲဆုိတာ ေတြးမိတုိင္း သားကုိ သနားမိတယ္။ စ,သြားတုန္းက စာေတြ မလုိက္ႏုိင္၊ စိတ္ဓာတ္ေတြက်နဲ႔ ျပန္လာခ်င္စိတ္ ေပါက္ေနတဲ႔သားကုိ ေျဖသိမ္႔ေပးဖုိ႔ အေမကုိယ္တုိင္ ရင္ဆုိ႔ခဲ႔ရတယ္။ သားကုိ သနားလြန္းလုိ႔ေလ။

ေျပာရရင္ သားက ဥာဏ္ေကာင္းေပမယ္႔ စာႀကိဳးစားသူ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒီမွာေတာင္ ေနာက္ကေန မီးတုတ္နဲ႔ ထုိးသလုိ လုပ္ေပးေနရတာဆုိေတာ႔ ႏုိင္ငံျခားက ဘာသာရပ္ေတြအားလုံး အဂၤလိပ္လုိ အကုန္သင္ေတာ႔ သားမလုိက္ႏုိင္ဘူးဆုိတာကုိ အေမ ခၽြင္းခ်က္မ႐ွိ ယုံတယ္။ ကုိယ္တုိင္လည္း ဒီလုိကိစၥေတြကုိ ႀကိဳေတြးၿပီး စိတ္ပူခဲ႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ငါ႔သားမွာ ေကာင္းတာေလးတစ္ခ်က္က ဇြဲ ႐ွိပါတယ္။

ဒီကေန ဝင္ခြင္႔စာေမးပြဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ေျဖၿပီး ရန္ကုန္မွာ ဘုိမႀကီးကုိယ္တုိင္ သင္ေပးတဲ႔ အဂၤလိပ္စာေတြကုိ က်တုိင္း ျပန္ေျဖၿပီး ေအာင္ၿပီဆုိမွ သြားရတာ။ ဟုိေရာက္ေတာ႔ သားက တရားဝင္တကၠသုိလ္မွာ မတက္ရဘူး။ အျပင္က ဖြင္႔ထားတဲ႔ ေက်ာင္းေတြမွာပဲ တက္ရတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ႔ ဘြဲ႔ရမယ္ေပါ႔။ သူ႔ဦးေလး တစ္ေယာက္က အစစအရာရာ စီစဥ္ေပးတာနဲ႔ ဒီမွာ က်ဴ႐ွင္ စာေမးပြဲကိစၥေတြ အဆင္ေျပသြားေပမယ္႔ ဟုိေရာက္ေတာ႔ သားအတြက္ နယ္ေျမစိမ္းမွာ ဒုကၡေတြေတြ႔ရတယ္။

အဲဒီေန႔က ဖုန္းလာေတာ႔ ဖုန္းထဲမွာ သား ငုိေနတယ္။

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲလုိ႔ ေမးတာကုိ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေျဖဘူး။ စာေမးပြဲက်လုိ႔လားဆုိေတာ႔ မေျဖရေသးဘူးတဲ႔။ ဒါေပမဲ႔ ဒီႏွစ္ ေျဖႏုိင္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူးလုိ႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ပူႏႈန္းေတြ ပုိျမင္႔လာတယ္။ ငါ႔သားေလး ဘယ္လုိ ကိစၥမ်ိဳးနဲ႔ ေတြ႔ေနတာပါလိမ္႔လုိ႔ ေတြးဆဲ -

"အေမ… သားရဲ႕ သြားတက္ေတြ ျဖတ္ထုတ္ပစ္ရမယ္တဲ႔"

"ဗုေဒၶါ…"

သားဆီက မထင္မွတ္ထားတဲ႔ စကားေၾကာင္႔ လန္႔သြားတယ္။ သားရဲ႕ သြားတက္ေတြက ဘာမ်ားျဖစ္လုိ႔လဲဆုိတာ႔ -

"သားရဲ႕သြားတက္ေတြက အေပၚေအာက္ ေလးခုေလာက္ျဖစ္ေနေတာ႔ အဂၤလိပ္အသံထြက္ေတြ အဆင္မေျပဘူးလုိ႔ ဒီက ဆရာေတြက ေျပာတယ္… အဲဒီမွာ ေအာ္ပေရး႐ွင္းလုပ္ၿပီး ျဖတ္ထုတ္ရမယ္… အခ်ိန္ နည္းနည္းယူရမယ္တဲ႔"

"သား အန္တီက ဘာေျပာလဲ"

"အဆင္မေျပရင္ေတာ႔ လုပ္ရမွာေပါ႔တဲ႔"

"သားကေရာ မလုပ္ခ်င္လုိ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာလား"

"အဲလုိေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး… သားမွ ဒီလုိျဖစ္လာလိမ္႔မယ္လုိ႔ မထင္တာ… လုပ္ေတာ႔ လုပ္ရမွာေပါ႔… အေမ ေမြးတဲ႔အတုိင္း မဟုတ္ေတာ႔လုိ႔"

"စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔… သြားတက္ေလးေတြ မပါေတာ႔လည္း အေမ႔သားပါပဲ… သားအဆင္ေျပဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္ေနာ္"

