Thursday, January 27, 2011

ေခတ္အေၾကာင္း

4939729.jpg
(၁)
အျပင္မွာ ေႏြရာသီက ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူတယ္။ အခန္းထဲက အဲကြန္းကလည္း ခဏပဲ ေအးတယ္။ လွဳပ္ရွားမွဳပါမွ အလုိက္သင့္ ေလရတဲ့ ယပ္ေတာင္ကုိလည္း မေတာင့္တမိဘူး။ သူငယ္ခ်င္းဆီက E-mail မဖတ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာၿပီလဲ။ Center တစ္ခုကို သြားေတာ့လည္း အသံုးမ်ားေနလုိ႕ Connection က်ေနတယ္တဲ့။ ကုိယ္မသိတဲ့ ကုိရီးယား ဝက္ဘ္ဆုိဒ္ထဲက ပံုေတြၾကည့္မိလုိ႕ မ်က္စိေနာက္ကုန္တယ္။ ရွာေနတဲ့ ဝက္ဘ္ဆုိဒ္က တက္မလာဘူး။ ေဘးက ေကာင္မေလးကေတာ့ G Talk ေျပာေနလုိက္တာ ဟန္က်လုိ႕ ၊ တစ္ကုိယ္လံုးကို လွဳပ္ခါၿပီး ရယ္ေနတာပဲ။ ေနာက္ေက်ာက ေဘာင္းဘီတုိနဲ႕ မိန္းမႀကီးကေတာ့ရန္ျဖစ္တာလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ သူတစ္ေယာက္တည္းေျပာရင္း ဆူညံလုိ႕။ အဆင္ေမေျပေနတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း။
အျပင္ေရာက္ေတာ့ ပူျပန္ေရာ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ မိသားစုအလုိက္ ဘာမွ မဝယ္ဘဲအေအးခံ ေလွ်ာက္ပတ္ေနၾကတာ။ မမွ်တတာကေတာ့ ပူတဲ့ေနရာ အလြန္ပူ၊ ေအးတဲ့ေနရာ အလြန္ေအးနဲ႕။ ပူပါတယ္ဆုိမွ မုိးကာသားလို ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ကုိ စတုိင္ထုတ္ဝတ္ထားေသး။ ေနကပူပူမွာ ဝတ္ထားတဲ့ အဝါေရာင္ေျပာင္ေျပာင္က ေနေရာင္ေအာက္မွာ စူးရွလုိ႕၊ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကေတာ့။ နယ္မွာ ဒီလုိအခ်ိန္ဆို မန္က်ည္းပင္အရိပ္ေအာက္ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္နဲ႕ႏွပ္ရတဲ့အရသာ ဘယ္လဲႏုိင္မလဲ။ ဒီအခ်ိန္ကေတာ့ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ေလပူေတြက ဖုန္မွဳန္႕ေတြနဲ႕အတူ မ်က္ႏွာကုိ ေရာျပြမ္းလာထိေတာ့တာပဲ။
ၾကည့္မရဆံုးကေတာ့ အိမ္က ေရကန္ပဲ။ ပူလြန္းလုိ႕ ေရခ်ိဳးမယ္ဆုိရင္ ေရက ဟုိးကန္ေအာက္ ထိေနၿပီ။ ရွိသမွ်လူကုန္က တက္သုတ္ရုိက္ ခ်ိဳးသြားၾကတာ။ ကုိယ့္ဖုိ႕ ဆုိရင္ ဗလာနတၳိပဲ။ ဒီေခတ္ႀကီးထဲ ေအးေအးေဆးေဆးကုိ လုပ္လုိ႕မရေတာ့ဘူး။ ကုိယ္က အိမ္ေနတဲ့သူ ေအးေဆးမွဆုိတာနဲ႕ ခုေတာ့ မေအးေဆးေတာ့ဘူး။ ပူေလာင္ေနၿပီ။ အိမ္ေရွ႕ ပုိက္ေခါင္းေလး သြားဖြင့္ၾကည့္တာ ပိုက္ေခါင္းမွာ ေရေတာင္စြတ္စုိမေနဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေႏြႀကီးကုိ မုန္းတာ။ အားလံုးအတူတူပါပဲ။ ေႏြက အမွန္အတုိင္းဆုိ သူ႕အလုပ္သူလုပ္ေနတာပါ။
ညေနေရာက္ေတာ့ အပူရွိန္အနည္းငယ္သက္သာလုိ႕ အျပင္ထြက္တာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္ရုံထဲက ထြက္လာၿပီး လက္လွမ္းျပတယ္။ ထူးဆန္းေနတယ္။ ဒီေကာင္ ရုပ္ရွင္မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ သိတယ္။ သူ႕အေျဖက အိမ္မွာ မအိပ္ႏုိင္လုိ႕ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ ပုိက္ဆံေပးၿပီး မၾကည့္ဘဲ သြားအိပ္ေနတာတဲ့။
