Monday, October 25, 2010

ေဝးလြန္းတဲ႔လရိပ္

          ေမာင္ေလး မ်က္ဝန္းက တေျဖးေျဖးနဲ႔ မ်က္ရည္စမ်ား ျပည္႔လွ်ံတတ္လာတယ္… ေနာက္ မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္ပုတ္ခတ္လိုက္စဥ္မွာ မယံုႏိုင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ မ်က္ရည္မ်ား တစ္ေပါက္ေပါက္က်ဆင္းလာတယ္… ရင္ထဲက ေၾကကြဲမွဳအျပည္႔နဲ႕ အျပင္ကို ျပည္႔လွ်ံက်လာတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြကို ဘယ္သူမွမတားဆီးႏုိင္ခဲ႔ဘူး… သူ႔ရဲ႕မ်က္ဝန္းေလးက အသနားခံေနသလို… သူ႔ရဲ႕ႏွဳတ္ခမ္းေလးက ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မွဳတစ္ခုကို ေတာင္းဆိုေနသလိုဘဲ…
            သူရဲ႕ေဘးမွာ ကၽြန္မ တစ္ဦးတည္းေသာ အစ္မက မ်က္ရည္မက်ေအာင္ အားတင္းရင္း… ေမာင္ငယ္ေလးကိုေပြ႕ဖက္ထားတယ္… ဆရာဝန္ သူနာျပဳအသီးသီး ထြက္ခြာသြားခ်ိန္မွာ… ဆယ္႔သံုးႏွစ္သာသာရွိေသးတဲ႔ ကၽြန္မက မ်က္ရည္ကိုလက္နဲ႔ပြတ္သပ္သုပ္လုိက္တယ္… ခုႏွစ္ႏွစ္သာသာေလာက္ရွိမဲ႕ ေမာင္ငယ္ေလးကို တတ္ႏိုင္သေလာက္အားေပးေနတဲ႕ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကုိၾကည္႔ရင္း ေဘးကုတင္ကလူေတြပါ မ်က္ရည္တလည္လည္နဲ႕…
            ဒီကမၻာေလာကၾကီးမွာ အားကိုး မီွတြယ္စရာဆုိလို႔ ဒီေမာင္ႏွမေလးႏွစ္ေယာက္ပဲ ခ်န္ထားခဲ႔တာကို ကံၾကမၼာကိုဘဲ အျပစ္တင္ရမလား… သြားေလသူမိဘႏွစ္ပါးကိုဘဲ အျပစ္တင္ရမလား… တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ဦးအတြက္ ေလာကၾကီးကတရားမမွ်တခဲ႔ပါဘူး …
            ေဆးရံုကိုေတာင္ ဘာမဆုိင္၊ ညာမဆုိင္နဲ႕ ကိုယ္ခ်င္းစာနာေထာက္ထားသူတစ္ေယာက္က လာပို႔လုိ႔ေရာက္လာတာ… ေမာင္ေလးက ေတာ္ေတာ္ေရာဂါသည္းေနျပီ… ကူညီရာမဲ႔တဲ႔ဘဝမွာျဖစ္သလိုေန… ျဖစ္သလိုေဆးေတြကုေပးၾကရင္း၊ အနာတျခား၊ ေဆးတျခားနဲ႕ နာလန္မထူေတာ႔ဘူး… သူတုိ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကလဲ ဗဟုသုတမရွိ၊ နားမလည္၊ ဟုိလူတမ်ိဳး၊ ဒီလူတမ်ိဳးနဲ႔ ကုထံုးေတြကလဲစံုေနျပီ… ေနာက္ဆံုး ရလာဒ္ကေတာ႔ လူနာပိုခံစားရတာေပါ႕…
