Tuesday, August 24, 2010

စိတ္တံခါး

 
(၁)
ေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကုပ္က ေကာ္လာစကုိဆြဲကုိင္ရင္း ေဒါသမ်က္လံုးေတြနဲ႕ ၾကည့္ပါတယ္။ ေဖ့ပံုစံကုိစုိက္ၾကည့္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ရင္တုန္လွဳပ္ရွားေနခဲ့တယ္။ ေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို မင္းထုိင္စမ္းဆုိၿပီး ဆုိဖာကုိ လက္ညွိဳးထုိးၿပီးေျပာတယ္။
``အသံုးမက်တဲ့ေကာင္ မင္းကုိ ငါဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲ``
``သီခ်င္းဆုိတာ အျပစ္လား ေဖ``
ေဖေဒါသျဖစ္ေနမွန္းသိေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္းထဲကထြက္လာတဲ့အသံနဲ႕ ညွစ္ထုတ္ရင္း ေျပာမိတယ္။ တံု႕ျပန္မွဳက ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိေပမယ့္ မတက္ႏုိင္ဘူး။
``မင္းက တကယ္ပဲ အဆုိေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာလား``
``ဟုတ္ကဲ့``
``မျဖစ္ႏုိင္ဘူး လံုးဝမျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ငါေလာင္းရဲတယ္``
``ေဖက သက္သက္အထင္ေသးတာ။ လူပဲ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရင္ျဖစ္မွာပါ``
``ငါက မင္းအေဖကြ။ ျဖစ္ႏုိင္၊ မျဖစ္ႏုိင္ကုိေဘးကလူက ပုိသိတယ္။ မင္းအခု ရပ္ကြက္တီးဝုိင္း၊ မဂၤလာေဆာင္ေလးဘာေလး တက္ဆုိ။ ငါမသိဘဲနဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲသေဘာမ်ဳိးေတြဝင္ၿပိဳင္။ လမ္းေဘးအေဆာင္ေရွ႕ အုတ္ခံုေပၚမွာလည္းဆုိနဲ႕ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ``
``အခုနာမည္ႀကီးတဲ့ ေလးျဖဴတုိ႕လည္း အေဆာင္ေရွ႕ဆုိခဲ့တာပဲ``
``ေအး… အဲဒါ ေနရာတစ္ခုပဲ တူခ်င္တူမယ္။ ေလးျဖဴက Talent အျပည့္ရွိတယ္ကြ။ မင္းမွာ ဂီတနဲ႕ပတ္သက္တဲံ Talent မရွိဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ဒီေန႕ထိ ဘာမွ မျဖစ္ေသးတာေပါ့။ မင္းက ဝါသနာပါတာပဲရွိတာ။ ေနရာမွန္ကုိ မေရြးတက္ေသးဘူး။ ကုိယ့္ရဲ႕စြမ္းရည္ကုိ အမ်ားဆံုးျပသခြင့္ရမယ့္နယ္ပယ္ကုိ မင္းမေရြးႏုိင္ေသးဘူး။ အဲဒီအျမင္ကုိလည္း မင္းမစူးစမ္းဘူး။ စိတ္ထင္ရာကိုပဲ လုပ္ေနတာ။ ဝါသနာပါရုံနဲ႕လည္း မၿပီးဘူးကြ၊ ပါရမီလည္း ပါရဦးမယ္။ ေကာင္မေလးေတြၾကည့္သြားတုိင္း ငါ့ကုိေၾကြေနၿပီလုိ႕မထင္နဲ႕။ သီခ်င္းေလးဆုိတက္တုိင္း အဆုိေတာ္ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႕လည္း မထင္နဲ႕။ ရွင္းလား။ မင္း သီခ်င္းဆုိတာကုိ မႀကိဳက္ေပမယ့္ သံုးႏွစ္ေက်ာ္လႊတ္ေပးထားခဲ့တာ မင္းသိလာေအာင္လုိ႕။ အဲဒီသံုးႏွစ္ေက်ာ္မွာ ဒီပံုက ဒီပံုပဲ ဘာတုိးတက္လာလဲ။ မင္းကုိယ္တုိင္ ျပန္သံုးသပ္ခဲ့လား။ မင္းက ဂီတကိုရူးသြပ္တယ္လုိ႕ဆုိေပမယ့္ ငါထင္သေလာက္ မရူးသြပ္ေသးပါဘူး။ ရူးသြပ္တာရဲ႕ေနာက္မွာ ထက္ၾကပ္မကြာလုိက္ေနတဲ့ အင္တုိက္အားတုိက္ မပါေသးဘူး။ အဲဒီ Strong မပါသေရြ႕ ေသေလာက္ေအာင္ႀကိဳးစား။ မင္းဘာမွျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး။ အလုပ္တစ္ခုကုိ ေပါ့ေပါ့ေလးမေတြးနဲ႕။ လူဆုိတာ ျပင္းထန္တဲ့စိတ္မရွိရင္ ဘာမွ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္လာလည္း က်ဆံုးဖုိ႕ လြယ္လြယ္ေလးပဲ။ မင္းအတြက္လည္း ေနရာမရွိဘူး။ ငါေျပာတာ မင္းနားလည္လား။ ဒီအခ်ိန္မွာ မင္းဘာျဖစ္သင့္တယ္ဆုိတာ နားလည္သင့္ၿပီ။ မင္းကုိ ငါအခ်ိန္ေပးခဲ့တာ မနည္းပါဘူးေနာ္``
``ကၽြန္ေတာ္က ဘာလုပ္ရမွာလဲေဖ။ ကၽြန္ေတာ္ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္မယ္လုိ႕ ရည္မွန္းထားတာ``
``ေတာ္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြကုန္တယ္။ မင္းသူမ်ားေတြကို အၾကည့္နဲ႕ပဲ အားက်လုိက္ေတာ့။ ကုိယ္တုိင္လုိက္လုပ္စရာ မလုိေတာ့ဘူး။ ရည္မွန္းခ်က္ဆုိတဲ့ေနရာမွာ မင္းကသာ ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္မယ္ေျပာေနတာ မင္းတကယ္လုပ္မယ္ဆုိရင္ ဒီႏွစ္ေတြအတြင္း တစ္ခုခုျဖစ္ေနၿပီေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။ ငါေျပာတာ မွားလား။ ေျပာစမ္း။ မင္းကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ဘယ္ေနရာမွာ Talent ရွိမွန္း မသိဘူးလား။ ငါေဘးကလူက သိတယ္ကြ။ အဲဒါ မင္းေတြ႕ေအာင္ရွာ။ ဒီသီခ်င္းဆုိတဲ့အလုပ္ကုိ ဒီေန႕ကစၿပီးရပ္ပါ။ အိမ္မွာ၊ ဆုိင္မွာ အပ်င္းေျပဆုိလုိ႕ရတယ္။ အလုပ္တစ္ခုအေနနဲ႕ကေတာ့ ေဆာရီးပဲ``
ေဖက ေျပာဆုိၿပီးထသြားတယ္။  ကၽြန္ေတာ္ဧည့္ခန္းထဲမွာ အၾကာႀကီးထုိင္ၿပီး စိတ္ပ်က္စြာ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဝါသနာပါတဲ့အလုပ္ကုိ စြန္႕လႊတ္ရေတာ့မွာမုိ႕ ျပင္းထန္စြာထိခုိက္မိတာ အမွန္ပဲ။ အခန္းထဲဝင္ခဲ့ၿပီး စာေရးစားပြဲေပၚထုိင္မိေတာ့ အလုိလုိဝမ္းနည္းရင္း မ်က္ရည္ေတြက်လာတယ္။ နံရံမွာေထာင္ထားတဲ့ ဂီတေလးက ေလွာင္ေနသလုိ အေပါင္းအသင္းေတြကုိလည္း ဘယ္လုိေျပာရမွန္း မသိတာ့ပါ။ ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းတစ္ဆုိ႕ႀကီးနဲ႕ ခံစားရခက္လြန္းလုိ႕ ေရးေနက် ဒုိင္ယာရီ မဟုတ္တဲ့ မွတ္တမ္းစာအုပ္ေလးထဲ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ေရးမိတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရည္းစားလည္း မရွိဘူး။ ဒီရူးသြပ္ခြင့္ေလးကို ေဖက ဘာလုိ႕ ဆက္မေပးတာလဲ။ ေဖ့ကုိ ရက္စက္တယ္လုိ႕ မေျပာခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ ေဖက ရက္စက္ခဲ့တယ္။
