Monday, July 19, 2010

သူ၏ ကမၻာ



သူမအတြက္ မထင္မွတ္ဘဲ ေနသာတဲ့တစ္ေန႕က…
ေနရာေလးတစ္ေနရာကုိ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူမ မေမွ်ာ္လင့္ထားတာမုိ႕ ထူးၿပီးခံစားမွဳႀကိဳၿပီးမရွိခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီအိမ္ေရွ႕ရပ္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ျမန္မာဆန္လြန္းတဲ့ သစ္သားအိမ္ခပ္ေဟာင္းေဟာင္း၊ အပင္ရွည္မ်ားက သစ္သားအိမ္ေဟာင္းကုိ တစ္ဝက္ေလာက္ထိ ဖံုးလႊမ္းထားတယ္။ တံခါးနဲ႕ အိမ္ၾကားမွာ သစ္သားခင္းတံတားေလးကို ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း… အိမ္ေလးထဲေရာက္ေတာ့ ထုိင္စရာ ပက္လက္ကုလားထုိင္တစ္လံုးကလြဲၿပီး အျခားပရိေဘာဂ ဘာအေဆာင္အေယာင္မွ မေတြ႕ရဘူး။ တံခါးရဲ႕အျပင္မွာ ဖိနပ္နဲ႕ရွိသမွ် အေဆာင္အေယာင္တုိ႕ကုိ ခၽြတ္ခဲ့ရၿပီး အိမ္ေလးထဲကုိ လွမ္း၀င္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ပထမ ဦးဆံုးရရွိတဲ့ခံစားမွဳက ေဆးနံ႕၊  ေနာက္ၿပီး ရယ္ေမာလြတ္လပ္ေနေသာ တစ္စံုတစ္ဦး၊ သူကုိယ္တုိင္ၾကမ္းျပင္မွာ ထုိင္ရင္း…. သူစကားေျပာဟန္ေလသံတုိ႕က သူမအာရုံကုိ ဝင္စားသြားေစခဲ့တယ္။ ဟန္ေဆာင္မွဳမရွိတဲ့ သူ႕ထံကုိ လာသူမ်ားဟာ ဘာေကာင္ညာေကာင္မွ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အမ်ဳိးအစားက တစ္မ်ဳိးတည္းျဖစ္သြားရတယ္..။
အိမ္တံခါး ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ေလးကုိေတာင္ မခ်န္ဘဲေဆးျခစ္ရာေတြေတြ႕ရတယ္။ အိမ္ခန္းေလးထဲမွာ စာအုပ္မ်ား၊ ေဆးဘူးမ်ား၊ စုတ္တံမ်ား၊ ေဘာင္ၾကက္ထားတဲ့ ကင္းဗတ္ေတြ၊ မၿပီးေသးတဲ့ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ပန္းခ်ီကားမ်ား… တခ်ဳိ႕ကားေတြကုိေတာ့ သူမဉာဏ္အရ နားမလည္ႏုိင္ေသးပါ။ သို႕ေသာ္ ထုိလက္ရာပန္းခ်ီကားမ်ားကုိေတာ့ လူတုိင္းလုိခ်င္ ႏွစ္သက္တယ္ဆုိတာ ကုိေတာ့ သူမသိတယ္။
သူမ မိတ္ေဆြမ်ားက ဟုိကားလုိခ်င္၊ ဒီကားလုိခ်င္နဲ႕ ``ဒီပန္းခ်ီကားသိပ္ေကာင္းတာပဲ`` လုိ႕ေျပာရင္ ဘာမွမၿပီးေသးဘူး၊ ႀကိဳက္ရင္ယူသြားလုိ႕ ရက္ရက္ေရာေရာေပးတယ္။ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဟန္ကုိဆြဲထားတဲ့ပံုေတြကိုေတာ့ သူမခံစားႏုိင္တယ္။ သူမမိတ္ေဆြက ပန္းခ်ီကားကုိ အကာမရွိတဲ့ အခန္းအတြင္းထဲအထိ၀င္ၿပီးရွာေဖြတယ္။ ခရမ္းေရာင္ေျပေျပ ဦးဘသက္ ပန္းခ်ီကားကုိ ေတြ႕လုိ႕ဝယ္လုိက္ၿပီး ဆုိင္းထုိးေပးဖုိ႕ေျပာေတာ့ ``ကုိယ့္ဘာသာထုိးလုိက္လည္း ရတာပဲေဟ့ေဟ့`` ဆုိၿပီး အနက္ေရာင္စုတ္တံနဲ႕ သူဆုိင္းထုိးေပးတယ္။ ေရွ႕ကစားပြဲခံုပုေလးေပၚမွာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ရွိတယ္။ ေအးၿပီးအေျမွးတက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဟာ သူမတုိ႕လာေတာ့ ပုိေအးစက္သြားတယ္။ ထုိသူက ပန္းခ်ီအေၾကာင္းေတြကို အခန္းျပည့္ေျပာေနရတယ္ေလ… ဧည့္ဝတ္ေက်ဖုိ႕အတြက္ လက္ဖက္ရည္ သူမတုိ႕ကုိ တုိက္ခ်င္တယ္။ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ထက္ ပန္းခ်ီကားေတြနဲ႕ ထုိသူ႕အေပၚကုိသာ အာရုံေရာက္ေနတယ္။ သူမ ထုိင္ေနတဲ့နားမွာ ကက္စက္အုိေလး တစ္လံုးရွိတယ္။ ဂႏၱဝင္ဂီတေတြကို မုိးလင္း၊ မုိးခ်ဳပ္ နားေထာင္တယ္လုိ႕ သိရတယ္။ သီခ်င္း၊  ဂီတေတြနားေထာင္ရင္း လြတ္လပ္စြာနဲ႕ ပန္းခ်ီေတြကို ဆြဲေနပံုရတယ္….။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က ေလျဖတ္သြားတာမုိ႕ လက္နဲ႕ေျခလွဳပ္ရွားမွဳနည္းၿပီး က်န္းမာေရးအားနည္းခဲ့တယ္။ သုိ႕ေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕အၿပံဳးနဲ႕ စကားသံေတြကေတာ့ အိမ္ေလးထဲမွာ သြက္ေနခဲ့တယ္။ မ်က္စိေတြ ခြဲစိတ္ခံရၿပီးမွ ၾကည့္ေကာင္းလာ ၿပီး အေရာင္ေတြ သိပ္လွေၾကာင္း တခုတ္တရ ေျပာဆုိတယ္။ ပန္းခ်ီပစၥည္းမ်ား၊ အျခားႏွစ္သက္ေသာ ပစၥည္းအနည္းစုမ်ားႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနသလုိ ထုိသူ႕ရင္ထဲမွာလည္း ေျပာစရာ စကားမ်ားနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္လုိ႕ထင္တယ္..။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ လြတ္လပ္သူတစ္ေယာက္ဟာ လြတ္လပ္စြာနဲ႕ သူ႕အႏုပညာေတြအေၾကာင္း အျပည့္အဝေျပာေနခဲ့တာပဲ… ။
``ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ အလကားလုိခ်င္တာမ်ားတယ္။ အမွတ္တရ သိမ္းထားခ်င္လုိ႕ ပန္းခ်ီကားတစ္ခုေပးပါေပါ့။ ႏုိင္ငံျခားမွာ လူပံုေတြဆုိလုိခ်င္ၾကေသးတယ္။ ျမန္မာေတြက ပံုဆုိ ကုိယ့္ပံုကုိ ပုိလုိခ်င္တယ္။ ေမာ္ဒန္ဆုိတာ ၿပီးခဲ့တဲ့ Century က လူေတြစလုပ္တာပါ။ အဲဒီကေတန ပန္းခ်ီဆြဲတာကုိ modern movement လုိ႕ေခၚလုိက္တာပဲ``။
``ဦးဘသက္ကုိ သေဘာ က်တယ္။ မြဲလည္းမြဲတယ္၊ ဟုတ္လည္း ဟုတ္တယ္၊ ျမန္မာျပည္မွာ အေကာင္းဆံုးေဟ့… artist ကုိးဟာ.. သူဆြဲရင္လြယ္တယ္၊ ကုိယ္ဆြဲရင္ ခက္တယ္``။
``ဘယ္ဟာကုိမွ copy မလုပ္၊ မလုပ္တက္တာ၊ လုပ္လည္း မလုပ္ဘူး``။
``Dubliners မူရင္းဖတ္ရတာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ကမ်ဴးကုိ ႀကိဳက္တယ္။ ဟုိတစ္ေယာက္(ယန္းေပါဆတ္) ကုိ မဖတ္ဘူး။``
``က်ဴဗင္ဇင္ ဆန္ဆန္မ်ဳိး အရင္တုန္းက ဆြဲတယ္။ အခု မလုပ္တာကို ဘာျဖစ္လုိ႕လဲမေမးနဲ႕ေလ၊ ဟုတ္တယ္ေလ.. မုန္႕ဟင္းခါးေရာင္းတဲ့သူကို လက္သုပ္ဘာျဖစ္လုိ႕ မေရာင္းတာလဲ မေမးနဲ႕၊ မသိဘူးေလ ခုမုန္႕ဟင္းခါးေရာင္း ေနတာပဲမေမးနဲ႕``
``ႀကိဳက္တဲ့ကားယူ သြားေဟ့… ေဟ့ ကုန္ၿပီ.. ကုန္ၿပီ``။