            ဆရာဝန္က သက္ျပင္းခ်ရင္း… ေမာင္ေလးရဲ႕ အနာဂါတ္အတြက္ စိုးရိမ္ေနပံုဘဲ… ေဆးရံုမွာ ခုႏွစ္ရက္ကုသျပီး ကေလးကိုျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္မဲ႔ေဂဟာကို လမ္းညြန္ေပးလိုက္တယ္… လမ္းညႊန္ေပမဲ႕ ဘယ္သူကမွ တာဝန္ယူပို႔ေပးမဲ႔သူမရွိဘူး၊ ပိန္ေညွာင္ေညွာင္ခႏၶာကိုယ္ေလးေပမဲ႕ ေမာင္ေလးမ်က္ဝန္းေတြက ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြရွိေနေသးသလိုဘဲ… ကၽြန္မက မစားဘဲ အငတ္ခံျပီး ေမာင္ငယ္ေလးကိုေကၽြးတယ္… တခါတေလဝမ္းေတြ အိပ္ရာေပၚသြားျပစ္လိုက္တာမုိ႔… စိတ္ရွည္ရွည္ ေမာင္းေလးကိုလဲ ျပဳစုေပးတယ္…
            မေနႏုိင္တဲ႔ ေဘးကုတင္လူေတြက မုန္႔ဖုိးေပးတယ္… ဆန္ျပဳတ္ေတြ ဝယ္တိုက္ၾကတယ္… အဲဒီအခါဆို ကၽြန္မက ေမာင္ေလးအတြက္ ေက်းဇူးတင္တဲ႔အေနနဲ႕ မုန္႔ေပးတဲ႕သူ… ဆန္ျပဳတ္ဝယ္တိုက္တဲ႔သူေတြကို ထုိင္ကန္ေတာ႔တယ္…
            ၾကာေတာ႔ အခန္းထဲက လူနာေတြက ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကို သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနၾကတယ္… တစ္ေန႕က သူတို႔အခန္းထဲကို ကေလးလူနာတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္… ေသြးလြန္တုပ္ေကြးဆိုလား… ငွက္ဖ်ားဆိုလားဘဲ… ကေလးက သတိေတာင္သိပ္မရဘူး…ညၾကီးေရာက္လာတာ… ေသြးကအေရးေပၚလိုပါေလေရာ… ဆရာဝန္ေတြလဲ ပ်ာယာခတ္ေနတာေပါ႕… ကေလးအေဖနဲ႔အေမကလဲ ျပည္႔စံုေပၚမေပါက္ဘူး… ႏွစ္ေယာက္စလံုး ပိန္ခ်ီခ်ီေလးေတြနဲ႕လိုတဲ႔ေသြးက အိုေသြးတဲ႕…
            အေဖနဲ႔ အေမကလဲ ေသြးယူရေအာင္ က်န္းမာေရးက မျပည္႔စံု ၊ မေကာင္းမြန္ဘူး… အခ်ိန္နဲနဲၾကာသြားတယ္… ကၽြန္မက ဆရာဝန္ကိုသြားေျပာတယ္ ကၽြန္မေသြးကုိယူပါ… အိုေသြးပါပဲလုိ႔… ဆရာဝန္က မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္… ကေလးဆီက ေသြးယူလို႔ဘယ္ျဖစ္မလဲကြယ္လို႔ ဆရာဝန္က စိတ္မေကာင္းတဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ေျပာရင္း ထြက္သြားတယ္… ညဥ္႔နက္ေလာက္မွာေသြးရျပီး… အဲဒီကေလးကို အဆက္မျပတ္ေသြးသြင္းႏိုင္ခဲ႔တယ္… ကံေကာင္းစြာဘဲ၊ အဲဒီကေလး…. စိုးရိမ္တြင္းထဲကေန သီသီေလး လြတ္ေျမာက္သြားခဲ႔တယ္…
