Monday, July 19, 2010

သူ၏ ကမၻာ



သူမအတြက္ မထင္မွတ္ဘဲ ေနသာတဲ့တစ္ေန႕က…
ေနရာေလးတစ္ေနရာကုိ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူမ မေမွ်ာ္လင့္ထားတာမုိ႕ ထူးၿပီးခံစားမွဳႀကိဳၿပီးမရွိခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီအိမ္ေရွ႕ရပ္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ျမန္မာဆန္လြန္းတဲ့ သစ္သားအိမ္ခပ္ေဟာင္းေဟာင္း၊ အပင္ရွည္မ်ားက သစ္သားအိမ္ေဟာင္းကုိ တစ္ဝက္ေလာက္ထိ ဖံုးလႊမ္းထားတယ္။ တံခါးနဲ႕ အိမ္ၾကားမွာ သစ္သားခင္းတံတားေလးကို ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း… အိမ္ေလးထဲေရာက္ေတာ့ ထုိင္စရာ ပက္လက္ကုလားထုိင္တစ္လံုးကလြဲၿပီး အျခားပရိေဘာဂ ဘာအေဆာင္အေယာင္မွ မေတြ႕ရဘူး။ တံခါးရဲ႕အျပင္မွာ ဖိနပ္နဲ႕ရွိသမွ် အေဆာင္အေယာင္တုိ႕ကုိ ခၽြတ္ခဲ့ရၿပီး အိမ္ေလးထဲကုိ လွမ္း၀င္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ပထမ ဦးဆံုးရရွိတဲ့ခံစားမွဳက ေဆးနံ႕၊  ေနာက္ၿပီး ရယ္ေမာလြတ္လပ္ေနေသာ တစ္စံုတစ္ဦး၊ သူကုိယ္တုိင္ၾကမ္းျပင္မွာ ထုိင္ရင္း…. သူစကားေျပာဟန္ေလသံတုိ႕က သူမအာရုံကုိ ဝင္စားသြားေစခဲ့တယ္။ ဟန္ေဆာင္မွဳမရွိတဲ့ သူ႕ထံကုိ လာသူမ်ားဟာ ဘာေကာင္ညာေကာင္မွ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အမ်ဳိးအစားက တစ္မ်ဳိးတည္းျဖစ္သြားရတယ္..။
အိမ္တံခါး ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ေလးကုိေတာင္ မခ်န္ဘဲေဆးျခစ္ရာေတြေတြ႕ရတယ္။ အိမ္ခန္းေလးထဲမွာ စာအုပ္မ်ား၊ ေဆးဘူးမ်ား၊ စုတ္တံမ်ား၊ ေဘာင္ၾကက္ထားတဲ့ ကင္းဗတ္ေတြ၊ မၿပီးေသးတဲ့ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ပန္းခ်ီကားမ်ား… တခ်ဳိ႕ကားေတြကုိေတာ့ သူမဉာဏ္အရ နားမလည္ႏုိင္ေသးပါ။ သို႕ေသာ္ ထုိလက္ရာပန္းခ်ီကားမ်ားကုိေတာ့ လူတုိင္းလုိခ်င္ ႏွစ္သက္တယ္ဆုိတာ ကုိေတာ့ သူမသိတယ္။
သူမ မိတ္ေဆြမ်ားက ဟုိကားလုိခ်င္၊ ဒီကားလုိခ်င္နဲ႕ ``ဒီပန္းခ်ီကားသိပ္ေကာင္းတာပဲ`` လုိ႕ေျပာရင္ ဘာမွမၿပီးေသးဘူး၊ ႀကိဳက္ရင္ယူသြားလုိ႕ ရက္ရက္ေရာေရာေပးတယ္။ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဟန္ကုိဆြဲထားတဲ့ပံုေတြကိုေတာ့ သူမခံစားႏုိင္တယ္။ သူမမိတ္ေဆြက ပန္းခ်ီကားကုိ အကာမရွိတဲ့ အခန္းအတြင္းထဲအထိ၀င္ၿပီးရွာေဖြတယ္။ ခရမ္းေရာင္ေျပေျပ ဦးဘသက္ ပန္းခ်ီကားကုိ ေတြ႕လုိ႕ဝယ္လုိက္ၿပီး ဆုိင္းထုိးေပးဖုိ႕ေျပာေတာ့ ``ကုိယ့္ဘာသာထုိးလုိက္လည္း ရတာပဲေဟ့ေဟ့`` ဆုိၿပီး အနက္ေရာင္စုတ္တံနဲ႕ သူဆုိင္းထုိးေပးတယ္။ ေရွ႕ကစားပြဲခံုပုေလးေပၚမွာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ရွိတယ္။ ေအးၿပီးအေျမွးတက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဟာ သူမတုိ႕လာေတာ့ ပုိေအးစက္သြားတယ္။ ထုိသူက ပန္းခ်ီအေၾကာင္းေတြကို အခန္းျပည့္ေျပာေနရတယ္ေလ… ဧည့္ဝတ္ေက်ဖုိ႕အတြက္ လက္ဖက္ရည္ သူမတုိ႕ကုိ တုိက္ခ်င္တယ္။ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ထက္ ပန္းခ်ီကားေတြနဲ႕ ထုိသူ႕အေပၚကုိသာ အာရုံေရာက္ေနတယ္။ သူမ ထုိင္ေနတဲ့နားမွာ ကက္စက္အုိေလး တစ္လံုးရွိတယ္။ ဂႏၱဝင္ဂီတေတြကို မုိးလင္း၊ မုိးခ်ဳပ္ နားေထာင္တယ္လုိ႕ သိရတယ္။ သီခ်င္း၊  ဂီတေတြနားေထာင္ရင္း လြတ္လပ္စြာနဲ႕ ပန္းခ်ီေတြကို ဆြဲေနပံုရတယ္….။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က ေလျဖတ္သြားတာမုိ႕ လက္နဲ႕ေျခလွဳပ္ရွားမွဳနည္းၿပီး က်န္းမာေရးအားနည္းခဲ့တယ္။ သုိ႕ေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕အၿပံဳးနဲ႕ စကားသံေတြကေတာ့ အိမ္ေလးထဲမွာ သြက္ေနခဲ့တယ္။ မ်က္စိေတြ ခြဲစိတ္ခံရၿပီးမွ ၾကည့္ေကာင္းလာ ၿပီး အေရာင္ေတြ သိပ္လွေၾကာင္း တခုတ္တရ ေျပာဆုိတယ္။ ပန္းခ်ီပစၥည္းမ်ား၊ အျခားႏွစ္သက္ေသာ ပစၥည္းအနည္းစုမ်ားႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနသလုိ ထုိသူ႕ရင္ထဲမွာလည္း ေျပာစရာ စကားမ်ားနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္လုိ႕ထင္တယ္..။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ လြတ္လပ္သူတစ္ေယာက္ဟာ လြတ္လပ္စြာနဲ႕ သူ႕အႏုပညာေတြအေၾကာင္း အျပည့္အဝေျပာေနခဲ့တာပဲ… ။
``ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ အလကားလုိခ်င္တာမ်ားတယ္။ အမွတ္တရ သိမ္းထားခ်င္လုိ႕ ပန္းခ်ီကားတစ္ခုေပးပါေပါ့။ ႏုိင္ငံျခားမွာ လူပံုေတြဆုိလုိခ်င္ၾကေသးတယ္။ ျမန္မာေတြက ပံုဆုိ ကုိယ့္ပံုကုိ ပုိလုိခ်င္တယ္။ ေမာ္ဒန္ဆုိတာ ၿပီးခဲ့တဲ့ Century က လူေတြစလုပ္တာပါ။ အဲဒီကေတန ပန္းခ်ီဆြဲတာကုိ modern movement လုိ႕ေခၚလုိက္တာပဲ``။
``ဦးဘသက္ကုိ သေဘာ က်တယ္။ မြဲလည္းမြဲတယ္၊ ဟုတ္လည္း ဟုတ္တယ္၊ ျမန္မာျပည္မွာ အေကာင္းဆံုးေဟ့… artist ကုိးဟာ.. သူဆြဲရင္လြယ္တယ္၊ ကုိယ္ဆြဲရင္ ခက္တယ္``။
``ဘယ္ဟာကုိမွ copy မလုပ္၊ မလုပ္တက္တာ၊ လုပ္လည္း မလုပ္ဘူး``။
``Dubliners မူရင္းဖတ္ရတာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ကမ်ဴးကုိ ႀကိဳက္တယ္။ ဟုိတစ္ေယာက္(ယန္းေပါဆတ္) ကုိ မဖတ္ဘူး။``
``က်ဴဗင္ဇင္ ဆန္ဆန္မ်ဳိး အရင္တုန္းက ဆြဲတယ္။ အခု မလုပ္တာကို ဘာျဖစ္လုိ႕လဲမေမးနဲ႕ေလ၊ ဟုတ္တယ္ေလ.. မုန္႕ဟင္းခါးေရာင္းတဲ့သူကို လက္သုပ္ဘာျဖစ္လုိ႕ မေရာင္းတာလဲ မေမးနဲ႕၊ မသိဘူးေလ ခုမုန္႕ဟင္းခါးေရာင္း ေနတာပဲမေမးနဲ႕``
``ႀကိဳက္တဲ့ကားယူ သြားေဟ့… ေဟ့ ကုန္ၿပီ.. ကုန္ၿပီ``။
ထုိအိမ္ေလးမွ လြတ္လပ္စြာထြက္ေပၚလာေသာ အသံမ်ား ထုိသူကုိ တခ်ဳိ႕က တေစၦမ်ားနဲ႕ ေနထုိင္သူတဲ့..။
စိတ္၊ ဝိညာဥ္ေတြ ႏွစ္ဆြဲထားတဲ့ ``ကုိေကာ့ရွ္``ကားကသူ၏ အေကာင္းဆံုးလက္ရာတဲ့။ စႏၵရားသံက ထုိသူနဲ႕အတူအၿမဲရွိေနတက္တယ္။ ခါးေထာင္အကၤ်ီ ေကာ့ေကာ့နဲ႕ ထုိင္ေနတေသာ ကေခ်သည္ ပံုေတြက လူေျပာမ်ားတယ္။ Abstract ပန္းခ်ီေကာင္းၿပီဆုိရင္ ဘယ္သူမွ လုိက္မမီေအာင္ ေကာင္းတယ္တဲ့။ လြတ္လပ္ေအးခ်မ္းစြာ ပန္းခ်ီဆြဲေနရတာက သူ၏ ကမၻာတစ္ခုလုိပင္…။
သူမမိတ္ေဆြက ဝယ္လုိက္ေသာ ပန္းခ်ီကားအတြက္ ကန္ေတာ့ေငြကုိ သူ႕ရဲ႕ဘီစကစ္ေလးေထာင့္ပံုးေဟာင္းထဲကုိ ထည့္လုိက္တယ္။ အဲဒီပံုးထဲက ေငြစကၠဴကုိလည္း စိတ္၀င္စားတဲ့ပံုမေပၚ၊ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ သူ႕အသြင္သ႑ာန္ဟာ ထူးျခားေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္လုိ ခံစားမိတယ္။
အသားျဖဴျဖဴ ဥပဓိရုပ္ေကာင္းတဲ့ သူျဖစ္သလုိ ၊ ငယ္စဥ္က အေတာ္ေခ်ာမွာပဲလုိ႕ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ပါတဲ့ သူမတုိ႕မဂၢဇင္းကုိ ေပးလုိက္ေတာ့ ``ဟာ  စာရြက္ေကာင္းေတြ အေတာ္ကုန္မွာပဲ`` လုိ႕ေျပာတယ္။
……………..