ဒီအခ်ိန္မွာ ဗစ္တာခင္ညိဳရဲ႕ ေႏြေရာက္ၿပီေလ ဆုိတဲ့ သီခ်င္းၾကားမိရင္ ပုိေတာင္ စိတ္ပ်က္မိေသးတယ္။ ဘာမွ အာရုံမလာတဲ့အျပင္ ေစးထန္းထန္းျဖစ္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ေခၽြးနံ႕ကုိ အေရခြံခြာပစ္ခ်င္ေနတယ္။ ၈၄ လမ္းမွာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ခန္းဆီးစေတြေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေဘးမွာ လူစည္ကားေနတယ္။ နယ္ကလာပံုရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေရာ၊ ဘုန္းႀကီးေရာ၊ သားေရပုိက္ဆံအိတ္ ခ်ဳိင္းၾကားညွပ္ထားတဲ့ အမ်ဳိးသားေရာ၊ ဟန္းဖုန္းနဲ႕ ေစ်းစကားေျပာေနတဲ့ ခပ္ငယ္ငယ္ အမ်ဳိးသမီးေရာ ၊ ဘာမွ သိနားလည္ပံုမရေသးတဲ့ အဘုိးႀကီးနဲ႕ ေနာက္လုိက္ႏွစ္ေယာက္၊ ပစၥည္းေတြ ခ်တဲ့သူေတြကခ်၊ တင္တဲ့သူေတြကတင္၊ ဆုိင္ျပင္မွာ တဒုန္းဒုန္းစမ္းေနတဲ့ မီးစက္ေတြ၊ ေရေမာ္တာေတြ ေရာင္းေကာင္းေနတာ အားက်စရာႀကီးပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းလင္မယားက ထုိင္ေငးေနတယ္။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါရဲ႕။ ခုလုိအခ်ိန္မွာ ဇာခန္းဆီအလွေတြကုိ ဘယ္သူေတြက တပ္ေနမွာတံုး။ သူတုိ႕ စီးပြားေရး ေစ်းကြက္ ရွာတက္ပံုမရေသးဘူး။
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြ စည္ေနတုန္းပဲ။ ေခတ္စနစ္အရ တီဗြီေလးထား၊ ေဘာလံုးပြဲေလးျပ ပုိစည္ကားတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဝါသနာမပါဘူး။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ တစ္ခါတေလ စာေပအၾကာင္းေလးကုိပဲ သန္႕သန္႕ေလး ေျပာခ်င္တယ္။ အခ်ိန္ကုန္ ရမယ့္အတူတူ အားလံုးအတြက္ အက်ဳိးအျမတ္ရွိတာေလးေျပာၾကရင္ ပုိေကာင္းတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကမၻာႀကီးကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တာပါပဲ။ စိန္ေခၚမွဳေတြ၊ ပုတ္ခတ္မွဳေတြ၊ ေလျပင္းေတြၾကားက ရုန္းထြက္ႏုိင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ။  ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ကုိယ့္အသင္း အႏုိင္ရမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္က တကယ့္အားကစားစိတ္ဓာတ္မွ မဟုတ္တာ။ အားလံုးဟာ သူ႕အလုပ္သူ လုပ္ေနသလုိ၊ ကုိယ့္အလုပ္ကုိယ္ လုပ္ေနၾကတာပါပဲ။ အျမင္ၾကည္လင္မွ ၿငိမ္းခ်မ္းမယ္ မဟုတ္ဘူးလား။ ခုလုိ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာေဘာပြဲ ကိစၥနဲ႕ ျငင္းၾကခံုၾကတာ ထသတ္ေတာ့မယ့္အတုိင္းပဲ။