            အခန္းထဲက အဲဒီမိန္းကေလးရဲ႕စိတ္ဓာတ္ကို ခ်ီးက်ဴးရင္း… တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ဆိုးလာတဲ႔သူ႔ေမာင္ေလးအတြက္ေတာ႔ စိတ္ထိခိုက္… ေၾကကြဲစြာခံစားရတယ္…
                                                                        ( ၂ )
            “ မမ … ေမာင္ေလး ေဆးရံုတတ္ရတာလဲၾကာျပီ… အိမ္မျပန္ရေသးဘူးလား “
            “ ျပန္ရမွာေပါ႕ေမာင္ေလးရယ္… ခုဟာက မမတို႔အိမ္ထက္ေကာင္းတဲ႔ေနရာ တစ္ခုကိုသြားရမွာ “
            “ ဘယ္လဲဟင္… ေပ်ာ္စရာၾကီးလား “
            “ ေပ်ာ္စရာၾကီးေပါ႕… အဲဒီမွာ ေမာင္ေလးလို အေဖာ္ကေလးေတြအမ်ားၾကီးရွိတယ္ အတူတူကစားရမွာ “
            “ ဟုတ္လား… မမေရာေနမွာလား “
            “ မမက ခဏခဏ ေမာင္ေလးကို လာၾကည္႔မွာ… “
            “ ေမာင္ေလးနဲ႔ အတူမေနဘူးလား “
            “ အိမ္ကို ဒီအတိုင္းထားခဲ႔လို႔ မျဖစ္ေသးဘူး ေမာင္ေလးရဲ႕… အဲဒီမွာဆိုရင္ ေမာင္ေလးနဲ႔အတူတူ ေဆာ႔ခ်င္တဲ႔သူေတြအမ်ားၾကီးဘဲ… ဒီမွာလို ဘယ္သူမွေမာင္းမထုတ္ဘူးေနာ္ ေမာင္ေလး “
            “ ဟင္႔အင္း … မမလဲလိုက္ရမွာ “
            “ လိုက္မွာပါ… အဲဒီမွာက် ေမာင္ေလးကို ၾကည္႔ရွဳေပးမဲ႔ ဆရာမ ေခ်ာေခ်ာေတြလဲရွိတယ္… ေမာင္ေလးဆြဲခ်င္တဲ႔ ပန္းခ်ီပံုေတြဆြဲရမယ္… စာေတြကို ရုပ္ပံုေတြနဲ႔လဲ သင္ေပးဦးမွာ… ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ… ေအာ္… ေမာင္ေလးၾကည္႔ခ်င္တဲ႕ တီဗြီေၾကာ္ျငာေတြလဲၾကည္႔ရအံုးမွာ… ေမာင္ေလး နံမည္ေပးထားတဲ႕ မင္းသားနံမည္ ဘယ္သူ…
            “ မင္းေမာ္ကြန္း “
            “ ဟုတ္ျပီ… ဟုတ္ျပီ မင္းေမာ္ကြန္း… အဲဒီမွာ လြင္မိုး၊ ေက်ာ္ဟိန္းတို႔ ခိုင္သင္းၾကည္ ထက္ထက္မုိးဦးတို႔ဆိုတဲ႕ ေမာင္ေလးအရြယ္ကေလးေတြလဲရွိတယ္…ေမာင္ေလးေပ်ာ္မွာပါ… မမက ေမာင္ေလးကို အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းထားခဲ႔ရမွာ စိတ္မခ်ဘူး… ေမာင္ေလးက်န္းမာေရးအတြက္လဲ မမကနားမလည္ဘူး… အဲဒီအတြက္လဲပိုစိတ္ခ်ရတယ္… ေနာ္ ေမာင္ေလး ဘယ္ေတာ႔မွမငိုရဘူးေနာ္… ငိုရင္ေယာက္်ားေလးမဟုတ္ဘူး… မိန္းမျဖစ္သြားလိမ္႔မယ္… မိန္းမျဖစ္ခ်င္လား “
                        လူငယ္ေလးကေခါင္းရမ္းပါတယ္..
