Tuesday, January 11, 2011

စီးဆင္းသြားတဲ့ ျမစ္ႏွစ္စင္း


ကၽြန္မ ကားေမာင္းေနရာမွ အရွိန္ကုိ ေလွ်ာ့လုိက္တယ္။ ခပ္ေဝးေဝးမွာကတည္းက လူစုစုနဲ႕ ျမင္ေနရတာမုိ႕ ယာဥ္တုိက္မွဳတစ္ခုဆုိတာေတာ့ ေသခ်ာေနတယ္။ ကားအသြားအလာကလဲ ျပတ္တဲ့ေနရာမုိ႕ ကၽြန္မကားကုိ အမိအရ လွမ္းတားပံုရတယ္။ အခ်ိန္က ေနာက္က်ေနေပမဲ့  ကၽြန္မကားကုိ ရပ္လုိက္တယ္။ ကၽြန္မနားကို အမ်ဳိးသား ႏွစ္ေယာက္ပ်ာပ်ာနဲ႕ ေရာက္လာတယ္။
``ညီမေရ… ကူညီပါအံုး… ဒီမွာ ယာဥ္တုိက္မွဳျဖစ္လုိ႕ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ ေဆးခန္းျဖစ္ျဖစ္ပို႕ေပးပါေနာ္`` ကၽြန္မ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္က လက္မွာ ဒဏ္ရာရသြားတယ္။ ေသြးထြက္ေနတယ္။ က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က ဝတ္ထားတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ စုတ္ျပတ္ၿပီး ဒူးေခါင္းက ဒဏ္ရာက ဒဏ္ရာက ေသြးထြက္ေနတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေတာ္ေတာ္ နာေနပံုရတယ္။ သူတုိ႕စီးလာတဲ့ ဆုိင္ကယ္အေကာ့ႀကီးကုိေတာ့ လမ္းေဘးေထာင္ထားတယ္။ ကၽြန္မက ေခါင္းၿငိမ့္လုိက္ေတာ့ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိတြဲေခၚၿပီး ကၽြန္မကားေပၚ တင္ေပးလုိက္တယ္။ ဆုိင္ကယ္ကုိ အျခား လူတစ္ေယာက္က အိမ္ပုိ႕ေပးလုိက္မယ္တဲ့။ ကၽြန္မက သူတုိ႕ကုိ ေဆးခန္းပို႕ေပးၿပီး အိမ္ျပန္ ပုိ႕ေပးလုိက္မယ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႕ေတြအားလံုး အရမ္းေက်းဇူးတင္သြားၾကတယ္။
ကၽြန္မကားကုိ လာလမ္းအတုိင္းျပန္ေကြ႕လုိက္တယ္။ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္က ကားေပၚမွာ တအားအားတကၽြတ္ကၽြတ္နဲ႕ ပါလာတယ္။ မွန္ထဲကေန ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး နားကပ္ေတြနဲ႕။ တစ္ေယာက္က ေရွ႕ဆံပင္အဖ်ားက မ်က္စိေပၚ တဝဲဝဲက်ေနတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က မ်က္မွန္ကုိ သူ႕ရ႕ဲဆံပင္ ေထာင္ေထာင္ေတြေပၚ ပင့္တင္ထားတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႕…. ။
``ေနမုိး ငါမေက်နပ္ဘူး၊ အဲဒီကားထဲက ေကာင္ေတြ႕လုိ႕ကေတာ့ အေသပဲ``
``အသားလြတ္ခ်ည္းကုိ ကပ္တုိက္သြားတာ ငါကားမွတ္မိတယ္၊ သိပ္ရွာစရာ မလုိပါဘူး။ ေနႏွင့္အံုးေပါ့၊ ရဲရင့္ဆုိတဲ့ေကာင္ကလဲ ငါေသြးထြက္သလုိ ျပန္ထြက္တာျမင္ရမွ ေက်နပ္မဲ့ေကာင္ပါ``
``အား… နာလုိက္တာကြာ၊ ဆုိင္ကယ္ကလဲ အေတာ္ျပင္ရမွာ``
``ကၽြတ္.. ေသြးတအားထြက္တာပဲ… တဆစ္ဆစ္နဲ႕ ျဖစ္လာၿပီ၊ က်ိဳးမ်ားသြားၿပီလားမသိဘူး``
``မင္းတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ ေယာက်္ားမဟုတ္ဘူးလား``
ကၽြန္မ အသံေၾကာင့္ သူတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္လံုး အသံတိတ္သြားတယ္။
