Sunday, September 19, 2010

ေအာက္ဆီဂ်င္မရွိေတာ့တဲ့ ႏွလံုးသား


ဒံုး…. ဒံုး… ဒံုး…
``ဟာ အခန္းထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ … သြားၾကည့္လုိက္ပါအံုး..``
အခန္းထဲမွာ ေက်ာ္မင္းလြင္ ထင္တုိင္း ေသာင္းက်န္းေနၿပီေနမွာ… သူက ဒီလုိဘဲ စိတ္ႀကီးၿပီး မထင္ရင္ မထင္သလုိ လုပ္တက္တယ္.. တစ္ေဆာင္တည္း တစ္ခန္းထဲ အတူတူ ေနရတာဆုိေတာ့ သည္းခံရတာပါဘဲ.. ခုလဲ အျပင္မွာ ေရခ်ဳိးၿပီး ရွိေသးတယ္ အထဲမွာ တဒံုးဒံုးနဲ႕ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲ မသိဘူး  မင္းသြင္က ေရခ်ဳိးလက္စနဲ႕ လွမ္းေအာ္ၿပီး ေျပာတယ္.. သူ႕ပစၥည္းေတြ တစ္ခုခုျဖစ္မွာစုိးလုိ႕ ေနမွာ……. တခါတုန္းက မင္းသြင္ ဂစ္တာႀကီး ထုလုိက္တာ ကြဲေရာ..  ကၽြန္ေတာ္ အခန္းတံခါးဖြင့္လုိက္ေတာ့….
``ဟာ`` .. ေဟ့ေကာင္ ေက်ာ္မင္းလြင္ ဘာျဖစ္တာလဲ``
ေက်ာ္မင္းလြင္ လက္မွာ ေသြးသံရဲရဲနဲ႕ ဒါဏ္ရာေၾကာင့္ လန္႕သြားတယ္…  ေက်ာ္မင္းလြင္ က နံရံကုိ ဆက္ထုိးဖုိ႕ ဟန္ျပင္လုိက္စဥ္မွာ လက္ကုိ ေနာက္ကဖမ္းဆြဲလုိက္တယ္..
``မင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ .. လက္မွာလဲ ဒဏ္ရာရေနၿပီ.. ဘယ္သူနဲ႕ ရန္ျဖစ္လာလုိ႕လဲ`` ေက်ာ္မင္းလြင္ က ေခါင္းရမ္းၿပီး နံရံကုိ က်န္တဲ့ လက္တဖက္နဲ႕ ထပ္ထုိးတယ္…
``ဟာ… မင္းကေတာ့ကြာ.. စိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္ထားစမ္းပါ ဘာျဖစ္လာတာလဲ ေျပာ.. လာ .. ကုတင္ေပၚထုိင္… မင္းလက္ ေဆးထည့္ေပးမယ္``
``ေက်ာ္မင္းလြင္.. ဟာ ဘာျဖစ္တာလဲ`` မင္းသြင္ကေရခ်ဳိးၿပီး ဝင္လာရင္းေမးတယ္..
``ဒီမွာ ကြာ.. ေမးပါအံုး နံရံလက္သီးနဲ႕ ထုိးထားတာ.. ဘျဖစ္မွန္းလဲ မသိဘူး``
``ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ.. မင္းအိမ္နဲ႕ အဆင္မေျပခဲ့ျပန္ဘူးလား``
``မဟုတ္ဘူး… မဟုတ္ဘူးကြာ.. ငါ့ကုိ ဘာမွ မေမးၾကပါနဲ႕…``
``မင္းကလဲကြာ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းဘဲ ဘာအဆင္မေျပတာရွိလဲ ေျပာရမွာေပါ့ ငါတုိ႕တုန္းကလဲ မင္းကူညီခဲ့တာေတြရွိတာဘဲ``
``အခုဟာက အကူညီယူရမဲ့ ကိစၥမဟုတ္ဘူးကြ.. ေတာ္ၿပီကြာ ငါမေျပာပါရေစနဲ႕… မင္းတုိ႕လဲ ငါ့ကုိ ၾကည့္မေနပါနဲ႕..``
ေဆးထည့္ေပးေတာ့ စိတ္နဲ႕လူ မကပ္သလုိ ၿငိမ္ေနၿပီ… ေက်ာ္မင္းလြင္ မ်က္လံုးေတြက တစ္ေနရာတည္းစုိက္ၾကည့္ၿပီး ေထြေထြေငးေငး ျဖစ္ေနတယ္.. သူ႕မ်က္လံုးေတြက ထူးဆန္းစြာ ေဒါသရိပ္မသန္းဘဲ တစ္မ်ဳိး ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတာလဲ .. ခါတုိင္း.. သူ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ရန္ျဖစ္လာတာနဲ႕ မတူ…….
မိဘေတြနဲ႕ အတူမေနဘဲ စိတ္ထင္ရာ လြတ္လပ္ခြင့္ကုိ အသံုးခ်ဖုိ႕ အေဆာင္လာေနတာမုိ႕.. စရုိက္က ခပ္ဆုိးဆုိးပင္.. တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ စိတ္ေကာင္းရွိေပမဲ့… တခ်ဳိ႕ ေနရာက် ဂ်စ္ကန္ကန္ ေငြကုိေတာ့ တခါတခါ အိပ္ျပန္ေတာင္းၿပီး ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္သား ဘဝကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေနသူ.. အိမ္နဲ႕ကလဲ အဆင္ေျပလွတာမဟုတ္…
``ငါခရီးထြက္မယ္ကြာ``
``ဟ.. ဘယ္ျဖစ္မွာတုန္း.. စာေမးပြဲရွိေသးတယ္..``
``စာေမးပြဲ ၿပီးမွ ငါတုိ႕ အတူတူသြားမယ္ လုိ႕ ေျပာထားတယ္ေလ… မင္းခံစားေနရတာမဟုတ္ေသးဘူး.. ဘာလဲ မင္း ေကာင္မေလးနဲ႕ အဆင္မေျပဘူးလား``
``မဟုတ္ပါဘူးကြာ.. ငါ အရမ္းစိတ္ညစ္တယ္``
``ငါတုိ႕ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ.. မင္းခုလုိ စိတ္ညစ္တဲ့ ပံုစံ တခါမွ မျမင္ဖူးဘူး..``
မင္းခုလုိျဖစ္ေနေတာ့ ဘာမွန္းမမသိဘဲ .. မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး``
``ထားလုိက္ပါေတာ့ကြာ… ``
ေလာကမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ေလာက္မုိက္မဲတဲ့ ေကာင္ရွိပါအံုး မလား…
ကၽြန္ေတာ့္ အျပစ္ဒါဏ္ေၾကာင့္ အခု မ်က္ရည္က်ေနရၿပီ.. ဘဝနဲ႕ ခ်ီၿပီးေျပာရရင္ ဆယ္တန္းတုန္းက တစ္ခါဘဲ စာေမးပြဲက်လုိ႕ မရုိက္ဖူးတဲ့ ေဖေဖက လက္သီးနဲ႕ ထုိးလုိ႕ မ်က္ရည္တစ္ခါဘဲ က်ဘူးတယ္.. ငယ္ငယ္ကလဲ ဘယ္ေလာက္ရုိက္ရုိက္ ေပခံၿပီး မငိုခဲ့ဘူး.. ခုေတာ့ ရင္ထဲက တဆစ္ဆစ္နာက်င္မွဳက အလုိလုိ မ်က္ရည္ေတြ ဝုိင္းလာေစတယ္.. ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ေအာင္ ေဒါသျဖစ္မိရင္း… ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆုိတာ မသိႏုိင္ေတာ့… ငါဘယ္သူ႕ကုိ ဖြင့္ေျပာရမွာလဲ.. ငါဖြင့္ေျပာရေလာက္ေအာင္ သတၱိမရွိဘူး.. ငါ့ကုိယ္ငါေတာင္ ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္တဲ့ကိစၥ .. ခြင့္မလႊတ္ၾကပါနဲ႕ကြာ…