အေမက ဒီလုိေျပာလုိက္ေတာ႔လည္း ကၽြန္မသားက ဖုန္းထဲမွာ ျပန္ရယ္ေမာလာႏုိင္တယ္။ တကယ္တမ္း ေျပာသာေျပာလုိက္ရေပမယ္႔ သားရဲ႕ သြားတက္ေလးကုိ ႏွေျမာသား။ ငယ္ငယ္ကတည္းက သားကုိ ေတြ႔တဲ႔သူတုိင္းက သြားတက္ေလးနဲ႔ ေခ်ာေၾကာင္း အၿမဲေျပာခံရတာ။ သားရဲ႕သြားတက္ေတြက သူမ်ားလုိမဟုတ္ဘဲ ေလးခုေတာင္ဆုိေတာ႔ မ်ားေနျပန္ေရာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သားလည္း မထင္မွတ္ထားတဲ႔ကိစၥ ဆုိေတာ႔ ႐ုတ္တရက္ ႏွေျမာသြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ေနာက္တစ္ပတ္မွာ သားရဲ႕သြားေတြ ျပဳျပင္လုိက္ၿပီဆုိတာ သိရတယ္။ အဲဒီေန႔က တူမေလး အကူအညီနဲ႔ အင္တာနက္ဆုိင္မွာ VZO နဲ႔ ႐ုပ္ျမင္ရတဲ႔ ကင္မရာနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သားက သူ႔ရဲ႕ သြားေတြကုိ ျမင္ရေအာင္ ကင္မရာနားကေန ကပ္ျပတယ္။ စတီးလုိအရာတစ္ခုနဲ႔ ကုပ္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားသလုိပဲ။ သြားတက္ေတြေတာ႔ မ႐ွိေတာ႔ဘူး။ အဆင္ေျပပါတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ႐ုပ္ပုံထဲမွာ ဆံပင္ေတြ တအား႐ွည္ေနလုိ႔ စိတ္ညစ္ၿပီး မညႇပ္ျဖစ္လုိ႔လား ေမးေတာ႔ တဟီးဟီးရယ္ရင္း ဆံပင္အတုႀကီးကုိ ခၽြတ္ျပတယ္။ ဒီေတာ႔မွ သားရဲ႕ နား႐ြက္ေပၚတဲ႔ ဆံပင္ေလးနဲ႔ ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာကုိ ေတြ႔တယ္။ အေမကုိ လွမ္းေနာက္ရတာကုိ သေဘာက်ေနပုံ ရတယ္။ အိမ္မွာ အားတဲ႔ရက္ျဖစ္လုိ႔ ပုဆုိးဝတ္ထားေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ရပ္ၿပီး ပုဆုိးကုိ ဝတ္ျပေသးတယ္။ အေမ ေပးလုိက္တဲ႔ ပုဆုိးတဲ႔။

သားက ေလာေလာဆယ္ အလုပ္လုပ္ရင္း ေက်ာင္းတက္ေနရၿပီ။ သားအလုပ္က အခ်ိန္ပုိင္း အလုပ္ဆုိေတာ႔ အခ်ိန္နဲ႔ ပုိက္ဆံရတယ္။ သူတုိ႔ဆီက စားေသာက္ဆုိင္တစ္ခုမွာ စတုိင္လ္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ခ်က္တဲ႔ ငါးခ်က္တစ္မ်ိဳးကုိ တာဝန္ယူရတယ္။ အဲဒီငါးကလြဲရင္ ဘာမွ လုပ္ေပးစရာ မလုိဘူး။ အရမ္းလည္းေရာင္းရတယ္။ အဲဒီ ခ်က္နည္းကုိ ကၽြမ္းက်င္ရင္ စားဖုိမွဴးေနရာေရာက္မယ္။ ခုေတာ႔ ဒီမွာလုိ စားပြဲထုိးေပါ႔။ ဝင္ေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္ကစၿပီး လုံးဝမထုိင္ရဘူး။ ေျခေထာက္ေတြ နာတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ အခ်ိန္ပုိင္းနဲ႔ဆုိေတာ႔ ေက်ာင္းတက္ရတာလည္း အဆင္ေျပတယ္တဲ႔။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ေတာ႔ သား ေနသားက်လာၿပီ ထင္ပါရဲ႕။

အိမ္မွာ ဘာမဆုိ အရန္သင္႔ ထမင္းပြဲေ႐ွ႕ေရာက္ လုပ္ေပးခဲ႔တာဆုိေတာ႔ ကုိယ္တုိင္ရပ္တည္ရတဲ႔အခါ သိပ္ကုိ အခက္အခဲ႐ွိမွာေပါ႔ သားေရ…။

(၂)

ခု ဖုန္းလာတယ္ဆုိေတာ႔ ထုံးစံအတုိင္း အေမ ရင္တုန္ေနျပန္တယ္။ သားဆီက စကားအဆန္းေတြ ၾကားရတတ္လြန္းလုိ႔ေလ။



ဖုန္းထဲမွာ ထုံးစံအတုိင္း အလာပသလႅာပေတြ ေမးၾကေျပာၾကေပါ႔။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ႔ သားဆက္တာ ႐ုိး႐ုိးထင္ပါရဲ႕ေပါ႔။ စာေမးပြဲေအာင္ေၾကာင္း ဝါသနာပါတာက Management၊ လုပ္ေနရတာက ဝိတ္တာဆုိေတာ႔ တျခားစီျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ Law သမားေတြ၊ ေ႐ွ႕ေနေတြ လစာေကာင္းၿပီး အလြန္ေခတ္စားေၾကာင္း၊ ေကာင္မေလးေတြေရာ, သမီး႐ွင္ေတြကပါ သေဘာတူေၾကာင္း သိရတယ္။