``ဟုိ.. ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ နာလုိ႕ပါ၊ အစ္မကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဘယ္ေဆးခန္း လုိက္ပုိ႕မွာလဲ``
``ေရွ႕ဆုိ ေရာက္ၿပီ``
ျမတ္ေတာ္ဝင္ဆုိတဲ့ ေဆးခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ကားရပ္လုိက္တယ္။ ေဆးခန္းက ပိတ္ထားတာေၾကာင့္ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကမဆင္းဘဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ ၾကည့္ေနတယ္။ ကၽြန္မ အိတ္ထဲက ေသာ့ကုိထုတ္ၿပီး ေဆးခန္.းတံခါးကုိ ဖြင့္လုိက္တယ္။
``ကဲ ကုိယ္ေတာ္ေတြ ဆင္းၾကေလ။ ဒီမွာ မင္းတုိ႕ကုိ ဘယ္သူမွ တြဲခ်ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး`` ကၽြန္မက ေဆးခန္းမီးေတြကုိ ျပန္ဖြင့္လုိက္တယ္။ ဂြမ္း၊ အရက္ပ်ံ၊ ကပ္ေၾကး၊ ပတ္တီးလိပ္ေတြကုိ ဘီဒုိထဲက ထုတ္လုိက္တယ္။ သူတုိကႏွစ္ေယာက္ကုိ ေဆးခန္းထဲ ေခၚလုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေထာ့နင္းေထာ့နင္းနဲ႕ ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္မကုိ ဆရာဝန္ သိသြားခ်ိန္မွာ အသံေတြတိတ္ေနတယ္။
ေျခေထာက္ခုိက္မိတဲ့ တစ္ေယာက္က ပုိဆုိးတာပုိ႕ ခုတင္ေပၚ ထုိင္ခုိင္းလုိက္တယ္။ ၿပဲေနတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကုိ အထက္နားထိ ေရာက္ေအာင္ ကပ္ေၾကးနဲ႕ ဆြဲၿဖဲပစ္လုိက္တယ္။ ဒူးေခါင္းတစ္ခုလံုးအေပၚယံအေရခြံေတြ ပြန္းပဲ့စုတ္ျပတ္ေနၿပီး ဒဏ္ရာထဲမွာ လမ္းမက ေက်ာက္မွဳန္႕ေသးေသးေလးေတြ ျမွဳပ္ဝင္ေနတယ္။ အရက္ပ်ံထည့္လုိက္ေတာ့ စပ္လုိက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္း။ မ်က္ႏွာကုိ ရွဳ႕ံမဲ့ၿပီး တရွဴးရွဴးျဖစ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးက ဆရာမ ျဖည္းျဖည္းဆုိၿပီး မခံသာေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဂြမ္းမ်ားမ်ားကုိ အ၇က္ပ်ံထဲ ႏွစ္ထားလုိက္တယ္။ ဒုးေခါင္းမွာ ေပေနတဲ့ အနာဖတ္ေတြကို အရင္ေရစြတ္ထားတဲ့ ဂြမ္းနဲ႕သုတ္လုိက္တယ္။ သူ႕ရဲ႕ လက္ေတြက ခုတင္တန္းေတြကို အားနဲ႕ ဆုပ္ကုိင္ထားတယ္။ အ၇က္ပ်ံသုတ္လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆတ္တုန္လာတယ္။ တအားအားေအာ္ရင္း ေခၽြးေတြေတာင္က်လာတယ္။ ေအးတဲ့ရာသီမွာေတာင္ ေခၽြးက်ေအာင္ တခါတခါျဖစ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးကုိ  ဂရုမစုိက္ႏုိင္ဘဲ အနာကုိပဲ ဂရုစို္က္ေနမိတယ္။ ဒါေတာင္ ဒုးေခါင္းမခ်ဳပ္ရတာေတာ္ေသးတယ္။ ပတ္တီးစီးၿပီး အားလံုးၿပီးစီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ခုတင္ေပၚမွာ လွဲပစ္လုိက္ၿပီး အိပ္လုိက္တယ္။ ေတာ္ေတာ ္အီသြားပံုရတယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္လက္က ဒဏ္ရာက သူ႕ေလာက္  အေျခအေနမဆုိး ေအာ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႕ပဲ ၿပီးသြားတယ္။ ေသာက္ေဆးပါ တစ္ခါတည္းေပးလုိက္တယ္။ ညက်ရင္ေတာ့ ကုိက္လာအံုးမွာပဲ ေအာ္ေနေပေတာ့ပဲ….