`` သုတ `` မင္း မ်က္ႏွာကုိ ငါမၾကည့္ ပါရေစနဲ႕….
ငါ့အေတြးေတြနဲ႕ ေနပါရေစ… အရာအားလံုးဟာ .. ႀကီးမားတဲ့ ရုိက္ခက္သံတစ္ခုလုိ ေလာက ေျမျပင္တစ္ခုလံုး တုန္လွဳပ္သြားသလုိ ခံစား သြားရေစတယ္….
(၂)
``ေဟ့ေကာင္.. ဒီေန႕ ဘယ္လုိလဲကြ .. အေျခအေန တုိးတက္ရဲ႕လား``
သုတ  က ေခါင္းခါတယ္
``မင္းကြာ .. အသံုးမက်လုိက္တာ.. ကုိယ့္ေကာင္မေလးေတာင္ ကုိယ္မပီဘူး``
``ဟာ.. မင္းတုိ႕ ေျပာသလုိ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး .. ငါ့ကုိစိတ္ဆုိးသြားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ``
``အဲဒါေၾကာင့္ မင္းကုိ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ အထာမနပ္ဘူးလုိ႕ ေျပာတာေပါ့``
``မင္းေကာင္မေလးကုိ အပုိင္းသိမ္းပုိက္ထားလုိက္ .. စိတ္ဆုိးစရာမရွိဘူး.. ဒါမွ သူလဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ မေျပာင္းမွာ``
``သူက ငါ့ကုိ ခ်စ္ပါတယ္ မေျပာင္းပါဘူး``
``မင္းက အစိမ္းသက္သက္ကုိ ဒီတစ္ေယာက္ထားၿပီး .. ဒီတစ္ေယာက္ုိ အရူးအမူးျဖစ္ေနတာ.. မင္း ငါ့ကုိ မျမင္ဘူးလား .. ႏွစ္ေယာက္ တၿပိဳင္ထည္းထားတာေတာင္ ဘယ္သူက စိတ္ဆုိးလဲ .. သူတုိ႕ကုိ အပီသိမ္းသြင္းထားလုိက္တာ ဟား.. ဟား..``
ေက်ာ္မင္းလြင္ က ရယ္ရင္း  သုတ ကုိ ေခါင္းအံုးနဲ႕ လွမ္းျပစ္တယ္…
``မင္းအေျခာက္ပံုစံ လုပ္မေနနဲ႕ .. ၾကာရင္ ေျခာက္သြား အံုးမယ္.. မင္းသြင္ကုိ ၾကည့္ ငါ့ရဲ႕ လက္ခ်ာေတြကို အျပည့္အဝ အသံုးခ်လုိက္တာ.. သူ႕ေကာင္မေလးဆုိ ခြာေတာင္ မခြာႏုိင္ေတာ့ဘူး``
``ဟုတ္တယ္ သုတ  တခါတေလက် မိန္းကေလးေတြက တစ္မ်ဳိးဘဲ .. သူတုိ႕ ရက္ေရာစြာေပးတဲ့ သစ္သီးကုိစားရတာ သိပ္အရသာမရွိဘူး.. ေစတနာမရွိတရွိေလးေပးမွ စားသံုးရတာ ပုိအရသာေတြ႕တာကြ.. ၿပီးေတာ့ ပုိၿပီး ရင္းႏွိးသြားသလုိ စိတ္ခ်င္းလည္း ပုိနားလည္သြားတယ္``
``ငါတုိ႕က ရည္းစားျဖစ္တာ မၾကာေသးေတာ့.. ``
``မင္းကလဲ သတၱိမရွိလုိက္တာ လြန္ေနတာဘဲ``
``မဟုတ္ပါဘူး.. ငါက ငါ့ေကာင္မေလးကုိ ဘာမွ မလုပ္ရက္ဘူး.. နမ္းခ်င္ရင္ေတာင္ တခါတေလေလးမွ…``
``ဟား… ဟား.. ဟား.. မင္းကြာ ရယ္ရတယ္.. ေျခာက္တယ္ေျပာေတာ့လဲ မခံႏုိင္ဘူး .. အဲဒီလုိ သြားလုပ္ေနရင္ ဟုိက ေနာက္တစ္ေယာက္ေနာက္ ပါသြားလိမ့္မယ္.. ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ မင္းလုိ အရုိးစြဲေနတဲ့သူ ရွာမွရွားဘဲ… ေခတ္နဲ႕ အမွီလုိက္ႏုိင္ဖုိ႕ ငါ့ဆီမွာ ပညာယူလုိက္အံုး … မင္း အစမုိ႕လုိ႕ပါကြာ…
ေနာက္တစ္ပါတ္က် မင္းေကာင္မေလး နဲ႕ ေတြ႕မွာ ဟုတ္လား…
ငါ လက္ခ်ာေပးမယ္``
``ေတာ္ပါၿပီ ကြာ``
``ခက္ေနပါၿပီ.. ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ တျပားမွ မယူဘူး ဒီလုိဆရာမ်ဳိး ရွာၾကည့္အံုး အေျခာက္ကေလးရဲ႕``
သုတ က သူ႕ကုိ အေျခာက္လုိ႕ ေခၚခံရတာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာပ်က္ၿပီး မခံခ်င္စိတ္နဲ႕…
``ငါ့ကုိ အေျခာက္လုိ႕ မေခၚပါနဲ႕ .. ငါေယာက်္ားပါကြ.. မင္းတုိ႕ဆီမွာ ဒီတညေတာ့ တပည့္ခံလုိက္မယ္``
``ဟား… ဟား.. ဟား…. ဒီလုိမွေပါ့ကြ .. ေက်ာ္မင္းလြင္ရဲ႕ ဒုတိယ တပည့္ေက်ာ္ေပါ့…
သုတ က ကၽြန္ေတာ့္တုိ႕ထဲမွာ အရုိးသားဆံုး ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ပါ၊ ဘယ္အရာမဆုိ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္လြန္းစြာ လုပ္တက္တယ္ .. ေျပာလုိက္ရင္လည္း ဘာမွ မသိသလုိလုိနဲ႕ သူ႕ကုိယ္သူလဲ မိန္းကေလးေတြနဲ႕  ကင္းရွင္းေၾကာင္း ေလလံုးထြားတက္တာေၾကာင့္… ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သူ႕ကုိေျမွာက္ေပးမိတယ္… ေနာက္ဆံုးေတာ့ မခံခ်င္စိတ္နဲ႕ ေယာက်္ား မာန တက္လာၿပီး … ``ငါမင္းတုိ႕ ထက္ မညံ့ေစရဘူး`` လုိ႕ ဟစ္ေၾကြးသြားတယ္.. အၿမဲတမ္း အခန္းထဲ ဝင္လာတုိင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေမးလုိက္ရင္ က်ဆံုးခန္း ဝင္လာတဲ့ သူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ စကားေတြကုိ မခံခ်င္စိတ္နဲ႕ ခုခံလာခ်င္ပံုရတယ္.. အဲဒီလုိျဖစ္ေအာင္လဲ သူ႕စိတ္ကုိ အျပတ္ ႏွဳိးဆြေပးလုိက္တယ္….