သူက အဂၤလိပ္ကျပားဆုိတာသိရေတာ့ အံ့ၾသစရာ၊ အေဖက ျမန္မာျပည္ကုိေရာက္လာတဲ့ အဂၤလိပ္၊ အဂၤလန္မွာေနတာ။ အေမကေတာ့ သာယာကုန္းသူ…
အင္းလ်ားလမ္းမွာ ႀကီးခဲ့သူ၊ တုိက္ခန္းေတြမွာေနခ်င္သူ ရုပ္ရွင္လုပ္ငန္းကိုလည္း ၊ ဝါသနာပါသူ။ တီတီစီမွာ ၆ တန္း အထိ ျပင္ဦးလြင္က စိန္မုိက္ကယ္ေက်ာင္းမွာ၊ စစ္ႀကီးၿပီးမွ ေက်ာင္းစေနသတဲ့။ စစ္လည္း ေျပးဖူးတယ္။ ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ ရန္ကင္း ၁ ၊ Main မွာ ၁ ႏွစ္ ၂ ႏွစ္၊ ဘီအုိစီ ေက်ာင္းအသစ္ႀကီးမွာလည္း ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ဖူးတယ္၊ ၁၀ တန္းေအာင္ေတာ့ architect စဖြင့္တယ္၊ ပန္းခ်ီဝါသနာပါေတာ့ ဦးေပၚဦးသက္တုိ႕နဲ႕ ဆံုတယ္။ မိတ္ေဆြေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ ကင္းဗတ္မရွိလုိ႕ သံုးထပ္သားေပၚမွာ အဝတ္အမာစေတြနဲ႕ ေရးတယ္။ ပန္းခ်ီကားတစ္ကား ေရာင္းရေငြ တစ္ရာ၊ တစ္ရာ့ ႏွစ္ဆယ္ဟာ အမ်ားဆံုးရတယ္။ သံုးရာေစ်းမတင္ရဲဘူး၊ မဝယ္မွာ စုိးလုိ႕။ ပန္းခ်ီနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ အကုန္ေလ့လာတယ္။ မွတ္တယ္။ ဗန္ဂုိး၊ ေဂၚဂင္၊ မေနးတုိ႕ကုိ ေလ့လာတယ္။ ပန္းခ်ီကားေရာင္းၿပီး ထမင္းစားတယ္။ တကယ့္လြတ္လပ္မွဳကုိ ခံုမင္ၿပီး မလုပ္ခ်င္တာကုိ မလုပ္ဘူး၊ မေျပာခ်င္တာကုိ မေျပာဘူး၊ မဆြဲခ်င္တာကို မဆြဲဘူး၊ မေနခ်င္တဲ့ဘ၀ပံုစံမေနဘူး၊ ေနပံု၊ ထုိင္ပံု၊ လွဳပ္ရွားပံု၊ စကားေျပာဟန္ ေတြက ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္ေတြကုိ ပုိပီျပင္ထင္ရွားေစတယ္။
ထုိသူရဲ႕ ကမၻာေလးမွာ မုိးဇက္နဲ႕ ဘီသုိဗင္ ေတးသြားေတြလည္း ပ်႕ံလြင့္ေနႏုိင္တယ္။ ပန္းခ်ီကား တစ္ကားကုိ လာမဝယ္ခင္ခ်ိန္ထိ၊ ေတာင္းမယ့္သူမရွိခင္ ခ်ိန္ထိ စိတ္တုိင္းက် စိတ္ပါသေလာက္ျပင္ဆင္မယ္။ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ကင္းလြတ္တဲ့  ပန္းခ်ီေတြကိုပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ ပန္းခ်ီကားမွာ ေဘာင္ေတြရွိေပမယ့္ ပန္းခ်ီေရးသူရဲ႕ စိတ္ကေတာ့ အကန္႕အသတ္အခ်ဳပ္အခ်ယ္မခံတက္သူ။ အလြတ္လပ္ဆံုးလူသား တစ္ဦးအျဖစ္ ကုိယ္စိတ္ထဲရွိတာကုိ ေရးခ်ေနတဲ့၊ အလုပ္ကသာ ပန္းခ်ီအတြက္ အေရးႀကီးဆံုးလုိ႕ ယူဆသူ။ ဆက္ေျပာမယ္ဆုိရင္ အေၾကာင္းအရာေတြကအမ်ားႀကီး။ ဒီသစ္သားအိမ္ေဟာင္းေလးထဲမွာ မီးလာရင္ ေတးသြားတစ္ခုကုိ နားဆင္ရင္း ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ပုိင္စြာ စုတ္ခ်က္ေတြကုိ လြတ္လပ္စြာေရးဆြဲ ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ကမၻာဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ အိပ္မက္တစ္ခုဆန္လဲ။
ေတြ႕ခ်င္သူမ်ားက လာေရာက္ေတြ႕ဆံုးၿပီး ခုလုိေနထုိင္မွဳပံုစံကပင္ သူ႕အတြက္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳရေနသလုိပင္.. ဒီေနရာမွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနထုိင္မွဳ Life style ဟာ ဧည့္ခန္း၊ ဆုိဖာဆက္တီ ခမ္းနားထည္ဝါျခင္းအျပည့္အစံုနဲ႕ မဆုိင္ဘဲ..
စိတ္တုိ႕၏ အခ်ဳပ္အတည္းကင္းမဲ့ရာ…
လြတ္လပ္ျခင္းကုိအျပည့္အဝ
ခံစားရရွိႏုိင္ရာ……
စိတ္မြန္းက်ပ္မွဳတုိ႕၏ လြတ္ေျမာက္ရာ…
သူ၏ ကမၻာေလးမွာ
 ထုိသူကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ
 ေတြ႕ရတာကုိကပင္
သူမစိတ္ထဲ ေက်နပ္ႏွစ္သက္ခဲ့မိပါေတာ့တယ္။
ပန္းခ်ီဆရာႀကီး
ဦးခင္ေမာင္ရင္အတြက္ အမွတ္တရ
ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

Tuesday, July 13, 2010

မယ္ဇယ္ပင္တန္းေအာက္က အေတြးမ်ား


( ၁ )
            လုံၿခဳံမွဳမရွိေနသလို … ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံး ေဆာက္တည္ရာမဲ့ လြင့္ေမွ်ာေနတယ္ … ေၾကြလုိက္စမ္းပါ ၾကယ္ေတြ
တက္လာလိုက္စမ္းပါ ဒီေရေတြ .. ပ်ံသန္းသြားၾကပါငွက္ေတြ ……. ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီသဘာ၀တရားေတြကို ၾကည့့္ျပီး ခံစားႏုိင္တဲ့အင္အား ကၽြန္ေတာ့မွာ မရွိေတာ့ပူး ….. ဒီမယ္ဇယ္ပင္တန္းေအာက္က ထိုင္ခုံေတြ ဦးပိန္တံတားရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြ …… မုန္႕န႔ံ ၊အေၾကာ္နံ႔ တသင္းသင္းရေနတဲ႕ ဆိုင္အခင္းအက်င္းေတြ … ကင္မရာကို ဘယ္လွည့္ညာလွည့္နဲ႕ ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြ ……တံတားေပၚက…..ေလွာင္အိမ္ထဲက မ်က္လုံးျပဴး ဇီးကြက္ေလးေတြ …. ငွက္ေတြ ….. အေ၀ရာပုတီးဆဲြၾကိဳးေလးေတြ ကိုင္ျပီး ႏုိင္ငံျခားဧည့္သည္ေတြကို No expensive လို႕ ထပ္ခါထပ္ခါ လိုက္ေျပာေနတဲ႕ ထမိန္တိုတုိ ေတာသူေလးေတြ …….လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီး ငွက္စီးေနၾကတဲ႕ စုံတဲြေလးေတြ ….. ေန၀င္ခ်ိန္ Sunset ကို အမိအရ ေနာက္ခံထား ဓါတ္ပုံရိုက္ေနတဲ႕ မိန္းကေလးေတြ မိသားစုေတြ ….. ဒါေတြအားလုံး ကၽြန္ေတာ့အာရုံမွာ  ဖမ္းထားတဲ႕ ပုံရိပ္ေတြပါပဲ ……….
            ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မယ္ဇယ္ပင္တန္း ေအာက္က ခုံတစ္ခုမွာ ထိုင္ေနပါတယ္ ….. ဒါေပမဲ႕ အေတြးပုံရိပ္ေတြကေတာ့ အရင္နဲ႕မတူ …. ကၽြန္ေတာ့ေရွ႕က အေၾကာ္တစ္ပဲြက ေအးစက္ေနျပီ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းကလည္း ထိုနည္းတူစြာ ……..ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာေတြမေရးႏိုင္ပါ … ၀တၳဳေတြ မေတြးႏိုင္ပါ  ……အလုပ္လည္း မလုပ္ႏိုင္ပါ … ဘာလုပ္သင့္သလဲအေျဖကို အထပ္ထပ္ အခါခါ စဥ္းစားတယ္ … ေပၚမလာ …. ေနာက္ဆုံး ဒီေနရာမွာပဲ လာထိုင္ေနမိေတာ့တယ္ …..
            ကၽြန္ေတာ္……ေပါက္ကဲြသင့္ျပီလား ….စဥ္းစားမိတယ္ …. တစ္ကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ့စိတ္က ေပါက္ကဲြခ်င္ေနျပီ ..
ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ့ကို ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္ … ေမေမ ဘာျဖစ္လို႕….လဲ! ဘာျဖစ္လို႕လဲလို႕ ….အၾကိမ္ၾကိမ္ ရင္ထဲမွာ ေအာ္ဟစ္ခဲ့ျပီးျပီ…. ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အသက္ရွဴက်ပ္တဲ့နည္းနဲ႕ ရွင္သန္ခြင့္မေပးပါနဲ႕ …… ေမေမ့ကို မွားေနတယ္လို႕ လက္ညွိဳးမထိုးခ်င္ေပမယ့္ … ေမေမ ေရြးခ်ယ္ခဲ႕တဲ့ လမ္းေတြက  မမွန္ခဲ့ဘူး ….ကၽြန္ေတာ္တို႕ေၾကာင့္လို႕မေျပာပါနဲ႔ေမေမ …ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ .. သူမ်ားအေျပာေတြေအာက္ ကိုယ္လြတ္ရုန္းထြက္ႏိုင္ေအာင္ …. အင္အားမရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး  ေမေမ ….. အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းအနည္းဆုံးပဲ …ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ့လုပ္ရပ္ေတြကို ဘယ္လို ဥေပကာျပဳရမလဲ … ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမေမ မယုံၾကည္သလို …ေမေမ့ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မယုံၾကည္ေတာ့ဘူး ….
            ဂဏန္းနီနီရဲရဲေတြ အေၾကာ္ခံျပီး ဘန္းထဲမွာ ေနပူလွန္းခံထားရသလို ရင္ထဲမွာ ၾကြတ္ၾကြတ္ရြေနတယ္ ….
ရုဴရွိဳက္ရတဲ႕ ရန႔ံဟာ ……ေလကိုျဖတ္လာေပမဲ႕ မသန္႕စင္ဘူး …. ဖုန္မွုန္႕ေတြ ပါလာသလို ႏွာေခါင္း၀မွာ ယားက်ိက်ိႏိုင္လွတယ္ … ဒီၾကားထဲ စားပဲြေပၚက အခ်ဥ္ရည္ခြက္ထဲ ဘတ္ကနဲျပဳတ္က်လာတဲ႕ ငွက္ခ်ီလာတဲ႕ အသီးေျခာက္တစ္ခုေၾကာင့္ … ကၽြန္ေတာ့ အက်ီၤျဖဴေလးမွာ …… အစက္ႏွစ္စက္ေလာက္စင္သြားတယ္ …ရွိေစေတာ့……….ကၽြန္ေတာ္မသုတ္ေတာ့ဘူး ….ကၽြန္ေတာ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဒီထက္ညစ္ပတ္ေနတဲ႕ သမိုင္းေတြ ရွိေနခဲ႕ျပီပဲ ဒါကို သုတ္လုိက္လို႕ သန္႕စင္သြားမွာမွ မဟုတ္တာ …မဟုတ္ဘူးလား ေမေမ………….
            ေမေမ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရင့္က်က္မွဳကို ဥေပကာျပဳထားတယ္…..ငယ္ငယ္တုန္းးကေတာ့ သားဒီမုန္႕ေကာင္းတယ္ စားဆို …ကၽြန္ေတာ္စားမယ္ ……သား ဒီလမ္းမသြားနဲ႕ဆို ကၽြန္ေတာ္မသြားဘူး ……..ေမေမက မၾကိဳက္ဘူးဆိုရင္ …ကၽြန္ေတာ္မစူးစမ္းဘူး …. သိဖို႕မၾကိဳးစားဘူး …ေမေမ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကို ဘာေတြသင္ေပးခဲ႕လဲ …. ေက်ာင္းစာကိုေက်ာင္းမွာသင္ခဲ႕ရေပမဲ့ ……….. ကၽြန္ေတာ့ ေဖေဖေတာ့ … ေမေမ သိပ္ကိုမုန္းတဲ႕ လူဆိုးၾကီးတစ္ေယာက္ေပါ့ …… ..ေမေမေျပာတဲ႕ ရက္စက္တယ္ ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္တယ္ ၊ ၾကင္နာမွဳ႕ေခါင္းပါးတယ္၊အတၱၾကီးတယ္ ၊ေလာဘၾကီးတယ္ ………ေမေမ သင္ခန္းစာေတြထဲမွာ ေဖေဖကို မုန္းတီးျခင္း သေကၤတ သင္ခန္းစာေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္……..ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ ေဖေဖရဲ႕ စိတ္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာေတာ့  ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႕ …..ေဖေဖဟာ ေမေမေျပာသေလာက္ ဆိုးမွာမဟုတ္ပါဘူးလို႕ ေတြးမိတယ္ ………. ေဖေဖကေရာ ေမေမ့ ကို ဘယ္လုိထင္မလဲ ………..
            ေဖေဖနဲ႕ ေမေမဟာ မေရရာျခင္းေတြနဲ႕ ……….. အတြင္းပိုင္းေတြ လိွူက္စားေလာင္ျမိဳက္ေနခဲ႕တာ …..ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ႕ဘူး  .. ကၽြန္ေတာ္တို႕ ငယ္စဥ္မွာဘဲ …. လမ္းခဲြခဲ႕ၾကတယ္ ….. ေမေမက ကေလးေတြ မ်က္ႏွာမၾကည့္သလို …ေဖေဖကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို မငဲ့ကြက္ခဲ့ဘူး………. ဘယ္သူမ်ားလဲလို႕ မေ၀ဖန္ႏိုင္ေပမဲ့ … သိသာစြာ ခ်ိဳ႕တဲ႕သြားတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ပါ ………ကၽြန္ေတာ္တို႕ နားခို ေနတဲ႕အရိပ္တစ္ခု ခ်က္ျခင္း ေပ်ာက္သြားေတာ့………….. ေနရဲ႕အပူဟာ  ပိုသိသာလာပါတယ္ … ညီမေလးကဆို ပိုဆိုးတယ္ ေဖခ်စ္ကိုး………..