ထုိအိမ္ေလးမွ လြတ္လပ္စြာထြက္ေပၚလာေသာ အသံမ်ား ထုိသူကုိ တခ်ဳိ႕က တေစၦမ်ားနဲ႕ ေနထုိင္သူတဲ့..။
စိတ္၊ ဝိညာဥ္ေတြ ႏွစ္ဆြဲထားတဲ့ ``ကုိေကာ့ရွ္``ကားကသူ၏ အေကာင္းဆံုးလက္ရာတဲ့။ စႏၵရားသံက ထုိသူနဲ႕အတူအၿမဲရွိေနတက္တယ္။ ခါးေထာင္အကၤ်ီ ေကာ့ေကာ့နဲ႕ ထုိင္ေနတေသာ ကေခ်သည္ ပံုေတြက လူေျပာမ်ားတယ္။ Abstract ပန္းခ်ီေကာင္းၿပီဆုိရင္ ဘယ္သူမွ လုိက္မမီေအာင္ ေကာင္းတယ္တဲ့။ လြတ္လပ္ေအးခ်မ္းစြာ ပန္းခ်ီဆြဲေနရတာက သူ၏ ကမၻာတစ္ခုလုိပင္…။
သူမမိတ္ေဆြက ဝယ္လုိက္ေသာ ပန္းခ်ီကားအတြက္ ကန္ေတာ့ေငြကုိ သူ႕ရဲ႕ဘီစကစ္ေလးေထာင့္ပံုးေဟာင္းထဲကုိ ထည့္လုိက္တယ္။ အဲဒီပံုးထဲက ေငြစကၠဴကုိလည္း စိတ္၀င္စားတဲ့ပံုမေပၚ၊ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ သူ႕အသြင္သ႑ာန္ဟာ ထူးျခားေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္လုိ ခံစားမိတယ္။
အသားျဖဴျဖဴ ဥပဓိရုပ္ေကာင္းတဲ့ သူျဖစ္သလုိ ၊ ငယ္စဥ္က အေတာ္ေခ်ာမွာပဲလုိ႕ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ပါတဲ့ သူမတုိ႕မဂၢဇင္းကုိ ေပးလုိက္ေတာ့ ``ဟာ  စာရြက္ေကာင္းေတြ အေတာ္ကုန္မွာပဲ`` လုိ႕ေျပာတယ္။
……………..
သူက အဂၤလိပ္ကျပားဆုိတာသိရေတာ့ အံ့ၾသစရာ၊ အေဖက ျမန္မာျပည္ကုိေရာက္လာတဲ့ အဂၤလိပ္၊ အဂၤလန္မွာေနတာ။ အေမကေတာ့ သာယာကုန္းသူ…
အင္းလ်ားလမ္းမွာ ႀကီးခဲ့သူ၊ တုိက္ခန္းေတြမွာေနခ်င္သူ ရုပ္ရွင္လုပ္ငန္းကိုလည္း ၊ ဝါသနာပါသူ။ တီတီစီမွာ ၆ တန္း အထိ ျပင္ဦးလြင္က စိန္မုိက္ကယ္ေက်ာင္းမွာ၊ စစ္ႀကီးၿပီးမွ ေက်ာင္းစေနသတဲ့။ စစ္လည္း ေျပးဖူးတယ္။ ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ ရန္ကင္း ၁ ၊ Main မွာ ၁ ႏွစ္ ၂ ႏွစ္၊ ဘီအုိစီ ေက်ာင္းအသစ္ႀကီးမွာလည္း ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ဖူးတယ္၊ ၁၀ တန္းေအာင္ေတာ့ architect စဖြင့္တယ္၊ ပန္းခ်ီဝါသနာပါေတာ့ ဦးေပၚဦးသက္တုိ႕နဲ႕ ဆံုတယ္။ မိတ္ေဆြေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ ကင္းဗတ္မရွိလုိ႕ သံုးထပ္သားေပၚမွာ အဝတ္အမာစေတြနဲ႕ ေရးတယ္။ ပန္းခ်ီကားတစ္ကား ေရာင္းရေငြ တစ္ရာ၊ တစ္ရာ့ ႏွစ္ဆယ္ဟာ အမ်ားဆံုးရတယ္။ သံုးရာေစ်းမတင္ရဲဘူး၊ မဝယ္မွာ စုိးလုိ႕။ ပန္းခ်ီနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ အကုန္ေလ့လာတယ္။ မွတ္တယ္။ ဗန္ဂုိး၊ ေဂၚဂင္၊ မေနးတုိ႕ကုိ ေလ့လာတယ္။ ပန္းခ်ီကားေရာင္းၿပီး ထမင္းစားတယ္။ တကယ့္လြတ္လပ္မွဳကုိ ခံုမင္ၿပီး မလုပ္ခ်င္တာကုိ မလုပ္ဘူး၊ မေျပာခ်င္တာကုိ မေျပာဘူး၊ မဆြဲခ်င္တာကို မဆြဲဘူး၊ မေနခ်င္တဲ့ဘ၀ပံုစံမေနဘူး၊ ေနပံု၊ ထုိင္ပံု၊ လွဳပ္ရွားပံု၊ စကားေျပာဟန္ ေတြက ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္ေတြကုိ ပုိပီျပင္ထင္ရွားေစတယ္။