သူ႕ေကာင္မေလး နဲ႕ ပတ္သတ္ရင္ အျဖစ္သည္းၿပီး အခ်စ္ႀကီးလြန္းတယ္ .. မိတ္ဆက္ေပးဖုိ႕ကုိလည္း သဝန္တုိတက္တယ္.. ေကာင္မေလးပါးေလးနမ္းဖုိ႕ကိုေတာင္ .. ပါးရုိက္ခံရမွာေၾကာက္တဲ့ေကာင္ .. ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေျပာေတာ့ လက္ထပ္မယ္လုိ႕ အတည္ရည္စူးထားတာမုိ႕ .. သူ႕ေကာင္မေလး စိတ္ဆုိးသြားမွာကို ေသမလာက္ေၾကာက္တဲ့သူ.. ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ စကားလံုးေတြကို သူၾကာရွည္မခံႏုိင္ေတာ့ဘူး… အဓိက ကေတာ့ သူ႕ကုိ အေျခာက္လုိ႕ ေျပာရင္ အရမ္းစိတ္ဆုိးတယ္… သူ႕အားနည္းခ်က္ေတြကို သိထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က .. သူ႕စိတ္ကုိ ပုိၿပီး မခံခ်င္ေအာင္ ေျမွာက္ေပးမိတယ္…
အဲဒီညက .. လႀကီး ထိန္ထိန္သာ ေနပါတယ္.. မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ညဥ့္နက္မွ အိပ္ျဖစ္တယ္….
………
ဒီေန႕ မင္းသြင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ သုတ အစား ရင္ခုန္ေနမိတယ္… သူ႕ေကာင္မေလး နဲ႕ ေတြ႕ဖုိ႕ သြားတယ္… ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိလည္း ကတိေပးသြားေလရဲ႕ … တံခါးေခါက္သံအၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ မင္းသြင္ကုိ မ်က္စပစ္ျပလုိက္တယ္… မင္းသြင္က တံခါး ဂ်က္ကုိ သြားဖြင့္ေပးတယ္.. သုတ  က အခန္းထဲဝင္လာၿပီး အိတ္ကုိ အိပ္ရာေပၚပစ္ခ်ရင္း . ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မေမးခင္မွာဘဲ လက္မေထာင္ျပတယ္..
``ဟား … ဟား… ေတာ္တယ္ကြာ ဒါမွ ငါ့တပည့္ … လံုးဝ အုိေကတယ္မဟုတ္လား``
``မင္းတုိ႕ ငါ့ကို အေျခာက္လုိ႕ မေခၚရေတာ့ဘူး``
``ေအးပါကြာ … မေခၚေတာ့ပါဘူး .. ေကာင္မေလး စိတ္ဆုိးလား``
``ငါ့ကုိ အရမ္းခ်စ္ေတာ့ မဆုိးပါဘူး``
``ငါမေျပာဘူးလား.. မဆုိးပါဘူးလုိ႕ .. ဝမ္းသာတယ္ သူငယ္ခ်င္း ကဲ ဒီေန႕ညေန မီးမီး နဲ႕ ခ်ိန္းထားလုိ႕  ေရသြားခ်ဳိးလုိက္အံုးမယ္.. အုိေက .. သူငယ္ခ်င္း``
ကၽြန္ေတာ္ည ျပန္လာေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ဘဲ ရွိေနေသးတဲ့ သုတ ကုိ ေတြ႕ရတယ္..
``ေဟ့ေကာင္ မအိပ္ေသးဘူးလား.. ဘာလဲ .. သတိရေနတာလား``
``ငါ ျပန္ေတြးရင္း .. ငါ့ကုိယ္ငါ ေဒါသျဖစ္ေနမိသလုိဘဲ … မွားၿပီးလားလုိ႕ လဲ ေတြးမိတယ္…``
``ဟာ … မင္းကလဲ အေတြးလြန္ျပန္ၿပီ .. ၿပီးသြားတာကုိ ျပန္ေတြးမေနနဲ႕ ဘာမွ မမွားဘူး .. အိပ္ၾကစုိ႕```
တကယ္ေတာ့ သူ အိပ္ရာဝင္ေပမဲ့ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့မွန္း ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကုိ ၾကည့္ၿပီး က်ိတ္ၿပံဳးၿပံဳးမိေနေသးတယ္.. သူ႕ေကာင္မေလး ကုိ သူေခၚတဲ့ ``ဂ်ဴးဂ်ဴး`` ကလြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဘာမွမသိ .. သူ႕ေကာင္ေလး ေလာက္ အိေျႏၵ သိကၡာႀကီးတာ မရွိတဲ့ အေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာတက္လြန္းတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မင္းသြင္ သုတ ကုိေျမွာက္ေပးခဲ့တာ… ကဲခုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဘာတက္ႏုိင္ေသးလဲ ေနာက္ဆုိရင္ သူ႕ဆီက အဲဒီစကားေတြ ၾကားရေတာ့မွာ မဟုတ္… ေနာက္ဆံုး.. အခ်စ္ဆုိတာ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး.. လုိ႕ ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်စြာ ၿပံဳးမိေသးတယ္……
(၃)
ဒီေန႕ ပုိက္ဆံ အသံုးျပတ္သြားလုိ႕ … အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္… အိမ္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး… အလွဴသြားၾကတယ္တဲ့.. ခုိင္းတဲ့ ေကာင္မေလးသာ က်န္ခဲ့တာမုိ႕ .. ပုိက္ဆံစုတက္တဲ့ ညီမေလး ``ေနရီသြင္`` အခန္းထဲဘဲဝင္ခဲ့တယ္… ခါတုိင္းလဲ အံဆြဲထဲက ညီမေလး ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ ႏွိဳက္ၿပီး စာေရးထားေနက်မုိ႕ အံဆြဲကုိဖြင္ေတာ့ ပုိက္ဆံအိတ္ မေတြ႕ဘူး…. တျခားေနရာမွာလဲ မေတြ႕… ဒါနဲ႕ စားပြဲေပၚက စာအုပ္ေတြၾကားထဲမ်ား ညွပ္ထားမလားလုိ႕ ရွာၾကည့္ေသးတယ္… ပုိက္ဆံေတာ့ ေတြ႕ဘူး … စာအုပ္တစ္အုပ္ၾကားထဲက ဓါတ္ပံု တစ္ပံုထြက္က်လာတယ္…..
ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးေတြ ဓါတ္ပံုကုိၾကည့္ရင္း ျပဴးက်ယ္ဝုိင္းစက္သြားတယ္… ရင္ေတြလည္း တဒိန္းဒိန္း ခုန္လာတယ္….
