Tuesday, July 17, 2012

ႏွလုံးသားထဲက...႐ြာ


ပတ္ဝန္းက်င္ျမင္ကြင္းတုိ႔က စိမ္းစိမ္းစုိစုိ… တုိက္ခတ္လာတဲ႔ ေလႏုေအးက ရင္ဝကုိတည္႔တည္႔…


ခုလုိ လတ္ဆတ္ေအးျမတဲ႔ ေလေတြကုိ အဆုတ္က ေတာင္႔တေနတာ ၾကာခဲ႔ၿပီ…


ၾကည္႔စမ္းပါဦး…ေတာင္ေပၚေဒသဆုိတာ… ေနရာတုိင္း စိမ္းစုိေအးျမလုိ႔… သဘာဝတရားႀကီးက အလွအပေတြကုိ ဘက္လုိက္စြာ လက္ေဆာင္ေပးခံထားရတဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးတဲ႔… ပန္းရနံ႔တုိ႔နဲ႔ ထုံမႊမ္းထားတဲ႔… စာ၊ ကဗ်ာ ေတြထဲ တင္စားခံရတဲ႔ ၿမိဳ႕ေလး… ၿပီးေတာ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခ်စ္တဲ႔ ၿမိဳ႕ေလး…


အဲဒီၿမိဳ႕ေလးဟာ ကၽြန္မခ်စ္တဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕လည္း ျဖစ္တယ္… ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ မေဝးကြာလွတဲ႔ ေနရာေဒသေလးတစ္ခုဟာ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကုိ ဘယ္လုိႀကိဳဆုိေနမလဲ ဆုိတာ သိခ်င္ခဲ႔တာေပါ႔… ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မေရာက္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ေဒသေလးမွာ… ဘာေတြေျပာင္းလဲကုန္ၿပီလဲ.. တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ႔ ေျပာင္းလဲေနေလာက္ၿပီ…



ေျမနီလမ္းေတြဟာ ကားလမ္းေပါက္ေနၿပီတဲ႔… အုိး… အခုျမင္ရတဲ႔ ေျမနီလမ္းက်ယ္ႀကီးဟာ အရင္က ႏြားလွည္း တစ္လွည္းစာပဲ သြားလုိ႔ရခဲ႔တဲ႔ ေနရာေလးတစ္ခု မုိးတြင္းဆုိရင္ ေျမနီေတြဟာ စီးလြန္းလုိ႔ ဖိနပ္ေတြ၊ ႏြား လွည္းဘီးေတြမွာ အထူႀကီးကပ္ေနေတာ႔တာပဲ… အရင္က ေထာ္လာဂ်ီ၊ ကားေတြ မနည္းသြားရတယ္.. လမ္းမေကာင္းလုိ႔…။ ေရသေရာက္ကုန္း ႐ြာေလးကုိ ေက်ာ္ရင္ ႐ြာအဝင္ေလးကုိ ေရာက္ၿပီ… အရင္က ဒီအဝင္ေနရာမွာ ေညာင္ပင္ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိခဲ႔တယ္… ခုေတာ႔ ႏွစ္ပင္ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ႔တယ္…





ေျမနီလမ္းက်ယ္ႀကီးက ကားေကာင္းေကာင္းသြားလုိ႔ရေနၿပီ… ေက်ာက္သားေတြခင္းထားတယ္… မာလာစိမ္း ကုန္စည္စုေဆာင္းပုိ႔ေဆာင္ေရးစခန္းကုိ ေရာက္ၿပီ… ေမၿမိဳ႕ ၿမိဳ႕ေလးကေန ဒီ႐ြာေလးကုိ အဝင္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲ ေမာင္းရေတာ႔တယ္… အရင္လာရတာနဲ႔ တျခားစီျဖစ္သြားၿပီ… မႈိင္းလုံး၊ က်က္တက္၊ ပါအယ္၊ အနီးကပ္ ေမာင္ႏွမလုိ၊ မိသားစုလုိ ေနထုိင္တဲ႔ ႐ွမ္း႐ြာေလးေတြေပါ႔… ဦးေလးအိမ္ေ႐ွ႕လည္း ကားရပ္လုိက္ေရာ…
ၾကားရပါၿပီ… ႀကိဳဆုိေနၾကတဲ႔ ႐ွမ္းသံဝဲဝဲအုပ္စုလုိက္…

