Monday, July 30, 2012

ေတာင္တက္သမား သင္ခန္းစာ



သူ႔အသက္ ၃ဝေက်ာ္။ ကုိယ္ခႏၶာက ဖြံ႔ဖြံ႔ထြားထြား။ အသားျဖဴျဖဴ ဆံပင္ရွည္ရွည္၊ ရုပ္ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔ ခႏၶာကုိယ္ ေပါ႔ပါးသြက္လက္မႈက အေကာင္တစ္ေကာင္နဲ႔တူတယ္။ သူ႔ရဲ႕ လက္ေတြ ေျခေတြမွာ ဆူးမပါ။ ကုပ္ကပ္ဖက္တြယ္စရာ ဘာမွမပါ။ ရယ္ရႊင္ေသာမ်က္ႏွာေပးရွိတဲ႔သူဟာ ေတာင္တက္သမားတစ္ဦး…။ သူဟာ အစြမ္းကုန္စိန္ေခၚနည္းေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာေတာင္ေတြကုိ တက္ခဲ႔တာ မနည္းေတာ႔၊ ေတာင္ေတြကုိ တက္ရတာ ေပ်ာ္ျမဴးစိတ္ရွိေနသလုိ ေပါ႔ပါးသြက္လက္ေနတယ္။ အခက္အခဲဆုံးေတာင္ေပါင္းမ်ားစြာဟာလည္း သူ႔ရဲ႕ ေျခဖဝါးေအာက္လွပစြာ ေရာက္ခဲ႔ၿပီးၿပီ။ သူ ဒီတစ္ခါတက္ျပမယ္႔ေတာင္ က ေပတစ္ေထာင္ေက်ာ္ အျမင္႔ရွိတဲ႔ေတာင္။ တက္ျပရုံတင္မကဘဲ ေတာင္ေပၚကေန ႀကိဳးနဲ႔ အလြတ္ခုန္ဆင္းမယ္။ ဘယ္ေလာက္ စြန္႔စားမႈဆုိတာ ေျပာဖြယ္ရာမရွိေတာ႔။

ေပတစ္ေထာင္ေက်ာ္ေတာင္ၾကီးကုိ သာမန္ေတာင္တက္အဖြဲ႔ေတြတက္ရင္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ၾကာပါတယ္။ အဲဒီေတာင္ကုိ သူက ေျခာက္မိနစ္ေက်ာ္နဲ႔ ေတာင္ထိပ္ေပၚေရာက္ေအာင္ တက္ႏုိင္ခဲ႔သူ။ ဒီေတာ႔ လည္း ေတာင္ေတြကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲမွာရွိတဲ႔ စိန္ေခၚမႈက ႀကီးလာတယ္။ ဒီဂရီပုိျမင္႔လာ တယ္။ ေတာင္ထိပ္ နဲ႔ေဘးပတ္လည္ဝန္းက်င္မွာ သူ႔ရဲ႕ စတန္႔စြန္႔စားခန္းကုိ မွတ္တမ္းတင္ဖုိ႔ ခ်ိန္ထားတဲ႔ ကင္မရာေပါင္းမ်ားစြာ ကလည္း အသင္႔ရွိေနတယ္။ ေအာက္ဘက္ကုိၾကည္႔ရင္ ေတာင္ေအာက္ေျခကုိ မျမင္ႏုိင္ဘဲ ထင္းရွဴးပင္ ထိပ္မ်ားစြာကုိပဲ ခၽြန္ျမေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ေနရာယူမွန္ဖုိ႔ကလည္း အေရးႀကီးေသးတာမုိ႔ ခုန္ခ်ရင္ မရုိက္မိေအာင္ ထင္းရွဴးပင္ထိပ္ဖ်ားေတြနဲ႔ ေဝးေလာက္တဲ႔ေနရာကုိ သူကေရြးခ်ယ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕စြန္႔စားမႈအတြက္ လူေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ခုန္ေနၾကတယ္။ အေျဖနဲ႔ ရလဒ္က မေသခ်ာႏုိင္။ တစ္ခုခုမလြဲေခ်ာ္ဖုိ႔ သုံးႀကိမ္သုံးခါ စစ္ေဆးတယ္။ ခႏၶာကုိယ္္မွာ ပတ္ထားတဲ႔ ႀကိဳးမ်ားကုိစစ္၊ မ်က္မွန္ကုိတပ္တယ္။ ေအာက္ဘက္မွာ အသည္းယားစရာေကာင္းလွတဲ႔ ေမွာင္မည္းမည္းျဖစ္ေနတဲ႔ေခ်ာက္ႀကီး… အပင္ဖ်ားေတြက ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္၊ သူက ေတာင္နဲ႔ ေဝးတဲ႔ေနရာကုိ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ခ်ိန္ဆၿပီးခုန္ရမယ္။ ေတာင္နဲ႔နီးသြားရင္ ရုိက္မိၿပီး အရုိးတျခား၊ အသားတျခား ျဖစ္သြားမယ္။