ဒုိင္ယာနာ ေသဆုံးသြားတဲ႔ေန႔မွာ ဝမ္းနည္းျခင္း ပန္းစည္းကုိ နန္းေတာ္ေ႐ွ႕သြားခ်ၾကေၾကာင္း၊ အဲဒီကုိ ေရာက္ဖုိ႔အတြက္ ရန္ကုန္-မႏၱေလး ခရီးေလာက္သြားရေၾကာင္း၊ ဘရာဇီးေဘာလုံးပြဲကုိ တစ္ရက္ေတာ႔ အားေပးလုိက္ၿပီး လစာ သုံးပါတ္စာေလာက္ ျပဳတ္သြားေၾကာင္း၊ ေဂြးသီးအခ်ဥ္ေပါင္းကုိ သိပ္စားခ်င္ေၾကာင္း၊ ဆံပင္ညႇပ္ခေတြ ေစ်းႀကီးလြန္းလုိ႔ မညႇပ္ပဲထားတာ ႐ွည္ေနေၾကာင္း၊ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ႐ွိသလုိ ျပင္သစ္, ကေနခါ, တ႐ုတ္, ၾသစေၾတးလ်က သူငယ္ခ်င္းေတြ ႐ွိေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီႏွစ္ ေႏြပိတ္ရက္မွာ အီတလီကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားလည္မွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႏွင္းေလွ်ာစီးေတြလည္း တတ္ေနၿပီလုိ႔ ၾကြားလုိက္ေသးရဲ႕။

တယ္ဟုတ္ေနတဲ႔ ငါ႔သားပဲလုိ႔ စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ အရင္လုိ အားငယ္စိတ္ပ်က္သံ တစ္စက္မွ မပါဘဲ ေျပာေနလုိက္တာမ်ား ေပ်ာ္႐ႊင္ေနပုံပဲ။

ေနာက္ဆုံး အေမ႔အတြက္ ေငြ႐ွစ္သိန္း လႊဲထားတယ္တဲ႔။

သားရယ္…အေမ ေငြမလုိပါဘူး။ သားပဲ စုထားပါဆုိေတာ႔ ႐ွိပါတယ္တဲ႔။ သိတတ္တဲ႔ ငါ႔သားေလး က်န္းမာ ခ်မ္းသာပါေစ ဆုေတာင္းရင္း ဖုန္းအခ်မွာ လက္ေတြေတာင္ တုန္ေနမိတာကုိ သတိထားမိတယ္။

* * *

သားက ဥာဏ္ေလးေတာ႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီမွာ ဆယ္တန္းကုိ အမွတ္ေလးဆယ္ေတြနဲ႔ ကပ္ေအာင္ေတာ႔ ေက်နပ္စရာ မ႐ွိဘူးေပါ႔။ (၁ဝ)တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသုိလ္ေက်ာင္းေတြ မဖြင္႔ခင္ တရား႐ုံးမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ႔လည္း ေအာက္ေျခသိမ္း သန္႔႐ွင္းေရး၊ ႐ုံးအကူအလုပ္ကေန စ,လုပ္ရတယ္။ ဆုိးတဲ႔ စ႐ုိက္ေလးက ႐ွိေနေတာ႔ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ပ်က္စရာခ်ည္း ႀကံဳေတြ႔ေနရတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အေဖမ႐ွိတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္နဲ႔ အျပဳအမူက အေမအေပၚမွာ ဆုိးႏြဲ႔ၿပီး အႏုိင္ယူခ်င္ခဲ႔တယ္။ အေပါင္းအသင္းမွားမွာကုိပဲ အဓိက စုိးရိမ္ေနတဲ႔ အေမ႔ခံစားခ်က္အတုိင္း သားေဘးမွာ ျခံရံေနသူေတြကုိ သေဘာမေတြ႔ခဲ႔ဘူး။ ဒီအ႐ြယ္ေတြက ထိန္းသိမ္းရခက္လြန္းလုိ႔ေလ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနတဲ႔ ၾကားမွာပဲ သားရဲ႕ မူမမွန္ေျခလွမ္းေတြကုိ စ,ျမင္လုိက္ရတယ္။

အိမ္ကုိ အခ်ိန္နဲ႔ ျပန္မလာတတ္တဲ႔အက်င္႔၊ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္လာတဲ႔ အက်င္႔၊ ဘဝအတြက္ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ ကင္းမဲ႔ၿပီး ဟုိဟာလုိလုိ၊ ဒီဟာလုိလုိနဲ႔ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ျဖစ္ေနတဲ႔ သားကုိ ဘာလုပ္လုိ႔ လုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ ျပႆနာေတြကုိလည္း တစ္ခုၿပီးတစ္ခု သယ္ေဆာင္လာတတ္တယ္။

သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ သားဘဝတစ္ခုလုံး ေျပာင္းလဲဖုိ႔ ဖန္လာတာကေတာ႔ သားအေဖရဲ႕အစ္မက အဂၤလန္မွာေနတာ။ ကေလး မ႐ွိၾကဘူး။ သူတုိ႔လင္မယားက သားကုိ အဂၤလန္ေခၚၿပီး ပညာသင္ေပးမယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ သူ႔အေဒၚက သားကုိ ငယ္စဥ္ကတည္းက ခ်စ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ကုိယ္နားေတာင္ ကုိယ္မယုံႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ ကံၾကမၼာဆုိတာ ဘယ္လုိမွ ထင္မွတ္မထားတာေတြကုိ ဖန္တီးေပးတတ္တယ္။ သားလုိ လူညံ႔ေလးတစ္ေယာက္ အဂၤလန္လုိႏုိင္ငံႀကီးမွာ ပညာသင္ရမယ္ဆုိေတာ႔ တုန္တုန္ယင္ယင္ေတာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ဒီအေမက တစ္ခ်ိန္လုံး ေဗဒင္ေမးေနရတယ္။ ႏုိင္ငံျခားကုိေတာ႔ ထြက္ျဖစ္ေအာင္ ထြက္ရမယ္ေျပာတာပဲ။ လုပ္ရတဲ႔ ယၾတာဆုိတာကလည္း မနည္းဘူး။