``ကဲ မင္းတုိ႕ ဧည့္ခန္းထဲ ခဏထုိင္အံုး``
သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ ဧည့္ခန္းထဲ သြားထုိင္ၾကတယ္။
``ပစၥည္းေတြသိမ္းၿပီး သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိ အတြင္းခန္းကေန ေသခ်ာၾကည့္ေနမိတယ္``
``မင္းတုိ႕အိမ္က လူႀကီးေတြ စိတ္ပူေနမလား။ ဖုန္းဆက္ခ်င္ဆက္၊ ဖုန္းရွိတယ္။ ``
``ေက်းဇူးပဲ ေဒါက္တာ၊ ကိစၥမရွိဘူး။ ခါတုိင္းဒီထက္ အိမ္ျပန္ေနာက္က်တယ္။ ဆုိင္ကယ္ကလဲ ဝပ္ေရွာ့အပ္ခုိင္းလုိက္တယ္။
``မင္းတုိ႕ကုိ ကားက တုိက္မိသြားတာလား``
``ကားက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေနာက္က ကပ္လုိက္လာတာ ေရွာင္လုိက္တာဘဲ၊ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာကုိအလြတ္ႀကီး တုိက္သြားတာ ငရဲမင္းဘယ္သူလုိ႕ထင္လဲ``
``သီဟတုိ႕ အုပ္စုမ်ားလား``
``ငါလဲ အဲဒီလုိ ထင္တာဘဲ၊ ဒီေကာင္ေတြက ငါတုိ႕ကုိ မေက်နပ္ေနတာ``
``ေအး သူတုိ႕ပဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္``
``မင္းတုိ႕ သူတုိ႕ကုိ ေတြ႕ရင္ ျပန္ခ်မွာလား``
``ဘယ္ေနမလဲေဒါက္တာ၊ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြးဘဲ``
``ဘာအညွဳိးရွိလုိ႕လဲ``
``ရွိတာကေတာ့ ေက်ာင္းကတဲက အရင္ဦးသူ ညစ္ေနတာပဲ``
``ဒီတစ္ခါေတာ့ မင္းတုိ႕ ခံရတဲ့ အလွည့္ေပါ့``
``အလစ္ဝင္လာလုိ႕ပါ။ ႏုိ႕မုိ႕ ဒီေကာင္ေတြ မလြယ္ပါဘူး။ ဒီဒူးေခါင္းၿပဲသြားသလုိ ဒီေကာင္ အေရခြံလဲ ၿပဲေအာင္ ဆုတ္ပစ္မယ္``
``မင္းတုိ႕ကုိ ဒဏ္ရာရေအာင္ လုပ္ တဲ့သူေတြဆုိ ဒဏ္ရာျပန္ရေအာင္ လက္တံု႕ျပန္တက္သလား``
``လက္တံု႕မျပန္ရင္ ကုိယ္ညံ့ရာ က်သြားမွာေပါ့``
``ဟုတ္တယ္``
``ေဒါက္တာလဲ အဲဒီလုိ ခံယူခ်က္ရွိသလား``
``သိပ္ရွိတာေပါ့၊ ကၽြန္မကုိလဲ ခံစားရေအာင္လုပ္တဲ့ သူေတြဆုိ ျပန္ခံစားရေစခ်င္တယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ နက္နက္ရွဳိင္းရွဳိင္း ဒဏ္ရာရဖူးတယ္။ အဲဒီရဖူးတဲ့ ဒဏ္ရာအတြက္ အခုထက္ထိ လက္တံု႕ျပန္ရေသးဘူး။ ကၽြန္မ လက္တံု႕ျပန္ခ်င္တယ္။ မင္းတုိ႕ကုိပဲ အကူအညီေတာင္းရမယ္ထင္တယ္``
``ရပါတယ္၊ ေဒါက္တာက အခု ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ပဲ ဘယ္သူ႕ကုိ ဘာလုပ္ေပးရမလဲေျပာပါ``