တုိင္မင္ကုိက္ ခုန္ခ်ဖုိ႔အတြက္ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ဆုိေတာ႔ စိတ္လႈပ္ရွားေနတာေတြ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ေတြ႔ရတယ္။ လက္ေတြ၊ ေျခေတြ၊ စိတ္ေတြကုိ စုစည္းၿပီး အားလုံးေသခ်ာၿပီဆုိေတာ႔ သူ ခုန္ခ်လုိက္ တယ္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚက လူေတြ ဝုိးဆုိေသာ ေအာ္သံမ်ား နဲ႔အတူ သူ႔ရဲ႕စြန္႔စားခန္းက အားရပါးရ ေအာင္ပြဲခံသြားပါတယ္။ စံခ်ိန္တင္ ေတာင္တက္သမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မွတ္တမ္းထဲမွာ ဝင္သြားၿပီး ခ်ီးမြမ္းေထာပနာ ဂုဏ္ျပဳမႈမ်ားကုိ သူ ခံစားရတယ္။

လူသားေတြဟာ မဆုံးတဲ႔ စိန္ေခၚမႈေတြကုိ ခုံမင္ႏွစ္သက္တယ္ဆုိတာကုိ သူ႔လုပ္ရပ္က သက္ေသျပခဲ႔တယ္။ ဒီေတာင္ႀကီးကုိ သူငယ္ႏွပ္စားေလးလုိ႔ အထင္ေရာက္သြားႏုိင္သလုိ၊ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ထင္တာေတြ ျဖစ္လာတဲ႔အခါ လူ႔ရဲ႕ စိတ္ႏွလုံးသား စိန္ေခၚမႈက အစုိးမရျပန္ဘူး။ ဒီေတာင္ႀကီးရဲ႕ စိန္ေခၚမႈကုိ သူက ေအာင္ပြဲခံလုိက္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္သူက တစ္လွည္႔ျပန္စိန္ေခၚတယ္။ ဒီလုိ စိန္ေခၚမႈဟာ သူ႔အတြက္ မွားတယ္လုိ႔ မဆုိႏုိင္ေပမယ္႔ ဒုတိယအႀကိမ္ဟာ ကုိယ္႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ကံေကာင္းေစႏုိင္သလဲဆုိတာ သတိျပဳဖုိ႔လုိပါတယ္။ ပထမတစ္ေခါက္က မယုံရဲ ယုံရဲနဲ႔ စိတ္က ဒီထဲမွာ အျပည္႔။ ရခ်င္လည္းရမယ္။ မရခ်င္လည္း မရႏုိင္ဘူးဆုိတဲ႔ စိတ္အခံနဲ႔ သတၱိနဲ႔ စြန္႔စားမႈက အားအျပည္႔။ ဒုတိယတစ္ႀကိမ္မွာေတာ႔ ပထမအႀကိမ္မွာ ေအာင္ျမင္စြာ ခုန္ၿပီးၿပီျဖစ္တဲ႔အတြက္ အနည္းငယ္ေပါ႔ေနတဲ႔စိတ္။ ဒီေတာင္ႀကီးကုိ ျမင္တဲ႔ အျမင္မွာေတာင္ ခပ္ေသးေသး၊ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဆုိတဲ႔ သေဘာေလးေတြနဲ႔ စစ္ေဆးမႈမွာလည္း ပထမ တစ္ခါေလာက္ စိတ္မလႈပ္ရွားေတာ႔။ သူ႔ကုိရုိက္ဖုိ႔ ဘာကင္မရာမွလည္း မရွိ၊ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ေစာင္႔ေပးမွာက သူ႔အစ္ကုိ တစ္ဦးတည္း။