သား စာေမးပြဲေျဖတဲ႔အျဖစ္ကုိ ေျပာျပဦးမယ္။ ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔ဆုိေတာ႔ သင္တန္းေတြ တက္ရတယ္။ သင္တန္းၿပီးသြားေတာ႔ သံ႐ုံးမွာ စာေမးပြဲ ေျဖရတယ္။ အဂၤလိပ္လုိ ဘာေမးခြန္းမွ မသိလုိ႔ ပထမတစ္ခါ က်တယ္။ ဒုတိယတစ္ခါေတာ႔ သူ႔အေဒၚက ဟုိကေန သံရုံးကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး ျမန္မာစကားျပန္တစ္ေယာက္ ထားေပးဖုိ႔ ေျပာတယ္။ စကားျပန္က ျမန္မာလုိ ဘာသာျပန္ေပးတာေတာင္ ဘာေမးခြန္းမွ မသိဘူးတဲ႔။ ေကာင္းေရာ…။ ကုိယ္စားေတာင္ ဝင္ေျဖလုိ႔ရရင္ ေျဖေပးလုိက္ခ်င္တယ္။ ပင္ပန္းလြန္းလုိ႔။

မေျဖရေသးခင္လည္း ဖုိင္ႀကီးကုိင္ၿပီး ထြက္လာေတာ႔ အရမ္းလန္႔သြားတာပဲ။ ရင္ေတြထိတ္ၿပီး ဘာလုိ႔ ထြက္လာတာလဲဆုိေတာ႔ ဆီးသြားခ်င္လုိ႔တဲ႔။ သူ႔ဦးေလးက ဆဲလုိက္တာ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ႔။ စာေမးပြဲ ေျဖမယ္႔သူဟာ အခန္းထဲ မဝင္ခင္ကတည္းက ကိစၥအားလုံး ၿပီးထားရမွာ မဟုတ္လား။ သူလုပ္တာနဲ႔ အေမလုပ္သူကုိပဲ ဆူခံရတာပါပဲ။ အိမ္ကတည္းက ၿပီးေအာင္ လုပ္ေပးမထားလုိ႔တဲ႔။

သူ စာေမးပြဲေျဖေနတုန္း ေအာင္ျခင္း႐ွစ္ပါးဂါထာကုိ ေတာက္ေလွ်ာက္႐ြတ္ေနရတာ။ စိတ္ေတြလည္း ပူေပါ႔။ အဲ…ေျဖၿပီး ထြက္လာေတာ႔ မ်က္ႏွာႀကီးၿဖီးၿပီး လက္မေထာင္ျပတဲ႔သားကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ေျဖႏုိင္တယ္တဲ႔။ ဝမ္းသာလုိက္တာဆုိတာ မေျပာနဲ႔ေတာ႔။

စာေမးပြဲေျဖၿပီးသြားေတာ႔လည္း မၿပီးေသးဘူး။ ေဗဒင္ယၾတာအရ ေ႐ႊတိဂုံဘုရား တနဂၤေႏြေထာင္႔မွာ ေရသပၸာယ္ၿပီး ဘုရားစာ ႐ြတ္ခုိင္းခဲ႔ရတယ္။ သားနာမည္က ေအာင္ေကာင္း။ ေမြးကတည္းက ခ်ဴခ်ာလုိ႔ ယၾတာနဲ႔ မကင္းဘူး။ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ အေမခ်ေပးတာကုိ ႐ြတ္ေနတာ ေတြ႔ရေတာ႔လည္း သနားမိတယ္။ သူကလည္း ေနာက္ပုိင္းက် အဂၤလန္ကုိ သြားခ်င္လာတယ္။ ဒါက ႏုိင္ငံျခား မထြက္မခ်င္း သြား႐ြတ္ေနရတာ။

ေအာင္ေကာင္းရဲ႕ ဇာတာကလည္း အေမမပါရင္ မၿပီးဘူး။ သားတစ္ေယာက္လုံးကုိ အေမလုပ္တဲ႔သူက မႏုိင္ဘူးဆုိတာ မေကာင္းဘူးေပါ႔။ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း မႏုိင္ရေကာင္းလားနဲ႔ အေမကုိပဲ ေျပာၾကမွာ။ ဆုိးပုံဆုိးနည္းက အမ်ိဳးစုံျဖစ္လုိ႔ ေအာ႔ေၾကာလန္တယ္။ တစ္ခါက စိတ္အရမ္းတုိတာနဲ႔ သူ႔ဗီ႐ုိထဲက အကၤ် ီ ေတြ အကုန္ ဖြပစ္လုိက္တယ္။ ဘာမွေတာ႔ ျပန္မေျပာဘူး။ ေနာက္ေန႔ ကုိယ္႔ဗီ႐ုိဖြင္႔လုိက္ေတာ႔ အေမ႔အကၤ် ီ ေတြကုိ အကုန္ ျပန္ဖြထားတယ္။ အဲဒီကတည္းက သားဟာ တုံ႔ျပန္တတ္တဲ႔စိတ္ ႐ွိပါလားလုိ႔ သိလာရတယ္။

အတူေနတုန္းက သားအမိႏွစ္ေယာက္ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္ရတယ္။ သူနဲ႔ ရန္ျဖစ္တုိင္း မကြဲႏုိင္၊ မ႐ွႏုိင္တဲ႔ ေရသန္႔ဘူးေတြနဲ႔ သားကုိ ေပါက္တယ္။ သားက ဘာမွျပန္မေျပာဘူး။ ထမင္းမစားဘဲ ထြက္သြားေတာ႔တာပဲ။