            “ အဲဒါဆို မမေျပာတာ နားေထာင္ေနာ္ “
            လူငယ္ေလးက သူ႔အစ္မကိုၾကည္႔ရင္း ေခါင္းျငိမ္႔လုိက္ပါတယ္…
ေဘးကုတင္က လူေတြေရာ သူနာျပဳေတြပါ… စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကတယ္။ သူတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အနာဂါတ္အတြက္ ဘယ္သူမွ ျပဳျပင္ဖန္တီးမေပးႏုိင္တာမုိ႕… ပုိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကတယ္….
``ရပါတယ္… အေဒၚရယ္ … ကၽြန္မတုိ႕ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကုိ ဒီေဆးရုံေပၚမွာ ၾကည့္ရွဳ႕ခဲ့တာကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.. ကၽြန္မအေဒၚကုိ ကန္ေတာ့ပါတယ္.. ေမာင္ေလးကုတင္ေပၚကေန လက္လုပ္ခ်ီကန္ေတာ့``
``ေန.. ေန.. အေဒၚတုိ႕က အေဒၚ့သားေလးနဲ႕အတူတူ ကုိယ္ခ်င္းစာလုိ႕ပါ ။ ေဆးရုံက ဆင္းသြားၿပီးရင္လဲ ဂ၇ုစုိက္ေနာ္… ကုိယ္ကုိတုိင္လဲဂရုစုိက္အံုး.. ေကာင္းသြားမွာပါ.. သိပ္စိတ္မပူနဲ႕ … ဒါနဲ႕ေအ.. နာမည္ေျပာခဲ့ပါဦး။ နံမည္မသိေသးဘူးျဖစ္ေနတယ္``
``ေမာင္ေလးနာမည္က သုတ.. ကၽြန္မနာမည္က မသုခပါ``
``ေအာ္…``
နာမည္နဲ႕ မလုိက္ဖက္တဲ့… ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကုိၾကည့္ရင္း အေဒၚႀကီးလဲ ေၾကကြဲသြားပံုရပါတယ္.. သူက ေဆးရုံခန္းထဲက အျခားလူနာရွင္ေတြကုိပါ စည္းရုံးေရးဆင္းရင္း …. ပုိက္ဆံစုၿပီး ကၽြန္မလက္ထဲထည့္ေပးလုိက္တယ္…
``ယူပါမသုခရယ္… အေဒၚတုိ႕က ကူညီခ်ိန္တန္လုိ႕  ကူညီရတာပါ.. ဒီထက္ပုိၿပီး စိတ္ထဲမွာ ရွိပါတယ္.. သိပ္မမ်ားေပမဲ့.. ေမာင္ေလးအတြက္ အာဟာရျဖစ္တဲ့ အစာေတာ့ ဝယ္ေကၽြးႏုိင္တာေပါ့``
``ဟုတ္ကဲ့ပါအေဒၚ.. အေဒၚကုိျမင္ရတာ.. ကၽြန္မေမေမကုိ အရမ္းသတိရတာဘဲ ကၽြန္မေဖေဖနဲ႕ ေမေမဟာလဲ ေရာဂါဆုိးနဲ႕ဆံုးခဲ့တာ.. ခုေမာင္ေလးလဲ…
ေကာင္မေလးက ေျပာရင္း မ်က္ရည္ေတြက်လာတယ္…
``ေမာင္ေလးမွာ HIV ေရာဂါကူးစက္ခံေနရၿပီတဲ့.. ဒီေန႕ ဆရာဝန္ႀကီးက ေျပာျပတယ္.. ကၽြန္မနဲနဲမွ မရိပ္မိခဲ့ဘူး.. ဒါ့ေၾကာင့္မုိ႕ထင္ပါတယ္.. ကၽြန္မတုိ႕ကုိ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြကလဲ အေပါင္းအသင္းမလုပ္ၾကဘူး.. ႏိွမ္ၾကတယ္.. ေမာင္ေလးနဲ႕ဆုိ ဘယ္သူမွ မကစားခ်င္ၾကဘူး.. ေမာင္ေလးကုိ ကၽြန္မသနားတးယ္.. သူ႕မွာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ဘာမွ မသိရွာဘူး..