            ေမေမက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေက်ာင္းျပီးရင္ အလုပ္လုပ္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးဖို႕ေျပာတယ္ … ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းျပီးသြားေပမဲ့ မေရရာျခင္း လမ္းစမွာဘဲ လမ္းေပ်ာက္ေနတယ္ ……….ကၽြန္ေတာ္ ရတဲ႕ဘဲြ႕နဲ႕ လုပ္ခ်င္တဲ႕အလုပ္ေတြကလည္း တျခားစီ…… ကြန္ပ်ဴတာမွာ ညပိုင္း ဆရာလုပ္ျဖစ္တယ္……. က်န္အားတဲ႕အခ်ိန္ ၀ါသနာပါတဲ႕ စာေရးတယ္ …… စာအုပ္အငွားဆိုင္ေတြအတြက္ စာအုပ္ခ်ဳပ္ေပးတယ္…..လိုအပ္ရင္၀ယ္ေပးတယ္ ကိုယ္လည္းဖတ္ရတယ္…..ညီမေလးက ဆယ္တန္းႏွစ္ခါက်ျပီးမွ ေအာင္တယ္ …. သူ႕ကိုအနီးကပ္ ၾကည့္ရွဳ႕ရတာ ကၽြန္ေတာ္ …..ေမေမနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္းမနီးစပ္ဘူး …….. ေမေမ ရဲ႕ေျခလွမ္းေတြကို ေစာေစာပိုင္းကတည္းက သိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာရက္ေသးဘူး …….
            ေမေမက Super Market Centre တစ္ခုမွာ ……. ဆိုင္ခန္းငွားျပီး ဆံညွပ္ ၊ အလွျပင္ဆိုင္ဖြင့္တယ္ ….. အမ်ိဳးသား၊အမ်ိဳးသမီး လက္ခံတယ္ …. ဒါေပမယ့္ ေမေမ့ဆိုင္မွာ အမ်ိဳးသားမ်ားတယ္လို႕ ေျပာၾကတယ္ ….ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ကိုတစ္ေခါက္မွ မသြားဘူး … ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ဆိုင္ခန္း က အရမ္ေးေစ်းၾကီးတာတဲ႕ …… ေမေမ ဘယ္ကေငြနဲ႕ ငွားထားလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ဘူး……… ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေျပာလြန္းမက ေျပာလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့နား အခါခါ ေရာက္လာတယ္ ………..
            နင့္အေမ ေဘာ့စ္တစ္ေယာက္နဲ႕တဲြေနတယ္ ….. ခုဆိုင္ေတာင္ အဲဒီသူေဌးက ၀ယ္ေပးထားတာ …. နင္တို႕ မသိဘူးလား …. ျပန္လာရင္ အဲဒီသူေဌးက လမ္းထိပ္ထိလုိက္ပို႕တာ … လက္ထပ္ထားတယ္ဆို…….အဲဒီလူက လူပ်ိဳၾကီးလား …………. တစ္ခ်ိဳ႕ က အိမ္ေထာင္ရွိတယ္ဆို ….စတဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေ၀ဖန္ျခင္းေတြအေပၚ ကၽြန္ေတာ္ မယုံတတ္ဘဲ ရွိေနခဲ႕ေသးတယ္ ……ေသခ်ာတဲ႕ေမေမ့ရဲ႕ေျပာင္းလဲမွဳက တစ္ကိုယ္ရည္ ျပင္ဆင္မွဳမွာ ပတ္၀န္းက်င္ သတိထားမိလာေအာင္ ျဖစ္လာတယ္ ….. အလွျပင္ဆိုင္ျဖစ္ေပမယ့္ ေမေမရဲ႕ အ၀တ္အစားေတြ ပစၥည္းေတြက မယုံသကၤာစရာျဖစ္လာျပီ …. ေမေမ ေက်နပ္ပီတိေတြျဖစ္ေပမယ့္ …….ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခါးသက္လာျပီ……….အခ်ိန္ၾကာၾကာ မေပးလုိက္ရပါဘူး …. ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ေျပာစကားေတြ တစ္ခုမမွားဘူး…………. ကၽြန္ေတာ္ရွက္တယ္ ……အဲဒီ အျပင္အဆင္ေတြနဲ႕ ေမေမ့ကို မေတြ႕ခ်င္ဘူး ……ဘာမွလဲ ထပ္မသိခ်င္ေတာ့ဘူး………
            ဟူး……………ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ခုံေအာက္၀င္ျပီး ေခါင္းထိုးအိပ္ေနတဲ့ ေခြးကို ေျခေထာက္နဲ႕ကန္လိုက္မိတယ္…..ေနလုံးကအေနာက္ဘက္ဆီကေနတျဖည္းျဖည္း ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္လုနီးေနျပီ……. ျပန္မယ္လို႕ဆုံးျဖတ္လိုက္စဥ္မွာဘဲ….. အသံတစ္ခုေၾကာင္႔ တစ္ဖက္ဆိုင္ကို ၾကည္႔လိုက္မိတယ္… မိန္းကေလးသံုးေယာက္ ေက်ာေပးထိုင္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္႔ညီမ မိုးျဖဴသဲ ……. ဘယ္လိုလုပ္ ဒီေရာက္ေနပါလိမ္႔… တကၠသိုလ္ေက်ာင္းကေန အိမ္မျပန္ေသးတာဘဲ ျဖစ္ရမယ္…. ကၽြန္ေတာ္ေနရာမွာ အသာျပန္ထုိင္လိုက္တယ္… သူတို႔ သံုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က အိတ္ထဲကေန ဘီယာပုလင္းကို ထုတ္လိုက္တယ္… ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္လံုးေတြ ျပဴးသြားတယ္… ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ မေသာက္တာ သူတို႕က…
            အေၾကာ္တစ္ပြဲ လွမ္းမွာတယ္… မၾကာေစနဲ႔ ျမန္ျမန္ေလးလို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ညီမက ျဖည္႔စြက္ေအာ္ေျပာတယ္… အၾကမ္းပန္းကန္ထဲ ဘီယာေတြထည္႔တယ္… ဟိုးဘက္ဆိုင္က ေသာက္မေကာင္းလုိ႔ ဒီဘက္ဆိုင္ကို ေျပာင္းလာတာလို႔ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က စားပြဲထုိးေလးကို ေျပာတယ္… ရုပ္ေလးေတြၾကည္႔ေတာ႔ စာၾကမ္းပိုးရုပ္… ရပ္ကြက္ထဲမွာဆို ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိပံုစံ… ခုေတာ႔ လူျမင္ကြင္း မိန္းကေလးေက်ာင္းသူျဖစ္ျပီး ဘီယာ လာေသာက္ေနတယ္… ကၽြန္ေတာ္ဆိုင္က စားပြဲထုိးကိုလွမ္းေခၚျပီး အဲဒီလို မိန္းကေလးေတြ လာေသာက္တတ္လားေမးေတာ႔… လာတတ္တယ္တဲ႕… တစ္ခါတုန္းက ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္မူးျပီး ဆံပင္ဆြဲ ရန္ျဖစ္ၾကတာ… ေကာင္ေလးေတြက ေျဖေပးရတယ္…. တဲ႕…
            ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းေတြ ပိုကိုက္လာတယ္… လက္သီးေတြ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ျပီး… ေျခလွမ္းေတြက ထိန္းလို႔မရေအာင္ ျမန္ဆန္လာတယ္…
            “ မိမိုး “
            ကၽြန္ေတာ္႔ ေအာ္သံေၾကာင္႔ သူတို႔သံုးေယာက္လံုး ပ်ာယာခတ္သြားတယ္… မိမိုးေရွ႕က ခြက္ကို ပစ္ေပါက္ပစ္လိုက္တယ္…. လက္ဆြဲေခၚလာခိ်န္မွာ မိမိုးကငိုေနျပီ… နင္႔ကိုငါ သတ္ေတာင္ပစ္ခ်င္ေနျပီ… အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲက အခံေဒါသေတြနဲ႔ေပါင္းျပီး… မိမိုးကုိ ရိုက္ပစ္လိုက္တယ္… ေမေမျပန္လာေတာ႔ အံ႕ၾသရင္း… ကၽြန္ေတာ္႔ကိုဆူတယ္ ….. သူ႔သမီးကို ဒီေလာက္ရိုက္ထားလို႔တဲ႕…. “ ေမေမ႔မွာ ေတြးေတာဆင္ေျခမွဳဆိုတာ ရွိေသးရဲ႕လား… ဒီလိုမွ မဆံုးမရင္… ပ်က္စီးသြားမယ္ အဲဒါကို ေမေမ လက္ခံႏိုင္လား…. သူမ်ားေတြေျပာၾကမွာကို ေမေမ မရွက္ဘူးလား … ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေမေမ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ႔ ထိန္းသိမ္းလာခဲ႔သလဲ… ျပန္ေတြးၾကည္႔ပါအံုး… ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ အသိစိတ္ေလးရွိလို႔ ခံသာေနတာ… မိမိုးတို႔လို လူငယ္ေတြက ပ်က္စီးမွာပဲ… အဲဒီလိုျဖစ္ရင္ သူ႔အဲဒီလုိျဖစ္ရင္ သူ႔အျပစ္မဟုတ္ဘူး… ေမေမ႔ေၾကာင္႔… ကုိယ္႔႔အိမ္ကို အေပၚက အုပ္မိုးထားတဲ႔ ေခါင္တစ္ခုလံုး မလံုမွေတာ႔… ဧည္႔ခန္းလည္း ပ်က္စီးမွာပဲ… မီးဖိုေခ်ာင္လည္း ပ်က္စီးမွာပဲ…ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမိုးက မလံုေတာ႔ဘူး…. ေမေမအေပါက္ၾကီးကို ျမင္ေနရေပမယ္႔… ဒီေလာက္ဆိုးမယ္လို႔ မထင္ခဲ႔ဘူး… ကၽြန္ေတာ္က ေယာက္်ားေလး… မိမိုးကမိန္းကေလးပါ… ဒီလိုပံုနဲ႔… လူေျပာ…သူေျပာခံရတဲ႔ ဘ၀မွာ ေခါင္းမေဖာ္ဘဲ ေနရေတာ႔မွာလား…
            ေမေမ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အားကိုးလို႔ရပါတယ္… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ေမေမ႔ကို ယံုၾကည္ခ်င္တာ… ေမေမ႔ရဲ႕ မူေတြကို ျပင္ပါေတာ႔… ါခါတိုင္းဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငရဲခံသလို ခံစားေနရျပီ… ကုိယ္႔ရဲ႕တစ္ကုိယ္အတြက္ပဲ မၾကည္႔ပါနဲ႕… အခုဟာ ေမေမ ေကာင္းေကာင္စား ေကာင္းေကာင္း၀တ္ရဖို႔… အျခားလူေတြကိုေတာ႔ မ်က္ကြယ္ျပဳထားတယ္….ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဘာျဖစ္ေနတယ္ ဘယ္လုိခံစားေနရတယ္ဆိုတာကို… မသိဟန္မ်ားေဆာင္ေနတာလား… အျခားသူေတြ ေျပာဆိုကဲ႔ရဲ႕ေနတာကိုသိရက္နဲ႕ ကုိယ္မွန္တယ္ထင္ျပီး ဆက္လုပ္ေနတာ ရွက္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္… လိပ္ျပာလည္း မသန္႔ဘူး… ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕ေလွ်ာက္ဆက္ေကာင္းဖုိ႔ ရည္ရြယ္ေသးတယ္ဆိုရင္… ေမေမရဲ႕ ေပါက္ေနတဲ႔ ေခါင္ကိုျပင္ဖို႔ၾကိဳးစားပါ… “
            ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ ေမေမ ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာႏုိင္ေတာ႔ဘဲ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ျဖစ္သလို ပံုက်သြားတယ္… ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီေန႔ကစျပီး ေမေမနဲ႔ ေ၀းသထက္ ေ၀းသြားတယ္… ကၽြန္ေတာ္… ျပင္ဦးလြင္… လားရွိဳး… ကြတ္ခိုင္ဘက္အထိ ခရီးထြက္ပစ္လိုက္တယ္… သတင္းမွန္သမွ်ကို နားပိတ္ထားခဲ႔တယ္….             
            ကၽြန္ေတာ္ခရီးထြက္ျပီး အားလံုးကိုေမ႔ထားလိုက္တယ္ စာေကာင္းေကာင္းေရးျဖစ္တယ္… ျပင္ဦးလြင္ကိုျပန္ ေရာက္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔လက္ထဲ လူၾကံဳနဲ႔စာေရာက္လာတယ္… ေမေမေနမေကာင္းဘူး… အျမန္ျပန္လာပါတဲ႔…. ကၽြန္ေတာ္ခရီးထြက္တာ ငါးလေလာက္ၾကာသြားျပီ….မႏၱေလးကိုျပန္ဆင္းလာတယ္…..ေမေမ့ကို အျပင္အထူးကုေဆးခန္း
မွာတင္ထားတယ္တဲ႕……….
            ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့ မယုံႏိုင္ေအာင္ ေဆးရုံကုတင္ေပၚမွာ……ေမေမကအရင္ပုံစံနဲ႕ တျခားစီ အသားေရ
ေျခာက္ကပ္ကပ္……..ပိန္ပိန္ေလး ျဖစ္ေနတယ္…. ညီမကလဲ ဘာမွေမးလို႕မရဘူး ငိုခ်ည္းေနတယ္…ဆရာ၀န္ၾကီးေတြလာ
တာေစာင့္ျပီးေမးေတာ့ ေမေမ ရင္သားကင္ဆာတဲ့………လည္ေခ်ာင္းထိေတာင္ ပ့်ံႏွံ႕ေနျပီတဲ႕ သိတာ  ေတာ္ေတာ္ေနာက္
က်တယ္တဲ့……………..