ဓါတ္ပံုက သုတ ရဲ႕ ဓါတ္ပံုဘဲ …. ဓါတ္ပံုရဲ႕ ေနာက္ေက်ာမွာ.. ခ်စ္ဆံုး ဂ်ဴးဂ်ဴး အတြက္ အမွတ္တရ သုတ လုိ႕ ေရးထားတဲ့စာက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ပုိၿပီး ေသြးပ်က္သြားေစခဲ့တယ္… ညီမေလးနဲ႕ သုတဟာ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေနတယ္လုိ႕ လံုးဝ မသိခဲေပ…… သုတ ကလဲ လွ်ိဳ႕ဝွက္လြန္းသူမုိ႕ ဘာမွမသိခဲ့ရ .. ခုေတာ့ … သြားၿပီ … ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကို ကုိယ့္လက္နဲ႕ရုိက္ရင္း ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္မိတယ္ … ခုေတာ့ ညီမေလးဟာ … ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ၿပီ … ႏွမခ်င္း မစာနာဘဲ ေျမွာက္ေပးမိတဲ့ ကုိယ့္အျပစ္ေၾကာင့္ ခု ကုိယ့္ညီမျဖစ္ေနၿပီ……
အားလံုး ငါ့အျပစ္ေတြပါ… ရုိးသားတဲ့ သုတ ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကုိ ခ်ိဳးႏွိမ္ခဲ့တာ ငါ့အျပစ္ပါ .. သုတ မင္းမွာ အျပစ္မရွိပါဘူး… ငါဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ… မင္းကုိ  ငါဘယ္လုိ ရင္ဆုိင္ရလဲ … မင္းတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖဴစင္ျခင္းကုိ ငါ…. အေရာင္ဆုိးခဲ့တာ…. မင္းေရာ ညီမေလးေရာ … ငါ့ကုိ မခြင့္လႊတ္ၾကပါနဲ႕….
ခု ငါ့ရင္ထဲမွာ …. ဒီအစုိင္အခဲႀကီး တစ္ခုက ဝင္ေရာက္ၿပီး အခ်ိန္ျပည့္ စုိးမုိးေနတယ္ … ငါအရမ္းခံစားရတယ္ .. မင္းရဲ႕ ေမးခြန္းေတြကုိ ငါဘယ္လုိ ေျဖရမလဲ … တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ငါနဲ႕ ေနရီ  ေမာင္ႏွမဆုိတာ မင္းသိလာမွာဘဲ … မင္းဘယ္လုိရင္ဆုိင္မလဲ … အေတြးေတြနဲ႕ ရွဳပ္လုိက္တာ… ဒီအျပစ္ေတြကုိ ငါ…. ဘယ္မ်က္ႏွာနဲ႕ မင္းကုိ ေျပာျပႏုိင္မွာလဲ … ငါတုိ႕ေတြ ေဝးသြားၾကရင္ ေကာင္းမယ္ …
…………..
တံခါးဖြင့္ … ေဟ့ … တံခါးဖြင့္အံုး …
``ဟာ …. သုတ  … မင္း ေနာက္က်လွခ်ည္လား ကြာ…``
``ဟင္ … သုတ အရက္ေတြ ေသာက္လာတယ္``
``ဟုတ္တယ္……``
``ထူးဆန္းလုိက္တာ …. ငါတုိ႕လဲ မပါဘဲနဲ႕ … ခါတုိင္း တုိက္ရင္ေတာင္ ေသာက္တာ မဟုတ္ဘူး ဘာျဖစ္လာတာလဲ ``
``ဘာျဖစ္လာတာလဲ … ဟား… အရက္ ေသာက္တယ္ကြာ … စိတ္ညစ္လုိ႕ … ညစ္ယံုတင္မကဘူး … ေသပစ္လုိက္ခ်င္တယ္… ေလာကႀကီးေရ … ဒီေကာင့္ကုိ ေသခြင့္ေပးပါေအ့….``
``သိပ္မေအာ္နဲ႕ …. ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ …``
``မင္းတုိ႕ေလ… မင္းတုိ႕ … သုတ ဆုိတဲ့ ေကာင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းႀကီးေတြ ငါဆရာကုိးကြယ္မွားသြားၿပီ… ေအ့ … ဘဝမွာ ဂ်ဴးသိပ္ႀကိဳက္လုိ႕ ငါက ခ်စ္စႏုိးနဲ႕ ဂ်ဴးဂ်ဴး လုိ႕ ေခၚတာ… သူက ဒီေန႕ ငါ့ကုိ ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ…. ငါ့တသက္မွာ… အေၾကာက္ဆံုး စကားေတြကုိ သူ႕ပါးစပ္က ရက္ရက္စက္စက္ ေျခြခ်ရက္တယ္ကြာ…
``ရွင့္ကုိတျခား ေယာက်္ားေတြနဲ႕ မတူတဲ့ ေယာက်္ားမ်ဳိး မွတ္ေနတာ… တဲ့ … ကၽြန္မ ရွင့္ကို ေပးလုိက္တဲ့ အခ်စ္ေတြဟာ အဆံုးစြန္ထိ ကုန္ဆံုးသြားပါၿပီ… ေနာက္ဆုိရင္ ကၽြန္မနဲ႕ေတြ႕ဖုိ႕ ဘယ္ေတာ့မွ မႀကိဳးစားပါနဲ႕ေတာ့တဲ့…
ကၽြန္မ မုန္းတဲ့ ေယာက်္ား အမ်ဳးိအစားထဲမွာ ရွင္လည္း ပါသြားပါၿပီ …. ကၽြန္မ ရွင့္ကုိ ေမ့လုိက္ၿပီ … တဲ့ … ကြာ… ``
သု ကေျပာရင္း … မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ငိုပါတယ္…
ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္ၿပီး သုတ ေက်ာကုန္းကုိဖက္ရင္း … မ်က္ရည္က်မိတယ္ …
``သုတ … ငါ့ကုိ မခြင့္လႊတ္ပါနဲ႕ကြာ … မင္းစိတ္ထဲမွာ ရွိသေလာက္ ဆြဲထုိးပစ္လုိက္စမ္းပါ … ငါခံပါ့မယ္… ငါလဲ ငါ့ကုိယ္ငါ မေက်နပ္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြမ်ားၿပီ … ငါမွားခဲ့ပါတယ္…. ေနာက္တလဲ ရတယ္ …. ``
``မင္းတုိ႕ အျပစ္ခ်ည္းဘဲမဟုတ္ပါဘူး … ကုိယ့္ခ်စ္သူရဲ႕ စိတ္အေၾကာင္းကုိ နားလည္ေနတဲ့ ငါကုိယ္တုိင္ အမွားကုိ က်ဴးလြန္မိတာ .. ငါ့အျပစ္ပါ`` … ငါသိတယ္ ဂ်ဴးဂ်ဴး ငါ့ကုိဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္လႊတ္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး … ေသခ်ာပါတယ္ကြာ … ေအ့ .. ငါ့ႏွလံုးသား ကလည္း ေအာက္ဆီဂ်င္မရွိေတာ့တဲ့ ႏွလံုးသားလုိ ၾကာရင္ ရပ္သြားမွာပါဘဲ … ေကာင္းပါတယ္…``
ကုတင္ေပၚပစ္လဲက်သြားတဲ့ သုတကုိ ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲမွာထိခိုက္ေၾကြမြကုန္သလုိ ခံစားရတယ္ … ကၽြန္ေတာ္ ဝရံတာဘက္ ထြက္လာခဲ့တယ္ … လႀကီး သာေပမဲ့ တစ္ျခမ္းပဲ့ ေနတယ္ … ဒီလုိ နက္ရွဳိင္းတဲ့ ခံစားမွဳမ်ဳိး တခါမွ မခံစားဘူးတာမုိ႕ … ဒီတစ္ခါေတာ့ ျပင္မရတဲ့ အမွားေတြဟာ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ဒါဏ္သင့္ ေနအံုးမလဲ .. ေတြးရင္း … ေၾကာက္လာမိတယ္ …
ဖြင့္ဟ ဝန္ခံခြင့္ မရွိတဲ့ ငါ့အျပစ္ေတြကုိ …… ငါကုိယ္တုိင္ ခံစား ရင္းနဲ႕ဘဲ ျပန္ေပးဆပ္ပါရေစေတာ့………  