ညဟာ အထီးက်န္သြားသလုိ ပိုၿပီးေအးစက္ေျခာက္ကပ္သြားေစခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲက စီးဆင္းခဲ့တဲ့ျမစ္ဟာလည္း တံတုိင္းေတြ ပိတ္ဆုိ႕သြားခဲ့ၿပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့မွာ မခံခ်င္စိတ္နဲ႕ လုပ္ျပခ်င္တဲ့ဆႏၵရွိေပမယ့္ အေဖတစ္ေယာက္ရဲ႕ဆႏၵကုိ ဘယ္လုိအားမ်ဳိးသံုးၿပီး တြန္းလွန္ရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ညံ့တာလား။ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ ေဖက ကၽြန္ေတာ့ကုိ နံပါတ္(၁)ျဖစ္ေစခ်င္တာ။ သာမန္ေလးနဲ႕တင္းတိမ္ေနမွာကို မႀကိဳက္တာ။ ဟုတ္လား ေဖ။ ေဖက ကၽြန္ေတာ့္ ကို အရုပ္ေတြကို ပဲ့ကိုင္ႏုိင္တဲ့ ပဲ့ကုိင္ရွင္ျဖစ္ေစခ်င္တာမဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ ေပၚျပဴလာမျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ သီခ်င္းဆုိခ်င္တာပါ။ ေဖေျပာတဲ့ အမွန္တရားကုိ ကၽြန္ေတာ္ မရွာေဖြတက္ဘူး။ သီခ်င္းဆုိတာပဲသိတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြ မြန္းက်ပ္သြားတယ္။ အဲဒီေန႕ မနက္သံုးနာရီထိ စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးကုန္ေအာင္ စာထိုင္္ေရးေနခဲ့တယ္။ ထြက္ေပါက္ရဲ႕လမ္းက ဒါပဲရွိေတာ့တယ္။ အရင္က မွတ္တမ္းေဟာင္းေလးေတြလည္း ထုတ္ၾကည့္ခဲ့တယ္။ တစ္အုပ္က ေဖနဲ႕ေမရဲ႕ ျပန္ေပါင္းထုတ္သြားတဲ့ဇာတ္လမ္းေလး ။ အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ အေပ်ာ္ဆံုးပဲ။ ေဖနဲ႕ေမ ဘာလုိ႕ကြဲခဲ့ၾကသလဲဆုိတာ ေသခ်ာမသိသလုိ ဘာလုိ႕ျပန္ေပါင္းခဲ့သလဲဆုိတာလည္း ေသခ်ာမသိခဲ့ရဘူး။ ေနာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ ေဖ ကၽြန္ေတာ့ကုိလုပ္ခြင့္မေပးခဲ့တဲ့ ဂီတအေၾကာင္း။ ေနာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ စြန္႕လႊတ္ျခင္းအေၾကာင္းကုိ မ်က္ရည္နဲ႕ေရးခဲ့တာေပါ့။ ဝမ္းအနည္းဆံုးေန႕တစ္ေန႕အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္မွာပါဝင္သြားၿပီ။ ဘာတက္ႏုိင္သလဲ။ တကယ္ဘာမွမတက္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ေလာကႀကီးမွာကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခြင့္ မရႏုိင္တာေလာက္ ေၾကကြဲစရာေကာင္းတာ ဘာမွမရွိေသးဘူး။
ကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္လြန္းလုိ႕ ေဖ့ဆီခြင့္ပန္ၿပီး အေဒၚေတြရွိတဲ့ ျပင္ဦးလြင္မွာ သံုးလေလာက္သြားေနဖုိ႕ ခြင္ေတာင္းလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သီခ်င္းမဆုိဘူးလုိ႕လည္း ေဖ့ကုိေျပာလုိက္တယ္။ ဒါေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ေပးၿပီးသားကတိကုိ ကၽြန္ေတာ္ေဖာက္ဖ်က္မွာမဟုတ္ဘူး။ ေဖက ဘာမွမေမးဘူး။ သြားလုိ႕ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘာပဲေျပာေျပာ နည္းနည္းေက်နပ္မိသြားေသးတယ္။
အေဒၚေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္တာမုိ႕ ကၽြန္ေတာ္လာေနေတာ့္ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ အေဒၚႏွစ္ေယာက္က ေမ့ညီမေတြ။ ပန္းစုိက္ခင္းေတြ ရွိတယ္။ မက္မန္းၿခံ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတုိ႕က သီခ်င္းဆုိခြင့္ေပးမွာ။ သူတုိ႕ကလည္း ေဖ့ကုိေၾကာက္ၾကတယ္။  ျပင္ဦးလြင္မွာ လြတ္လပ္စြာေနရင္း ေဘးၿခံက စာေရးတဲ့ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္နဲ႕ သိကၽြမ္းခြင့္ရခဲ့တယ္။ တုိက္ဆုိင္လုိ႕ အံ့ၾသသြားတယ္။ သူ႕ကဗ်ာေတြကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္ႀကိဳက္တာ။ သူနဲ႕ခင္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ပန္းခင္းေတြၾကားမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို အသံေနအသံထား ဟန္အျပည့္နဲ႕ ရြတ္ျပတာ ေကာင္းလုိက္တာဗ်ာ။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ေလးစားသြားတယ္။ သူ႕ဘဝမွာ သူလုပ္ခ်င္တာကို အျပည့္လုပ္ခြင့္၇ွိတယ္။
အဲဒီကဗ်ာဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ညီလုိ႕ေခၚတယ္။ သူ႕ဘဝမွာ ကဗ်ာဟာ သူ႕အသက္တဲ့။ ဘယ္ေလာက္လွပလုိက္တဲ့ တင္စားမွဳလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာဂီတဟာ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ မျဖစ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အၾကာင္းေတြကိုေတာ့ ေျပာမျပျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီကဗ်ာဆရာက ေတြ႕ကရာကို ကဗ်ာလုပ္ပစ္ႏုိင္စြမ္းရွိတယ္။ အံ့ၾသစရာပဲ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မင္းဘာဝါသနာပါလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ  ျပန္မေျပာဘဲ ေခါင္းရမ္းလုိက္တယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မဟုတ္ေသးဘူးဆုိတဲ့ပံုစံနဲ႕ ေခါင္းရမ္းတယ္။
``လူဆုိတာ တစ္ခုခုကို ရူးသြပ္စြာလမ္းေဖာက္ရဲရတယ္ကြ``တဲ့ ။ ``မင္းက ဘာကုိမွမရူးသြပ္ဘူးဆုိေတာ့ ညီ မင္းက ဗလာႀကီးေပါ့``
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘက္ထဲမွာ ရူးသြပ္ျခင္းေတြအျပည့္ဆုိတာ သူဘယ္သိပါ့မလဲ။
``မင္း စာေရးဆရာလုပ္ပါလား``
ရုတ္တရက္ ကဗ်ာဆရာေျပာလုိက္တဲ့စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္  တဟားဟားရယ္မိတယ္။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ မဆီမဆုိင္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္တာကို သူက အုိးတုိးအမ္တမ္းျဖစ္ရင္း `
``ဘာလဲ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား``