မၾကာခင္မွာ ကၽြန္မ သူ႔ကုိ အရမ္းလန္႔သြားတဲ႔ ကိစၥတစ္ခု ေပၚလာတယ္။ ဂိတ္ဆုံးလန္႔သြားတာဆုိလည္း မမွားဘူးေပါ႔။ ေက်ာက္ေတာ္ႀကီးဘုရားပြဲကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆုိင္ကယ္စီးၿပီး သြားၾကတာ။ ေဆးေၾကာင္တဲ႔ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ၿငိသြားလုိ႔ ေဆးေၾကာင္တဲ႔အဖြဲ႔က လူေတြက ဓားနဲ႔လုိက္ခုတ္လုိ႔ ဆုိင္ကယ္ႀကီးထားၿပီး ေျပးၾကတာ။ ဆုိင္ကယ္လည္း ရစရာ မ႐ွိဘူး။ သားက ေက်ာကုိ ႐ွပ္ထိၿပီး ခုတ္ခံလုိက္ရတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက မ်က္ႏွာခုတ္ခံလုိက္ရလုိ႔ မ်က္ႏွာလည္း ဒဏ္ရာေတြ ဗရပြနဲ႔။ ေနာက္ေက်ာ ဓားခုတ္ရာနဲ႔ အိမ္ျပန္လာတဲ႔သူ႔ကုိ ဒီအေမက ေ႐ွာ႔မရ႐ုံတမယ္ ေဆး႐ုံေျပးၾကရတယ္။ ၾကာေတာ႔ မခံႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ အဲဒီတုန္းကဆုိ သား ေသသြားမလား စုိးရိမ္စိတ္ေၾကာင္႔ တစ္ခါမွ မတုိးဘူးတဲ႔ ေသြးေတာင္ တုိးလာခဲ႔တယ္။

မႏၱေလးမွာ ဆုိင္ကယ္စီးလုိ႔ ဦးထုပ္မေဆာင္းရင္ ဖမ္းခံရတယ္။ သူက မေဆာင္းေတာ႔ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္က ဖမ္းတယ္။ ပထမတစ္ခါ အနီးနားထိ အ႐ွိန္ေလွ်ာ႔ၿပီး ပုိနီးလာၿပီဆုိမွ ဆုိင္ကယ္ကုိ ေမာင္းေျပးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ႔ ဆုိင္ကယ္ေသာ႔ကုိ ပစ္ေပး၊ ဆုိင္ကယ္ႀကီးထားၿပီး ေျပးတယ္။ ဘယ္ေတာ႔မွ အဖမ္းမခံဘူး။ မေတာင္းပန္ဘူး။ ေနာက္ထပ္တစ္ခါက် ေ႐ွ႕ကေန ႏွစ္ေယာက္ပိတ္ဖမ္းေတာ႔ ေနာက္ျပန္လွည္႔လာၿပီး ေနာက္လမ္းတစ္လမ္းမွာ ေတြ႔တဲ႔ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ကုိ ဆုိင္ကယ္ အ႐ွိန္မေလွ်ာ႔ဘဲ ဝင္တုိက္မလုိလုပ္ၿပီး ေဆာရီးပဲဗ်ာလုိ႔ေျပာၿပီး ထြက္ေျပးတယ္။ ဆုိင္ကယ္ဘီးေထာင္တယ္။ ရည္းစားထားတယ္။ အိမ္လည္း သူ႔ေၾကာင္႔ ျပာမျဖစ္႐ုံတမယ္ မီးလန္႔ဖူးတယ္။ အိမ္ေ႐ွ႕ကေန တုတ္ေတြကုိင္ၿပီး သူ႔ကုိ ထြက္ခဲ႔ဖုိ႔ လူေတြက လာၿပီး စိန္ေခၚဖူးတယ္။ ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲကလုိ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘယ္လုိ သဲထိတ္ရင္ဖုိေတြ လုပ္လာဦးမလဲဆုိတာပဲ ေတြးပူေနရတယ္။ အပူမီးက တျဖည္းျဖည္း ႀကီးသထက္ႀကီးလာတယ္။ ေလ်ာ႔မသြားဘူး။

(၃)

ခုလုိ အဂၤလန္မွာ အလုပ္အကိုင္တစ္ခုနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ေနၿပီဆုိေတာ႔ အရမ္းဝမ္းသာမိတယ္။ ဒီကေလးက ဒီမွာ ဘယ္လုိမွ မႏုိင္ဘဲ လူဆုိးတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနၿပီး အေမမသိေအာင္ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ေလွ်ာက္လုပ္တာေတြ ႐ွိေသးတယ္။ ဟုိမွာက ဒီမွာလုိ ဆုိးခ်ိန္မ႐ွိဘူး။ ကုိယ္႔ေျခေထာက္ေပၚကုိယ္ ရပ္တည္ၾကရတာ။ သူ ႏုိင္ငံျခားေရာက္သြားၿပီဆုိေတာ႔ ေလထဲကုိ လြင္႔လုိက္တဲ႔ ဝါဂြမ္းဖတ္ေလးလုိ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးသြားတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဖုန္းလာရင္ ဘာမ်ားၾကားရမလဲလုိ႔ ေတြးပူေနရတယ္။ အၾကာႀကီး ေနမေကာင္းျဖစ္လုိ႔ တက္ေနက် ေက်ာင္းကေန တျခားေက်ာင္း ေ႐ႊ႕လုိက္ရတယ္။ တျခားေက်ာင္းက သူ႔ရဲ႕ ဆယ္တန္းေအာင္လက္မွတ္ ေတာင္းတယ္။ အဲဒီလက္မွတ္ကုိ အခ်ိန္မီ ပုိ႔မေပးႏုိင္ရင္ သူ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္လာရေတာ႔မယ္ဆုိၿပီး ငုိမဲ႔မဲ႔အသံနဲ႔ ဖုန္းဆက္လာတယ္။