ထလာလုိ္႕ေတာ့ ေအးေရာဘာမွမၾကားရေတာ့ဘူး။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မိန္းမက ေမတၱာသုတ္ရြတ္ၿပီး ပါးစပ္က ေလာစပီကာလုပ္ခ်င္ေနၿပီ။ သူမလုပ္ခင္ ကုိယ္က အရင္လုပ္လုိက္တယ္။ ဗီရုိထဲက အရက္ပ်ံပုလင္းယူခဲ့ဆုိၿပီး သမီးကုိ ေအာ္ေျပာလုိက္ေတာ့မွ ပ်ာယီးပ်ာယာနဲ႕ ဘာျဖစ္လာတာလဲတဲ့။ ဒူးကြဲကုိ အရက္ပ်ံထည့္ရင္း မွဳတ္ေနလုိက္တယ္။ သမီးက ေဖေဖ ဘယ္ေခ်ာင္တုိးလာလုိ႕လဲတဲ့။ ေမးပံုက။ ေခ်ငာ္တုိးတာ မဟုတ္ဘူးေဟ့။ လမ္းေပၚက သြားတာပါပဲ။ ညည္းဆုိင္ကယ္က လမ္းေပၚက ခ်ိဳင့္ႀကီးထဲ ေရကုန္းေသာက္လုိ႕ ေဇာက္ထုိးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္ၿပီးူ ဒူးကြဲလာတာ။ ေနာက္က ကားတက္မႀကိတ္တာ ကံေကာင္းဆုိေတာ့မွ မိန္းမက ကၽြတ္ကၽြတ္တဲ့… သနားပံုက…။


4939733.jpg
(၂)
ေနာက္တစ္ေနေတာ့ ေျခေထာက္ဒဏ္ရာနဲ႕ ဘယ္မွ မသြားျဖစ္ဘူး။ သမီးငွားထားတဲ့ မဂၢဇင္းအထူႀကီးတစ္အုပ္ကုိ ပ်င္းပ်င္းနဲ႕ လွန္မိတယ္။ ရုပ္ပံုေတြၾကားက မာတိကာကို စိတ္ေမာစြာ ရွာမိတယ္။ ကုိယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလး မရွာေတြ႕ေပမယ့္ စာမ်က္ႏွာနံပါတ္ေတြက ဘယ္ေခ်ာင္မွာ အိပ္ေနလဲမသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ ရွာမေတြ႕ဘူး။ ေဒါသက အလုိလုိေနရင္း ထြက္လာေရာ။ ဒီၾကားထဲ လက္ေမာင္းမွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ေတြ အျပည့္ထုိးၿပီး Face wash ေၾကညာထားတဲ့ပံုကုိ ၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ သူကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားကလုိ ညွဳိ႕ဓာတ္ျပင္းတဲ့စတုိင္ ရုိက္ထားတာပါ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေႏြရာသီစတုိင္ဆုိၿပီး ေခတ္ကုိ သားသားနားနား တင္ဆက္ထားတာပါ။ သားေမြးထာတဲ့ သားသားေတြ႕ရင္ အဲဒီစာမ်က္ႏွာမွာ နားနားေနမွာေသခ်ာလုိ႕ပါပဲ။
ေခတ္မီတာလား ဘာလား မသိဘူး ႏွာေခါင္းစိန္တပ္၊ သြားစိန္တပ္၊ ခ်က္စိန္တပ္ ေခတ္ေတြပဲ တကယ္ ေျပာင္းကုန္တာလား။ အသားကပ္နဲ႕ ရုိက္ထားတဲ့ မမရဲ႕ ေပါင္ျဖဴျဖဴ ေဖြးေဖြးေတြက အတုိင္းသား၊ အျပင္မွာဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနမလား မေျပာတက္ပါဘူး။ ဒီဇုိင္းေတြကေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ စာရြက္အမုိက္စားေတြနဲ႕ အဲဒါကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးေတာ့မွပဲ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကုိ ႏွစ္မ်က္ႏွာစာ ေနာက္နားမွာ ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြ ေညာင္းလာၿပီ။ စာအုပ္ႀကီးက ေလးလြန္းလုိ႕ Relax မျဖစ္တဲ့အျပင္ ေနာက္ေက်ာေတြပါ တက္လာတယ္။