``ကၽြန္မ မသိတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ကုိ လက္စားေခ်ခ်င္တယ္`` ကၽြန္မ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ပလပ္စတစ္နဲ႕ ေသခ်ာထုတ္ထားတဲ့ အရာေလးကို ျဖည္လုိက္တယ္။ စတီးလုိလုိ အခၽြန္းေလးေတြပါတဲ့ျပတ္ေနတဲ့ ဟန္းခ်ိန္း လက္ေကာင္တစ္ခု ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္က စိတ္ဝင္စားစြာ ၾကည့္ေနတယ္။ ကၽြန္မက လက္ေကာက္ေလးကုိ အေဝးက ျပရုံျပၿပီး ျပန္ထည့္လုိက္တယ္။
``ဒီလက္ေကာက္ေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္မလက္ထဲေရာက္ရွိခဲ့တာေပါ့… အဲဒီလက္ေကာက္ ပုိင္ရွင္ဟာ ကၽြန္မလက္စားေခ်ခ်င္တဲ့ သူပဲ``
``ထူးဆန္းလုိက္တာ``
``မင္းတုိ႕ စိတ္ဝင္စားရင္ ေျပာျပမယ္``
``စိတ္ဝင္စားပါတယ္။ ေျပာျပပါ ေဒါက္တာ``
``လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္မစက္ဘီးနဲ႕ အေမ့အိမ္က ျပန္လာတုန္းမွာ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးက ကၽြန္မကုိတုိက္သြားတယ္။ တုိက္မိသြားတယ္ေပါ့ေလ။ ကၽြန္မလမ္းမေပၚ ဘီးေရာလူေရာ ပစ္လဲက်သြားတယ္။ ဆုိင္ကယ္ေပၚကလူက ေၾကာက္လန္႕လန္႕နဲ႕ လွည္ၾကည့္တယ္။ ဆုိင္ကယ္က စက္မရပ္ေပမဲ့ ရပ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႕ ထြက္ေျပးဖုိ႕ႀကံမွန္း ကၽြန္မရိပ္မိသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအားကုန္ထၿပီး မီရာ ေနာက္ကလူရဲ႕လက္ကုိဆြဲလုိက္တယ္။ သူ႕လက္ဖ်ားက ဟန္းခ်ိန္းကကၽြတ္ၿပီး ကၽြန္မလက္ထဲ က်န္ေနရစ္တယ္။ သူတုိ႕ကေတာ့ ကုိယ္တုိက္ထားတဲ့သူကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာနာစိတ္မရွိဘဲ လမ္းမမွာ ဒီအတုိင္းထားပစ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္ လူမဆန္တဲ့လူေတြလဲ။

ကၽြန္မ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ ညာဘက္လက္က်ိဳးသြားမွန္း သိရတယ္။ ေဒါသေၾကာင့္ ရင္ထဲက တဆစ္ဆစ္နာတာကို အျပင္အနာက မမီခဲ့ဘူး။ အဲဒီ လက္က်ိဳးလုိက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မႏုိင္ငံျခားသြားမဲ့ စာေမးပြဲကုိ ေနာက္တစ္ေန႕ ေျဖလုိ႕မရခဲ့ေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေလာက္ရင္နာဖုိ႕ေကာင္းလဲ။ ကၽြန္မဘဝနဲ႕ရင္းၿပီး အခ်ိန္ေတြ အပင္ပန္းခံခဲ့ရတာ၊ ဒီလုိမုိက္ရူးရဲ လူရမ္းကားေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ တဆစ္ဆစ္နာခဲ့ရတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ဆံုးရွဳံးခဲ့ရတယ္။ မင္းတုိ႕နာက်င္တယ္ဆုိတာ အေပၚယံခံစားမွဳေလးပါ။ ကၽြန္မမွာ ေငြေတြအခ်ိန္ေတြ စြမ္းအင္ေတြအမ်ားႀကီးဆံုးရွဳံးခဲ့၇တယ္။ အဲဒီလူေတြကုိ ကၽြန္မလက္တံု႕မျပန္သင့္ဘူးလား``
``ျပန္သင့္တာေပါ့ ေဒါက္တာ``
``ဟုတ္ၿပီ ဘယ္လုိလုပ္ရမယ္ဆုိတာ မင္းတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ အႀကံေပးပါအံုး``
``ေဒါက္တာက ေတြ႕ၿပီလား``
``ေရာ့ ဒီလက္ေကာက္ေလးကုိ ျပန္ၾကည့္ပါအံုး။ အဲဒီမွာ အဂၤလိပ္လုိ ထုိးထားတဲ့ နာမည္အတုိေကာက္ပါတယ္``
ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္က မ်က္ႏွာပ်က္သြားတယ္။ ဟန္းခ်ိန္းေလးကို အေသအခ်ာ ၾကည့္ေနတယ္။
``အဲဒီ လက္ေကာက္မွာ yy လုိ႕ ထုိးထားတယ္။ ဘယ္သူလို႕ထင္လဲ``
``ဟုိ….``
``ကၽြန္မအထင္ေတာ့ yy ဆုိတာ ရွင္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ထဲက ရဲရင့္ပဲ၊ ေနမုိးဆုိတာလဲ အလုိတူအလုိပါေပါ့``
``ဗ်ာ``
``အဲဒီဟန္းခ်ိန္းဟာ မင္းပစၥည္းပဲ ျပန္စဥ္းစားပါအံုး။ မမွတ္မိႏုိင္စရာမရွိပါဘူး။ မင္းေနာက္ကုိ လွည့္ၾကည့္သြားေသးတယ္။ မင္းပံုသ႑ာန္ကုိလဲ အေသအခ်ာ မွတ္မိေနတယ္``
``ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အေၾကာက္လြန္ၿပီး ထြက္ေျပးၾကတာပါ``
``သိပ္ကုိ လက္လြတ္စပယ္ႏုိင္လြန္းရာမက်ဘူးလား။ မင္းတုိ႕ေၾကာင့္ သူတပါး ဒုကၡေရာက္တာကုိ ပစ္ထြက္သြားႏုိင္တယ္။ ဒီေန႕လုိ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ မင္းတုိ႕ကုိ မကူညီဘဲ ပစ္ထြက္သြားႏုိင္တယ္။ မင္းတုိ႕ မွန္းသိေနတာကုိ ဒီထက္အမ်ားႀကီး ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္ပစ္လုိ႕ရတယ္။ ေအး .. ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ လူဆန္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ မင္းတုိ႕မွန္းသိေပမဲ့ ကူညီလုိက္တာ``
``ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မွားခဲ့ပါတယ္ ေဒါက္တာ၊ အဲဒီဟန္းခ်ိန္းေလးကုိ စျမင္လုိက္ကတည္းက ရင္ေတြတုန္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာပါ``