``အစ္ကုိကလည္း ဘယ္ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ စာေရးရတဲ့အလုပ္က လြယ္တာမွမဟုတ္တာ``
``မင္းမသိလုိ႕ပါ။ ဟုိတစ္ေန႕က မင္းၿခံထဲလာတုန္း ခံုေပၚမွာတင္ထားတဲ့ မင္းမွတ္တမ္းစာအုပ္ေလးကို ယူဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ မဆုိးဘူး။``
``အစ္ကုိကလည္း``
``စာေရးတယ္ဆုိတာ ပါရမီရွိမွကြ။ ငါစာသိပ္ေရးခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကဗ်ာကလြဲၿပီး ဘာစာေၾကာင္းမွ က်မလာခဲ့ဘူး။ မင္းစာေတြကို အခုမွမဟုတ္ဘူး။ ငါအရင္ကတည္းက ဖတ္ဖူးတာ``
``ဗ်ာ``
``မအံ့ၾသနဲ႕ ငါ့ညီ။ မင္းမွာစာေရးတဲ့ အရည္အေသြးေကာင္းေကာင္းရွိတယ္။ Talent ရွိတယ္ေပါ့ကြာ``
``ဗ်ာ``
``လာျပန္ၿပီ တဗ်ာဗ်ာနဲ႕။ အဲဒီအရည္အေသြးကို မင္းမသိဘူးမဟုတ္လား။ အဲဒါက် ေဘးလူက ပုိျမင္တယ္။ အရင္တံုးက မင္းအေမဆီေရးတဲ့ စာေတြကို ငါကုိယ္တုိင္ စာတုိက္မွာသြားေရြးၿပီး မင္းအေမျပလုိ႕ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ မင္းအေမက မင္းစာေတြကို အၿမဲေမွ်ာ္ေနတာ။ မင္းရဲ႕စာထဲက ေရးထားတဲ့ခံစားခ်က္ေတြက မင္းအေမမေျပာနဲ႕ ငါ့ကုိေတာင္ ရင္ဆုိ႕ေစတယ္ကြ။ အဲဒီစာေတြဖတ္ရကတည္းက မင္းကုိမွတ္ခ်က္ေပးမိတယ္။ မင္းအေမက မင္းအေဖကုိေပါင္းရျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းက မင္းစာေတြေၾကာင့္ပဲ။ အဲဒီတုန္းက မင္းအေမက စာဖတ္ၿပီးအၿမဲငိုတယ္။ ငါ့သားေလး အရမ္းခံစားေနရတယ္ဆုိၿပီး``
``တကယ္လား အစ္ကုိ``
``တကယ္ေပါ့၊ ငါ့ညီက ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကိုထိထိမိမိ ေဖာ္ထုတ္တက္တယ္။ အစ္ကုိဆုိ အဲဒီလုိမေရးတက္ဘူး``
``ဟုတ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက အေမ့ဆီကုိ တစ္ပတ္တစ္ေစာင္စာေရးတယ္``
ကၽြန္ေတာ္အျဖစ္ေစခ်င္ဆံုးဆႏၵဟက ေဖနဲ႕ေမ ျပန္ေပါင္းဖုိ႕ပဲ။ အခုေမက တရားစခန္းအၿပီးဝင္သြားၿပီ။ ေကာင္းပါတယ္။ ေမေပ်ာ္ေမြ႕တဲ့ ေနရာမွန္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္တယ္။
``ေဖကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵေတြကို ပယ္ဖ်က္တယ္။ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ခြင့္မေပးဘူး။``
``ငါ့ညီက ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ``
``သီခ်င္းဆုိခ်င္တာ၊ အဆုိေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာ``
``ဟား.. ဟား.. ဟား…``
``အစ္ကုိက ဘာရယ္တာလဲ``
``မင္းသီခ်င္းညည္းတာေလး၊ ဆုိတာေလးေတာင္ မၾကားဖူးလုိ႕ပါ။ စကားေျပာရင္ေတာင္ အသံေလးက တုိးသလုိ ရွတတနဲ႕ သီခ်င္းဆုိရင္ ေကာင္းပါ့မလား``
``ေကာင္းတယ္လုိ႕ေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒီလုိအသံေတြကေန ေအာင္ျမင္ေနတာ အမ်ားႀကီးပဲ``