``ကၽြန္မလဲ တခ်ိန္မွာ ဒီေရာဂါရွိခ်င္ရွိလာမွာဘဲ.. ကၽြန္မအတြက္ မစုိးရိမ္ပါဘူး.. ေမာင္ေလး ခုလုိခံစားေနရတာကို ရင္ထဲမွာ မခ်ိျဖစ္ေနၿပီ… ```
ကၽြန္မက ရင္ထဲကစကားေတြကို ေျပာၿပီး ေမာင္ေလးအိပ္ေနတဲ့ကုတင္ဆီသြားရင္းရွိစုမဲ့စု.. ပစၥည္းေလးေတြကို ျခင္းေတာင္းထဲ ေကာက္သိမ္းမိတယ္…
မနက္ျဖန္မနက္ဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကုိ ဒီကုတင္ေလးမွာေတြ႕ရေတာ့ မွာမဟုတ္လုိ႕ အျခား ကုတင္ကလူေတြ လာၿပီး ႏွဳတ္ဆက္အားေပးေနၾကတယ္ …..
(၃)
ေမာင္ေလးကုိ ကၽြန္မသြားၾကည့္တုိင္း.. ေဂဟာမွာေပ်ာ္ေနတာကုိေတြ႕ရရင္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္.. တခါတေလမွာေတာ့ ေရာဂါေဖာက္ေနတာမုိ႕ သနားရျပန္တယ္.. ေရာဂါသည္အခ်င္းခ်င္း ကေလးေတြကူညီေဖးမေနတာဟာ.. လူသားခ်င္း စာနာတဲ့စိတ္ဓါတ္ေလးေတြပါဘဲ.. ေမာင္ေလးက ကၽြန္မလာရင္ ေပ်ာ္ၿပီး .. ျပန္သြားတုိင္း.. လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးၾကည့္ရင္း က်န္ေနရစ္ခဲ့တယ္..
ပန္းခ်ီဆြဲဝါသနာပါသူမုိ႕ ေမာင္ေလးဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီေတြဟာ ရင္ခုန္လွဳပ္ရွားစရာ ေကာင္းတယ္.. လူမိသားစုပံု.. ၾကက္မိသားစု အစာစားေနတဲ့ပံု.. ကေလးေတြ ကစားေနပံု.. သူဆြဲတဲ့ပံုေတြကုိ ထုတ္ျပတက္တယ္…
သူအဲဒီေဂဟာေလးမွာ ေနသားက်သလုိရွိလာတယ္.. ဒါေပဲ့ ေသမင္းရဲ႕ အမိန္႕ပါလာၿပီးသူ တစ္ေယာက္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနသားက်ႏုိင္မွာလဲ.. ဒီကမၻာႀကီးမွာ ေသြးေတာ္တဲ့တစ္ဦးတည္းသာရွိတဲ့ ေမာင္ေလးအတြက္ .. ကၽြန္မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ေတြဟာ ေမွးမိွန္ေနတယ္.. သူ႕ရဲ႕ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးမွာ နာက်င္စရာေတြ ဝမ္းနည္းစရာေတြပါမသြားေစခ်င္ဘူး.. ကၽြန္မတုိ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာဆုိ သူသိမ္ငယ္ေနရမွာ…
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မေမာင္ေလး ခႏၶာကုိယ္မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပင္းထန္တဲ့ ေရာဂါထုိးႏွက္ခ်က္ေတြရွိပါေစ.. အားလံုးရဲ႕ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မွဳေအာက္မွာ.. ေမာင္ေလး ဘဝ ေနေပ်ာ္ပါတယ္.. ေမာင္ေလးရဲ႕ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြမွာ မမတက္ႏုိင္္တာဆုိလုိ႕… ဒါပါဘဲ.. ေန႕တုိင္းဘဲ ေမာင္ေလးအေၾကာင္းစဥ္းစားမိရင.. ရင္နာတယ္.. ေနာက္ဆုိရင္ ကၽြန္မလဲ အထီးက်န္ဆန္စြာ တစ္ေယာက္ထည္း ျဖစ္သန္းရအံုးမယ္.. ဘယ္အခ်ိန္ေတြထိလဲ .. ဘယ္ေလာက္ထိလဲ.. ကၽြန္မလဲ မသိႏုိင္ခဲ့ဘူး…
ဒီလုိနဲ႕ဘဲ တေျဖးေျဖး ရိပါးလာတဲ့အနာဂါတ္ေတြကုိ ရင္ဆုိင္ေက်ာ္ျဖတ္ရင္း ကၽြန္မဆီမွာ ေနာက္ဆံုးက်န္ရွိခဲ့တာ ေမာင္ေလးေရးထားတဲ့ ပန္းခ်ီအပုိင္းအစေလးေပါ့.. သစ္ပင္.. ေတာအုပ္စိမ္းစိမ္းေတြထဲမွာ လက္ခ်င္းတြဲၿပီးေျပးေနၾကတယ္.. ကၽြန္မနဲ႕ ေမာင္ေလးဘဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္..