            ကၽြန္ေတာ့ေခါင္းေတြ ခ်က္ျခင္း မူးမိုက္သြားတယ္…သံသယပင္တစ္စက္မွ မရွိခဲ႕ဘူးတဲ့ ေမေမ ခံစားေနရတာ
ကင္ဆာတဲ႕……… ကင္ဆာေရာဂါသည္တစ္ေရာက္ရဲ႕ သက္တမ္းဟာ….အိုး..ဘာမွမေတြးရဲေတာ့ဘူး …. ခြင့္လြတ္ပါ..
ေမေမ…….ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္သိရတာ ေမေမက ကင္ဆာမွန္းသိေပမယ့္ မကုခဲ႕ဘူး……သူ႕ဘ၀ကို ေပ်ာ္သလိုႏွစ္ေနရင္း
ဦးေနေက်ာ္ ဆိုသူနဲ႕ေတြ႕တယ္ …….ဦးေနေက်ာ္န႕ လူရင္းလိုျဖစ္ရင္း တဲြခဲ႕ရင္းက ဦးေနေက်ာ္က ေမေမ့ခံစားခ်က္ကိုသိျပီး
ေဆးကုခိုင္းခဲ႕တယ္…..အားလုံး တာ၀န္ယူေပးမွာကို ျငင္းခဲ႕တယ္……ဦးေနေက်ာ္က ေမေမ့ဘ၀ကို သနားခဲ႕တယ္…………
ခုေတာ့ ေရာဂါက ျပင္းထန္လာျပီး … ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္ေရာက္မွ ေဆးရုံကို ေခၚခဲ႕ႏိုင္တယ္တဲ႕…….
            “ သားကို မင္းေမေမ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္……သူဖြင့္ေနတဲ႕ ဆိုင္ခန္းဟာ ဦးေပးထားတယ္ဆိုတာ မွန္ေပမယ့္ …..သူ
အလကားမယူပါဘူး………မင္းတို႕အတြက္ ဘဏ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံစုထားေပးတယ္…..”
            ကၽြန္ေတာ့မ်က္စိေတြ မွိတ္လိုက္စဥ္မွာ မ်က္ရည္ပူေတြ က်ဆင္းလာတယ္….ေမေမ့ လက္ဖ်ားေတြကို ဆုပ္ကိုင္စဥ္မွာ…..ေႏြးေထြးတဲ႕ဓါတ္ေလးတစ္ခုေတာ……….စီးဆင္းေနတယ္……..ကၽြန္ေတာ့ကို ခြင့္လြတ္ပါေမေမ……….
ေမေမ့အျပဳံးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ခ်င္ေသးတယ္……..  
            ေမေမ့မ်က္လုံးေလးေတြ ျဖည္းညင္းစြာ ဖြင့္လာခ်ိန္မွာ …….. ပါးစပ္လွူပ္တယ္ဆိုရုံေလး “ သား “ လို႕ေခၚတယ္….
ေမေမ့မ်က္၀န္းက မ်က္ရည္ေတြ လိမ့္ဆင္းလာတယ္……..
            မငိုပါနဲ႕ ေမေမ…….
            ကၽြန္ေတာ့ရင္ေတြ ခါထြက္ကုန္ျပီ…….
            ေမေမက ကၽြန္ေတာ့ကို အားယူျပီး စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္………
“ ေမေမ့ရဲ႕ ေခါင္ ကိုျပင္္ထားလိုက္ပါျပီ…တစ္ကယ္လို႕ အေပါက္ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုရင္လည္း သားတို႕ အဲဒီေအာက္မွာ မေနေစရဘူး…အဲဒီအေပါက္ေအာက္မွာ မိုးရြာရြာ ေနပူပူ ေမေမပဲေနပါ့မယ္”………..တဲ႕
ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ့စကားေတြအတြက္ ဒီထက္ေၾကကဲြဖို႕ ဒီထက္ဆို႕နစ္ဖို႕ မရွိေတာ့ဘူး…ၾကိဳက္သလိုသာ
အျပစ္ေပးပါေတာ………….
ေမေမနဲ ကၽြန္ေတာ္ထိေတြ႕ခြင့္ရလိုက္တဲ႕ ရက္ေတြဟာ နည္းနည္းေလးရယ္….ေမေမ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို စိမ္းစိမ္းကားကား ျဖတ္ေတာက္သြားခဲ႕ျပီ……………ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ့ကို အရင္ အျမဲေျပာခဲ႕တယ္………..ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္ျမင္ဖို႕အတြက္ ေမေမ့ရဲ႕ ေလွကားတစ္ေတြကို မလိုခ်င္ခဲ႕ဘူး…….ကၽြန္ေတာ္ ရွုံးနိမ့္ရင္ေတာ့ ေမေမ့လက္တစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားခ်င္တယ္လို႕……..ကၽြန္ေတာ္ခု ေသေသခ်ာခ်ာၾကီး ရွဳံးနိမ့္ခဲ႕ျပီ ေမေမ……….ေမေမ့လက္တစ္ဖက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးပါ။
ဦးပိန္တံတါးရဲ႕ မယ္ဇယ္ပင္တန္းေအာက္ ခုံတစ္ခုံေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ေနရာတစ္ခုတည္းမွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စုရာေတြ ေတြးျဖစ္သလို ၀မ္းနညး္ေၾကကဲြစရာေတြကိုလည္း ေတြးခဲ႕တယ္……စိတ္တို ေဒါသျဖစ္စရာေတြလဲ…ၾကဳံခဲ႕တယ္..၀မ္းသာလြန္းလို႕လဲ ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာခဲ႕ဘူးတယ္………..ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခုကိုေတာ့ ေတြးေနဆဲပဲ………..ေနာ္ကလဲ ဆက္ေတြးအုံးမွာပဲ……အခ်ိန္္ဆိုတာ အဆုံးမသတ္သေရြ႕ေပါ့။
            မိမိုးတို႕လို ငယ္ရြယ္တဲ႕ ေက်ာင္းသူ မိန္းကေလးေတြ မပ်က္စီးဖို႕ ကၽြန္ေတာ့မွာ တာ၀န္ရွိသလို ခံစားရတယ္….အက်င့္စရိုက္ဆိုတာ သဘာ၀က ေပးအပ္လာတဲ႕ အမွန္တရားမဟုတ္လား…..ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အနာဂတ္ကို စိုးရိမ္မကင္း ျဖစ္လာတယ္….တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြကေတာ့ အသိစိတ္ေတြ ကင္းမဲ႕ျပီး အရိုးမွန္းသိရက္နဲ႕ ဇြတ္ျမိဳခ်ေနသူေလးေတြကို ယုံၾကည္လြန္းသူေတြလို႕ မွတ္ခ်က္ခ်ခ်င္တယ္           …….ေဆးလိပ္ေလးေတြ လက္ၾကားညွပ္ျပီး ဘီယာအရက္ပုလင္းေတြ ကို စားပဲြေရွ႕ခ် ကိုးယိုးကားယား ေနထိုင္မွဳေတြကို ……….စနစ္သစ္ထဲ ထိုးထဲ႕ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေတာ္၀န္ေလးေနမိတယ္……..
            ကၽြန္ေတာ္ ေမေမကေတာ့ ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ တစ္ေနရာကေန လက္ပိုက္ၾကည့္ေနမလဲ မသိဘူး…အားမျပည့္သလို ခ်ိနဲ႕ေနတယ္……ျဖစ္ခ်ိန္တန္လို႕ ျဖစ္သြားတာဘဲေလ……ကံစီမံရာေပါ့ဆိုတဲ့……..အဆုံးသတ္ ေ၀ါဟာရနဲ႕ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ မျဖစ္ခဲ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အသက္ရွင္သေရြ႕ပဲ ျဖစ္မွာပါ………….
ညေန ေနလည္း ၀င္ေနျပီမို႕ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးေတြ ျပန္ရုပ္သိမ္းလိုက္တယ္……..ေနာက္ေန႕ေတြမွာ ဒီမယ္ဇယ္ပင္တန္းေအာက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ခ်င္ေရးျဖစ္မယ္……… မေရးျဖစ္လဲ…ခုလိုပဲထိုင္ျပီး တစ္ခုခု ေတြးျဖစ္ခ်င္ ေတြးျဖစ္မယ္…….ဘာမွ မေသခ်ာေသးဘူး….ေသခ်ာတာကေတာ့  ကၽြန္ေတာ္ျပန္သြားလို႕ ခဏေနၾကာရင္ ဆိုင္က ေကာင္ေလးေတြ ထိုင္ခုံသိမ္းျပီး ဆိုင္ပိတ္ၾကေတာ့မယ္…….
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မယ္ဇယ္ပင္တန္းေအာက္က အေတြးေတြကို လက္စသတ္ခဲ႕တယ္။


                                                                                                         ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္း                                                                                                                                    ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)
                                                                                                       

Saturday, July 10, 2010

ဘယ္လိုေလွ်ာက္ၾကမလဲ


သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျပန္လို႔ ဘူတာလိုက္ပို႔ျဖစ္တယ္… ေျပာထား၊ ေရးထားတဲ႔ အခ်ိန္ကိုေတာ႔ ေလးစားစြာနဲ႕ ကိုယ္႔ဘက္က ေနာက္မက်ေအာင္လာခဲ႔တာ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေတာင္ ေစာေနေသးတယ္…ဘူတာမွာလဲ…ခရီးသြားမဲ႔ သူေတြက ရပ္ေစာင္႔၊ အိပ္ေစာင္႔ ထိုင္ေစာင္႔နဲ႔ အျပည္႕ပါ… ထိုင္စရာေနရာကေတာ႔ ခံုေလးေတြလုပ္ထားေပမဲ႔ရွာမေတြ႕ဘူး.. မနီးမေ၀းက ခုံတစ္ခံုမွာေတာ႔ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးသကၤန္းျခံဳျပီး လဲေလ်ာင္းစြာနဲ႕ ခံုသံုးခံုအျပည္႔အိပ္လို႔… တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ဘူတာစၾကၤလမ္းကို ကိုယ္႔အိမ္က အိပ္ရာအလား အခင္းမပါနဲ႕ ျခင္းေတာင္း ေခါင္းခုအိပ္ေနၾကတာ စြင္႔လို႕… ကေလးေတြ ကေတာ႔… သူတို႔ပါလာတဲ႔ သံေသတၱာေပၚ ေဘာင္းဘီတစ္၀က္ကၽြတ္နဲ႕ အိပ္မက္ပင္မက္ေနမလား မသိ ဘယ္ေတာ႕ထြက္မဲ႔ ရထားကို အိပ္ေမာက်စြာေစာင္႔ေနလဲမသိ.. မိသားစုေတြအပံုအပင္…
            ကၽြန္မတို႔ကေတာ႔ပါတဲ႔အထုပ္ေတြကိုခ်ရင္း ဟိုၾကည္႕ဒီၾကည္႕ေပါ႕… ခဏေနေတာ႔ ရန္ကုန္ကထြက္လာမဲ႔ ရထားဆိုက္ေရာက္ေတာ႔မွာျဖစ္ေၾကာင္း… အသံကို မပီတပီ ေ၀၀ါးစြာၾကားရတယ္… နားကက်င္႔သားရေနျပီမို႔… ဒါေၾကာ္ျငာေပးတာဆိုတာ သူ႕အလိုလုိသိေနျပီ…
            ရန္ကုန္ ရထားဆိုက္ျပီးေတာ႔… ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းစီးမယ္႔… ပုဂံေညာင္ဦးရထားက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ဆိုက္မလာေသးဘူး… ျခင္ေတြကလဲကိုက္လွျပီ… သိပ္မဟုတ္လွဘူးထင္တာနဲ႕… ေမးၾကည္႔လိုက္ေတာ႔… တြဲေခ်ာ္လို႕ နံနက္ငါးနာရီေလာက္မွ ေရာက္မွာတဲ႔၊ ျမတ္စြာဘုရား… ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း  စိတ္အေတာ္ညစ္သြားတယ္… ဒါဆိုရင္တစ္ရက္ပုတ္ျပီ… အိမ္က တစ္ေခါက္ျပန္ရအံုးမယ္ အေ၀းၾကီး… ကၽြန္မတို႔ စိတ္ဓါတ္က်ျပီး၊ အိမ္ကေနပဲ မေသခ်ာေသးတဲ႔ ငါးနာရီးကို ဖုန္းျပန္ဆက္ရေတာ႔မယ္…
            အိပ္လို႔ေကာင္းေကာင္းမေပ်ာ္ဘဲ စိတ္ေစာျပီး ဖုန္းဆက္ျဖစ္ေနတယ္… ေနာက္ဆံုးက် ဘယ္လိုမွ ဆက္မရတာမို႔ မနက္ေလးနာရီကို နံနက္စာ စားျပီး၊ ဘူတာကို လစ္ခဲ႕ရတယ္… ရထားဆိုက္မလာေသးဘူး… မ်က္လံုးကလဲ အိပ္ေရးမ၀ေတာ႔ က်ိန္းစပ္စပ္ေတြျဖစ္လို႔… ငါးနာရီ ဆယ္မိနစ္ေလာက္မွာေရာက္လာတဲ႔ ပုဂံံရထားကိုလဲေတြ႕ေရာ ထီေပါက္သလို ၀မ္းသာသြားတယ္… သူငယ္ခ်င္းကလဲ ကၽြန္မကိုအားနာျပီး၊ ျပန္တာ႔လို႔ဘဲဇြတ္ေျပာေနတယ္… သူ႔ကိုတြဲေပၚမွာမီးမရွိလို႔ ဂရုစိုက္ဖို႔… ပစၥည္းေတြေသခ်ာစစ္ဖို႔ မွာရေသးတယ္… လက္ထဲပါလာတဲ႔ ဓါတ္မီးကို သူပဲတြဲေပၚမွာ သံုးဖို႔ ေပးလိုက္ရတယ္… သူ႔ကိုပို႔ျပီးမွ စိတ္ခ်လက္ခ်နဲ႔ အိမ္ျပန္လာရတယ္…