ထုိသူရဲ႕ ကမၻာေလးမွာ မုိးဇက္နဲ႕ ဘီသုိဗင္ ေတးသြားေတြလည္း ပ်႕ံလြင့္ေနႏုိင္တယ္။ ပန္းခ်ီကား တစ္ကားကုိ လာမဝယ္ခင္ခ်ိန္ထိ၊ ေတာင္းမယ့္သူမရွိခင္ ခ်ိန္ထိ စိတ္တုိင္းက် စိတ္ပါသေလာက္ျပင္ဆင္မယ္။ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ကင္းလြတ္တဲ့  ပန္းခ်ီေတြကိုပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ ပန္းခ်ီကားမွာ ေဘာင္ေတြရွိေပမယ့္ ပန္းခ်ီေရးသူရဲ႕ စိတ္ကေတာ့ အကန္႕အသတ္အခ်ဳပ္အခ်ယ္မခံတက္သူ။ အလြတ္လပ္ဆံုးလူသား တစ္ဦးအျဖစ္ ကုိယ္စိတ္ထဲရွိတာကုိ ေရးခ်ေနတဲ့၊ အလုပ္ကသာ ပန္းခ်ီအတြက္ အေရးႀကီးဆံုးလုိ႕ ယူဆသူ။ ဆက္ေျပာမယ္ဆုိရင္ အေၾကာင္းအရာေတြကအမ်ားႀကီး။ ဒီသစ္သားအိမ္ေဟာင္းေလးထဲမွာ မီးလာရင္ ေတးသြားတစ္ခုကုိ နားဆင္ရင္း ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ပုိင္စြာ စုတ္ခ်က္ေတြကုိ လြတ္လပ္စြာေရးဆြဲ ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ကမၻာဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ အိပ္မက္တစ္ခုဆန္လဲ။
ေတြ႕ခ်င္သူမ်ားက လာေရာက္ေတြ႕ဆံုးၿပီး ခုလုိေနထုိင္မွဳပံုစံကပင္ သူ႕အတြက္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳရေနသလုိပင္.. ဒီေနရာမွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနထုိင္မွဳ Life style ဟာ ဧည့္ခန္း၊ ဆုိဖာဆက္တီ ခမ္းနားထည္ဝါျခင္းအျပည့္အစံုနဲ႕ မဆုိင္ဘဲ..
စိတ္တုိ႕၏ အခ်ဳပ္အတည္းကင္းမဲ့ရာ…
လြတ္လပ္ျခင္းကုိအျပည့္အဝ
ခံစားရရွိႏုိင္ရာ……
စိတ္မြန္းက်ပ္မွဳတုိ႕၏ လြတ္ေျမာက္ရာ…
သူ၏ ကမၻာေလးမွာ
 ထုိသူကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ
 ေတြ႕ရတာကုိကပင္
သူမစိတ္ထဲ ေက်နပ္ႏွစ္သက္ခဲ့မိပါေတာ့တယ္။
ပန္းခ်ီဆရာႀကီး
ဦးခင္ေမာင္ရင္အတြက္ အမွတ္တရ
ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

2 comments:

ခုိင္နုငယ္ said...

ဟုတ္တယ္ေနွာ္...လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေနထုိင္မွဳ Life style ဟာ ဧည့္ခန္း၊ ဆုိဖာဆက္တီ ခမ္းနားထည္ဝါျခင္းခမ္းနားထည္ဝါျခင္းအျပည့္အစံုနဲ႕မဆုိင္ဘဲ..
သူ႔အတြက္..စုတ္တံတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ခ်င္မယ္။
ေဘာ႔ပင္တစ္ေခ်ာင္...
စကၠဴျဖဴတစ္ရြက္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္္ေနနုိင္တယ္။
ဒါသူ႔အတြက္ျငိမ္းခ်မ္းမူ႔ကမာၻ....

Anonymous said...

ခိုင္ႏုငယ္
အဲဒီပန္းခ်ီဆရာၾကီးဟာသိပ္ကို ခ်စ္ခင္ဖို႔ေကာင္းတယ္။သူ႔ဘ၀ဟာ ဘာအေဆာင္အေယာင္မွမရွိေပမဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။

cem(mandalay)