ခုန္ခ်ၿပီး ႏွစ္စကၠန္႔အတြင္းမွာ ကၽြိဆုိတဲ႔ ရွည္လ်ားတဲ႔ အသံႀကီးကုိၾကားလုိက္ရတယ္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက အမွားအယြင္း တစ္စုံတစ္ရာ ရွိသြားၿပီ။ ေတာင္တက္သမားဟာ ဟုိးေအာက္ထဲမွာ အရုိးနဲ႔ အသားေတာင္ ရွာမရေအာင္ ဝိဥာဥ္ေပ်ာက္ခဲ႔ၿပီ။ ႀကိဳးနဲ႔ေတာင္စြန္းနဲ႔ တုိက္ပြတ္မိၿပီး ႀကိဳးျပတ္သြားတယ္လုိ႔ သူတုိ႔ယူဆတယ္။ ဆယ္႔ႏွစ္ႏွစ္သမီးေလးကုိ ထားခဲ႔ၿပီး သူ႔ေျခဖဝါးေအာက္ေရာက္ၿပီလုိ႔ အႏုိင္ယူခဲ႔သူက ေနာက္ဆုံးေတာင္ ရဲ႕ေျခဖဝါးေအာက္ကုိ မရႈမလွေရာက္သြားခဲ႔ၿပီ။



ဒါကုိ ရူးသြပ္တယ္။ အရူးထတယ္လုိ႔ ေခၚမလား။ ပထမတစ္ႀကိမ္ကံေကာင္းသြားတုိင္း ဒုတိယအႀကိမ္ဟာ ကံေကာင္းမယ္လုိ႔ အတတ္ေျပာလုိ႔မရ။ ပထမအႀကိမ္မွာ ဆုံးရႈံးခဲ႔ရင္ နည္းနည္းေတာ္ေသးတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္၊ မျဖစ္ႏုိင္ဆုိတာ ဘယ္သူမွ မေျပာႏုိင္။ လူအမ်ားေရွ႕မွာ ဒုတိယအႀကိမ္ကေတာ႔ သဘာဝရဲ႕ စိန္ေခၚမႈကုိ အထင္ေသးလြန္းရာ က်ေနသလုိ။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ရလဒ္က ဆုံးရွံဳးျခင္းျဖစ္ၿပီး ပထမအႀကိမ္နဲ႔ အႏုိင္မပုိင္းႏုိင္တဲ႔လူရဲ႕စိတ္က အံ႔ၾသစရာျဖစ္လုိ႔ေနတယ္။

လူေတြဟာ စိန္ေခၚမႈ မွန္သမွ်ကုိ ရဲရင္႔စြာ တုံ႔ျပန္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ႔ စိန္ေခၚမႈတုိင္းကုိ တုံ႔ျပန္ဖုိ႔မလုိသလုိ၊ တုံ႔ျပန္တုိင္းလည္း အက်ိဳးရွိမွာ မဟုတ္ေပ။

ေတာင္တက္သမားရဲ႕ စိန္ေခၚမႈဟာ လုိက္ေလ်ာညီေထြစြာ တုံ႔ျပန္မႈမဟုတ္ေပ။ ဒါေၾကာင္႔ စြန္႔စားမႈေတြကုိ ရဲဝံ႔စြာျပဳလုပ္ေလ႔ရွိတဲ႔ ေတာင္တက္သမားေတြရဲ႕ စိတ္ကူးေတြကုိ စိတ္ဝင္စားမိတယ္။


(၂)

တုိက္ဆုိင္စြာပဲ စာေရးဆရာၾကဴးႏွစ္ရဲ႕ "ေတာင္တက္သမားတုိ႔အေၾကာင္း" ဝတၳဳတုိေလးက ကၽြန္မရဲ႕ အာဟာရကုိ ျပည္႔ေစတယ္။ ကၽြန္မျပန္ၿပီး ရွယ္ယာလုပ္ၾကည္႔ခ်င္တယ္။ ဝတၳဳထဲက အေတြးစကားေတြက လူသားေတြရဲ႕ သဘာဝတၳလွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေတြကုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေဖာ္ထုတ္ဖြင္႔ခ်ေပးတယ္ဆုိပါစုိ႔။

စကားဝုိင္းတစ္ခုမွာ ေတြးေခၚပညာရွင္ဆန္ေသာ နာမည္ေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ဦးနဲ႔ စကားဝုိင္းမွာ ေတာင္တက္ၾကတာနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔

"ကမၻာေျမျပင္မွာ ေတာင္ကုန္း၊ ေတာင္တန္း၊ ေတာင္ထြတ္၊ ေတာင္ထိပ္ေတြ တစ္ပုံႀကီးေနာ္၊ သဘာဝအတုိင္းျဖစ္တည္ေနတာျဖစ္ျဖစ္၊ အနႏၱတန္ခုိးေတာ္ရွင္ေတြ ဖန္ဆင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေတာင္ေတြဟာ သူတုိ႔ဘာသာ မတုန္လႈပ္၊ ခံ႔ခံ႔ညားညား၊ ေအးေအးေဆးေဆးေနၾကတာပါ။ အဲဒါကုိ လူေတြက ေတာင္ထိပ္ေတြအေပၚေရာက္ေအာင္ သက္စြန္႔ဆံဖ်ား ႀကိဳးစားပမ္းစား သြားတတ္ၾကတယ္။ ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေတာ႔ (ငါေရာက္ခဲ႔တယ္) ဆုိတဲ႔ အသိေပးေၾကာ္ျငာမႈမ်ိဳးနဲ႔ အလံကေလးတစ္ခု စုိက္တယ္။ ကမၻာ႔အျမင္႔ဆုံး (၂၉ဝ၂၈) ေပ ျမင္႔တဲ႔ ဧဝရက္ေတာင္ထိပ္မွာဆုိရင္ အဲဒီလုိ အလံေလးေတြ မနည္းေတာ႔ဘူး။ အဲဒီလုိေတာင္ထိပ္ကုိ တက္ရင္း လမ္းခုလတ္မွာ မေတာ္တဆ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္လိမ္႔က် ေသပြဲဝင္ၾကတဲ႔ ေတာင္တက္သမားရဲ႕ အရုိးေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတယ္။ လူေတြ ေတာင္တက္တာနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ မိတ္ေဆြ ဘယ္လုိထင္သလဲ"

"'ဒီလုိ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ဗ်။ တခ်ိဳ႕ လူေတြအတြက္ ေတာင္ေတြဟာ ကုိးကြယ္စရာ နတ္ဘုရားႀကီးေတြနဲ႔ တူတယ္။ တခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ႔ အာရုံခံစားစရာ သဘာဝလက္ေဆာင္လုိ႔ ထင္တယ္။ တခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ႔ ရိကၡာဘဏ္တုိက္ႀကီးနဲ႔တူတယ္။ တခ်ိဳ႔အတြက္ကေတာ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ ဇြဲနဲ႔စြမ္းပကားကုိ စိန္ေခၚေနၾကတဲ႔ ၿပိဳင္ဘက္နဲ႔ တူေနေတာ႔ (မင္းကုိ ငါ အႏုိင္ယူျပမယ္။) ဒီေတာင္ဟာ ငါ႔ေျခဖဝါးေအာက္ေရာက္ေစရမယ္ဆုိၿပီး ေတာင္ေတြကုိ သြားတက္ၾကေတာ႔တာပဲ။ ဟိမဝႏၱာေတာင္တန္းႀကီးေတာင္ လူ႔ေျခဖဝါး ေအာက္ေရာက္ေနပါၿပီေပါ႔။

ၿပီးေတာ႔ ၾကည္႔ဦးဗ်။ ကမၻာမွာ သမုဒၵရာႀကီးေတြ အက်ယ္ဆုံး၊ အနက္ဆုံး ပစိဖိတ္သမုဒၵရာႀကီးကုိ သူ႔ဘာသာမထားဘဲ။ ဟုိးေအာက္ေျခေရာက္ေအာင္ ေရဆင္း ငုပ္ၾကတယ္။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ယ္တဲ႔ ေရျပင္က်ယ္ႀကီးကုိ ရြက္ေလွကေလးတစ္စီးနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔လည္း မုန္တုိင္းမိၿပီး ေရေအာင္သခ်ၤ ိဳင္းမွာ လဲေလ်ာင္းရတယ္"

"လူဆုိတာ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ရတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အကန္႔အသတ္နဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းမ်ိဳးပဲ ျဖစ္သင္႔တယ္။ ယုတၱိနယ္ပယ္ထဲက ေက်ာ္မထြက္တဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္မႈမ်ိဳးေပါ႔။ စိတ္ကူးမယဥ္နဲ႔ ရူးလိမ္႔မယ္ဆုိတဲ႔ စကားဟာ နလပိန္းတုံးဆန္ဆန္ တားျမစ္သူေတြရဲ႕စကား၊ လူဟာ စိတ္ကူး Idea သက္သက္နဲ႔ ေလာကကုိ အလွဆင္ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္း Imagination ကုိ အသုံျပဳမွ ေလာကကုိ အလွဆင္ႏုိင္လိမ္႔မယ္။ စိတ္ကူးယဥ္တတ္သူကလည္း သတၱေလာကမွာ လူသာတစ္မ်ိဳးသား ရွိတယ္။ လကမၻာကုိၾကည္႔ စိတ္ကူးယဥ္ၾက၊ သမုဒၵရာရဲ႕ အနက္ရွိဳင္းဆုံးမွာ ဘာရွိမလဲလုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ၾကရင္းနဲ႔ သူတုိ႔ေတြ အဲဒီေနရာကုိ အေရာက္သြားႏုိင္ခဲ႔ၾကတယ္"