ႏုိင္ငံျခားကေနေတာင္ သားေအာင္ေကာင္းရဲ႕ ႐ုိက္ခ်က္က ဘယ္ေလာက္ျပင္းသလဲဆုိရင္ ရန္ကုန္ကုိ ခ်က္ခ်င္းဆင္း၊ လုိအပ္တဲ႔ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြကုိ စုေဆာင္းရတယ္။ ျမန္ျမန္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ မႏၱေလးမွာ သူ႔အဘုိး ကၽြန္မအေဖ အသည္းအသန္ျဖစ္လုိ႔ ေဆး႐ုံက ဆင္းခါစ၊ အေဖဆုံးၿပီဆုိတဲ႔သတင္းကုိ ေမွ်ာ္လင္႔မထားေပမယ္႔ ရန္ကုန္အေရာက္မွာပဲ ၾကားခဲ႔ရတယ္။ ဒီမွာ႐ွိတဲ႔ အလုပ္ကိစၥေတြ မၿပီးေသး။ ေနာက္တစ္ေခါက္လာဖုိ႔လည္း မလြယ္ဆုိေတာ႔ အေဖ႔ရဲ႕ အသုဘေတာင္ လုိက္မပုိ႔ႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ မျမင္ရေတာ႔ စိတ္သက္သာရာ ရတာေပါ႔လုိ႔ အေကာင္းဘက္က လွည္႔ေတြးလုိက္ရတယ္။

စာ႐ြက္စာတမ္းေတြ အခ်ိန္မီ ပုိ႔ႏုိင္ၿပီး အဆင္ေျပသြားတယ္ဆုိပါေတာ႔။ သူက ဟုိမွာ အဆင္မေျပရင္ အေမ ေဗဒင္ေဟာစာတမ္းေလး ပုိ႔ေပးပါဦး။ ဆြဲလက္စ ပလက္တီနမ္ႀကိဳးေလးက ျပတ္သြားလုိ႔ က်န္ခဲ႔တဲ႔ ေ႐ႊဆြဲႀကိဳးမွ်င္မွ်င္ေလးကုိ ထည္႔ေပးလုိက္ပါဦးနဲ႔ ကိစၥမ်ားေျမာင္ေတြကုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေျပာတတ္တယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမ႔အတြက္ မပင္ပန္းပါဘူး။ သား အဆင္ေျပရင္ ၿပီးေရာဆုိၿပီး အကုန္လုပ္ေပးရတာပါပဲ။ အခုဆုိရင္ သား သြားတာ ငါးႏွစ္ထဲ႐ွိၿပီ။

ဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အေဝးကုိ ေရာက္ေနတဲ႔ သားအတြက္ ဘုရား၊ တရားမေမ႔ဖုိ႔ အေမကုိယ္တုိင္ လက္ေရးနဲ႔ေရးၿပီး စာအုပ္ေတြပုိ႔တယ္။ ဒါက သူ႔ကုိ နည္းနည္းခ်င္းဖတ္ဖုိ႔။ ဒါကုိ ေအာင္ေကာင္းက အေမ႔ဟာက မ်ားလြန္းလုိ႔ ဘယ္ကေန စဖတ္ရမွန္း မသိဘူး။ မ်က္လုံးေတာင္ မူးတယ္တဲ႔။

အေမမေသခင္ က်န္းမာေရးေကာင္းတုန္း၊ အခ်ိန္ရတုန္း ႀကိဳးစားၿပီး ေရးထားတဲ႔စာေတြဟာ သားအတြက္ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္က်ရင္ တန္ဖုိး႐ွိလာပါလိမ္႔မယ္။ အေမ႔ရဲ႕ႏွလုံးသားမွာ သားအတြက္ အခ်ိန္တုိင္း စာစီေနမိတယ္။ သားကုိ စာသိပ္ဖတ္ေစခ်င္တယ္။ သားကုိ စာမဖတ္တဲ႔မိခင္က ေမြးဖြားလာတာ မဟုတ္ဘူး။ စာဖတ္ၿပီး တုိင္းျပည္ကုိခ်စ္တဲ႔၊ စြန္႔ရဲတဲ႔စိတ္ေတြနဲ႔ တစ္ေန႔ ျပန္လာမယ္႔သားကုိ အေမ ေမွ်ာ္လင္႔ေနတယ္။ ခုေတာ႔ သႀကၤန္ဆုိရင္ အရမ္းျပန္လာခ်င္ေနတဲ႔သားကုိ သႀကၤန္က အရင္တုန္းကလုိ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ႔ဘူး၊ မစည္ကားေတာ႔ပါဘူး သားရယ္ေပါ႔။

* * *

သားအေၾကာင္းေတြ ေတြးေနမိတာ အလုပ္ေတာင္ မလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ငါးႏွစ္ျပည္႔ၿပီးရင္ ျမန္မာျပည္ျပန္လာဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတယ္တဲ႔။ ပုိက္ဆံမေလာက္ရင္လည္း ဘဏ္ကေန ေငြေခ်းမယ္တဲ႔။ အခု အလုပ္က ေနာက္တစ္ခု ေျပာင္းသြားၿပီ။ ေနမေကာင္းျဖစ္လုိ႔ အလုပ္နားထားရတဲ႔လေတြ မ်ားေနေတာ႔ ခု အတုိးခ်ၿပီး လုပ္ေနၿပီတဲ႔။ ရန္မျဖစ္ပါဘူးအေမ။ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ လြမ္းမေနနဲ႔ဦးလုိ႔ ေျပာတတ္ေသးတယ္။

သား အဲဒီလုိေျပာမွ အေမ သားကုိ ပုိလြမ္းသြားတယ္။ ညအိပ္ရာဝင္တုိင္း အေမ႔ေပါင္ေတြ၊ ဗုိက္ေတြ၊ လက္ေတြေပၚ သူ႔လက္နဲ႔ ဆိတ္ဆြ၊ ကလိထုိး အမ်ိဳးစုံ စ,ၿပီးမွ အိပ္တတ္ေတာ႔ အေမ႔မွာ ညေရာက္တုိင္း ဘယ္ေလာက္ထိ ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏုိင္ၿပီး အထီးက်န္သလဲဆုိတာ သား ဘယ္သိႏုိင္ပါ႔မလဲ။