``မင္းတုိ႕ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အျပဳအမူက် ေမ့ေလ်ာ့ေနတယ္။ ဒီေန႕ မင္းတုိ႕ခံရတဲ့ အလွည့္ အသည္းဆတ္ဆတ္ခါနာၾကတယ္။ မင္းတုိ႕ ဝဋ္လညတာ ပါးပါးေလးပါ။ ဒါကုိ ထပ္ၿပီး လက္စားျပန္ေခ်အံုးမယ္ဆုိရင္ ဒီသံသရာထဲက မင္းတုိ႕ ထြက္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္းတဲ့စိတ္ကုိလဲ ဘယ္ေတာ့မွ ေမြးျမဴႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီဟန္းခ်ိန္းကုိ မင္းတို႕ကုိ လက္စားေခ်ဖုိ႕ သိမ္းထား မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေန႕က်ရင္ ျပန္ေတြ႕လိမ့္မယ္လုိ႕ စိတ္ထဲမွာ ယုံၾကည္ေနတယ္။ ဒီေန႕ မထင္မွတ္ဘဲ ဒီအျဖစ္အပ်က္နဲ႕ မင္းတုိ႕ကုိလာေတြ႕ရတယ္။ မင္းတုိ႕ကုိ လြယ္လြယ္ကူကူေတာ့ အိမ္ျပန္မပို႕ေပးႏုိင္ဘူး။ မင္းတုိ႕ဆီက ကတိတစ္ခုေတာ့ လုိခ်င္တယ္။``
ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ပ်ာပ်ာသလဲျဖစ္သြားတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ကၽြန္မကုိ ေတာင္းပန္တယ္။ ကၽြန္မဆီက ဘာကတိဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပးဖုိ႕အာမခံတယ္… ``ေကာင္းၿပီေလ၊ ကၽြန္မလုိခ်င္တာက ဒီလုိ လမ္းေပၚမွာ ေတေလမေနဘဲ ခုလုိအျပဳအမူစိတ္ရုိင္းေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မွမလုပ္ေတာ့ဘူးဆုိတာပဲ``
``ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္လံုး ကတိေပးပါတယ္ ေဒါက္တာ``
``မင္းတုိ႕ ဘာလုပ္လဲ``
``ႏွစ္ေယာက္လံုး အီကုိနဲ႕ေက်ာင္းၿပီးထားပါတယ္။ ဘာမွေတာ့ မလုပ္ေသးပါဘူး``
``စီးပြားေရးပညာရွင္ေတြပဲ ဒီအတုိင္းေနသြားရင္ ဘာထူးမွာလဲ ပညာသင္ၿပိးေတာ့ ``
``ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိဘစီးပြားေရးကုိ ဆက္လုပ္မယ္လုိ႕ စိတ္ကူးထားပါတယ္``
``ေအး… ေကာင္းၿပီ ၿပီးစလြယ္ေတာ့ မျဖစ္ေစနဲ႕ေပါ့၊ ကဲ ေနာက္ေန႕ မင္းတုိ႕ ေဆးခန္းလာျပအံုး အိမ္လုိက္ပုိ႕ေပးမယ္.. သြားၾကစုိ႕``
အျပန္လမ္းမွာေတာ့ အသံေလး ေတြ တိတ္ဆိတ္စြာပါလာၾကတယ္။ ခုလုိက်ေတာ့လဲ စာမရတဲ့ကေလးေတြ ဆရာမေရွ႕မွာ ေၾကာက္ေနၾကသလုိဘဲ။
``ေဒါက္တာ ဘာျဖစ္လုိ႕ ဒီလုိေခါင္တဲ့ေနရာမွ ေဆးခန္းဖြင့္တာလဲ``
ရဲရင့္ဆုိတဲ့ ေကာင္ေလးက စပ္စုသလုိ ေမးတယ္။