ကၽြန္မတုိ႔အုပ္စုနဲ႔ေရာလုိက္ေတာ႔ သီခ်င္းဆုိသံ၊ ႏႈတ္ဆက္သံ၊ ကခုန္သံ၊ မိတ္ဆက္သံ၊ လြမ္းတဲ႔အသံ၊
သတိရတဲ႔အသံေတြ ဆူညံသြားေတာ႔တယ္…

ဦးေလးအိမ္ေ႐ွ႕မွာ ေလတဝ႐ွဴရင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကုိၾကည္႔မိေတာ႔…

"အုိး… သူငယ္ခ်င္းေရ… ဟုိဟာ ဘာအခင္းႀကီးလဲ..ေျပာင္းခင္းထင္တယ္…"




"ဟုတ္တယ္လွလုိက္တာ စိမ္းစုိေနတာပဲ"

"ဟယ္ ဟုိမွာ ၿမိဳ႕မွာ ေစ်းႀကီးေပးဝယ္ရတဲ႔ပန္းတိမ္မႏုိင္ အပင္ အခင္းလုိက္ႀကီး ခူးခ်င္စရာ"



"ခူးသြား…ျပန္ရင္ ခူးသြားၾကေဝ႔"

ဦးေလး စုိက္ခင္း တေမွ်ာ္တေခၚၾကည္႔ရင္း ပီတိျဖစ္လာတယ္…

"ခုိင္ေ႐ႊဝါပန္းေလးေတြ ဒီမွာ သန္လုိ္က္တာေနာ္"



"ေျမနဲ႔ရာသီဥတုက ေကာင္းတာကုိး"

"ေဟာ ဟုိအုပ္စုေတြက အိတ္ေတြခ်ၿပီး ေျပာင္းခင္းထဲဓါတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔ ေျပးၾကၿပီ ျမန္လုိက္တာ"

"အိမ္ထဲဝင္ၾကေလ… အခါးရည္နဲ႔ မုန္႔ေတြေကာ္ဖီေတြ ေသာက္ဦး ေနာ္႔.. ၿပီးရင္ ထမန္းစားၾက"

"ဟုတ္ကဲ႔…"

ေျပာၿပီး ကၽြန္မလည္း မေနႏုိင္တာနဲ႔ သူတုိ႔ေတြေနာက္လုိက္လာခဲ႔တယ္…

အမ်ားႀကီးေျပာင္းလဲသြားပါလား…လုိ႔ ခံစားမိတယ္။

"ေဟး ေပ်ာ္လား ေဝ႔"

"ေဟး ေပ်ာ္တာေပါ႔ ေဝ႔"

ဓါတ္ပုံ႐ုိက္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုက အခ်င္းခ်င္းစေနာက္ေနၾကတယ္…

ေနရာေတြက အကုန္လွေနတဲ႔အတြက္ ကင္မရာပါတဲ႔သူတုိင္းက တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔…

"ေ႐ွ႕မွာ နီနီရဲရဲပန္းပြင္႔ေလးက ဘာပန္းေလးလဲ"




"ေနၾကာေလးနဲ႔တူတယ္… ေမၿမိဳ႕ပန္းလုိ႔ေခၚလားမသိဘူး"

"ဟယ္ပန္းေလးထဲမွာ ပ်ားေလးနားေနတယ္ မိေအာင္႐ုိက္…႐ုိက္.."

သူငယ္ခ်င္းကအနီးကပ္ အမိအရခ်ိန္ၿပီး ႐ိုက္လုိက္တယ္



"လွတယ္ေနာ္"

ျပန္ၾကည္႔ရင္း သေဘာက်မိတယ္..

"ဟဲ႔ ဟုိမွာ အိမ္ေလးနဲ႔ ပန္းပင္ေတြကုိဒီေနရာကေန တစ္ခ်က္ေလာက္ ကလစ္လုပ္လုိက္ပါဦး"









"ဟုိမွာသေဘာၤပင္၊ ဟုိဘက္က ပိႏၷဲပင္… ႐ိုက္လုိက္"








"ဦးေလးၿခံကေတာ္ေတာ္စုံတာပဲေနာ္"


"လာဟုိဘက္သြားရေအာင္.. ဟုိအုပ္စု ဘာေတြ႐ုိက္ေနလဲ မသိဘူး၊ ဦးေလးတုိ႔က ထမင္းစားေမွ်ာ္ေရာ႔မယ္"

"ေဟ႔နင္တုိ႔ ဘာေတြ႐ိုက္ေနလဲ"