``ကဲပါ ထားပါေတာ့။ တစ္ေန႕ေလာက္ ဆုိျပကြာ။ ငါ့အျမင္ကေတာ့ ငါ့ညီကုိ အဆုိေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာဖုိ႕ မျမင္မိဘူး။ စာေရးေကာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္လုိ႕ပဲ ျမင္မိတယ္``
``ကၽြန္ေတာ္ စာေရးရင္ေရာ ေအာင္ျမင္ပါ့မလား``
``ဒါ မင္းအေပၚမွာပဲ အမ်ားႀကီးမူတည္တယ္။ မင္းမွာ အဲဒီ Talent ၇ွိေနၿပီပဲ။ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကည့္ဖုိ႕ပဲလုိတယ္``
``ေဖ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာဖူးတဲ့ ကုိယ့္ဆီမွာရွိေနတဲ့ Talent ဆုိတာ အဲဒါလား။ အဲဒါသိရင္ ေရြးခ်ယ္ရမယ့္နယ္ပယ္ကုိ သိလာလိမ့္မယ္တဲ့``
``ဒါေပါ့ကြ ။ အစ္ကုိ႕မွာဆုိ ကဗ်ာ Talent ကလြဲၿပီးမပါေတာ့ ဝါသနာပါေပမယ့္ စာလည္း ေရးမရ၊ ပန္းခ်ီလည္း ဆြဲမရနဲ႕``
``ဒါေပမဲ့ ေက်နပ္တယ္။ ကဗ်ာဟာ အစ္ကုိ႕ဘဝအတြက္ ရွင္သန္ျခင္းတစ္ခုပဲ။ မသက္ဆုိင္သူေတြၾကားရင္ ရယ္ၾကလိမ့္မယ္။ ဒါကေတာ့ ကုိယ့္ခံယူခ်က္နဲ႕ကုိယ္ မတူညီလုိ႕ေပါ့ကြာ။ ငါ့ညီႀကိဳးစားၾကည့္ပါ။ မင္းသီခ်င္းဆုိျပတာထက္ မင္းစာတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖုိ႕အတြက္ ပိုရူးသြပ္တယ္။ အုိေက ညီ၊ အစ္ကို ၿခံဘက္သြားလုိက္ဦးမယ္``
(၂)
ကၽြန္ေတာ္ ျပင္ဦးလြင္ေရာက္တာ ႏွစ္လရွိသြားၿပီ။ ဒီႏွစ္လမွာ ကၽြန္ေတာ္ မည္မည္ရရဘာမွ လုပ္ခဲ့တာမိရိွဘူး။ ကဗ်ာဆရာအစ္ကုိေျပာတဲ့ စကားေတြကို စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီေရာက္ကတည္းက သီခ်င္းမဆုိမိေအာင္ ထိန္းထားခဲ့တယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကိုေတာ့ စကားလံုးေတြအျဖစ္ ခ်ေရးျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကတည္းက ခံစားခ်က္ေတြကိုေရးတာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲဝါသနာပါမိတယ္။ အစ္ကုိေျပာသလုိ စာေရးဖုိ႕ ကုိေတာ့ တစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိဘူး။ အစ္ကုိေျပာမွပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားတဲ့ဟာေတြဟာ ဝတၳဳဆန္ေနသလုိလားပဲ။ ျပန္ဖတ္ၾကည့္မိရင္း အေတြးမ်ားစြာနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိတယ္။  စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ ကဗ်ာဆရာ အစ္ကုိ႕ကုိေပးဖုိ႕ စာတစ္ပုဒ္ေရးမိတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ေဖ့ဆီက စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ လူႀကံဳနဲ႕ေရာက္လာတယ္။ ေဖာက္လုိက္ေတာ့ မဂၢဇင္းစာအုပ္တစ္အုပ္။ ဘာလုိ႕ပုိ႕လုိက္တာလဲ နားမလည္ဘူး။ စာအုပ္အထဲကုိ လွန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ စာတစ္ေစာင္ထြက္လာတယ္။
``သား မုိးေျမ
ေနေကာင္းရဲ႕လား
စာအုပ္ပို႕လုိက္ျခင္းအေပၚ နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ေနတယ္မဟုတ္လား။ သားေရးထားတဲ့ ဂီတအေပၚ ရူးသြပ္မွဳ အေၾကာင္းေလးကို ေဖသေဘာက်လုိ႕ ဖတ္ၾကည့္ရင္း၊ ေဖ့မိတ္ေဆြကလည္း အိမ္လာရင္း ေတြ႕သြားေတာ့ သေဘာက်ၿပီး အဲဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို မဂၢဇင္းမွာသံုးပါရေစဆုိၿပီး ေတာင္းယူသြားလုိ႕ ေဖေပးလုိက္တယ္။ ငါ့သားေရးထားတာေလး မဂၢဇင္းမွာပါလာလုိ႕ ေဖပုိ႕ေပးလုိက္တယ္။ ေနာက္ထပ္လည္း လုိခ်င္ေသးေၾကာင္း ေျပာေနတယ္။ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာမွာ ပံုႏွိပ္စာလံုးေလးနဲ႕ ပထမဦးဆံုးျမင္ခြင့္ရတဲ့ပီတိကုိ သားခံစားၾကည့္လုိက္ပါဦး
                                                                             ေဖ ``
ဟား…….
ကၽြန္ေတာ္ ေဖ့စာကုိဖတ္ၿပီး အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ ရင္ထဲမွာလည္း လွဳပ္ရွားေနလုိက္တာ မေျပာပါနဲ႕ေတာ့။ မဂၢဇင္းထဲရွာၾကည့္ေတာ့ မုိးေျမဆုိတဲ့ ကေလာင္နာမည္နဲ႕ ``ဂီတရဲ႕တံခါး`` လုိ႕ အမည္ေပးထားတဲ့ စာစုေလးကုိ သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ ဂီတာပံုေလးနဲ႕ ေတြ႕ရတာမုိ႕ အရမ္းအံ့ၾသေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ စာလံုးေလးေတြဟာ ပံုႏွိပ္စာလံုးအသြင္နဲ႕ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျဖစ္လုိ႕။
အေခါက္ေခါက္အခါခါ ဖတ္ေနမိတယ္။ ဘယ္ႏွႀကိမ္မွန္းကို မသိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေခါက္ဖတ္ၿပီး အစ္ကုိ႕ကုိ သြားသတိရတယ္။ အေဒၚေတြကုိၾကြားဖုိ႕ အိမ္မွာမရွိၾကဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အစ္ကုိ႕ၿခံဘက္ေျပးသြားတယ္။ အစ္ကုိက စုိက္ခင္းေတြဘက္ေရာက္ေနတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္း က အစ္ကုိ႕ကို လွမ္းေခၚလုိက္တယ္။
``အစ္ကို``
``ေအး ငါ့ညီ ေစာေစာစီးစီးပါလား``
``ေစာဆုိ ေျပာစရာရွိလုိ႕။ ၾကြားစရာလည္း ရွိလုိ႕``
``အုိေက လာၿပီ လာၿပီ``
အစ္ကုိက ေျပးရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီေရာက္လာတယ္။
``ဘာလဲကြ။ မင္းမ်က္ႏွာ မွဳိရေနသလုိပဲ``
``အစ္ကုိ ကၽြန္ေတာ့္စာကုိဖတ္ရဖုိ႕ ရူးသြပ္တယ္ဆုိလုိ႕ လာျပတာ။ ဒီမွာ မဂၢဇင္းထဲပါလာတယ္``
အစ္ကုိက စာအုပ္ကုိ ေသခ်ာဖတ္ရင္း…
``မုိးေျမ.. ``ဂီတရဲ႕တံခါး`` ဟား တယ္ဟုတ္ပါလား။ အစ္ကုိ မေျပာဘူးလား``
``ကၽြန္ေတာ့္ေဖရဲ႕ ေစတနာပါ။ သူပုိ႕ေပးတာ။ ကၽြန္ေတာ္ရူးသြပ္သြားၿပီဗ်ာ။ စာေတြေရးၾကည့္မယ္။ ေဖက မဂၢဇင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီပုိ႕ေပးလုိက္တာ``