``ဖုန္းေခၚေနတာ ၾကာလွၿပီ၊ ဘယ္လုိႀကီးလဲ ျပတ္ေတာင္း၊ ျပတ္ေတာင္းနဲ႕ မနက္ျဖန္ လာခဲ့မယ္။ ဘာ မၾကားဘူးလား၊ ဒါေတာင္ အျပင္ထြက္ေျပာေနတာ။ ဒီထက္ေတာ့ မက်ယ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေဟ့။ ရပ္ကြက္က ခဲနဲ႕ေပါက္လိမ့္မယ္``။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ဝရန္တာက စီးဝင္လာတဲ့အသံေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္မိပါတယ္။ ဒီလုိပါပဲ။ ဟန္လုပ္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ တကယ့္ကုိ အက်ယ္ႀကီးေျပာေနရတာ။ ေခတ္သစ္မွာ လူေနမွဳေတြ ျမင့္မားလာတာ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကုိေတာ့ မိန္းမ ေပးထားတယ္။ ရွဳပ္လြန္းလုိ႕။ သူက ဖုန္းနဲ႕ ေလပစ္ခ်င္ေနတာ၊ အေတာ္ပဲ။ ဖုန္းခက် သူေပးေပါ့ ရွင္းေရာ။ ေနာက္ေဖးအိမ္က သူ႕သားေတြ ဖုန္းေၾကးတစ္သိန္းေက်ာ္ ရွင္းလုိက္ရလုိ႕တဲ့။ ဟန္းဆက္ တသစ္တစ္ခါေပၚတုိင္း လဲလုိ႕တဲ့။ ဒါလည္း ေခတ္မီနည္းတစ္မ်ဳိးပဲ။ အေမလုပ္သူကုိယ္တုိင္က ပါးစပ္ကသာေျပာတာ ဘာမွမတားတာ ေပးေပါ့ လုိ႕ပဲ စိတ္ထဲ ေျပာလုိက္တယ္။
ေတာင္ဘက္အိမ္ကေတာ့ သူ႕သား U.S ကျပန္လာတာ ၾကြားပဲ မၿပီးႏုိင္ဘူး။ ေပးသမွ်လည္း ထုတ္ျပ၊ သားကုိေလ ခုျမန္မာျပည္ေရာက္တုန္း ေကာင္မေလးေတြကုိ ဝုိင္းဝုိင္းလည္ေနတာပဲ။ ဒါနဲ႕ ေျပာထားရတယ္။ သိတယ္မဟုတ္လား။ ခုေခတ္ေကာင္မေလးေတြက ခပ္ကဲကဲရယ္ အိမ္ကေနကို မျပန္ခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေခါင္းပဲ ၿငိမ့္လုိက္တယ္။
အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ့သမီး ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ မဂၢဇင္းေတြၾကားက အေခြ CD တစ္ခ်ပ္ ထြက္လာတယ္။ သမီး ဘာေခြငွါးထားလဲ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်က္လံုးတင္ မကဘူး ရင္ဘတ္ထဲက ကလီစာေတြပါ ျပဴးထြက္ကုန္တယ္။ ေဒါသနဲ႕ တုန္လွဳပ္မွဳ ေပါင္းၿပီး ၊ သမီးကုိ ေခၚေမးေတာ့ ``ေဖေဖကလည္း လန္႕လုိက္တာ၊ ဘာမ်ားလဲလုိ႕၊ အဲဒါ ေနာက္ေဖးအေဆာင္က မမေဒစီတုိ႕အဖြဲ႕ေတြၾကည့္ၿပီး မအားလုိ႕ သမီးကုိ ျပန္အပ္ခုိင္းထားတာ``
သမီးက ဘာမွသိပံုမေပၚတဲ့ အရုိးသားဆံုးမ်က္လံုးေလးနဲ႕ ေျဖတယ္။ ၾကည့္စမ္း ဒါ ကၽြန္ေတာ့္သမီးကုိ အသံုးခ်တာ။ ခုမွ သမီးက အသက္တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ရွိေသးတာ။ ေဖေဖအပ္လုိက္မယ္။ သမီး စာက်က္ဆုိေတာ့ .. သမီးကလည္း ဘာမွမေျပာဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာပူစြာနဲ႕ပဲ အေခြကုိ လမ္းထိပ္မွာ သြားအပ္လုိက္တယ္။ ဆုိင္က ေကာင္ေလးက ၿပံဳးစိစိနဲ႕ ၊ ရွိေစေတာ့။ ဒီေနရာမွာ သမီးဆုိရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ေခတ္အေၾကာင္းကုိ သိရမွာ တျဖည္းျဖည္း ေၾကာက္လာတယ္။
လမ္းထဲကုိ ခ်ဳိးဝင္လာတဲ့ ကားမီးေရာင္ေၾကာင့္ ေဘးကပ္ရပ္လုိက္တယ္။ ေတာ္ေန တစ္နာက ႏွစ္နာျဖစ္မွာစုိးလုိ႕၊ ခဏေနေတာ့ ကားေပၚက ေကာင္မေလး စတီးခ်ဳိင့္ေလးနဲ႕ ဆင္းလာတယ္။ စကားေျပာၾကတယ္။ အလုပ္ျပန္တာကုိ လုိက္ပုိ႕ပံုရတယ္။ ညက ရွစ္နာရီခြဲေနၿပီ။ ဒါလည္း ေခတ္မီနည္းတစ္မ်ဳိးပဲ။ ေကာင္မေလးက ေရွ႕နားက လမ္းေလးထဲ ခ်ိဳးေကြ႕ဝင္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီကားနားက အျဖတ္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကုိ ေခၚလုိက္တာေၾကာင့္ ကားထဲေစာင့္ၾကည့္မိတယ္။