"အစုံပဲ…ဒီေျပာင္းခင္းႀကီးကုိ အရမ္းသေဘာက်တာပဲ… ငါက လူေတြကုိ သိပ္မ႐ိုက္ခ်င္ဘူး… ဒီလုိ ႐ႈခင္းေတြကုိကုိင္ခ်င္တာ"




"ျပပါဦး..လက္စြမ္းျပထားတဲ႔ ပုံေတြ"

"ဒီမွာၾကည္႔…ဒါ ေျပာင္းဖူးဆံေလးေတြ လွတယ္မလား"



"ေအးလွတယ္"

"အဲဒီထက္သာေအာင္ငါ ႐ုိက္ျပမယ္"

"အပုိေတြ"

"မယုံရင္ၾကည္႔…ဟုိ ေျပာင္းဆံေလးေတြကုိၾကည္႔၊ ပ်ားေလးႏွစ္ေကာင္႐ွိတယ္… သူတုိ႔ပါ ပါေအာင္ ႐ိုက္မယ္..အသက္ပုိဝင္ေအာင္လုိ႔.. အထီးနဲ႔ အမေလး ျဖစ္မယ္…"

သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ကင္မရာကုိေသေသခ်ာခ်ာခ်ိန္ရင္း ခလုတ္ႏွိပ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မတုိ႔ကုိ ျပတယ္။



"ဟား…….တကယ္လွတဲ႔ပုံေလးပဲ… ငါ ႀကိဳက္တယ္"

"ေတြ႔တယ္မလား"

"ကဲဓါတ္ပုံ႐ုိက္တာနဲ႔ ထမင္းစားခ်ိန္လြန္ေနၿပီ… သြားၾကစုိ႔…"

* * *



ဒီ႐ြာေလးမွာအရင္ကတည္းက ဆူးပုတ္ပင္ေတြေပါတယ္။ ပဲသီးပင္ေတြေပါတယ္။ ဒိန္ညင္းေပါတယ္။ မက္မန္းေတြေပါတယ္။ေျပာင္းေတြ၊ ၾကက္သြန္ခင္းေတြ၊ ခရမ္းခ်ဥ္ခင္းေတြ၊ ငွက္ေပ်ာပင္စိမ္းစိမ္းေတြ…. ပိႏၷဲပင္ေတြ႐ွိတယ္။မုိး႐ြာရင္ မုိးေရေတြလည္း ေပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ မုိးေရေတြကုိ အလကားမျဖစ္ေအာင္ တန္ဖုိးထားသုံးစြဲၾကတယ္။ တံစက္ၿမိတ္က က်လာတဲ႔ ေရေတြကုိ ခံသုံးၾကတယ္။ ခုလုိေလး လုပ္ထားေတာ႔ အၾကမ္းထည္ေတာ႔ သုံးစြဲရေသးတာေပါ႔။




ထမင္းစားၿပီး႐ြာထဲ တစ္အိမ္ဝင္တစ္အိမ္တက္ဆင္း ႏႈတ္ဆက္ၾကတာေပါ႔။ ဦးေလးတစ္ေယာက္ အိမ္ကေန အေ႐ွ႕ဘက္ေတာင္တန္းေတြ၊ ေလွကားထစ္စုိက္ခင္းေတြဆီ လက္ညွိဳးထုိးျပလုိက္တယ္။ ကင္မရာ ကုိင္ေတြကလည္း တက္ညီ၊ လက္ညီ။ ကၽြန္မက ေသေသခ်ာခ်ာေလး ခ်ိန္ၿပီး တစ္ပုံ႐ိုက္လုိက္တယ္။




ေဟာ… ဟုိ အိမ္ေလးကကၽြန္မ ေမြးဖြားရာ နယ္ေျမအစစ္ေလး။ ခုေတာ႔ အိမ္ေလးျပင္ေဆာက္ထားတယ္။ အရင္က ေျခတံ႐ွည္ေလးေပါ႔။ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီး ႐ုိးသားတဲ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ပဲ ေနတယ္။ သူတုိ႔အိမ္ေလးက သူတုိ႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္အတြက္အေတာ္ပဲ။ ကၽြန္မ အေမက ကၽြန္မကုိ သူတုိ႔ အိမ္မွာ ေမြးခဲ႔တာေလ… ကၽြန္မကုိလည္း သူတုိ႔သမီးတစ္ေယာက္လုိပါပဲ။
အမွတ္တရ ဓါတ္ပုံတစ္ပုံ…