            အိမ္ေရာက္ေတာ႔ မ်က္လံုးက ျပန္မအိပ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး… သားနဲ႔သမီးကေတာ႔ ျခင္ေထာင္ထဲမွာ အိပ္ေကာင္းတုန္း အမ်ိဳးသားက ခရီးသြားေနေလရဲ႕ စိတ္မခ်ေပမဲ႔လဲ ဒီလုိထားခဲ႔ရတာပါဘဲ… အိမ္မွာကူေဖာ္ တစ္ေယာက္လိုခ်င္တာကို… စိတ္တိုင္းမက်တာနဲ႔ အဆင္မေျပလွဘူး… အဓိကေတာ႔ သားနဲ႔သမီးအတြက္ပဲ ေခါင္းထဲထည္႔ထားႏုိင္တယ္… သူတို႔ေတြကို ပညာတတ္ေလးေတြျဖစ္ေစခ်င္တယ္… ဘ၀ၾကီးက ကၽြန္မတို႔ကို ျဖစ္သလိုေပးေပမဲ႔ ကၽြန္မတို႔က ျဖစ္သလိုေနလို႔မျဖစ္ဘူး… သူတို႔ေလးေတြျမန္ျမန္ၾကီးမွပါပဲ။
            ေတြးမိရင္းပဲ ေဘးအိမ္က ဆူညံဆူညံၾကားရျပီး၊ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ခ်င္မူးတူးရုပ္ေလးေတြနဲ႕ ကေလးသံုးေယာက္ တရုတ္က်ဴရွင္သြားၾကေတာ႔မယ္… ျပီးရင္ ဗမာေက်ာင္း ျပီးရင္ အဂၤလိပ္လိုသင္တဲ႔ေက်ာင္း… စံုေနတာပဲ… ဒီၾကားထဲ အိမ္ေခၚသင္တဲ႔စပီကင္၊ အိမ္မွာအားရင္ စိတ္တိုင္းက်ႏွိပ္လုိ႔ရေနတဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္း၊ က်န္းမာေရးအတြက္ေလ႔က်င္႔ခန္း ပံုမွန္လုပ္ရေအာင္ စက္ကရိယာပစၥည္းေတြ… ဒါေတြကို ေတြးမိရင္း၊ ကၽြန္မသားနဲ႔သမီးအတြက္ မ်က္ႏွာငယ္စရာပါ…
            ကေလးခ်င္းက မတိမ္းမယိမ္းေတြ… ဦးေႏွာက္က ကၽြန္မကေလးေတြကပိုသာေပမဲ႕… အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ အခြင္႔လမ္းေတြက ပိုက္ဆံရွိသားသမီးမွာ ပိုမ်ားေနတယ္… ကၽြန္မသားေလး ဂိမ္းမေဆာ႔တတ္သလို… သမီးေလးက ကြန္ပ်ဴတာဆို ကိုင္ပင္ၾကည္႔ဖူးတာမဟုတ္…
            သူတို႔သားသမီးေတြငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ဘိုလုိက်င္လည္ေအာင္ေျပာတတ္ေနခ်ိန္မွာ… သားနဲ႔သမီးက… အေျခခံကိုေလ႔လာသင္ယူတုန္း… ဒါကလဲ ေက်ာင္းက သင္တဲ႔သင္ခန္းစာထဲက ရယူရတာပါပဲ… သူတို႔ကေလးေတြက ကာတြန္းဆိုရင္ေတာင္ အဂၤလိပ္စာပါတဲ႔ကာတြန္းမွ ဖတ္တတ္တာ… ဗမာကာတြန္းဆိုရင္ ဖတ္ရတာ ခက္လြန္းလို႔ဆိုတဲ႕ သူတို႔ေမေမေျပာသံကို မၾကာခဏၾကားရတယ္…
            သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အေဖနဲ႔အေမက ပညာမတတ္ေပမဲ႔ သူတို႔သားသမီးေတြကို လူတန္းစိမက ထားႏိုင္တယ္… ကၽြန္မနဲ႕ အမ်ိဳးသားက ဘြဲ႕ရပညာတတ္ေတြျဖစ္ေပမဲ႕… ကၽြန္မတိ႔ုကေလးေတြကို လူတန္းစိရံုေလးသာထားႏိုင္တယ္… သူတို႔ကေလးေတြၾကီးလာရင္ အားလံုး ႏိုင္ငံျခားပို႔ျပီး… ဟိုမွာ အလုပ္လုပ္ၾကမယ္… ကၽြန္မကေလးေတြေရာ ၾကီးလာရင္ ဒီမွာ ဘာေတြျဖစ္လာႏိုင္လဲ…
            ကၽြန္မတို႔ကို သဘာ၀တရားၾကီးက ဖဲခ်ပ္ေတြကို အတူတူေ၀ေပးလိုက္တာဘဲ… ကံတရားအရ ကံေကာင္းသူေတြမွာ… အခြင္႔အေရးနဲ႔အခြင္႔အလမ္းဆိုတဲ႕ လမ္းေၾကာင္းေတြရွိတဲ႔… ဖဲခ်ပ္ေလးေတြပါသြားၾကတယ္… ကၽြန္မတို႔မွာ အဲဒီဖဲခ်ပ္ေတြမပါေတာ႔ ကိုယ္႔အားကိုယ္ကိုးျပီး… ဥာဏ္ကူရတယ္… ဒီကစားနည္းလိုဘဲ… ဥာဏ္မကူဘဲ၊ ကံတရားအရ ကိုယ္႔ဆီကို ေရာက္လာမဲ႔ ဖဲခ်ပ္ကိုေစာင္႔ေနရင္… မိုးခ်ဳပ္သြားမယ္… အဲဒီေတာ႔ျဖတ္ထိုးဥာဏ္သံုး… ကစားနည္းကို ပံုမွန္ၾကီးကိုင္မထားပဲ တမ်ိဳးေျပာင္းခ်င္ေျပာင္းရမွာေပါ႕ ကၽြန္မရဲ႕ သားသမီးေတြမွာ သူတို႔ကို အခြင္႔အလမ္းေတြမပါေတာ႔… ကၽြန္မတို႔ မိဘေတြတတ္စြမ္းသမွ်ေပါ႕…
            ေသခ်ာတာတစ္ခုက ကၽြန္မသားသမီးေတြကို လူည႔ံေတာ႔မျဖစ္ေစရဘူး… တစ္ဆယ္ကေန ကိုးျဖစ္သြားတာနဲ႕… ရွစ္ကေနကိုးျဖစ္သြားတာ… ကိုးခ်င္းအတူတူေပမဲ႔ ကၽြန္မက ရွစ္ကေန ကိုးျဖစ္မွဳကိုပဲ လိုလားတယ္… တခါတေလ ကၽြန္မကေလးေတြ မ်က္ႏွာငယ္သလိုခံစားရတယ္… ဒါေၾကာင္႔ သူတို႔အတြက္ ကၽြန္မ မေရာင္႔ရဲႏိုင္ေသးဘူး…
            ကၽြန္မက လူၾကီးေတြအတြက္ေရာ ကေလးေတြအတြက္ပါ စာၾကည္႕ခံုေရွ႕မွာ စာတန္းတစ္ခုကပ္ေပးထားတယ္…
            Life is a challenge --------- meet it
ဘ၀ဆိုတာ စိန္ေခၚျခင္းဆိုရင္လဲ… ရင္ဆိုင္လုိက္ပါ… တဲ႕
အမ်ိဳးသားက ကၽြန္မနဲ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳလုိက္လို႕ အိမ္ေပၚက ဆင္းလာခဲ႔ရတယ္…. ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူလက္တြဲျပီး ဘ၀ရဲ႕စိန္ေခၚျခင္းေတြကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ေက်ာ္လႊားျဖတ္သန္းခဲ႔ရတယ္…. လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စရိုက္မ်ိဳးစံုရဲ႕ ကဲ႔ရဲ႕မွဳကိုလဲ ခံခဲ႔ရတယ္… အဲဒီစာတန္းေလးက  ကၽြန္မတို႔ကို အားျဖစ္ေစခဲ႔တယ္… အမ်ိဳးသားဘက္က ခုခ်ိန္ထိ လွည္႔မၾကည္႔ခဲ႔ပါဘူး… သားကို အခ်စ္ဆံုးလို႔သာ ေျပာတာ မ်က္ကြယ္ျပဳႏိုင္သားပဲ ကၽြန္မကေတာ႔ ကိုယ႔္မိဘလုိ သေဘာထားေပမဲ႔… စရိုက္မတူတာေၾကာင္႔ အျမင္ေစာင္းမွဳေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ…
သူတို႔သား ကၽြန္မန႔ဲလက္ထပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရဲတာကို ဇြတ္တရြတ္ဆန္တယ္တဲ႕… တခါတေလ… ခ်င္႔ခ်ိန္စဥ္းစားတာကို…. သရဲေဘာ… ေၾကာင္တယ္တဲ႔… ကၽြန္မကဆင္းရဲသူေတြ မရွိသူေတြကိုေပးကမ္းတာကို… လက္ဖြာတယ္တဲ႔… စည္းကမ္းနဲ႔ေပးေတာ႔လဲ ကပ္ေစးနဲတယ္ျဖစ္ျပန္ေရာ…
အမ်ိဳးသား ညီမ ေတြထက္စာရင္ ကၽြန္မက အရာရာ ဦးေဆာင္ႏိုင္တာကို… ေနရာယူတယ္တဲ႕… ကၽြန္မရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မွဳကိုက်… လည္လြန္းတယ္လို႕ေခါင္းစဥ္တပ္ၾကျပန္ေရာ…
အဲဒီေတာ႔ ဘယ္မွာလဲေနစရာ… အိမ္သပ္သပ္ဆီမို႔လို႔ပဲေတာ္ေသး… ကၽြန္မကေတာ႔ လာမပါတ္သက္ေလ ၾကိဳက္ေလဘဲ… သားနဲ႔သမီးကိုေတာ႔ တတ္သိနားလည္ေအာင္သင္ေပးထားတယ္… ကၽြန္မႏိုင္သေလာက္… ျဖည္႔ဆည္းေပးႏိုင္သေလာက္ ျဖည္႔ဆည္းေပးမယ္…
ေဘးအိမ္က ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂါတ္ကေကာင္းပါရဲ႕… ဒါေပမဲ႔ ဆံုးမပဲ႔ျပင္မွဳမရွိ၊ အလိုလိုက္ထားေတာ႔ ပံုစံေလးေတြက… လူၾကီးကို လူၾကီးမွန္း မသိတဲ႔ပံုေလးေတြျဖစ္ေနျပီး ငယ္တုန္းကေတာ႔ ထမင္းကို ၀ါးျပီး ခြ႔ံခဲ႔တာ ေကာင္းတယ္ထင္ေပမဲ႔… ၾကီးလာေတာ႔ အံဖတ္ေတြလုိ႔ ထင္ေနတတ္ျပီ…
ခက္တာက သူတို႔လုပ္တာေတြပဲ အေကာင္းထင္ေနတတ္တယ္… အမွန္ေတာ႔ ကိုယ္က ၾကိဳက္လို႔ေကာင္း၊… ေကာင္းတာမုိ႔လို႔ ၾကိဳက္တာဆိုရင္ အေကာင္းဆုံးကိုပုိရႏိုင္တာေပါ႕ သူတို႔သားသမီးေတြက… မိဘေတြျပည္႔စံုလြန္းေတာ႔ ယံုၾကည္မွဳနဲ႕ မ်က္စိမွိတ္ျပီး… အားကိုးခ်င္ၾကတယ္…
ကၽြန္မကေလးေတြကိုေတာ႔ ယံုၾကည္မွဳ… စိတ္ဓါတ္ေတြေသခ်ာခိုင္မာေအာင္… တတ္စြမ္းသမွ်ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရတယ္…ေကာ္ပါတ္ရုပ္ကို လူအစစ္ထင္ျပီး ေပ်ာ္တတ္တဲ႔ကေလးမ်ိဳး ျဖစ္သြားမွာကို ကၽြန္မေၾကာက္တယ္… သူတို႔စိတ္ထဲမွာ အမွားအမွန္ အတုအစစ္ခြဲျခား ဆန္းစစ္ႏိုင္ဖုိ႔စြမ္းရည္ေတြရွိလိမ္႔မယ္လို႔… ယံုၾကည္တယ္…
သူတို႔ကေလးေတြ စူပါမားကတ္ေတြသြား Ready made တစ္ထည္ သံုးေလးေသာင္း ၀ယ္ေပးႏိုင္ခ်ိန္မွာ… ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ခ်ဳပ္ထားတဲ႔ တရုတ္ခ်ည္သား အက်ီၤေလးက သားကိုယ္ေပၚမွာ အေရာင္ေတာက္ပေနပါတယ္… သူတို႔ေတြ ေကာင္းလွတဲ႔ က်ဴရွင္ေတြ၊ သင္တန္းေတြထားေပးႏိုင္ခ်ိန္မွာ… ကၽြန္မသားသမီးအတြက္… အဲဒီပညာထက္မေလ်ာ႔တဲ႔… ေလာကရဲ႕အသိအျမင္ ဗဟုသုတေတြ… လူမွဳဆက္ဆံေရးေတြ… ကၽြန္မသင္ေပးေနႏိုင္ပါတယ္… သူတို႔သားသမီးေတြ ဘြဲ႕ယူေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ… ကၽြန္မသားနဲ႔သမီးလဲဘြဲ႕ရေနႏိုင္ပါျပီ… ကံေကာင္းရင္ ဘြဲ႕ႏွစ္ခုေတာင္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္အံုးမွာ…
သားသမီးနဲ႔ပါတ္သက္ရင္ လူတိုင္းမွာေတာ႔ အတၱရွိၾကတာပဲ… ကၽြန္မ သားနဲ႔သမီး အတြက္ ဘယ္လိုေရွ႔ဆက္ေလွ်ာက္မလဲ… ပိုက္ဆံရွိသူနဲ႔ မရွိသူၾကားမွာ အရမ္းကြာျခားသြားမဲ႔ လူေနမွဳစနစ္ရဲ႕ဒါဏ္ကို… ကၽြန္မကေလးေတြမခံစားေစခ်င္ဘူး…
သူတို႔ေတြၾကီးက်ယ္ခန္းနားထဲ႔ စူပါမားကတ္ေတြသြားတတ္ရင္… ကၽြန္မကေလးေတြလဲ သြားရဲရမယ္… သြားတတ္ရမယ္… ျပိဳင္ဆိုင္လိုတဲ႔စိတ္မရွိေပမဲ႔ နည္းနည္းေလးကေန အရာရာေႏွာင္႔ေႏွးျပီး က်န္ခဲ႔မဲ႔အျဖစ္ကို ကၽြန္မ မလိုလားဘူး… သူတို႔တစ္ခုသိရင္၊ ကိုယ္႔ကေလးလည္းသိေနႏိုင္ရမယ္… ျဖစ္ခ်င္တာေတြမ်ားျပီးကေလးေတြကို မႏိုင္၀န္ထမ္းခိုင္းတာမ်ိဳးေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး… ဒီေတာ႔ ကေလးေတြ ဘယ္လိုဆက္ေလွ်ာက္မလဲဆိုတာ ကၽြန္မစိတ္၀င္စားတယ္… ေရွ႕က လူက နည္းမွန္၊ လမ္းမွန္ျဖစ္ဖုိ႔ အေရးၾကီးတယ္။
ကိုယ္႔မွာ နဂိုမူလကတဲက လက္ထဲမွာရွိေနတဲ႕ ဖဲခ်ပ္ေလးေတြိကုိ တတ္လာမဲ႔အခြင္႔အလမ္း ဖဲခ်ပ္ေလးေတြနဲ႔တြဲျပီး၊ အက်ိဳးရွိေစဖို႔ ကိုယ္တိုင္တာ၀န္ယူရမွာဘဲ… ကိုယ္႔ဆီမွာရွိတဲ႔ မူရင္းေတြကိုအသံုးမခ်… ပါတ္၀န္းက်င္ကို မေလ႔လာဘဲနဲ႔လဲ ကံတရားဖဲခ်ပ္ကို အေသေစာင္႔ျပီး၊ ေမွ်ာ္ကိုးေနလို႔လဲမရဘူး… တိုးတတ္ျခင္းရဲ႕လမ္းစကိုရဖို႔အတြက္… လူငယ္ေတြ ခုခ်ိန္ကတဲက ဘယ္လိုေလွ်ာ္ၾကမလဲ….