ေအာက္ကေန စာေလးတစ္ေၾကာင္းေရးထားတယ္…
ေမာင္ေလး မမကုိ ခ်စ္တယ္တဲ့…
ကၽြန္မမ်က္ရည္ေတြဟာ တာက်ဳိးသြားတဲ့အတုိင္းဘဲ.. ရင္ထဲမွာလဲ .. စုိ႕နစ္ေၾကကြဲမိတယ္.. ဘဝရဲ႕အားမာန္ေတြကုိ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြထိ ယူေဆာင္သြားတဲ့ ေမာင္ေလးကုိလဲ မမခ်စ္တယ္.. အခ်စ္ဆံုးပါဘဲ.. ဒီေရာဂါႀကီးဟာ ဘယ္လုိအေၾကာင္းနဲ႕ဘဲကူးစက္လာခဲ့.. လာခဲ့.. ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေၾကကြဲရိပ္ေတြနဲ႕ဘဲ အဆံုးသတ္ရတယ္.. အဲဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မေမာင္ေလးရဲ႕ အသက္ကုိ ႏွေမ်ာစြာနဲ႕ စေတးလုိက္ရတယ္…
ကၽြန္မခႏၶာကုိယ္မွာ .. ကုိယ္တုိင္ေမွ်ာ္လင့္ထားေပမဲ့ ကၽြန္မအသက္ႏွစ္ဆယ္ေရာက္သည္ထိ ေဆးစစ္ရာမွာ HIV Positive ဆိုတာ မေတြ႕ခဲ့ရဘူး.. ကၽြန္မခုခ်ိန္မွာ ကံေကာင္းေသးတယ္လုိ႕ ဆုိရမွာေပါ့.. ကၽြန္မခုဆုိရင္ … ဒီေရာဂါျဖစ္ေနသူေတြကုိ အားေပးကူညီ ရန္ပံုေငြကူရွာေပးနဲ႕ ဘဝကုိ  ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေနထုိင္သြားေတာ့မယ္လုိ႕ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္…
လရဲ႕အရိပ္ဟာ ေဝးလြန္းေပမဲ့ ညအခါေတြမွာဆုိ အဖုိးတန္မွန္းလူတုိင္းသိၾကပါတယ္.. အဲဒီလုိဘဲ… ကၽြန္မရဲ႕ ဆႏၵ ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတုိင္းအတာ ေတြဟာေဝးလြန္းေပမဲ့ လုိအပ္တဲ့အခါမွာေတာ့ .. ေဝးလြန္းတဲ့ လရိပ္ကုိ တမ္းတမိသလုိ……. ဆႏၵရွိၾကတယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မေက်နပ္မိမွာ အမွန္ပါ……..။

ပိေတာက္ေျမမဂၢဇင္း
၃၁.၁၀.၀၆
ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)