သား ဟုိကုိေရာက္သြားခါစ လမင္းႀကီးကုိ ျမင္ရတုိင္း အေမနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကုိ လြမ္းတယ္လုိ႔ ငုိၿပီး ေျပာခဲ႔တယ္။ ခုေတာ႔ အေမလည္း လမင္းႀကီးကုိ ျမင္တုိင္း သားကုိ လြမ္းေနပါတယ္။ အရင္တုန္းက သားက မၾကာခဏ ေမးတတ္တယ္။ အေမ…သားကုိ ခ်စ္ရဲ႕လားတဲ႔။ သားကုိ မခ်စ္ဘဲ ေနပါ႔မလား။ သားေလး ေအာင္ေကာင္းက အစမေကာင္းခဲ႔လုိ႔ အေႏွာင္းမေသခ်ာတာလုိ႔ အေမ အၿမဲေတြးမိတယ္။ သူ႔ကုိ ေမြးတုန္းက သားအေဖ႐ွိတယ္။ ေမြးကင္းစေလးက ႏွလုံးခုန္ျမန္လြန္းၿပီး အသားေတြျပာလုိ႔ ဆရာဝန္ေတြက ေမြးကင္းစတုန္းက ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္ေလးထဲမွာ ထည္႔ထားရတယ္။ အေမကေတာ႔ သတိရတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကုိယ္႔ေဘးမွာ မေတြ႔ရေတာ႔ ကေလးေသလုိ႔၊ အေမ႔ကုိ ေျပာရင္ တစ္ခုခုျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ပဲဆုိၿပီး အေမ႔မွာေတာ႔ ခံစားလုိက္ရတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။

အေမပါ အိမ္မျပန္ရဘဲ ေမြးကင္းစမွာ (၂၂)ရက္ေနခဲ႔ရတယ္။ ႏွလုံးခုန္တာနဲ႔ အသားျပာတာ ေကာင္းသြားေတာ႔ အသားဝါက ဝင္လာၿပီး မီးေခ်ာင္းေအာက္မွာ တုံးတုံးေလး ထားရတာေပါ႔။ ဒါကုိၾကည္႔ရင္း အေမကုိယ္တုိင္ လိမ္႔လိမ္႔လဲလဲ ခံစားရတာ ႐ူးမတတ္ပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ အသားဝါၿပီးသြားေတာ႔ တစ္ေန႔ကုိ ငါးခါ၊ ေျခာက္ခါ ဝမ္းသြားၿပီး သားဖင္ဟာ ၾကက္ဖင္ေလးလုိ ႐ႈံ႕တြၿပီး ေသးေသးေလး ျဖစ္သြားတယ္။ ေသေတာ႔မလုိ ျဖစ္ေနတဲ႔သားကုိ ၾကည္႔ရင္း ေန႔တုိင္းငုိ။ လူ႔ဘဝရဲ႕ ဒုကၡေတြကုိလည္း ေၾကာက္ေတာင္လာမိတယ္။ ေမြးကတည္းက မလွပခဲ႔တဲ႔ သားေလးအတြက္ ယူက်ံဳးမရစိတ္ေတြနဲ႔ သားကုိၾကည္႔ရင္း အေမ႔ရင္ေတြ နာလြန္းလုိ႔ ဖိထားရတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ေဆး႐ုံကေန အိမ္ကုိ ျပန္ေခၚလာတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔မွ မသိမသာနဲ႔ ျပန္ေကာင္းလာခဲ႔တယ္။ စိတ္ထဲမွာ အရမ္းသနားေနမိတယ္။ ငယ္႐ြယ္ႏုနယ္လြန္းၿပီး အ႐ြယ္နဲ႔မလုိက္ ခံစားခဲ႔ရတဲ႔သားေလး အသက္႐ွင္ႏုိင္လာတာကုိက အံ႔ၾသစရာပါပဲ။

ဒီလုိကေလးေလးဟာ… လူျဖစ္လာေတာ႔ အရာရာ သတၱိေျပာင္၊ အေၾကာက္အလန္႔မ႐ွိ၊ ျပႆနာကုိ မီးထုိး႐ွာ၊ လူဆုိးျဖစ္ခ်င္ေနဲ႔ သားကုိ မယုံႏုိင္ေအာင္ အံ႔ၾသခဲ႔ရတယ္။ သူ႔အေဖကလည္း ေဗဒင္ေမးၿပီး သားကုိ စစ္ဖက္နဲ႔ အက်ိဳးေပးမယ္လုိ႔ ေဟာတယ္တဲ႔။ ဒါေပမဲ႔ အစ္ကုိ႔စိတ္ထဲ စစ္ဗုိလ္ေတာ႔ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။ သူပုန္ဗုိလ္ေတာ႔ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ စၿပီး သူ႔သားကုိ ေျပာတယ္။

အေဖက သားရဲ႕ဒုကၡေတြကုိ သိပ္ၿပီး သိမသြားရပါဘူး။ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီး မထင္မွတ္ထားဘဲ အေၾကြေစာ႐ွာတယ္။

ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ သားေလး ဘယ္ေလာက္ဆုိးဆုိး၊ ဆယ္တန္းကုိ ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္တာရယ္၊ အဂၤလန္ကုိ ခ်က္ခ်င္းေျဖၿပီး ခ်က္ခ်င္းေရာက္ေအာင္ သြားႏုိင္တာနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဘဝမွာ သားကုိ လူေတာ္ႀကီး မျဖစ္ခဲ႔ဦးေတာင္ လူေကာင္းေလးေတာ႔ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ လမ္းေဘးေလွ်ာက္သြားၿပီး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနတဲ႔ လူဆုိးထက္စာရင္…။