ပိေတာက္ေျမ မဂၢဇင္း
ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)
11.10.05 : 10:00 P.M

9 comments:

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ဒီပိုစ္႕ေလးကို ခုေခတ္ေကာင္ေလးေတြ၊
ကိုယ္႕ခ်စ္သူမိန္းခေလးေတြကို တန္ဖိုးထားရမွန္း မသိတတ္ၾကတဲ႕သူေတြကို ေပးဖတ္ခ်င္မိတယ္..
အလြယ္တကူရရင္ တန္ဖိုးမထားတတ္ၾကတဲ႕ လူေတြရဲ႕သဘာ၀ကို မိန္းခေလးေတြလဲ ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ေစခ်င္တယ္..
ေက်းဇူးပါ ဒီပိုစ္႕ေလးအတြက္။

Anonymous said...

စကားတစ္ခြန္း

တကယ္ေတာ့ ျပႆနာရဲ႕ဇာစ္ျမစ္ဟာ ကြ်န္မစတင္ခဲ့ျခင္း မဟုတ္သလို ကြ်န္မက ျပႆနာရွာခဲ့ျခင္းလည္း မဟုတ္ေပ...။ ျပႆနာေတြက ကြ်န္မဆီကို တိုက္႐ိုက္တစ္မ်ိဳး သြယ္ဝိုက္တစ္မ်ိဳး ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္တယ္။ဥပမာ တဖြဲ႕တႏြဲ႕ေျပာရလွ်င္ ကြ်န္မဟာ ေအးစက္ေနတဲ့ သံလိုက္တံုးလိုျဖစ္ၿပီး ျပႆနာ အစေတြက ထိုသံလိုက္တံုးေပၚ အလွ်ိဳလွ်ိဳႏွင့္ လာေရာက္ကပ္ၿငိပတ္သက္ေနျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ကြ်န္မဟာ ျပႆနာေတြကို အလြန္မုန္း တတ္သူျဖစ္ၿပီး ျပႆနာလုပ္သူ၊ ျပႆနာရွာသူေတြကိုလည္း အလြန္မုန္းသူျဖစ္သည္။ စိတ္ရွင္း ၿပီး ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းဘဝကို ေအးခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္း ခ်င္ေပမဲ့လည္း အဲဒီေန႔က မယုေျပာျပတဲ့ စကားေၾကာင့္ ေရႊရည္စိုး ဟာ အေတာ္စကားကို ဗေလာင္းဗလဲ ေျပာတတ္တဲ့သူဆိုတာကို ေကာင္းစြာ သိလိုက္ရ တယ္။ အဲဒီလိုသိလိုက္ရ တဲ့ ခဏမွာပဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ေတာ့တယ္။ ဒါဟာ ဘယ္သူ႔ ပေယာဂမွ မပါဝင္ဘူးဆိုတာ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္အသိဆံုးပါပဲ...။
“စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ လူတစ္ဦးဟာ ျပစ္မႈႀကီးသြားႏိုင္သလို စကားတစ္ခြန္း ေၾကာင့္ မိတ္ေဆြျဖစ္သြားႏိုင္သလို ရန္ဘက္လည္း ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။
အဓိကက အဲဒီစကားတစ္ခြန္းဟာ စိတ္ရင္းမွန္ကန္ဖို႔လိုတယ္”
`သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့ မယု။ ကြ်န္မ ေျပာခဲ့တဲ့စကားအတြက္ တာဝန္ယူရဲသလို စိတ္ရင္း အမွန္နဲ႔ဆိုတာ က်ိန္ေတာင္ေျပာရဲပါတယ္။ ကြ်န္မစကားဟာ သူ႔အတြက္ သတိေပးစကားပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေစတနာဟာ လူတိုင္းနဲ႔ မထိုက္တန္ဘုူးလို႔ ထြက္လာ တာေပါ့။ ကြ်န္မ လိပ္ျပာ သန္႔ပါတယ္”
ေရႊရည္စိုးကို ကြ်န္မနဲ႔သိတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးအေၾကာင္းကို ေျပာျပဖူးတယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးသားက ကြ်န္မအေပၚ မ႐ိုးသားဘူးလို႔ တပ္အပ္မေျပာေပမဲ့ လိုတာထက္ ပိုေကာင္း ေနတဲ့ အေျပာအဆို အသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔ ကြ်န္မအေပၚထားတဲ့ သေဘာထားေတြကို သူ႔ကို ေျပာခဲ့တာက ေစတနာနဲ႔။ ေရႊရည္စိုးက အဲဒီအမ်ိဳးသားကို အကုန္ေျပာျပတယ္။ သူ႔ျပန္ေျပာေတာ့ ဟိုအမ်ိဳးသားဘက္က ႐ိုးသားတယ္၊ ကြ်န္မက မ႐ိုးသားတာတဲ့။ သူ႔အေပၚကိုေတာ့ ႐ိုးသားပါတယ္တဲ့။ ကဲ..ရယ္စရာမေကာင္းဘူးလား။ ေစတနာထားၿပီး ေျပာမိတဲ့ ကိုယ့္ပါးစပ္ကို အပ္နဲ႔သာ ပစ္ေဖာက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မ သူ႔စိတ္ဓာတ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး Lock Down ျဖစ္သြားတယ္။
“တကယ္ဆို ခ်ိဳ႕ကိုေမးသင့္တာေပါ့ေနာ္”
“မေမးခ်င္လည္း ေနေလ။ ထင္ရာေတာ့ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔ေပါ့။ ကြ်န္မ စိတ္ျပတ္တယ္ မယု။ စိတ္ထဲမွာ လက္မခံႏိုင္ေတာ့ရင္ လက္မခံႏိုင္တဲ့အတိုင္းပဲ ထားတယ္။ ဟန္မေဆာင္ခ်င္ဘူး။ ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ကုန္သြားတယ္ မယု...။ သူ အဲဒီေလာက္ပဲ အေတြးတိမ္ရသလား။ ကြ်န္မဆႏၵကေတာ့ ေရႊရည္စိုး ေျပာျပတဲ့ စကားေတြအေပၚ သေဘာမက်တာ အမွန္ပဲ”
“ေအးပါ...ခ်ိဳရယ္”
ၾကားထဲကေန စိတ္႐ႈပ္ေနပံုရတဲ့ မယုကို လည္း အားနာမိတယ္။ မယုနဲ႔ေတြ႕ၿပီး ျပန္လာ ေတာ့ စိတ္ထဲ တင္းက်ပ္မႈေတြက မသက္သာ။ ေရႊရည္စိုးမ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ ၾကည့္ကာ ေျပာပစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မ မမွားတဲ့အတြက္ ေျပာစရာမလိုေတာ့ပါ။ငယ္သူငယ္ခ်င္းလည္းမဟုတ္...။ ေျပာမနာဆိုမနာ အတိုင္းအတာထိလည္းမရွိ။ ဒါေပမဲ့ လုပ္ငန္းတူခ်င္း သြားရာလမ္းတစ္ခုမွာ ခုနစ္ႏွစ္ ေက်ာ္တိုင္တိုင္အထိ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ ေပါင္းေဖာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ စိတ္ဓာတ္ခ်င္းမတူမွန္း သိေပမဲ့ တခ်ိဳ႕ေနရာမွာေတာ့ အဆင္ေျပေျပေပါင္းေဖာ္လို႔ရခဲ့ဖူးပါတယ္။သူ႔နာမည္ ေရႊရည္စိုး။ သူက ေရႊသိပ္ ႀကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူ႔အေမက အမည္ေပးခဲ့တယ္။ ေရႊရည္စိုးလို႔။ သူ႔ကို ၾကည့္လိုက္ရင္ လက္ေကာက္၊ ေရႊဆြဲႀကိဳး၊ နားကပ္ေတြ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး ကိုယ္ေပၚမွာ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ ေနတတ္တယ္။
သူ႔အေမေသေတာ့ အေမြရထားတဲ့ စိန္နားကပ္ႀကီးဝတ္ၿပီး နားေဟာင္းေလာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္မကို နားကပ္တစ္ရံေတာ့ ဝယ္သင့္တယ္လို႔ မၾကာခဏ ေျပာဖူးတယ္။ ကြ်န္မက ဝါသနာမပါ။ တစ္ခါတေလမွသာ ဖန္စီနားကပ္ေလး ဒါမွမဟုတ္ ပုလဲနားကပ္ ေသးေသးေလးသာ ပန္တတ္တယ္။
သူမက အဝတ္အစားေတြကိုေတာ့ ပိုက္ဆံရွိသူပီပီ ေၾကးတန္တန္ေတြကို ကိုင္တတ္တယ္။ လိုအပ္တာထက္ ပိုတတ္တဲ့ အယူအဆ၊ အေနအထိုင္၊ ခံယူခ်က္နဲ႔ အတၲေတြရွိတယ္လို႔ သူမ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕က ေဝဖန္တာကို ၾကားဖူးခဲ့တယ္။ တကယ္လည္း အဲဒီလိုပဲျဖစ္ၿပီး တစ္ခါတေလ သူမစိတ္ေတြဟာ အစြန္းေရာက္ျခင္းကေန ေၾကာက္စရာ အသြင္သဏၭာန္ကို ကူးေျပာင္းသြား သလားလို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္...။
သူငယ္ခ်င္း ဆရာဝန္က normal မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။

Anonymous said...