``ၿမိဳ႕လယ္မွာ ဒီေလာက္ ေဆးခန္းေတြ ေပါမ်ားေနတာ။ ထပ္ေနတာပဲ။ ဒီလုိလူနည္းၿပီး ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ ရပ္ကြပ္မွာ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ကုိ အသက္ကယ္တဲ့ ကယ္တင္ရွင္တစ္ေယာက္လုိ အားကုိးၾကတာ၊ သူတုိ႕ ႏြမ္းပါးမွဳအတြက္ ကၽြန္မ ပုိက္ဆံ မတက္ႏုိင္သူေတြကုိ မယူပါဘူး။ ေစတနာနဲ႕ ကုေပးတယ္။``
``ေဒါက္တာက အရမ္းေလးစားဖုိ႕ ေကာင္းတာပဲ``
``မင္းတုိ႕ ဒီေန႕လုိ အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိး ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မလုိ အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိး ကုိယ္တုိင္ဝင္ခံစားၾကည့္လုိက္ပါ။ အဲဒါဆုိရင္ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ဆုိတာ ေပၚလာလိမ့္မယ္``
``ေသခ်ပါတယ္၊ ေဒါက္တာ အခု ေဒါက္တာရဲ႕ အျပဳအမူအျဖစ္အပ်က္ေတြအားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အတြက္ ေနာင္တရေစပါတယ္။ ရွက္ဖုိ႕လဲ ေကာင္းတယ္``
``ကၽြန္ေတာ္တုိက ကတိအထပ္ထပ္ေပးပါတယ္။ လိမ္လိမ္မာမာ ေနပါေတာ့မယ္``
``အုိေက ဒီလမ္းက မင္းတုိ႕ေျပာတဲ့ လိပ္စာလား``
``ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က တစ္လမ္းထည္း ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္တင္ပါ``
``မင္းတုိ႕  မိဘေတြကုိ မညာပါနဲ႕။ အမွန္အတုိ္ငး ျပန္ေျပာလုိက္ပါ``
``ဟုတ္ကဲ့ ေဒါက္တာ အိမ္ထဲဝင္ပါအံုး``
``မဝင္ေတာ့ဘူး ေနာက္က ေနၿပီ``
သူတုိ႕ကုိ ပုိ႕ၿပီး အိမ္ျပန္ေ၇ာက္ေတာ့ ညရွစ္နာရီ ထုိးေနၿပီ။ ေမေမ စိတ္ပူစြာနဲ႕ လူနာေတြမ်ားေနလုိ႕လားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းၿငိမ့္လုိက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘာရယ္မွန္းမသိ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနတယ္။ ပုိက္ဆံအိတ္ေလးထဲမွာ သံုးႏွစ္တုိင္တုိင္ ရွိခဲ့တဲ့ ဟန္းခ်ိ္န္းေလး ၊ ခုေတာ့ သူ႕ပုိင္ရွင္ဆီေရာက္သြားၿပီ။ ကၽြန္မ ၿပံဳးမိသြားတယ္။

(၂)