သားနဲ႔ သမီးအတြက္ အျမဲေတြးပူေနတဲ႔ ကၽြန္မကို အမ်ိဳးသားက ေျပာတယ္… ေနာက္က်ရင္ျဖစ္သြားမွာပါကြာ…တဲ႕… အဲဒီေနာက္က်ရင္ ဆိုတဲ႔စကားလံုးကို ကၽြန္မက မၾကိဳက္ဘူး… ေနာက္က်ရင္ ေနာက္က်သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…
ပိုက္ဆံရွိခ်မ္းသာၾကတဲ႔… အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုထဲကြက္ျပီး… တိုးတတ္ေနတာကို တကယ္တိုးတတ္တယ္လို႔ မေခၚႏိုင္ပါဘူး… ဒါေပမဲ႔… သူတို႕သားသမီးေတြကေတာ႔ ေလွကားအဆင္သင္႔ေပါ႕ေလ… ေလွကားဆိုရင္ေတာင္တတ္ရတာ ေမာပန္းေနအံုးမယ္... ဓါတ္ေလွကား ဓါတ္ေလွကားေပါ႕……
ကၽြန္မသားသမီးေတြအတြက္ကေတာ႔… တတ္ရမဲ႔လမ္းေတြက မေခ်ာေမြ႔ဘူး… ေက်ာက္သား၊ ေက်ာက္ဆိုင္ေတြေပါမယ္… စူးခလုပ္ေတြရွိမယ္… ပင္ပန္းမယ္… အဲဒီအတြက္ စိတ္ဓါတ္က်ဖို႔မလိုပါဘူး… ကုိယ္႔လမ္းကိုယ္ဘယ္လိုေလွ်ာက္မလဲပဲသိဖို႔လိုအပ္တယ္… အျမင္႔ကိုအတူတူေရာက္ခဲ႔ရင္ေတာင္ မင္းတို႔မွာ အေတြ႔အၾကံဳ ေတြရဲ႕အင္အား… ပင္ပန္းခဲ႔ရတဲ႔ ခံႏိုင္ရည္သတၱိ… ဆိုတဲ႔စြမ္းရည္ေတြပိုသာေနပါလိမ္႔မယ္… ကၽြန္မအာမခံႏိုင္ပါတယ္…
ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ရင္းတန္းလန္း သားနဲ႔သမီး ႏိုးလာျပီမို႔ ကၽြန္မအေတြးေတြ အေ၀းကို ေရာက္သြားသည္… နံနက္စာစားျပီး… ထမင္းခ်ိဳင္႔ကိုယ္စိယူျပီးခ်ိန္မွာ… အေမလုပ္သူကို နမ္းသြားရင္း ေက်ာင္းကို ေျခလ်င္ခ်ီတတ္သြားၾကျပီ…
သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ေျခလွမ္းေတြဟာ… ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာတဲ႔အခ်ိန္မွာ… ဘယ္လိုေျခလွမ္းေတြနဲ႕ ေလွ်ာက္လွမ္းေနျပီလဲ…. ကၽြန္မ သိခ်င္လိုက္တာ……………..။

ရုပ္ရွင္အျမဳေတမဂၢဇင္း (၂၀၀၆)
ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

Wednesday, July 7, 2010

စိမ့္မုိးမ်ား






( ၁ )
            ကေလးေလး ေမြးျပီ…
            ကေလးေလးေမြးသြားျပီတဲ႕… ျပီးေတာ႔ မိန္းကေလးတဲ႕
            ကေလးေလးက ဘယ္သူနဲ႔မ်ားတူသလဲ…
            သူ႕အေဖက မိန္းကေလး ဆိုတာသာသိရင္ ဘယ္ေလာက္၀မ္းသာ လိုက္မလဲ။ သူမ ၾကားၾကားခ်င္ေတာင္ ရင္ထဲမွာ ဘာမွန္းမသိ ဘယ္လိုခံစားခ်က္မွန္းမသိတဲ႕ လွိဳင္းတစ္ခုျဖတ္သြားသလိုဘဲ…
            သူမ… ကေလးေလးကို ၾကည္႕ခ်င္ပါတယ္…
            ဖုန္းထဲက အသံရွင္သူမကို ခ်က္ခ်င္းလွမ္း အေၾကာင္းၾကားတဲ႕ ကေလးေလးရဲ႕အေဖ႕အသံဟာတုန္လွဳပ္မွဳေတြနဲ႕ အေၾကာင္းၾကားခဲ႔တာ…
            သူမ နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြဆီ အၾကည္႕ေရာက္ေတာ႕ သြားေလးေတြ အစြမ္းကုန္ေပၚေအာင္ရယ္ေမာ ေနၾကတဲ႕ သားႏွစ္ေယာက္။ သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕တဖက္စီမွာ ေတာ႔ သူမနဲ႔ခင္ပြန္း… ကေလးေတြအေဖေပါ႕
            သူမ ကိုယ္၀န္ကို အင္မတန္ ဂရုစိုက္ျပီး သားၾကီး ကိုေမြးျပီဆိုတာ သိလိုက္ေတာ႕။
            သူ လက္သီး လက္ေမာင္းတန္းျပီး ေမြးခန္းအျပင္ ဘက္မွာ ေအာ္မိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္တဲ႕…
            “ ဒါမွ ငါ႔သားကြ “ ဆိုတဲ႕ မာန္အျပည္႕နဲ႕သူ႕အေဖကို ေဆးရံုက ဆရာမေတြက သေဘာက်လြန္းလို႕ တခစ္ခစ္ရယ္ ၾကတယ္… သူကေတာ႔ မရွက္ဘူး… သားကို လက္ေပၚကမခ်။ ႏွာတံ၊ မ်က္ခံုးေတြက သူနဲ႕တူျပီး ႏွဳတ္ခမ္းေလးနဲ႕ မ်က္ႏွာက်က သူမနဲ႕တူတယ္တဲ႕…. အသားအရည္ကေတာ႔ ျဖဴႏုေနတာဘဲ… အံမယ္ ရယ္လိုက္ေတာ႔မွဘဲ ညာဘက္ ပါးမွာ ပါးခ်ိဳင္႕ၾကီးက ထင္လို႕… သားမ်က္ႏွာကို ေမႊးၾကဴမဆံုး၊ နမ္းလုိ႕လဲ အားမရ၊ အႏွီးေတြကို ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာ္၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူက ႏို႕ေတာင္သူတိုက္ခ်င္တာ။ အဲဒီေလာက္ သဲခဲ႕တဲ႕ သားတို႕ရဲ႕အေဖေနာ္။
            ျပည္ပန္းညိဳဟင္းရည္ ေသာက္ရတယ္။ ကေလးအတြက္ ႏို႕ထြက္ေကာင္းတယ္… မိန္းမ ဘာမွမလုပ္နဲ႕ သား ကိစၥကိုယ္ပဲလုပ္မယ္။ ေဟာသားငိုေနျပီ ရွဴးရႊဲေနတာ… ေန ေန အိပ္ မိန္းမ ကိုယ္လုပ္ေပးလိုက္မယ္…
            သားက ဗိုက္နာလို႔လား မသိဘူး၊ အီေနတယ္။ ကိုယ္ေခ်ာ႕လိုက္မယ္။ အိပ္ မိန္းမ အိပ္ေရး၀ေအာင္အိပ္။ ခုတေလာ မိန္းမၾကည္႕ရတာ နည္းနည္းပိန္ေနသလိုပဲ။ အားရွိတာစားခ်င္တာစား၊ ဘာမွ လုပ္မေနနဲ႕။
            သားကို ျမန္ျမန္ၾကီးေစခ်င္လွျပီကြာ၊ ဆရာ၀န္ျဖစ္မလား၊ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္မလား၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီး ျဖစ္မလား။
            သား အေဖ အသံေတြ… ေနာက္မွာ အတိတ္မွာ က်န္ခဲ႔ဲျပီ။ ခုေရာ… သူမအေပၚမွာ ဂရုစိုက္ခဲ႕သလို ဂရုစိုက္ေနမွာဘဲလား… ဒီလိုဆိုလဲ ေကာင္းတာေပါ႕၊ မိန္းမသား ေတြဆိုတာ ဒီအခ်ိန္မွာ လင္သားရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ အားေဆးလိုပဲ…
            သူမ တကယ္႔ကို ပကတိအတိုင္း စိတ္ထဲမွာ ဘာရွိသလဲဆိုတာ ျပန္ၾကည္႔ေတာ႔ သူမအမွန္တကယ္ ၀မ္းသာ တာျဖစ္သလို၊ ရင္ထဲမွာ အမ်ိဳးအမည္ေဖာ္မရတဲ႕ ခံစားခ်က္ပါ ဒြန္တြဲပါလာခဲ႔တယ္။ အဲဒါကို ဘယ္လို ထုတ္ေဖာ္ေျပာရမလဲ ဆိုတာ သူမကိုယ္တိုင္လဲ အတိအက်မသိပါ။ မ်က္ရည္ေ၀႕တတ္လာသည္အထိ သူ႕အသံကို ဖုန္းလိုင္းထဲကေန ၾကားရစဥ္ ျပန္မေျပာႏိုင္ေအာင္ေခတၱဆြ႕ံအသြားခဲ႕တယ္…
            အရင္တုန္းကေတာ႔ ေ၀ဒနာ အထုပ္အပိုးၾကီးကို ထမ္းထားရတာ ခါးသီးစရာေကာင္းသလို မလြတ္လပ္လိုက္တာ။ ေပါက္ကြဲမွဳေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ ပိုးကိုက္ရာဗလပြနဲ႕အနားသတ္ေတြက စုတ္ျပတ္ေနခဲ႕တယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆိုတာ သူမရင္ထဲ တကယ္ပင္ကိန္း၀ပ္ႏိုင္ျပီးလားလိ႔ု စဥ္းစားမိတဲ႕ တခဏ ေျခာက္ျခားေသြးပ်က္ခဲ႔တယ္။ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ရမလဲဆိုတဲ႕ အခန္းကို တစ္ခန္းခ်င္း စဥ္းစားတိုင္း သူမက စိတ္ရုိင္းေတြ၀င္ေနတဲ႔ လူရိုင္းမၾကီး ျဖစ္လို႔ေနတယ္။
            ရယ္စရာေကာင္းသလို၊ ငိုခ်င္စရာေတြနဲ႕ျပည္႔ႏွက္ ေနတယ္၊ သား ႏွစ္ေယာက္မ်ား သိခဲ႕ရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သူ႕အေဖအတြက္ ေနာက္ျပီးသူမအတြက္ ၀မ္းနည္းေဒါသျဖစ္လိုက္မလဲလိ႔ု ေတြးမိတယ္။
            သူမရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံး အားအင္ေတြ ယုတ္ေလ်ာ႕သလို ခံစားရျပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚပစ္လဲက်သြားဖူးတယ္၊ ငိုထားတဲ႔ အရွိန္နဲ႕ မ်က္လံုးေတြ ဖူးေရာင္မွဳက ဖြင္႔လို႔မရေအာင္ကို ပိတ္ေနခဲ႔တယ္။ သူမရဲ႕ လက္သီးဆုပ္ေတြဟာ သူ႕ရဲ႕ရင္၀နဲ႕ ပခံုးထက္ဆီကို ဦးတည္ခဲ႕တာ အခ်က္ငါးဆယ္မက … သူကေတာ႔ သူမကို ဆြဲေပြ႔ဖက္ျပီး နီရဲတဲ႕ မ်က္၀န္းေတြၾကားက ေတာင္ပန္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။
            ဟင္႔အင္း မေတာင္းပန္ပါနဲ႕ အဲဒီစကားသံၾကားရင္ ဒီထက္ဆိုးတဲ႕ အျပဳအမွဳကို သူမလုပ္မိလိမ္႔မယ္။ သူႏွစ္သက္ လွပါတယ္ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ေတြကို စင္ကေနယူျပီး အကုန္လြင္႔ပစ္လိုက္တယ္။ ရင္နာေပမယ္႔ သူလဲ ဒီအတိုင္းၾကည္႔ေနတယ္ သူျမတ္ႏိုးတဲ႕ ပစၥည္းေတြဟာ တဒဂၤအတြက္လား၊ သူမကေရာ တဒဂၤ ဖန္တီးရွင္ေတာ႔ မျဖစ္ထိုက္တာ ေသခ်ာပါတယ္။
            သူမ ဟားတိုက္ရယ္ေမာလိုက္တယ္။ ေၾကာင္စီစီ မ်က္လံုးေတြကို သူေၾကာက္ပံုရတယ္။ သူမ ပုခံုးကို ကိုင္ျပီး ေခၚတယ္။ အသိနဲ႕ သတိ ျပန္၀င္လာေအာင္ ပုတ္ႏိုးလိုက္သလိုဘဲ။ ေနာက္သူမရင္ထဲ ၀မ္းနည္းမွဳနဲ႕ အတူ ငိုမိတယ္။ သူက သူ႕ရင္ခြင္ထဲကို သူမအား ဆြဲသြင္းေပြ႕ဖက္ျပီး သူမရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြသုတ္ေပးရင္း တရွိဳက္မက္မက္ နမ္းတယ္။ သူမ မရုန္းကန္ မိေတာ႔သည္တိုင္ အရုပ္က်ိဳးျပတ္ျဖစ္သြားခဲ႔တယ္။