“ကြ်န္ေတာ္သိသေလာက္ ခ်ိဳ႕မိတ္ေဆြကို ေဝဖန္ရရင္ သူဟာ ကိစၥႀကီးႀကီး တစ္ခုကို ရင္ထဲကေန နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း ဆံုး႐ံႈးထားခဲ့ပံုရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕လက္ရွိ စိတ္ေတြဟာ အျမဲအႏိုင္လိုခ်င္ေနတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ ျဖစ္ အျမဲဆံုး႐ံႈးမွာ ေၾကာက္ေနတယ္။ လူအမ်ားေရွ႕မွာ သိမ္ေမြ႕ယဥ္ေက်းတဲ့ ဟန္အမူအရာေတြရွိေပမဲ့ သူတစ္ဦးတည္းရွိခ်ိန္ဆို ခပ္ဆိုးဆိုး စ႐ိုက္ၾကမ္းေတြ ရွိေနတတ္မယ္။ စိတ္ကူးမယဥ္ သလိုလိုနဲ႔ စိတ္ကူးအင္မတန္ယဥ္ ေနတတ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕စိတ္ကို အမွန္မျမင္ရေအာင္ အျမဲတစ္ခုခု ကာဗာလုပ္ထားလိမ့္မယ္။ မေရႊရည္စိုးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြဟာ တစ္ခါတေလ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေၾကာင္စီစီႏိုင္လိမ့္မယ္”
ဟုတ္တာေပါ့။ ကြ်န္မ အပါအဝင္ ကြ်န္မ မိတ္ေဆြေတြေတာင္ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို သတိထားမိတယ္။
`ခ်ိဳ...ရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြက တစ္ခါတေလ ေၾကာင္စီစီနဲ႔...။ ဘယ္လိုႀကီးလဲ မသိ ဘူးေနာ္...’တဲ့။
“ဆရာ ကြ်န္မသူ႔ကို အင္မတန္ပြင့္လင္း ခဲ့သူလို႔ ယူဆခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မ ေနာင္မွ သိလိုက္ရတာက ကာဗာတစ္ခုအတြက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပြင့္လင္း႐ိုးသား ခ်င္ဟန္ေဆာင္တာပါ”
“လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္စိတ္အမွန္ကို ကာကြယ္ခ်င္ရင္ သူ႔မွာရွိတဲ့ အေကာင္းဆံုး အရည္အခ်င္းတစ္ခုကို ေပၚေပၚထင္ထင္ ျပသၿပီး ကာကြယ္တတ္တယ္။ ဒါမွလည္း သံသယမရွိမွာေလ။
သူ႔မွာ ပံုမွန္နဲ႔မတူတဲ့ ဘယ္လိုအျပဳအမူေတြ ရွိလဲ”
“ကြ်န္မ သူနဲ႔ ခရီးေလးေခါက္ေလာက္ ထြက္ဖူးတယ္ဆရာ။ ေတာင္ႀကီး၊ ျမစ္ႀကီးနား၊ လား႐ိႈး၊ မံုရြာေပါ့။ ညေတြဆို သူ သိပ္ညဥ့္နက္မွ အိပ္ေလ့ရွိတယ္။ ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္မဟုတ္တဲ့ အတိုင္းထက္အလြန္ ရြံရွာမႈေတြရွိတယ္။ ဥပမာ ပိုးဟပ္တစ္ေကာင္ အတြက္ သူ႔ရဲ႕ရြံရွာမႈက အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေအာင္ ကဲကဲစပ္ျဖစ္တယ္။ ေသာက္ေရခြက္ကို အတူတူ ေသာက္ေလ့မရွိဘူး။ ေနာက္ ရွက္ခ်င္တဲ့ကိစၥဆို အရမ္းရွက္။ ဂုဏ္သိကၡာ၊ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ေျပာတတ္ၿပီး တစ္ခါတေလ မရွက္ခ်င္မရွက္ဘူး။ ဒီလိုဆရာရယ္... ရွက္သင့္ကိစၥကို မရွက္ဘဲ မရွက္သင့္တဲ့ကိစၥက် ရွက္ေနတာ။ စိတ္အစြန္းေရာက္သလို အဲ...အဝတ္အစားေတြကိုလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္လဲတတ္တယ္။ ပစၥည္းခ်င္းအတူတူ ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ထဲက အတူတူ ဝယ္တာေတာင္ သူ႔ ပစၥည္းက ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ထင္တဲ့အစားမ်ိဳး။ ေယာက်ာ္းေတြကိုေတာ့ မုန္းတီးစိတ္ နည္းနည္း ရွိပံုရတယ္”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ သူက အပ်ိဳလား”
“အပ်ိဳပါ။ သူ သိပ္ခ်စ္တဲ့ အမ်ိဳးသား တစ္ဦးနဲ႔ ကြဲၿပီးေနာက္ပိုင္း အခ်စ္ခံစားမႈကို အေလး မထားဘဲ ေနေနေတာ့သလိုပဲ”
“အဲဒါ အဓိကအခ်က္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္”
“အခု ကြ်န္မအမ်ိဳးသားနဲ႔ကိစၥကို ခ်ိဳက ေငြမက္လို႔ ဆိုၿပီး ေျပာတယ္။ ကြ်န္မ သည္းခံ ပါတယ္။ အတိုင္းထက္အလြန္ စည္းလြန္တဲ့ ကိစၥေတြကိုေတာ့ လက္မခံႏိုင္ဘူး ဆရာ။ သူ႔ အေၾကာင္းေတြကို ကြ်န္မ ေကာင္း၏ ဆိုး၏ ဘာမွ မေဝဖန္ဘူး။ ဒါက လူတစ္ေယာက္မွာ ရွိတဲ့ အခြင့္အေရးနဲ႔ right ကို ထည့္တြက္ရ မယ္။ အဲဒီလို ထည့္မတြက္တဲ့သူဟာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြလို႔ ေျပာေပမဲ့ ကြ်န္မ မယံုႏိုင္ေတာ့ဘူး”
“ေငြမက္လို႔ဆိုေတာ့ ခ်ိဳ႕အေနနဲ႔ ဘာေတြမွာ အႀကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲေနလို႔လဲ”
“ဟုတ္တယ္ေလ။ သူ ဒီစကားကို မေျပာသင့္ဆံုးပဲ ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ေလးေဒါသ ျဖစ္မိသလို စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္မိပါရဲ႕။ ဒီေတာ့ ဆရာ ကြ်န္မတို႔ ဆက္ဆံေရးဟာ ေကာင္းႏိုင္ပါဦးမလား။ ကြ်န္မက မခ်မ္းေျမ့တဲ့စိတ္ေတြကို သယ္ေဆာင္မသြားဘဲ နင္းေခ်ပစ္ခ်င္တာ။ တစ္ေယာက္တန္ဖိုးကိုတစ္ေယာက္ နားလည္ရင္ မေကာင္းဘူးလား ဆရာ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။ ဆန္႔က်င္ဘက္ႏွစ္ခုဟာ ၾကာရွည္စြာ မေနအပ္ဘူး ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ။ ကြ်န္မက ပုဂၢလိကခံစားမႈေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ဆာေလာင္မႈေတြ လိုအင္ေတြနဲ႔ ဘဝကို တိမ္တိမ္ေလး ျဖတ္သန္းခ်င္တာမွ မဟုတ္တာ။ ေလာက အေပၚ တာဝန္ေက်မွ လြတ္လပ္တာေလ။ ဘဝကိုနားလည္မွ ေလာကအေပၚမွာ တာဝန္ ေက်ၾကတာပါ။ ဟန္ေဆာင္တာဝန္ေက်တာ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ ဘဝကို တည္ေဆာက္ခြင့္ရေန တာကိုက ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတာေလ။ မဟုတ္ ဘူးလား ဆရာ”
“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့။ အခု ခ်ိဳေပ်ာ္ေနၿပီ လား”
“ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ သက္ေသာင့္သက္သာ နဲ႔ကို ေပ်ာ္တတ္ေနပါၿပီ။ ဆရာတို႔လို အဘိုးႀကီး အရြယ္ကို ကြ်န္မတို႔က မၾကာခင္ ေရာက္လာ ေတာ့မွာေလ။ စတာေနာ္ ဆရာ”
“ရပါတယ္ ခ်ိဳရယ္။ ဆရာက ဘယ္ ျပႆနာမဆို စိတ္ဝင္စားတတ္တဲ့Óဥ္ ရွိ ပါတယ္”
“ခ်ိဳ႕မိတ္ေဆြအေၾကာင္း ဆက္ပါဦး”
“ဟုတ္ပါရဲ႕ လမ္းလြဲသြားတယ္။ သူနဲ႔ ကြ်န္မ ပဲခူးနဲ႔ပုဂံလို အေရွ႕နဲ႔အေနာက္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ဘက္ကၾကည့္ၿပီး သူမွန္တယ္လို႔ ယူဆခ်င္လည္း ယူဆမွာေပါ့။ သူ ကြ်န္မ အေပၚမွာ မွားတဲ့အမွားေတြကိုေတာ့ ဖံုးကြယ္ ထားတတ္တယ္။ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ နာက်င္စရာ ေတြ မ်ားတာနဲ႔အမွ် ေပါက္ကြဲလုလုေတြ ျဖစ္ခ်ိန္ မွာ...အိမ္က ဆင္ျခင္ဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္မ ဆင္ျခင္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလွကားထစ္ေတြ က ရွိေနေတာ့ တက္ခ်င္ေနတာေပါ့ဆရာ။ စည္း ဆိုတဲ့စကားကို နားမလည္ၾကဘူးထင္ပါရဲ႕။ စည္းဆိုတာ သူ႔ဘက္ကိုယ္ဘက္ ပိုင္ဆိုင္တယ္ေလ။ ေစတနာကို အေစာ္ကားခံလိုက္ရသလို ခံစားရတယ္။ စိတ္လည္းကုန္သြားတယ္”

Anonymous said...