လက္ထဲကုိ ေရာက္လာတဲ့ ဖိတ္စာေလးတစ္ေစာင္ေၾကာင့္ အံ့ၾသသြားတယ္။ ကၽြန္မအျပင္သြားေနတုန္း ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ လာေပးသြားတာတဲ့။ ဖိတ္စာက အလွဴဖိတ္စာ၊ ရဲရင့္နဲ႕ ေနမုိး သကၤန္စီးၾကမယ္။ ရဲရင့္နဲ႕ ေနမုိးက ညီအစ္ကုိတစ္ဝမ္းကြဲေတာ္ေၾကာင္းသိရယတ္။ ေမေမမက သူမသိတဲ့သူေတြမုိ႕ ဘယ္သူေတြလဲေမးတယ္။ ကၽြန္မက ဇာတ္လမ္းစံုေျပာျပမွ အံ့ၾသစြာနဲ႕ ဒီကေလးေတြလားဆုိၿပီး ေရရြတ္ေနၿပီး လိမၼာသြားၾကတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေဆးခန္းပိတ္ခ်ိန္မွာ ေရာက္လာတက္ၿပီး ကူညီေပးၾကတယ္။ မင္းတုိ႕ဟာ ျမစ္ႏွစ္စင္းနဲ႕ တူတယ္။ အမွဳိက္သရုိက္ကင္းကင္းနဲ႕ အၿမဲစီးဆင္းေနေစခ်င္တယ္။
သိမ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ ဦးပဥၨင္းႏွစ္ပါးနဲ႕အတူ တျခားရဟန္းေတြလဲ တန္းစီၿပီး ဆင္းလာၾကတယ္။ ခုေတာ့လဲ သူတုိ႕ကုိ ၾကည့္ရတာ အင္မတန္ျဖဴစင္ အျပစ္ကင္းၿပီး က်က္သေရ ရွိလုိ႕ ကၽြန္မက စာအိတ္ေပၚမွာ ေဒါက္တာ ``ျမင့္ျမတ္ေတာ္ဝင္``ဆုိၿပီး ဝတၳဳေငြစာအိတ္ေလးေတြကုိ သပိတ္ေပၚမွာ ကပ္လုိက္တယ္။ မ်က္လႊာေလး ပင့္ာကည့္တယ္ ဆုိရုံေလးၾကည့္ၿပီး သူတုိ႕ေတြ ကၽြန္မ လာတာကုိ ေက်နပ္သြားၾကဟန္ရွိတယ္။ တေရြ႕ေရြ႕တန္းစီၿပီး ဆြမ္းစားေဆာင္ဘက္ ထြက္သြားတာကုိၾကည့္ရင္း ကၽြန္မလက္အုပ္ခ်ီမိတယ္။ ရင္ထဲက လွဳိက္တက္လာတဲ့ ခံစားမွဳ ပီတိအဟုန္က ျပင္းထ္လြန္းတာမုိ႕ မ်က္ရည္ေတြ ဝုိင္းတက္လာတယ္။
ဒါကုိ ဘယ္သူမွ မသိလုိက္ပါဘူး….။

ပန္းအလကၤာ
May 2007
ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)


2 comments:

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

သူတို႔ေၾကာင္႔ ကိုယ္႕မွာ နစ္နာဆံုးရႈံးမႈ ၾကီးၾကီးမားမား ျဖစ္ခဲ႕တာေတာင္ အမွတ္အသားမယူဘဲ ခြင္႔လႊတ္ျပီး ကိုယ္႕ကိုနစ္နာေစခဲ႕သူေတြကို လိမၼာလာေအာင္ ျပန္ကူညီေဖးမလိုက္တဲ႔ ေဒါက္တာျမင္႔ျမတ္ေတာ္၀င္လုိ လူမ်ိဳးက ေလးစားဖို႔ေကာင္းပါတယ္..
ခြင္႔လႊတ္ျခင္းဆိုတာ တကယ္ကိုျငိမ္းခ်မ္းတာဘဲေနာ္..
ကၽြန္မလဲ ခြင္႕မလႊတ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ဥပကၡာေတာ႔ ျပဳလိုက္မိတယ္.. စိတ္ထဲၾကာရွည္သိမ္းဆည္းရတာ ပင္ပန္းလို႔... အင္းေနာ္ခြင္႕လႊတ္ႏိုင္ရင္အေကာင္းဆံုးပါဘဲ. ၾကိဳးစားရဦးမယ္..

ကိုေဇာ္ said...

ပို႔စ္ေလး ေကာင္းတယ္ သူငယ္ခ်င္း။
ဘယ္ကိစၥ မဆို အျပစ္လုပ္ထားသူကို လုပ္ထားတယ္ ဆိုျပီး သိေအာင္ ေျပာဖို႔လည္း လိုေသးတယ္။ ျပီးေတာ႔မွ သူ႕ကို လိုတဲ႔ အေျခအေနကို ေရာက္ေအာင္ ေျပာသင့္တာေပါ႔း။ သေဘာက်ပါတယ္။
အဟုန္ေတာ႔ နည္းနည္းျမန္တယ္။