ကဲ.. ကၽြန္မတုိ႔ ခရီးဆက္ခဲ႔ၾကတယ္။႐ြာေလးရဲ႕ ေျမနီလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းအခ်ိဳးေလးမွာ ေမႊးပ်ံ႕တဲ႔ ပန္းရနံ႔က ကုိယ္နဲ႔ရင္းႏွီးသလုိ…သစ္ကုိင္းေလးေပၚတင္ေနတဲ႔ ပန္းတစ္ပြင္႔ကုိ ယူလုိက္တယ္။




ေဘးအနားပန္းေရာင္သန္းေနတဲ႔တ႐ုတ္စကားပြင္႔၊ ေတာမွာပြင္႔တဲ႔ဒီအမ်ိဳးက ပုိေမႊးၿပီး၊ ပုိလွေနသလုိပဲ။




သူငယ္ခ်င္းကႏွင္းဆီလည္းအလြတ္မေပး၊ ကၽြန္မက သန္မာထြားက်ိဳင္းေနတဲ႔ ကုိက္လန္ပင္ပ်ိဳကုိ ဓါတ္ပုံ႐ို္က္လုိက္တယ္…







ဒီသစ္သားအိမ္ေဟာင္းေလးကအရင္အဖြားေနခဲ႔တဲ႔ အိမ္ေလး၊ အရင္က အဖြားလည္း ဒီျပတင္းေပါက္အေပၚကေန လွမ္းၾကည္႔ရင္း သူ႔သမီးေတြအေၾကာင္းေတြးမလား၊သူ႔ေျမးေတြ အေၾကာင္း ေတြးမလားလုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္…





ဒီအုတ္ေရကန္ေလးက2008 ခုႏွစ္က ကၽြန္မ လွဴထားတာဆုိေတာ႔ ၾကာလွၿပီေပါ႔။ အရင္ကေတာ႔ ႐ုိး႐ုိး စိမ္႔ကန္ႀကီးေပါ႔။

ဦးေလးအိမ္ဘက္က"ေခ်ာင္း" ကုိၾကည္႔ခ်င္တာနဲ႔ လာခဲ႔ၾကတယ္။ ကၽြန္မသြားေတာ႔ ေနာက္ကေန တစ္ဖြဲ႔လုိက္ပါလာတယ္။ "ေခ်ာင္း" ေရာက္ေတာ႔ အရင္ေတာင္က် ေခ်ာင္းေလးနဲ႔မတူေတာ႔ဘူး၊ ပုိက္ေတြတပ္ထားၿပီ…။ ေရကေတာ႔ ၾကည္လင္ၿပီး ေအးစိမ္႔ေနတာပဲ။





ေခ်ာင္းေပၚကတက္လာေတာ႔ လမ္းမွာ တေမွ်ာ္တေခၚ ကုိက္လန္ခင္းႀကီးကုိ ေတြ႔ေတာ႔တာပဲ…။ ကုိက္လန္ခင္းအလယ္ထဲေရာက္ဖုိ႔ေတာ္ေတာ္သြားရတယ္။ ဘာအေကာင္မွလည္း မေၾကာက္ေတာ႔ ဘူး။ ေတာပန္းညိဳညိဳေတြကုိလည္း ေတြ႔ရရဲ႕။





အေ႐ွ႕ဘက္ဆီကုိလွမ္းၾကည္႔ရင္ အုံ႔အုံ႔ဆုိင္းဆုိင္း ေတာအုပ္ေလးက အရင္ကအတုိင္း ပဲ။ ေတာင္တန္းျပာျပာေတြကုိခ်စ္လုိ႔ ေနာက္ခံထားၿပီး သူနဲ႔အတူေပါ႔။



ပန္းတိမ္မႏုိင္ခင္းထဲလည္းအမွတ္တရ…





အိမ္ေထာင္႔ကဖ႐ုံႏြယ္ေလးလည္း အမွတ္တမဲ႔မွ အမွတ္တရ.. အညတရပင္ေလးဆုိၿပီး ခ်န္ထားလုိ႔ မျဖစ္ဘူး၊ ခုခူး၊ ခု ခ်က္စားရင္ လတ္ဆတ္ၿပီး ခ်ိဳေနတာပဲ…။





ခုိင္ေ႐ႊဝါပင္ပ်ိဳေလးေတြနဲ႔လည္းသံေယာဇဥ္႐ွိခ်င္ေသးတယ္… ဒါေၾကာင္႔ ကုိယ္႔ေ႐ွ႕မွာ တေပြ႔ တပုိက္… ယိမ္းႏြဲ႔လုိ႔ေနတယ္…