“ခ်ိဳ...ဒါမ်ိဳးေတြ ၾကံဳေတြ႕ရတတ္ပါ တယ္။ ကိုယ္က ဆရာဝန္ဆိုေတာ့ ပိုဆိုးတယ္။ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ကိုယ့္ၾကားမွာ အျမဲေျဖရွင္းေနရ တယ္။ သူတို႔ပါးစပ္လႈပ္တိုင္း လိုက္လႈပ္ လိုက္ရွင္းေနရရင္ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ ဥေပကၡာနဲ႔ ေနလိုက္ေတာ့ ေအးေရာ”
“ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ။ မလိုလားအပ္တဲ့ အတိုက္အခိုက္ေတြကလည္း လူမျမင္ရဘဲ အမ်ားႀကီးပါ။ ကြ်န္မ ရယ္ခ်င္ေနတာက အျပဳ အမူနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြကိုပါ။ လူေတြ ကိုယ့္ အလုပ္ကို ကိုယ္လုပ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္း မလဲလို႔။ ေနာက္ကြယ္ကေန ကြ်န္မကို အလဲထိုးဖို႔ စဥ္းစားအကြက္ခ်လုပ္ေတာ့ အက်ိဳးေတြ သိပ္ရွိသြားေရာလား။ ကြ်န္မရဲ႕ အျပဳအမူတိုင္းဟာ အမွန္ေတြလို႔ေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မ သူမ်ားအေပၚ စိတ္ပုပ္ စိတ္ယုတ္နဲ႔ မယုတ္ညံ့ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ အားလံုး ကိုယ့္သမိုင္း ကိုယ္ေရးၾကတာ မွန္ေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ကေရာ ဘယ္ေလာက္အက်ိဳးျပဳသမိုင္း ေတြ ေရးၿပီးထားၾကလို႔လဲ”
“ဟုတ္ပါတယ္ ခ်ိဳ။ လူေတြဟာ ဒီလိုပါ ပဲ။
ကဲ...ခ်ိဳ ကိုယ္ျပန္ဦးမယ္။ စကားလည္း ေျပာေကာင္းပါရဲ႕။ ေနာက္ေန႔ မနက္ အေရးႀကီးတဲ့ လူနာတစ္ဦး ၾကည့္စရာရွိတယ္”
“ေကာင္းပါၿပီဆရာ”
“ေနာက္မွ ဆက္ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့”
“ဒီတစ္ခါေတာ့ ဆရာ့အေတြ႕အၾကံဳအသစ္ အဆန္းတစ္ခု ေျပာျပေပါ့”
“ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ...”
ဆရာ့ကားထြက္သြားတာကို ခပ္ေဝးေဝးအထိ လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒီလိုပါပဲ ဆရာနဲ႔ ကြ်န္မဆံုတိုင္း ေခါင္းစဥ္တစ္ခုေအာက္မွာ ေဆြးေႏြးၾကတာ။ သူ႔အေၾကာင္း၊ ကိုယ့္အေတြ႕ အၾကံဳေတြအေၾကာင္းေျပာရတာ။ ကြ်န္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး သေဘာက် ေက်နပ္မိၾကတယ္။
တစ္ခါတေလ အတၲဆိုတာက လူသားတို႔ ရဲ႕ သာယာခ်မ္းေျမ့တဲ့ အရိပ္အျမံဳကို တိုက္ခိုက္ တဲ့ တရားခံစင္စစ္။ ကြ်န္မလည္း ပုထုဇဥ္ လူသားမို႔ အတၲရွိမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ပါးႏိုင္ သေလာက္ ပါးႏိုင္ေအာင္ လွီးထုတ္ေနၾကရတာ မဟုတ္လား။ ကြ်န္မ မႏွစ္ၿမိဳ႕ႏိုင္တဲ့ ကိစၥေတြကို ေတာ့ မလုပ္ႏိုင္တာ ကြ်န္မအတြက္ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္ေသာ အမွန္တရားပင္။ေရႊရည္စိုးကို မုန္းစိတ္မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ မေပါင္းသင္းလိုေသာ ဆႏၵက ကြ်န္မမွာ အျပည့္ အဝရွိေနခဲ့တယ္။ ကြ်န္မအေပၚ အေျပာခံခဲ့ရတဲ့ စကားအခြန္းတိုင္းကို မမွတ္သား တတ္ေပမဲ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္မႈကိုေတာ့ ကြ်န္မဦးေႏွာက္နဲ႔ ႏွလံုးသားက အလိုလို မွတ္သားခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ ေနာက္စကားတစ္ခြန္း အခြန္းေတြ ဆက္ၿပီးလို႔ ေတြးမိေတာ့ အေမေျပာတာကို သတိရမိတယ္။
“သမီး သူမ်ားကို ေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ အထူးဂ႐ုစိုက္ရမွာက ကိုယ့္စကားတစ္ခြန္း အတြက္ တစ္ဖက္သားရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ထိခိုက္ နစ္နာမသြားေစဖို႔ ဂ႐ုစိုက္ရမယ္။ ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ေလာက္၊ မျဖစ္ေလာက္တဲ့ စကားျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ တစ္ဖက္သားဟာ ကိုယ့္ စကားတစ္ခြန္းအတြက္ ခံစားသြားရမွာ၊ နာက်င္သြားရမွာ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ပ်က္၊ စိတ္ကြက္သြား မွာ ဘယ္ေတာ့မွမျဖစ္ေစနဲ႔ သမီး”
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေရႊရည္စိုးေၾကာင့္ ကြ်န္မမွာ လံုေလာက္တဲ့ စိတ္ပ်က္မႈနဲ႔ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ရွိေနခဲ့ၿပီ။ အေမေျပာသလို ကြ်န္မကေတာ့ ဘာမွ ျပန္လည္တံု႔ျပန္ ေတာ့မွာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာလွပါတယ္။
“ဘာရယ္ ဆရာ။ ျပန္ေျပာပါဦး”

Anonymous said...

“ဟုတ္တယ္။ ေရႊရည္စိုးဟာ ကိုယ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စိတ္ေဝဒနာရွင္ အႏုစားလူနာ အေနနဲ႔ တိတ္တိတ္ေလး ေဆးကုသမႈခံယူေနတယ္။ သူတို႔က ေဆြႀကီးမ်ိဳးႀကီးေတြမဟုတ္ လား။ ပကာသနေတြ လႊမ္းမိုးေနသူေတြဆိုေတာ့ လူ မသိေစခ်င္ဘူးေလ။ ေရႊရည္စိုးဟာ အရြယ္ မတိုင္ခင္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တယ္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာမတူညီမႈေတြၾကားမွာ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီရခဲ့တဲ့ကိုယ္ဝန္ကို သူ႔အိမ္က ေဖ်ာက္ဖ်က္လိုက္ၾကတယ္။ အိမ္ေထာင္က လည္း ကြဲသြားၿပီဆိုေတာ့ အဲဒီကစလို႔ ခ်စ္တဲ့ လင္ေယာက်ာ္းကို ဆံုး႐ံႈးရသလို ကေလးကို လည္း ဆံုး႐ံႈးလိုက္ရတဲ့အတြက္ အႏုစား စိတ္ေဝဒနာ တြယ္ကပ္လာခဲ့တယ္။ အရာရာကို ဟန္ေဆာင္စိတ္ေတြနဲ႔ ဖံုးလႊမ္းၿပီး စိတ္အလို မက်မႈေတြ မ်ားသည္ထက္ မ်ားလာတယ္။ အခု ခ်ိဳနဲ႔ ေတြ႕ခ်ိန္ဟာ အရင္ကထက္စာရင္ အမ်ားႀကီး ေကာင္းလာတာလို႔ ေျပာလို႔ရမယ္။ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သူ႔ကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ သည္းခံၿပီး ေပါင္းမယ့္သူနည္းတယ္။ သူ႔ဒဏ္မခံႏိုင္ရင္ စြန္႔ခြာ သြားၾကတာပဲတဲ့”
“ဪ...ဟုတ္လား”
“ကိုယ္သိတာကေတာ့ ေရႊရည္စိုးက ငါ့စကား ႏြားရ ေျပာတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕အက်င့္ စ႐ိုက္နဲ႔ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ပဲ လင္မယား ကေတာက္ကဆ ျဖစ္၊ ေယာကၡမေတြ၊ မိဘေတြ ပါရာကေန ႏွစ္ဖက္ညႇိမရေအာင္ ျပႆနာ အႀကီးအက်ယ္ တက္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရႊရည္စိုးက သူ႔ေယာကၡမေတြဆီ ဒူးေထာက္ၿပီး ေတာင္းပန္ တာေတာင္ မရဘူးတဲ့။ ေရႊရည္စိုးက အဲဒီအမ်ိဳးသားကို တကယ္လည္းခ်စ္ေတာ့ စြန္႔လႊတ္ ရတဲ့အတြက္ အေတာ့္ကို မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ရင္း ေသေၾကာင္းၾကံစည္ခဲ့လို႔ ေဆး႐ံုတစ္ခါ ေရာက္ခဲ့ေသးတယ္တဲ့”
“ဪ္...သူ႔ၾကည့္ေတာ့ မထင္ရဘူးေနာ္။ အပ်ိဳအတိုင္းပဲ... ဒီကိစၥေတြ ခ်ိဳ မသိခဲ့ဘူး...”
“ခ်ိဳ သူ႔ကို ေနာက္ဆံုး ဘာေပးႏိုင္သလဲ”
ဆရာ့အေမးကို ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ အံ့ဩသြားတယ္။ ဆရာဘာကို ဆိုလို တာပါလိမ့္... အခုခ်ိန္မွာ စိတ္ေဝဒနာရွင္လို႔ မေျပာရေလာက္ေအာင္ သူ ျပန္ေကာင္း ေနၿပီျဖစ္တယ္။ လမ္းမွာ ေတြ႕တဲ့ ေဝဒနာရွင္ေတြကို ေမတၲာ၊ က႐ုဏာ၊ မုဒိတာတရားတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံကူညီႏိုင္ေပမဲ့ သူမရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကြ်န္မဘက္က ေနာက္ဆံုးျပန္ေပး ႏိုင္တာ ဥေပကၡာပဲျဖစ္တယ္။
ဒီအေျဖကို ဆရာသေဘာေပါက္ေက်နပ္ လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္မက ဆရာ့ကို အေျဖျပန္မေပးရေသးခင္မွာ ဆရာက ျပံဳးၿပီး ေခါင္းညိတ္တယ္။
“ဆရာ့လိုပဲေပါ့ ဆရာ”
“အဦးဆံုးလို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူသားႏွစ္ဦးဟာ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လို အေၾကာင္းတရားေတြပဲရွိရွိ တစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ေယာက္ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ မေကာင္း သည္ျဖစ္ေစ၊ တံတိုင္းေတြ ကာရံထားၾကတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါေတြကို သေဘာေပါက္ဖို႔လိုတယ္။ ကိုယ့္ဇနီးအတြက္၊ ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ ကိုယ္ဟာ အျမဲတံတိုင္းအျဖစ္ ရွိေနရမယ္။ လံုျခံဳမႈ ေပးႏိုင္ရမယ္။ ကိုယ့္ဘက္က စိတ္ရင္းမွန္ၿပီး အေၾကာင္းတရားမွန္ကန္တယ္ ဆိုရင္ ေရႊရည္စိုးေခါင္းစဥ္ကို ခ်ိဳပိတ္ပစ္လိုက္ ပါေတာ့”
“ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္ကို ျပန္ဒဏ္ခတ္ၾကတာ ခ်ည္းပါပဲ...။ ဘာမွ မဟုတ္တာေတြကို ကြ်န္မ စိတ္၊ ကမၻာထဲကို သယ္ေဆာင္မသြားပါဘူး။ ကြ်န္မအတြက္ `စကားတစ္ခြန္း’ ဟာ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ အေရးႀကီးၿပီး ထိေရာက္မႈ ရွိသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ဂ႐ုစိုက္ရမလဲ ဆိုတာ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ ခံစားရလို႔ ကြ်န္မ ပိုသိသြားပါ ၿပီ ဆရာ”
ဆရာက ေက်နပ္စြာ ျပံဳးရင္း ကြ်န္မ အိမ္ေရွ႕ကေန ကားကို ညင္သာစြာ ေမာင္းထြက္သြားတယ္။
`စကားတစ္ခြန္း’ ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ကို ထိုတစ္ပတ္မွာ အၿပီးသတ္ေခါင္းစဥ္တစ္ခု ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္...။
ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)