``ဗုေဒၶါ…. ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီးပါလား။ သူက တအံ့တၾသနဲ႕၊ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဒီလမ္းထဲ႕ေနမွန္းမသိဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကုိေတာ့ ေတြ႕တယ္၊ ဖတ္တယ္တဲ့ ဟုတ္လား မဟုတ္လားေတာ့မသိဘူး။ သူ႕ၾကည့္ရတာ ဝလာသလုိပဲ။ ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားအမ်ဳိးသမီးေရာဆုိေတာ့ ဆံုးတာ တစ္ႏွစ္ရွိၿပီတဲ့။ အံ့ၾသစရာပဲ သူ႕အမ်ဳိးသမီးက ဘာမွန္းမသိတဲ့ေရာဂါနဲ႕ ဗုိက္ႏွစ္ခါခြဲခံရၿပီး ဆံုးသြားတာတဲ့။  သူေျပာတာနဲ႕ ကုိယ့္ဗုိက္ေတာင္ နာခ်င္သလုိလုိျဖစ္ၿပီး ပြတ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာသြားေသးတယ္။ တစ္ခုခုခြဲမယ္ဆုိရင္ ေဗဒင္အရင္ေမးတဲ့။ ဖြ၊လြဲပါေစ ဖယ္ပါေစ။ ခုေတာ့လည္း သူ႕ၾကည့္ရတာ အငယ္ေလးနဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာေနပံုပဲ။ ေခတ္လူေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားအာဟာရကုိ လုိက္မခံစားတက္ပါဘူး။ ဦးေႏွာက္ေတြ အရမ္းအလုပ္လုပ္သူေလးေတြနဲ႕ ႏွလံုးသား ေရဆာသူႀကီးေတြနဲ႕ အဆင္ေျပေနတာေပါ့။ ေလာကႀကီးမွာ ေရေသာက္ေနသူနဲ႕ ေရျဖည့္သူ အၿမဲရွိေနပါလားလုိ႕ သိလုိက္တယ္။ ဒါလည္း ေခတ္မီျခင္းတစ္မ်ဳိးေနမွာလုိ႕ပဲ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေတြးလုိက္တယ္။
အျပင္က အပူက မသက္သာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေယာက်္ားသားေတြလည္း အကၤ်ီမကပ္ေတာ့ဘူး ။ အမ်ဳိးသမီးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႕ အသက္အရြယ္မတူေပမယ့္ ဝတ္ပံုစားပံုက တန္းတူက်တယ္။ ဂါဝန္ကားကားႀကီးေတြကုိ ဝတ္ၿပီး ဟုိသြား ဒီသြား သြားေနတာပဲ။ အုိက္လြန္လးို႕တဲ့။ တကၠသုိလ္တက္ေနတဲ့ ညီမအငယ္ကုိ ေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္မရေတာ့ဘူး။ ဟုိးအရင္က ဒီေလာက္မဟုတ္ဘူး။ ခုေခတ္က်မွ စတုိင္ေတြ အင္တုနိက္အားတုိက္ ေျပာင္းလဲလာတာ။ သူတုိ႕ကေတာ့ ကုိရီးယားစတုိင္တဲ့ သူတုိ႕လူေနမွဳအတင့္အတန္းနဲ႕ ဒီက ဘာဆုိင္လုိ႕လဲ။ ဒီေျပာင္းလဲမွဳကေတာ့ အျမန္ဆန္ဆံုးပဲ။ အဝတ္အစားနဲ႕ ဆံပင္စတုိင္ေတြ တစ္ကားျပသြားတုိင္း က်န္ရစ္ေနခဲ့ေတာ့တာပဲ။ သူတုိ႕ကားေတြထဲမွာ ဘယ္လုိေအာက္ေျခကေန စႀကိဳးစားၿပီး၊ ေအာင္ျမင္သြားတယ္ဆုိတဲ့ အသိပညာေပးေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္။ ဒီကိစၥက် ေျပာစမွတ္တြင္ေအာင္ မက်န္ဘူးဗ်။ အိမ္က အမ်ဳိးသမီးေတြ ေျပာရင္လည္း အလုအယက္။ သိပ္မၾကာဘူး အဲဒီထဲက အဝတ္အေစားအတုိင္း လုိက္ဝယ္၊ လုိက္ခ်ဳပ္ၾကေတာ့တာပဲ။ ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ ေျပာရင္ မ်ားကုန္လိမ့္မယ္။ အဓိက က ညီမအငယ္ တုိနံ႕နံ႕ အကၤ်ီေတြနဲ႕ တုိနံ႕နံ႕ေဘာင္းဘီေတြ ဝတ္တဲ့ကိစၥ။ အစ္ကုိေရွ႕မွာ ကုန္းၿပီး ထမင္းစားေနတာ မရုိမေသ့စကား ေနာက္ကေန ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတာင္ အသားေရာ ၊ အတြင္းေရာ ျမင္ေနရတာ။ ဒါကေတာ့ လြန္လြန္းတယ္။ စိတ္ရွိလက္ရွိနဲ႕ ထုိင္ခံုကုိ ေဆာင့္ကန္ပစ္လုိက္တယ္။ မ်က္ရည္ဝဲၿပီး ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ခါေတြ႕ရင္ သတ္ပစ္မယ္လုိ႕ ႀကိမ္းဝါးထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သမီးကုိ ဒီလုိယဥ္ေက်းမွဳမရွိတဲ့ပံုစံေတြ မကူးစက္ေစခ်င္ဘူး။
အႀကီးမက ဘဏ္မွာလုပ္တာဆုိေတာ့ သိပ္ေျပာစရာမရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕မွာ မိဘမရွိေတာ့ ကုိယ္ကပဲ လူႀကီးလုပ္ေနရတယ္။ ဒီလုိကိစၥေတြက ကၽြန္ေတာ္ စာေရးတဲ့အေတြးေတြကုိ ပ်က္စီးေစတယ္ဗ်ာ။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ အဲဒါလည္း မင္းအတြက္ ကုန္ၾကမ္းတစ္မ်ဳိးပဲတဲ့။ ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ။ ျမင္ျမင္သမွ် အကုန္ ကုန္ၾကမ္းဆုိရင္လည္း မေကာင္းေတာ့ဘူး။
ေခတ္က ဖြင့္ဟျပေတာ့လည္း အကုန္ျမင္ရ သိရတာေပါ့ေလ။ အကုန္သိရေတာ့ လည္း တစ္နည္းမေကာင္းျပန္ဘူး။ စုိးရိမ္စိတ္ ဒီဂရီေတြက ျမင့္မားလာတယ္။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္။ မိဘေတြကုိယ္တုိင္ သားသမီးေတြကို ႏုိင္ငံျခားပုိ႕ခ်င္ၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ စည္းစိမ္ျပဳတ္လည္း ကိစၥမရွိဘူးဆုိတာ ပါေသးတယ္။ အဲဒါ မိဘေတြက သားသမီးဆီက ေမွ်ာ္လင့္တာေလ။ မေကာင္းဘူးလုိ႕ မဆုိလုိပါဘူး။ ဟုိ….. သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ရွိရင္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးေပါ့။ လြယ္တာမွတ္လုိ႕။ ဟုိေရာက္မွ အခက္ေတြ႕ၿပီး မ်က္ႏွာငယ္ၿပီး အဆင္မေျပလုိ႕ ျပန္လာရတာ အမ်ားႀကီး ။ သူတုိ႕ကေတာ့ တံုးတုိက္တုိက္ က်ားကုိက္ကိုက္ဆုိတဲ့ ပံုစံမ်ဳိး။ ေသခ်ာလုိ႕ဆုိရင္ တစ္မ်ဳိးေပါ့။ ခုေတာ့ သူမ်ားေယာင္တုိင္း လုိက္ပါေနၾကတာ။ ရပ္ကြက္ထဲ လမ္းထဲမွာလည္း ပတ္(စ္)ပုိ႕ သြားလုပ္ၾကတာ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္းပဲ။ အခ်င္းခ်င္းေမး။ တခ်ိဳ႕ ၾကက္တူေရြးက ေတာ္ေတာ္ မယ္ေဘာ္က ကဲဆုိတာမ်ဳိး ေဘးက သမီးလုပ္တဲ့လူက ဒီကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အင္းမလွဳပ္၊ အဲမလွဳပ္။
``အမေလး ပတ္(စ္)ပို႕လုပ္တာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ႏုိင္ငံျခားထြက္ အလုပ္ လုပ္ၾကၿပီေလ။ သူ႕ကုိလည္း လွမ္းေခၚလုိ႕ သမီးက ေနာက္လဆုိ သြားရေတာ့မွာ ပတ္(စ္)ပုိ႕ရုံးမွာ ႏုိင္ငံျခားထြက္မယ့္လူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ရွင္တုိ႕မိသားစု လုပ္ထားၾကပါလား``
``ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ၊ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္လုပ္ဖုိ႕ ဝါသနာမပါဘူသး။ အလည္ေလာက္သာ သြားခ်င္တာ။ မသြားဖူးေပမယ့္လည္း ဘယ္ႏုိင္ငံက ဘယ္လုိဆုိတာေတာ့ သိေအာင္ ေလ့လာထားရတာေပါ့ဗ်ာ``
အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက သူ႕သမီး ႏုိင္ငံျခားသြားေတာ့မယ့္အေၾကာင္း လည္ေျပာေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခု တစ္ႏွစ္ေလာက္၇ွိေရာ့မယ္၊ ဘယ္မွလည္း မထြက္ေသးပါဘူး။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းဆုိင္ကယ္ေနာက္က ပါသြားလုိက္၊ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႕ စကားေျပာေနလုိက္၊ ဒါပဲေတြ႕တာပဲ။ တစ္ခါတေလ CD OK ကုိမုိက္နဲ႕ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ဆုိသံ ၾကားရေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ကို မဟုတ္တာေတြခ်ည္း ဖိေျပာေနတယ္လုိ႕ ထင္ဦးမယ္။ တခ်ဳိ႕ လူငယ္ေတြၾကေတာ့လည္း အသက္အရြယ္နဲ႕ မလုိက္ ေတာ္ၾကျပန္ေရာ။ လူမွဳဆက္ဆံေရးလည္း ေကာင္းတယ္။ မိဘတန္ဖုိးကုိ နားလည္တယ္။ ပုိက္ဆံတန္ဖုိးကို သိတယ္။ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြကို ကုိယ္တုိင္ပါဝင္ေဆာင္ရြက္တယ္။ ဘဝအသိၪာဏ္ပညာ ျမင့္မားေအာင္ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။ ဒီလုိလူငယ္ေတြအတြက္ကေတာ့ အလုိလုိေနရင္းကုိ ႀကိဳဆုိခ်င္ေနတာ။ အေျခခံေကာင္းတယ္လုိ႕ပဲ ဆုိရမွာေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေစခ်င္တာက အာရုံလုိက္ လမ္းလြဲမွားမွဳေတြဘက္ ေရာက္သြားမွာကို စုိးရိမ္ဆံုးပဲ။ အသီးအပြင့္ေတြ ရိတ္သိမ္းခံရရင္ မ်ဳိးတံုးသြားသလုိမ်ဳိးပဲ။ သူတုိ႕ ဉာဏ္ရည္ေတြကို မ်ဳိးမတံုးေစခ်င္ဘူး။ လူငယ္ဆုိတာ ဖြံ႕ၿဖိဳးစ အပင္ငယ္ေလးေတြလုိပဲ။ အထက္ကုိ ငြားငြားစြင့္စြင့္နဲ႕ ရွင္သန္ေစရမယ္။ ေခတ္နဲ႕အတူ လူငယ္ေတြေပါ့။ ေရစီးထဲ ေမ်ာပါရင္း လုိက္ေျပာင္းလဲသြားမွာကို မလုိလားဘူး။ ကုိယ့္မွာယံုၾကည္ခ်က္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ေမွ်ာလင့္ခ်က္ကေတာ့ ရွိသင့္တာေပါ့။ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵနဲ႕ ဖိေျပာေနတာပါဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးရဲ႕ ေခတ္က ဘယ္လုိေတြလာဦးမလဲမသိဘူး။ ဒီေခတ္မိန္းကေလးေတြ ဝတ္တဲ့ အဝတ္အစားေတြကုိၾကည့္ရင္း သမီးပူဆာလာမယ့္တစ္ေန႕ကုိ ရင္ေမာေနမိတယ္။ အေဖ့အေနနဲ႕ မ်ားမ်ားေပးႏုိင္တာဆုိလုိ႕ စာနဲ႕စကားေတြပဲ ရွိလိမ့္မယ္။ မတင့္တယ္တဲ့ အဝတ္အစားမ်ဳိးဆုိရင္ေတာ့ အေဖ လက္ရွာင္ရလိမ့္မယ္။
ေခတ္ရဲ႕ သမီးပ်ဳိေတြက ရဲတင္းတယ္၊ သြက္လက္တယ္၊ သိပ္ၿပီး ဘာမွ ဂရုမစုိက္တက္ဘူး။ ေက်ာင္းစိမ္းေလးနဲ႕ သြားေနတဲ့ သမီးကုိ ျဖဴစင္တာေတာသိေပမယ့္ တစ္စြန္းတစ္စ ညစ္ႏြမ္းသြားမွာ စုိးမိတယ္။
ညေရာက္ေတာ့ အိမ္ေဘးက မီးစက္အႀကီးက တဒုန္းဒုန္း စျမည္ၿပီ၊ စာေရးဖုိ႕ ခံုေပၚထုိင္ၿပီး အားယူေနတုန္း….