အခုေနရာမွာ ပညာသင္ရင္း အလုပ္လုပ္ရ၊ မတ္တတ္ရပ္ရလြန္းလုိ႔ ေျခေထာက္ အသားမာတက္တာက ေတာ္ပါေသးတယ္။ အသားမာက ႀကီးလြန္းအားႀကီးလုိ႔ ေျခထိပ္ေတြ အနာျဖစ္ၿပီး အသားမာကုိ ျမန္မာျပည္ေရာက္မွ ခြဲမယ္တဲ႔။

ဒီလုိ သားဆီက အသံၾကားရေတာ႔ စိတ္မေကာင္းမိျပန္ဘူး။ ပုိက္ဆံေတာင္ မ႐ွာခုိင္းခ်င္ေအာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ငါးႏွစ္တာကာလအတြင္းမွာ အခ်ိန္တစ္ခုရဲ႕ ထုသားေပသားကုိ မ်ားစြာခံရၿပီး ကုိယ္႔ေျခေထာက္ေပၚကုိယ္ ရပ္တည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရတာကုိ ဂုဏ္႐ွိတယ္လုိ႔ ျမင္လာၿပီမဟုတ္လား။ ဒီႏွစ္ေတြအတြင္း သားက အေမသုံးဖုိ႔ဆုိၿပီး ပုိက္ဆံေတြ ပုိ႔ေပးႏုိင္တာကုိက ငါ႔သား ေက်းဇူးဆပ္ရာ ေရာက္ေနပါတယ္။

အေမကေတာ႔ ပုိက္ဆံေတြ မလုိပါဘူး။ သားဘဝ လွလွပပနဲ႔ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ဖုိ႔ အေရးႀကီးတာပါ။

သား ဖုန္းဆက္ရင္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဂ်ီတြန္တတ္လုိ႔ အေမ႔မွာ ဆုိက္ကုိဝင္ၿပီး သားဆီက ဖုန္းလာမွာကုိေတာင္ ေၾကာက္ေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း ဖုန္းကုိ ေမွ်ာ္ေနမိျပန္တယ္။ ေနာက္ဆုံးတစ္ေခါက္က ကတ္ကုန္ခါနီးလုိ႔ဆုိၿပီး အေမ ေနေကာင္းလား၊ ႏွစ္ကုန္ရင္ သား ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္လာမယ္ဆုိၿပီး ဟုိအေဝးႀကီးကလည္း ဆက္ေသးတယ္။ ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ဖုန္းခ်သြားပါေလေရာ။

ဒီဘက္ကလည္း ဘာမွမေျပာရေသးဘဲ 'အင္း…အဲ' ဆုိၿပီး ေၾကာင္အန္းအန္း ျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ႔တယ္။

ဒီလုိနဲ႔ သားလာမယ္လုိ႔ ဆုိလုိက္တဲ႔ေန႔ကစၿပီး အိမ္မွာ ဟုိဟာ႐ွင္း၊ ဒီဟာလုပ္နဲ႔ အေတြးေတြေရာ၊ အလုပ္ေတြေရာ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္လုိ႔ပါပဲ။ ကုိယ္႔အျဖစ္ကုိ ျပန္ရယ္ခ်င္မိတယ္။ ႏုိင္ငံျခားကုိ ေရာက္ေနတဲ႔ သားသမီးေတြရဲ႕ မိခင္တုိင္း ကုိယ္႔လုိပဲ ခံစားရမယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္မကပဲ ပုိမ်ားပုိေနမလားလုိ႔…။

ဟင္႔အင္း… မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အေမေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားဟာ ဒီလုိပဲ ႐ွိၾကပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္မ ဆက္ၿပီး ေတြးေနတာ တစ္ခုက သားလာရင္ တစ္ခုတင္တည္း အတူအိပ္ၿပီး မ်က္ႏွာၾကည္႔ကာ စကားေတြ တဝႀကီး ေျပာၾကမယ္လုိ႔…။



ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မ စုိးရိမ္ေနတာ တစ္ခု ႐ွိေသးတယ္။ သားငယ္စဥ္က ေခါင္းအုံးအိပ္ခဲ႔တဲ႔ အေမ႔လက္ေမာင္းကုိ ေမ႔ေနၿပီလား…။ အိပ္မွ အိပ္တတ္ေတာ႔ပါ႔မလားလုိ႔…။


ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

ျမစ္ႏွစ္ႁမႊာ (မိဘေမတၱာဖြဲ႔ဝတၳဳမ်ား)

1 comment:

myotthakoyin said...

As far as this writer is concerned, her job is done. she heard the story and reported it back (to her readers) as truthfully and faithfully as she first heard it. Our job is to think about the story. In careful thinking, no heart needed to be broken by this mother's supposedly 'heartbreaking' tearful tales. Bill Clinton, very unhealthy child born in a small village, lost his father when he was a mere 6 years old. Obama's father simply left the family(for a new wife) when he was 9 y old . My own father also lost his father when he was 7 during the Japanese time in Burma. His mother, only a village monastery educated, struggled as a small rice trader for her 3 kids. Relatives in the UK? you can forget about it. Her children all went to universities (in the good time then) and are successful in their own ways. So, obviously, there are mothers whose heart is full of love (or metta) for her sons/daughters, they trained them to become presidents, professors, ministers and so on, as a myanmar saying goes: 'parents are let-Oo saya ( 'pot-bar sariya' = the first teachers)'. However, I am very sympathetic and think it is a thought-provoking writing as always by cem(mdy).