ဒီ႐ြာေလးကုိေရာက္ရင္ ဘယ္သူမဆုိ သံေယာဇဥ္႐ွိသြားၾကမွာ အေသအခ်ာပါ… ႐ုိးရာ ကုိယ္တုိင္ ရက္လုပ္တဲ႔ဝါးပလုိင္းေလးကလည္း က်စ္လ်စ္ၿပီး ခုိင္ခန္႔လုိ႔… ဝါးနံ႔ေလး သင္းေနတယ္…





* * *

မုိးေတြက အခ်က္မျပဘဲ ဒီေဒသမွာ ႐ြာခ်တတ္ရဲ႕…ထီးေတြကုိယ္စီ၊ မုိးကာေတြကုိယ္စီ ပါခဲ႔ေပမယ္႔ အနည္းအက်ဥ္းေတာ႔ ေအးျမတဲ႔မုိးေရစက္ေတြနဲ႔ထိေတြ႔ရတယ္… ပြင္႔အာဆဲပန္းႏွင္းဆီေပၚမွာ မုိးေရ စက္ေတြ ခ်က္ခ်င္းမိတ္ဖြဲ႔နားခုိသြားတယ္။





အခ်က္အျပဳတ္လည္းေကာင္း၊ဧည္႔ခံလည္းေကာင္း၊ ရာသီဥတုလည္းေကာင္းတဲ႔အတြက္ စိတ္ကုိ မပင္ပန္းေစဘူး။ ေလေအးေအးတုိက္ၿပီးမုိး တကယ္႐ြာလာၿပီဆုိရင္ေတာ႔ ေႏြရာသီမွာေတာင္ ခပ္စိမ္႔ စိမ္႔ေအးတယ္။ ေဆာင္းရာသီဆုိရင္ေမးဖ်ား႐ိုက္ေအာင္ ေအးလွတယ္တဲ႔… သဘာဝေလ က ေျပာင္းခင္းေတြကုိ ျဖတ္သန္းတုိက္ခတ္လာတယ္။ေျပာင္းရနံ႔ေလးေတြေတာင္ ခပ္သင္းသင္းပါလာေလ ရဲ႕…။
ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕တည္းခုိရိပ္သာေလးကဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ။ ေတာင္ေပၚဆုိေတာ႔ ျခင္ကုိက္တဲ႔ဒဏ္ကုိ
မခံစားရဘူး။ ညမွာေတာ႔ ကၽြန္မတုိ႔ကုိ ေစာေစာအိပ္ဖုိ႔ အခြင္႔အေရးမေပးဘူး…။ ခင္မင္ရာေဆြမ်ိဳးေတြက
ကုိယ္တုိင္ဆုိ၊ ကုိယ္တုိင္ကတဲ႔ သီခ်င္း၊ အကနဲ႔ ညဥ္႔နက္ထိ ေဖ်ာ္ေျဖေသးတာ။





ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေရာက္မလာတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မကုိ သူတုိ႔ေတြက ၾကာၾကာေနေစခ်င္တယ္… ကၽြန္မတုိ႔လည္း ေနခ်င္ပါတယ္…
တစ္ညအိပ္ခရီးေလးတစ္ခုအျဖစ္မေရာက္ျဖစ္တာၾကာသြားတဲ႔ ေမြးရပ္ေျမေလးကုိ ျပန္ခြင္႔ရတဲ႔ တခဏ အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ကၽြန္မ ႏွလုံးသားထဲက "က်က္တက္" ႐ြာေလးကုိ တသက္မေမ႔ႏုိင္သလုိ ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ႔အားလုံးကုိ ႏႈတ္ဆက္ရင္း မေဝးလွတဲ႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ မွာ ျပန္လာခဲ႔ဦးမွာပါလုိ႔ ကတိေပးရင္း………





ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါတယ္႐ွမ္းေတာင္တန္းႀကီးေရ…. ျပာလြင္ေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္မွာ… စုိက္ ခင္းေတြနဲ႔အတူ ဒီ႐ြာေလးထာဝရ လွပႏုိင္ပါေစလုိ႔…………..။


ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)
14 July, 2012
10:30 PM

1 comment:

myothakoyin said...

Much appreciative of this photos set that are spcious and very refreshing to view. Must have been a cloudy day yet a certain scene shines through. Totally agreed that one can easily fall in love with ......... the landscape , the colourful flowers, the lush green vegetation, the bamboo basket, the peaceful country homes ,etc........