"လူသားေတြဟာ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ စိန္ေခၚမႈေတြကုိ ေတြ႔ထိစမ္းသပ္၊ ေဖၚထုတ္ခဲ႔ၾကတယ္။ သဘာဝရဲ႕ သူ႔ဟာသူရွိေနတဲ႔ စိန္ေခၚမႈေတြကုိ မတုံ႔မဆုိင္း ရင္ဆုိင္ၾကတယ္။ ဒီေနရာမွာ အေရးႀကီးတာ လူသားေတြအၾကားမွာ အယူအဆေတြ ကြဲျပားျခားနားလာတယ္။ တခ်ိဳ႕ လူသားေတြဟာ သဘာဝတၳအတြင္း ေနထုိင္ရွင္သန္တဲ႔သူျဖစ္လုိ႔။ လုိက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေစၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ သဘာဝကုိ နဖားႀကိဳးထုိးၿပီး ေအာင္ႏုိင္စုိးမုိးရမယ္ လုိ႔ မွတ္ယူၾကတယ္။ အဲဒီလုိ လူေတြဟာ ၾကံစည္အားထုတ္ရင္းနဲ႔ အမွားမွား အယြင္းယြင္းေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။

လူတုိင္းဟာ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ရမယ္။ သုိ႔ေသာ္ ကန္႔သတ္မဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းမ်ိဳး မျဖစ္ေစရ။ စိတ္ကူးနဲ႔ အားထုတ္ၾကရမယ္။ အခုိးအေငြ႔ေတြကုိ အစုိင္အခဲျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးၿပီး အရိပ္ကုိ အေကာင္ျဖစ္ေအာင္ မွန္ကန္တဲ႔ နည္းလမ္းနဲ႔ ဖန္တီးႏုိင္ရပါမယ္"

စာေရးဆရာ ၾကဴးႏွစ္က ေတာင္တက္သမားတုိ႔ရဲ႕ လူ႔စိတ္ အနႏၱကုိ ဖြင္႔ေဖာက္ထားပါတယ္။

ေတာင္တက္သမားရဲ႕ အသက္ဝိဥာဥ္ဆုံးရွံဳးမႈမွာ လြန္ကဲစြာ စိတ္ကူးယဥ္မႈနဲ႔ သဘာဝတၳနဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီစြာ မေနတတ္မႈတုိ႔ေၾကာင္႔ ႀကီးမားစြာ ဆုံးရွံဳးျခင္းပင္။

စိန္ေခၚမႈကုိ ဘယ္လုိေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပထမတစ္ခ်ီေတာ႔ ကုိယ္ဘာလဲ၊ ဘယ္လုိလဲဆုိတာ ျပသင္႔ေပမယ္႔ ဒုတိယအႀကိမ္နဲ႔ ေနာက္အႀကိမ္မ်ားမွာ မတုံ႔ျပန္သင္႔ပါ။ ဘာေၾကာင္႔လဲ။ စိန္ေခၚမႈတုိင္းမွာ ကုိယ္႔အေပၚ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိႏုိင္ပါ။ အရူးက စိန္ေခၚတုိင္း မတုံ႔ျပန္သင္႔သလုိ ေခြးေဟာင္တုိင္း ထၾကည္႔ရင္လည္း ကုိယ္ပဲ အိပ္ေရးပ်က္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ္နဲ႔ ဘာမွမတူညီ၊ မကုိက္ညီရင္ စိန္ေခၚမႈကုိ ေျဖရွင္းစရာမလုိပါ။ လူဟာ သဘာဝက်တဲ႔ စိန္ေခၚမႈကုိပဲ လက္ခံသင္႔တယ္။ သဘာဝမက်စြာ စိန္ေခၚမႈေတြကုိ လ်စ္လ်ဴရႈသင္႔တယ္ဆုိတာ သိဖုိ႔လုိပါတယ္။