            ရွင္ဘာျဖစ္လုိ႕ ကၽြန္မကို နမ္းေနေသးလဲ…
            သူမ မေမးျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။
            ေမာပန္းႏြမ္းလ်တဲ႔ စီးဆင္းမွဳနဲ႕အတူ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ တကုတင္ထဲမွာ အတူအိပ္စက္ခဲ႔ၾကေသးတယ္။ သူမ ဘာက္ို လိုခ်င္တာလဲ သူဘာေတြျဖစ္ခ်င္တာလဲ… ဆိုတာေတြမသိႏိုင္… အိပ္မက္ေတြပ်က္စီးျပီလားမသိႏိုင္ ဘာမွမသိႏိုင္တဲ႔ ေန႔ေတြကို အဓိပၸာယ္မဲ႕ ေက်ာ္ျဖတ္ရဦးမွာပါလားလုိ႔ မွန္းဆရင္း… သူမဟာ ေန႔သစ္ေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႕အသင္႔ျပင္ခဲ႕တယ္…
( ၂ )
            စားပြဲေပၚကို ပက္ကနဲ က်သြားတဲ႕ အျဖဴေရာင္ စာရြတ္ကို ၾကည္႕ရင္း သူ႕မ်က္၀န္းေတြ အေရာင္ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ဒါၾကိဳတင္ သိသင္႔တဲ႕ကိစၥဘဲ သူမက ဘက္မွတ္ ထိုးျပီးျပီ။ သူက စာရြတ္ကိုကုိင္ရင္း ဒါမလိုအပ္ဘူးတဲ႕။    
            သူမအတြက္ လိုအပ္တယ္ေလ…
            သူ ရွင္းျပတာကို နားေထာင္ပါတဲ႕…
            ဒါကမွ တကယ္မလိုအပ္တဲ႔ ကိစၥဘဲ…
            အခ်စ္နဲ႕ ႏွလံုးသားေရးရာကိစၥမွာ ေပတံမရွိပါဘူး။
            လမ္းေဟာင္းၾကီးအတိုင္း ျပီးဆံုးလုိ႔… ဘာကိုမွ စြဲမက္လို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ သူမ အေျဖကိုမရွာခ်င္ဘူး။ ေသဆံုးသြားပါေစ။ ေနပါေစေတာ႕။
            ဘာမွ မသိတဲ႕ အေ၀းက သားႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ ျမင္မိေတာ႔ သူတို႕ကို ခံစားမွဳေတြ မေပးခ်င္ဘူး။ ပိုစိတ္ထိခိုက္မွဳက ၾကီးစိုးလာတယ္။
            သူလဲ တဒဂၤစိတ္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ေတြးေနပံုရတယ္။ သူ႕အေၾကာင္းကို သူမသိတာေပါ႕။ ဘာေၾကာင္႔မ်ားဆိုတဲ႔  ေနာက္ကြယ္မွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ျပီးခဲ႔ျပီ။ ရွိေနတဲ႔ အျဖစ္ကေတာ႔ ျပန္ျပင္လုိ႔ရမွာ မဟုတ္။ သားေတြရဲ႕ အေဖ အျဖစ္သူ႕ကို ဂုဏ္သိကၡာရွိစြာ ေလးစားေနေစခ်င္ေသးတယ္။ အေဖကို အထင္ေသးတဲ႕၊ မေလးစားတဲ႕၊ အျပဳအမူမ်ိဳးကို သားေတြမွာမရွိေစခ်င္ ငရဲမရေစခ်င္။ ဒီလိုနဲ႕ သူမ ေဒါသေတြ  မီးေတြကို ခ်ိဳးႏွိမ္ပစ္ခဲ႕တာ ဘယ္ေလာက္အံၾသစရာ ေကာင္းသလဲ။ ကိုယ္ပုိင္တဲ႕ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕မွဳေလးကို ကိုယ္မွ ရေအာင္ မဖန္တီးႏိုင္ရင္ သူမဟာ ခံႏိုင္ရည္ဆိုတာရွိပါဦးမလား။တကယ္ေတာ႔ ခံႏိုင္ရည္ဆိုတာ မ်ိဳးရိုးဗီဇအရ ပါလာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ၾကိဳတင္ ျပီးေတာ႔ ေလ႔က်င္႔တည္ေဆာက္ထားခဲ႔တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္မိန္းမကမွ ဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳးကို လက္ပုိက္ျပီး ခံႏိုင္ရည္ ရွိႏိုင္မွာတဲ႔လဲ။ သူမလည္း ပုထုဇဥ္လူသားတစ္ေယာက္ပဲေလ။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကက သူမ်ားနဲ႕မတူတဲ႕ ခံယူခ်က္ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုက သူမမွာ ရွိေနျပန္တယ္။ ဒါဟာ ဗုဒၶတရားေတာ္နဲ႕ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ႕ ေမတၱာတရားပဲ။ အျခားအရာေတြကို ဥေပကၡာမျပဳႏိုင္ခဲ႕ဘူး။ အဲဒီမျပဳႏိုင္ျခင္းကပဲ သူ႔အေပၚမွာတင္က်န္ေနတဲ႕ သူမရဲ႕အေၾကြးပဲဆိုပါေတာ႕။ ဒီတစ္သက္ေတာ႔ ကုန္ေအာင္ဆပ္သြားမယ္။ သူ ဒါကိုမသိလို႔မွမဟုတ္ဘဲ။
            “ သူငယ္ခ်င္းရယ္ မင္းကို အရမ္းခ်ီးက်ဴးတယ္ ဘယ္လုိစိတ္နဲ႔မ်ား ဒီလိုေနႏိုင္တာလဲ။ ငါသာဆိုရင္ ဘာျဖစ္ ျဖစ္ကြဲ ပစ္မွာ “
            သူငယ္ခ်င္းစကားကို ေခါင္းျငိမ္႔မိတယ္။ သူမ ၾကိဳးစားခဲ႔တယ္ေလ။ တဖက္သတ္ဘဲမျမင္တဲ႔ စိတ္က သူမရဲ႕ေဒါသကို တားဆီးထားေစတယ္။ မွားျခင္းဆိုတဲ႕ အထဲမွာ သူမ ပိုင္ဆိုင္ခဲ႔တယ္လို႕ထင္ခဲ႔တဲ႕ သူမခင္ပြန္းက တစ္၀က္တိတိမွားေနခဲ႔ျပီေလ… အဲဒီအမွားအတြက္ သူတပါး အေပၚမွာဘဲ အျပစ္ပံုခ်တာလဲ မလိုခ်င္… သူမ ကိုယ္တိုင္တဖက္ေပၚ၀င္ခံစားမိေတာ႔ တေျဖးေျဖးကိုယ္ခ်င္းစာ နားလည္ လာမိတယ္။
            သူမရဲ႕ ေျခဖ၀ါးမွာ မ်က္ရည္ေတြ စြန္းေပက်န္ခဲ႔သည္အထိ ဒူးေထာက္ ကန္ေတာ႔ေတာင္းပန္ေနတဲ႔ ေကာင္မေလးက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ သူမ သားအၾကီးေလးနဲ႔မွ မတိမ္း မယိ္မ္းျဖစ္မလားဘဲ။ ဒီ၀ဲဂယက္ထဲကို မင္းဘယ္လိုမ်ားကေရာက္ခဲ႔တာလဲ… သူမက “ မင္းအကို႔ကို တကယ္ခ်စ္ခဲ႔သလားဆိုေတာ႔ “… ဘာမွ မေျဖႏိုင္ဘဲငိုေနတယ္။ သူမ စိတ္ပူတာက ဒီေကာင္မေလးမွာ ရည္ရြယ္ထားတဲ႔ ခ်စ္သူရွိ ေနမွာကိုပါ။ ေနာက္ေတာ႔ မရွိမွန္းသိရတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕ အေျဖမွာေတာ႔ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ခဲ႕လို႕မဟုတ္ဘဲ တဒဂၤရဲ႕သာယာမွဳက ဖမ္းစားလိုက္တာဘဲ။
            နံရံေပၚက စာသားေလးဆီ အၾကည္႕ေရာက္သြားမိ ျပန္တယ္…
            “ ကမၻာၾကီးအတြက္ အမွန္တကယ္
            လိုအပ္ေနတာက ေမတၱာတရားပါ
            ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႕ ဂရုဏာတရားပါ
            လူသားအခ်င္းခ်င္း နားလည္သည္းခံမွဳနဲ႕
            ခ်စ္ခင္ေလးစားမွဳပါ။ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔အနစ္နာခံျပီ
            အမ်ားအက်ိဳး ေဆာင္သယ္ပိုးတဲ႔ ပရဟိတစိတ္ဓါတ္ပါ။
            မဂၢဇင္းစာအုပ္ထဲက ဆရာမၾကီးလူထုေဒၚအမာ ေျပာခဲ႔တဲ႕ စကားကို ကပ္ထားတာ။ ကမၻာၾကီးမွာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မွဳေတြ အမ်ားၾကီး။
            ဒီအထဲမွာ သူမဟာ အတၱေတြနဲ႕ ဆာေလာင္ေနတဲ႕ သူမျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ သူမ လူသားအခ်င္းခ်င္း စာနာ နားလည္မွဳကို ဘယ္ေလာက္ရခဲ႔သလဲဆိုတဲ႔ အရည္အခ်င္းကို စစ္တဲ႔စားေမးပြဲကို ေျဖခဲ႔ရသလိုဘဲ။ အဲဒီအတြက္ သူမ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ပတ္၀န္းက်င္က အျပစ္တင္ခ်င္တင္ၾကလိမ္႔မယ္။ သူမရဲ႕ စိတ္ေတြ ေျဖေလ်ာ႔ဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာအားက စိတ္ဓါက္ပင္။ ဒါေပမဲ႕ ဟန္ေဆာင္ေနတဲ႔ စိတ္ေတာ႔မဟုတ္၊ ပင္မစိတ္ကိုက ေကာင္မေလးကို ကိုယ္ခ်င္းစာသနားလာခဲ႔တယ္။ ဒုကၡေရာက္ေနရတဲ႕ ၾကားထဲ သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာင္မၾကည္႕၀ံ႕တဲ႕ ေကာင္မေလးကို ပိုးဆိုးပတ္စက္ေျပာဖို႕ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ဖို႔အခြင္႔အေရးေတြက သူမလက္ထဲမွာ သူမ ခင္ပြန္းအေပၚမွာလည္း စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႔ရႏိုင္ေသးတာဘဲ…
            ဆံုးရွံဳးျခင္းကို မွားယြင္းျခင္းလို႔ မထင္ခ်င္ပါဆိုတဲ႕ သီခ်င္းစာသားေလးအတိုင္း ဒါကို အမွားအယြင္းၾကီး တစ္ခုလု႔ိမထင္ခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။ ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ၀န္ခံခိုင္းလည္း တစ္ခုဘဲရွိေတာ႔တယ္။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္ဖို႔အသင္႔ျပင္ထားျပီးျပီေလ…
( ၃ )