``ေဖေဖ ဘရက္ပစ္နဲ႕ အင္ဂ်လီနာက ဗီယက္နမ္က ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ထပ္ေမြးစားလုိက္ျပန္ၿပီတဲ့။ တြမ္နဲ႕ကိတ္ကလည္း အိမ္အမ်ဳိးမ်ိဳးေျပာင္းေနၾကတာ မုိက္သလားမေမးနဲ႕။ ဘရစ္ေနးစပီးယားအေၾကာင္း သိၿပီးၿပီလား ေဖေဖ။ စက္ကပ္ေၾကးနဲ႕ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ကတံုးရိတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဓာတ္ပံုဆရာရဲ႕ ကားမွန္ကုိ ရုိက္ခြဲလုိက္တယ္။ သူ႕ေယာက်္ား ကင္ဗင္နဲ႕ အတူ ကေလးေတြကို ပူးတြဲေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႕ ေလွ်ာက္ထားတာတဲ့။ စိတ္ရူးေပါက္သြားလုိ႕ ေဆးရုံတင္လုိက္ရတယ္တဲ့။ ဘရစ္ေနးစပီးယားက စိတ္က်ေရာဂါ ဝင္ေနတယ္တဲ့``
``မေတာ္ေသးဘူးလား သမီး၊ အေဖ စာေရးေတာ့မယ္``
``ေဖေဖမ်ား သိခ်င္မလားလုိ႕ပါ။ ေလကုန္ခံၿပီးလည္း ေျပာရေသးတယ္။ ေဖေဖက စာေရးေနတဲ့သူဆုိေတာ့ ေခတ္အေၾကာင္းကုိ မ်က္ျခည္မျပတ္ သိထားဖုိ႕ လုိတယ္။ ေဖေဖတုိ႕ ေခတ္အေၾကာင္းကုိ မေလ့လာရင္ တစ္ခါလာလည္း ဒီပံုစံ ၊ တစ္ခါလာလည္း ဒီပံုစံျဖစ္ေနမွာပဲ``
ကဲ….. မွတ္ကေရာ သမီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခတ္နဲ႕ အဆက္ျပက္ေနတဲ့ ဘုိးေတာ္ႀကီးေပါ့။ ေကာင္းပါၿပီ။ ခုကၽြန္ေတာ္ စ, ေရးမယ့္ ေခါင္းစဥ္ကို ျပင္လုိက္ၿပီ။
``ေခတ္အေၾကာင္း`` လုိ႕ ။

ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)
ရုပ္ရွင္အျမဴေတမဂၢဇင္း။၂၀၀၇။
ေရညွိတက္သြားတဲ့ တိမ္ျမဴခုိး

1 comment:

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ဖခင္ရဲ႔ ပူပန္စိတ္နဲ႔ ေခတ္ရဲ႕ အေျခအေနေလးေတြကို ေဖာ္ျပသြားတာ အေရးသြက္သြက္နဲ႔ ဖတ္လို႕ေကာင္းလိုက္တာ။
စာအုပ္ေတြနဲ႔ ေ၀းေနေတာ႕ ခုလို ဘေလာ႕စာမ်က္ႏွာေပၚကေန ျပန္ေဖာ္ျပေပးတာ ေက်းဇူးပါ။ဘေလာ႕ကို မၾကာခန အလည္လာတဲ႔အတြက္လည္း ေက်းဇူးပါ။