sosegado said...

ခ်စ္လုိ႔ျဖစ္သြားၾကရင္ေတာ့ သဘာဝပါ၊ ေျမာက္ေပးလုိ႔ျဖစ္သြားရင္ေတာ့ အသုံးမက်လုိ႔ပဲ၊

Anonymous said...

Delmar is the best???

Brice

Anonymous said...

မေခ်ာအိမာန္ကအာပ်ိဳၾကီးလား

nigonethwe said...

၀မ္းနည္းတတ္သူရဲ႕ အၿပံဳး

Happy Birthday မာမီ။ ဒီကေန႔ မာမီရဲ႕ ၉၇ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ေပါ့။ ကြ်န္မ ႏႈတ္မဆက္ခင္ ကပဲ ကြ်န္မ အဘုိး(ဒယ္ဒီ) ၉၃ ႏွစ္က အၿပံဳးခ်ိဳခ်ိဳ၊ အနမ္းဖြဖြနဲ႔ အိပ္ရာထဲမွာတင္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးၿပီ ဆိုတာ ကြ်န္မ သိတယ္။

မာမီ့ကို စတီးလ္ ၀ွီးခ်ဲေလးေပၚ ၀ိုင္းတင္ေပးၿပီး ထမင္းစားခန္းထဲကို ေခၚခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ မာမီ့ေမြးေန႔ဆိုတာ သိလားဆုိေတာ့ မာမီက ေခါင္းညိတ္တယ္။ ညာလက္နဲ႔ ညာေျခက ေလျဖတ္ၿပီး မသန္တာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာသစ္ရင္ ဘယ္လက္နဲ႔ သစ္တယ္။ ပါးစပ္ထဲက သြားတုႀကီးကိုေတာ့ မနက္ေရာက္မွပဲ ျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေဆးေပးရတယ္။

ညကို ခြ်တ္ထားရင္ မေနတတ္လို႔တဲ့။ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ဘုိေက ဆံပင္ေလးကို ၀ွီးခ်ဲ ေနာက္အိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ဘီးနဲ႔ ထုတ္ၿဖီးေပးလုိက္တယ္။ မေန႔ညေနက ၀ယ္ထားတဲ့ ေမြးေန႔ ကိတ္ေလးကို ထုတ္ၿပီး Happy Birthday လို႔ ေျပာၿပီး ကိတ္မုန္႔ေလးကို စခြဲလိုက္တယ္။ မာမီ့ကို ေခ်ာင္းဆုိးမွာ စိုးလို႔ ခရင္မ္ေတြ မေကြ်းဘူး။ မာမီက မနက္တုိင္း လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္၊ ၾကက္ဥတစ္လံုးနဲ႔ ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္၊ ထမင္းရည္ တစ္ပန္းကန္ ေသာက္ပါတယ္။

အစာအိမ္နဲ႔ ႏွလံုးေဆးေလးကို ပန္းကန္ေလးထဲထည့္ ေရတစ္ခြက္ ခ်ေပးထားရတာ ေန႔စဥ္ေပါ့။ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ ႏွစ္ပိုင္းကတည္းက က်န္းမာေရး ယိမ္းယိုင္စ ျပဳလာတဲ့ မာမီဟာ ဂရုစိုက္ရင္း ၾကားကပဲ ေျခေထာက္ က်ိဳးဖူးသလို မၾကာခင္မွာ လက္လည္း က်ိဳးဖူးတယ္။ အေအးမိ ေလျဖတ္သြားေတာ့ မသန္ရာကေန ျပန္ေကာင္းလာေတာ့ ကုလားထုိင္ ကေန ျပဳတ္က်လို႔ ေျခေထာက္တစ္ခါ အဆစ္လြဲ သြားျပန္တယ္။ အဲဒီကေန လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ ျဖစ္သြားၿပီး အစာအိမ္ ေသြးေၾကာေပါက္ ေရာဂါကို အႀကီးအက်ယ္ ခံစားရၿပီး ေဆးရံုကို တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ႏႈန္း တက္ရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေဆးခန္းတက္ရင္ ဆယ္သိန္းနီးနီး ရွင္းရပါတယ္။မာမီရဲ႕ ပင္မေရာဂါက အစာအိမ္နဲ႔ ေသြးတုိးေရာဂါ ျဖစ္ၿပီး မႏွစ္က ေဆးရံုတက္လုိက္ရတုန္းကေတာ့ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ကိုယ္တုိင္ အေတာ္ကို ေခါင္းခဲေစမယ့္ ေရာဂါပါ ပါလာပါတယ္။ ႏွလုံး ဆရာ၀န္၊ အစာအိမ္ ဆရာ၀န္၊ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ သုံးေယာက္ညႇပ္ ကုရၿပီး ေဆး႐ုံႏွစ္ခါ ျပန္တက္ လုိက္ရ တယ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ေခါင္းခဲသလုိ ကြၽန္မတို႔လည္း အေတာ့္ကို စိတ္ဆင္း ရဲခဲ့ရတယ္။ အသက္အရြယ္က အရမ္း စကားေျပာတဲ့ အတြက္ ၉၇ ႏွစ္ လူနာကို ကုသရတာ အေတာ္ေလး ဦးေႏွာက္ စားရပါတယ္။