ေတာင္တက္သမားလုိ မိမိကုိယ္ကုိ အဟုတ္ထင္သြားၿပီး သဘာဝတရားရဲ႕ စိန္ေခၚမႈကုိ သူဟာနဖားႀကိဳးထုိးၿပီး စုိးမုိးအႏုိင္ယူမယ္ဆုိတဲ႔ စိတ္ေၾကာင္႔ ခ်စ္လွစြာေသာ ဆယ္႔ႏွစ္ႏွစ္သမီးေလးကုိ စြန္႔လႊတ္ရသလုိ ေရွ႕က မွတ္တမ္းဝင္ခဲ႔တဲ႔ ေတာင္တက္အႏုိင္ယူမွတ္တမ္းေတြကုိလည္း လြင္႔ျပယ္သြားေစ ပါတယ္။

သဘာဝတရားကေတာ႔ လူသားေတြအတြက္ စိန္ေခၚျခင္းေတြကုိ ေပးေဝေနပါလိမ္႔မယ္။ လူသားေတြကသာ ကုိယ္ပုိင္ဦးေႏွာက္နဲ႔ စဥ္းစားဆင္ျခင္ၿပီး စိန္ေခၚမႈကုိ ရင္ဆုိင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ စိန္ေခၚမႈတုိင္းဟာ ရင္ခုန္ဖုိ႔ေကာင္းေပမယ္႔ စိန္ေခၚတဲ႔ ပြဲတုိင္းကုိယ္႔အတြက္ ေအာင္ပြဲခံရဖုိ႔ မေသခ်ာပါဘူး။

စိန္ေခၚမႈေတြကုိ မတုံ႔မဆုိင္း ရင္ဆုိင္တတ္တဲ႔ လူသားေတြဟာ အဓိပၸါယ္ရွိၿပီး အကန္႔အသတ္ရွိတဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းမ်ိဳးကုိသာ တုိ႔ထိစမ္းသပ္ဖုိ႔ ေတာင္တက္သမားက သင္ခန္းစာမ်ားစြာ ေပးခဲ႔ပါတယ္။


ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

ေပၚျပဴလာဂ်ာနယ္

အတြဲ(၁၅)၊ အမွတ္(၅ဝ)

၁၃-၁၂-၂၀၁၁ အဂၤါေန႔

1 comment:

myotthakoyin said...

Stunt or Cliff jumping/extreme sport and mountain climbing are different kind of activity.

Not all mountaineers engage in mountain climbing because they are crazy or they want to challenge the mother nature. They all have different motivations. Some mountain climbers simply love outdoor activities-views, the nature, the wildlife,etc. Some like being active with the like-minded partner or group sharing the experiences. Some enjoy getting away from the noisy and stressful modern living with its phone,car, traffic, planes, pollution,shopping centres and so on. Some do it for personal reasons like celebrating their recovery from long term illness. It is impossible to generalise their intentions but usually they relish the mental and physical challenge in the process. Not that they regard things nature,i.e the mountain as their 'challenge' or something that challenges them. This enjoyment is not unlike(the same as) the writer's enjoyment they get in the process of their creativity-the 'intellectual challenge' in the process of writing. Here , the word 'challenge'(sein kho) can have many different meanings in different contexts(situations). In a mountain climber's or a writer's case, 'challenge' means 'endurance', 'task' ,'undertaking' or 'project' that they assign (take responsibility) for themselves. Nobody orders the writer to write. They do it out of their imagination (sei ku njan) , not their fantasy (sei ku yin). In this perspective (view) , You can't tell the mountain climber to limit their climbing (i.e, just one climbing and no more) in the same way as you can't tell the writer to limit their imagination/thinking and producing one book (one challenge) but not an another (the next challenge).

When 'challenge' means criticisms (if they are not constructive=not meant to help one improves) or personal attacks (a-ma-nar-pa sayings/gossips) coming from other people, of course one must never pay attention to such negative/low behaviours or 'challenges'. This myanmar proverb: 'You will only loose your sleep if you get up and look every time the dog barks' teaches us to ignore others' challenges in the form of abusive speeches, wrong accusations, untruth stories about you or any such evil acts. For such 'challenges' or 'attack', not even once or twice but one must never respond since it is not worth one's time.

Different concepts (thinking) and words (that has different meanings) are packed in this rather short article. Hence(for that reason) it is crowded and confused reading. Still, it is great that cem(mdy) is writing a wide range of subjects. .............Sorry, cem(mdy). This comment got too long.