``ဟုတ္လား။ ဒါပဲကြ။ မင္းအေဖက သိေအာင္ ေရြးခ်ယ္ေပးလုိက္တာပဲ။ ရွားတယ္```
``အစ္ကုိ ေဖ့ဆီ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ၿပီး Thank You လုပ္လုိက္ဦးမယ္။ ဒီလကုန္ရင္ ျပန္လာေတာ့မယ့္အေၾကာင္းလည္း ေျပာလုိက္ဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကထြက္လာတာ ၾကာၿပီဆုိေတာ့ သူလည္းပ်င္းေနေတာ့မွာ။ စာအုပ္ ညေနက်မွ ယူမယ္``
``အုိေက ငါ့ညီ``
အစ္ကုိ႕စုိက္ခင္းေတြထဲကေန ျဖတ္ေျပးလာရင္း ေပါ့ပါးလန္းဆန္းလာတယ္။ စာေတြလည္း ေရးခ်င္စိတ္ျပင္းျပလာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အမွန္တကယ္ ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ့္ နယ္ပယ္ကုိလည္း ေတြ႕ရွိသြားသလုိပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္တံခါးေတြကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့တဲ့ ေဖ့ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ 
 ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)

4 comments:

ကိုကိုးအိမ္ said...

ဆရာမေရ လက္ခံပါတယ္ဗ်ာ။ လူေတြဟာ သူမ်ားစိတ္ကိုပဲ ဖတ္တတ္ၾက တာမ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္၊ကိုယ့္၀ါသနာကိုသိတဲ့သူအရမ္းရွားပါတယ္။ က်ြန္ေတာ္လည္း စိတ္တံခါးတစ္ခ်ပ္ကိုလြန္ခဲ့တဲ့သံုးႏွစ္ေလာက္က ဖြင့္လွစ္ နိုင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီပို႕စ္ေလးကိုဖတ္ရတာ စိတ္ထဲမွာအရမ္းေက်နပ္မိပါတယ္။

ခင္မင္လွ်က္
ကိုကိုးအိမ္(မႏၱေလး)

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ဟုတ္သားေနာ္
စိတ္တံခါးေတြကို ဆြဲဖြင္႕တတ္ဖို႕လည္း လိုေသးတယ္
ဖြင္႔ေပးႏိုင္တဲ႕သူရွိတာ သိပ္ကံေကာင္းတာဘဲ
တစ္ခါတစ္ေလမွာ လူေတြဟာ ဘာျဖစ္ခ်င္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနတတ္တယ္..
ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြက ကိုယ္႕ဘ၀အတြက္ လိုအပ္ပါတယ္..
ဖတ္လို႕ေကာင္းလိုက္တာ..

sirimingala said...

ဆရာမေရ ေၾကကြဲျခင္းကုိ လာဖတ္သြားပါတယ္။
ဘုန္းဘုန္းက မေလး႐ွားမွာေနတာပါ။ မန္းေလးမွာလည္း ေနခဲ့ပါတယ္။ မန္းေလးက
တကၠသိုလ္စုိးနိဳင္ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရခ်င္ပါတယ္။ ကူညီနိဳင္မယ္ဆိုရင္ ကူညီပါဦး

Anonymous said...

ဆရာစိုးႏိုင္မန္းတကၠသိုလ္ ကတပည္႔ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ထဲမွာေနပါတယ္။ခင္မင္ပါတယ္။လိပ္စာက 27 လမ္း။76.77 ၾကားပါ။ဆက္သြယ္ေပးလို႔ရပါတယ္။ တပည္႔ေတာ္ကိုမွာလို႔လဲရပါတယ္။

ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)