            ဒီကိစၥကို သားႏွစ္ေယာက္သာ သိသြားရင္ သူတို႔ေလးေတြကို ခံစားရမွာစိုးတဲ႔ စိုးရိမ္စိတ္ေတြက ေန႔စဥ္ႏွင္႔အမွ် ၾကီးစိုးေနခဲ႔တယ္။ တကယ္တမ္းသိသြားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သားေတြလည္း ဘူမကို ခံစားရလိမ္႔မယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ႕ ဘယ္ေလာက္အံ႕ၾသစရာေကာင္းသလဲဆိုရင္ သူတို႕က သူမကို အင္မတန္ ႏွစ္သိမ္႕တတ္ျပီး သူ႔အေဖအေပၚ အထင္ေသးျခင္းမရွိဘဲ တစ္ဖက္မိန္းကေလးကိုေတာ႔ စာနာတယ္တဲ႕။ သူမကိုေတာ႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး သားႏွစ္ေယာက္က ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မဲ႕မသြားေစခဲ႔ဘူး။ အံ႕ၾသစရာ သားေတြကပဲ သူမနဲ႕တူေနခဲ႔သလား။ သူမ မျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ တုန္႕ျပန္မွဳမဟုတ္လုိ႕ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းသာမိတယ္။ သူမကိုလဲ…
            “ အေမ အေဖနဲ႕ မကြဲပါနဲ႕ ကြဲစရာမလိုပါဘူး “ တဲ႕ သားရဲ႕ ကတိအထပ္ထပ္ေတာင္းဆိုမွဳမွာ ေကာင္းပါျပီဆိုျပီး ကတိေပးလိုက္ရတယ္။
            “ အေဖက အေမ႕အေပၚမွာ အႏိုင္ယူေနသလား “ တဲ႔ သားငယ္ကေမးတယ္။
            ဟင္႔အင္း သူဘာမွ အႏိုင္ယူလို႔မရတဲ႔အျပင္ အျခားအရာေတြကိုေတာင္ လိုက္ေလ်ာေပးေနရေသးတယ္။
            “ သားတို႔နဲ႕ အေဖတူ အေမကြဲ ကေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာေတာ႔မယ္ “ ဆိုေတာ႔ …
            “ ဟင္ ဟုတ္လား အေမ။ ညီမေလးျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ “
            “ သားက ခ်စ္မွာလား “ ဆိုေတာ႔
            “ ခ်စ္မွာေပါ႕ အေဖေသြးဘဲ “ လို႔ မဆိုင္းမတြေျဖတယ္။
            တက္ၾကြတဲ႕ေလသံေတာင္ ပါေနတဲ႔ သားအသံက သူမအတြက္ ခါးသီးစရာမဟုတ္ခဲ႔တာေတာ႔ ေသခ်ာပါတယ္။ အရင္က သူတို႔ေျပာဘူးတယ္။ အေမ ညီမေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ ေမြးေပးစမ္းပါတဲ႕။ သူမ မေမြးေတာ႔ဘူးဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ပဲသိတာမို႕… ျပံဳးရံုသာျပံဳးေနလိုက္တယ္။ သူတို႔ေမွ်ာ္လင္႔ေနတာကိုေတာ႔ ဒီအတိုင္းေလးဘဲ ရွိေစခ်င္တယ္။
            သူမဟာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို သားအေဖနဲ႕သားတို႔အတြက္ မေမြးေပးႏိုင္တာေသခ်ာတယ္။ အဲဒီအတြက္ေတာ႔ ၀မ္းနည္းသလုိခံစားရတယ္။ တကယ္တမ္း ဒီေန႕လိုေန႔မ်ိဳးမွာ တိတ္ဆိတ္မွဳက ပိုၾကီးစိုးေနသလို ခံစားလာရတယ္။ အိမ္မွာ သူမတစ္ေယာက္တည္း…
            ဒီေန႔ သားတို႔ရဲ႕အေဖဆီက ဖုန္းရျပီး တိုက္တိုက္ဆုိင္ဆိုင္ သိပ္မၾကာခင္မွာ သားဆီက ဖုန္း၀င္လာလု႔ိ ေျပာျပလိုက္တယ္။ သားၾကီးက
            “ အေမ အခုဘာလုပ္ေနလဲ
             ဘယ္လိုခံစားေနရလဲ
            သားနားလည္ပါတယ္ အေမ “ တဲ႕။
            သားၾကီး အေမးကို မေျဖႏိုင္ခဲ႔ဘူး။
            တကယ္တမ္း သူမဘာလုပ္ေနခဲ႔သလဲ ဆိုတာေတာင္ မသိ ထိုင္ျပီး အေတြးေတြထဲ သံသရာလည္ေနတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ထိုင္ျပီးေတြးေနခဲ႕တာ အေတာ္ေတာင္ၾကာသြားျပီ။ သူမရဲ႕ ညာလက္ထဲမွာ ေမ႔ျပီးဖုန္းကိုေတာင္ ကိုင္ထားတာ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ေတြၾကာသြားခဲ႔ျပီလဲ။
            သူမ အ၀တ္အစားလဲျပီး အိတ္တစ္ခုကို အဆင္သင္႔ျပင္ဆင္လုိက္တယ္။ အဲဒီ အိတ္ထဲမွာ သားတုိ႔တုန္းက အသံုးျပဳတဲ႕ မေဟာင္းေသးတဲ႕ အႏွီးေတြနဲ႕ … သားငယ္ေလးရဲ႕ အက်ီၤတစ္ခ်ိဳ႕ကိုထည္႔လိုက္တယ္။ သားတို႔နဲ႕ပတ္သက္သမွ်ကို အကုန္ထိ္န္းသိမ္းထားခဲ႔တယ္။ အႏွီးေလးရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာ နာမည္ေလးေတြထိုးထားေသးတယ္။
            ေဆးရံု ဓာတ္ေလွကားနဲ႕မတတ္ဘဲ ေလွကားထစ္ေတြအတိုင္း တတ္ခဲ႔တယ္။ ေျခလွမ္းေတြက ရင္ခုန္သံေတြနဲ႕အတူ အကိုေျပာထားတဲ႕ အခန္းနံပါတ္ေရွ႕အေရာက္ သူမေလွကားတတ္လာတဲ႔အရွိန္ ပိုေမာေနခဲ႔ျပီ။ တံခါးလက္ကိုင္အဖုေလးကို အဖြင္႔ တစ္ဖက္ကလဲ အဖြင္႔မုိ႕ သူမနည္းနည္း လန္႔ျပီးေတာ႔ေတာင္ တုန္သြားတယ္။
            အစ္ကုိ…
            သူ မအိပ္ရဘူးထင္တယ္။ မ်က္၀န္းေတြေတာင္ေခ်ာင္လို႕။ ဟုတ္မွာပါ သူမ ေမြးတုန္းကလည္း သားေတြကို မအိပ္ပဲ ျပဳစုေနခဲ႔တာ အေၾကာင္းမၾကားဘဲ ေရာက္လာေတာ႔ သူကလည္း ရုတ္တရက္ အံ႕ၾသသြားဟန္ အထင္သားမ်က္ႏွာမွာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ အစ္ကို႕ မ်က္ႏွာက တစ္မ်ိဳးဘဲ… သူမ လာတာကို မၾကိဳက္တာလား မျဖစ္ႏိုင္ပါ… အခန္းထဲေရာက္ေတာ႔ ကုတင္ေပၚမွာ ေဖ်ာ႕ေတာ႕စြာ အိပ္ေနတဲ႕ မိန္းကေလး ။ သူမ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကေလးေလးကို ရွာေနမိတယ္ မေတြ႕။ မိခင္နဲ႕အတူ ရွိေနရမဲ႕ ကေလးေလးက ဘယ္မွာလဲ။ အစ္ကို႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည္႕ေတာ႕ ေသခ်ာေပါက္ မ်က္ႏွာပ်က္ေနတယ္။ အစ္ကို ဘာျဖစ္တာလဲ
            “ ကေလးေရာ ဟင္ “
            အစ္ကိုက သူမလက္ကိုဆြဲတယ္။ အခန္းေထာင္႔ေလးထဲမွာ သူမနဲ႕ အနီးဆံုး မ်က္ႏွာနားထိုးကပ္လာျပီ
            “ သမီးေလးက… ကုလုိ႔မရတဲ႕ ေမြးရာပါ ႏွလံုးေရာဂါပါလာတယ္ ေပါင္ခ်ိန္လဲမျပည္႔ဘူး။ လြန္ခဲ႕တဲ႕ တစ္နာရီေလာက္က အေရးေပၚအခန္းထဲမွာဘဲ အသက္မရွိေတာ႔ဘူး “
            “ အို “
            သူမ ၾကားၾကားခ်င္း အံ႕ၾသသြားတယ္။
            “ အို ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ရတာလဲ “
            “ သူ႕အေမကလည္း ေမြးအားသိပ္မရွိဘူး အခုသူအိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ႏွစ္နာရီေလာက္ရွိျပီ။ ကုိယ္ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မသိဘူး။ ကိုယ္႔သမီးေလးကို အရမ္းႏွေျမာတာဘဲ … ေနာက္ျပီးေလ ကို္ယ္တစ္ခ်ိန္လံုးထိုင္စဥ္းစားေနမိတယ္။ “ မိုး “ ဆီက ရတဲ႕ နားလည္မွဳေတြအားလံုး အတြက္ေရာ ေက်းဇူးလည္းတင္ ၀မ္းလည္းသာခဲ႔မိတယ္။ အစ္ကို႕ကို မိုး ေမတၱာေတြဆူးျပီး ဘုရားက ဒဏ္ခတ္လိုက္သလား လု႔ိေတာင္ထင္မိတယ္ “
            အစ္ကို႕ရဲ႕ လက္ေတြကို သူမ ဆုပ္ကိုင္လုိက္တယ္။        
            “ မဟုတ္ဘူး အစ္ကို လံုး၀မဟုတ္ပါဘူး။ လူဆိုတာ သူ႔ဘ၀ သူ႕အေၾကာင္းနဲ႕ လာၾကတာ။ အဲဒီလို မယူဆပါနဲ႕ မိုး စိတ္မေကာင္းဘူး။ ကေလးအေမကိုေတာ႔ မျဖစ္မေန အသိ ေပးရမယ္ “
            သူမလက္ထဲက အထုပ္ေလးကိုထားျပီး ကေလးေလးကို ၾကည္႔ဖို႕ အစ္ကိုနဲ႕ ထြက္ လာခဲ႔တယ္။ သားေတြနဲ႕ ေျပာျဖစ္တဲ႕ အေၾကာင္းကိုေတာ႕ သူ႕ကို မေျပာျဖစ္ေတာ႕။
            အခန္းထဲမွာ သီးသန္႕ေလးရွိေနတဲ႕ ကေလးေလးက ခုပဲ လူ႕ေလာကထဲေရာက္၊ ခုဘဲ ဘာမွမသိလိုက္ခင္မွာ လူ႕ ေလာကထဲက ထြက္ခြာသြားရတယ္။ အသားေလးက ျဖဴေနတယ္။ ႏွာတံနဲ႕မ်က္ခံုး၊ ေမးေစ႔ေလးက အစ အစ္ကိုနဲ႕ခၽြတ္စြတ္ဘဲ။ ကေလးေလးရဲ႕ လက္ေလးကို ကိုင္ၾကည္႔ရင္း ရင္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လိုက္တာ မေျပာပါနဲ႕ေတာ႕။ လူ႕ဘ၀ထဲကို လာခြင္႔မရေသးတဲ႕ သူေလးအတြက္အစ္ကိုနဲ႕ သူမ အေကာင္းဆံုး လုပ္ေပးဖို႕ ေမွ်ာ္လင္႔တယ္။
            “ ခ်စ္ရမွာေပါ႕ အေဖ႔ေသြးဘဲ…
            ညီမေလးတဲ႔လား…
            ခြင္႔ရရင္ျပန္လာမယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆို ညီမေလးလည္း ၾကီးေနေလာက္ေရာေပါ႕…
            သူၾကီးလာရင္ သားတို႕ တာ၀န္ယူတယ္ ပညာသင္ေပးမယ္…
            ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ အေမ အေဖ႕ ေသြးျဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ လက္ကမ္းၾကိဳဆိုလိုက္ပါ… “
            သားေရ အေမၾကိဳဆိုခဲ႕ပါတယ္ေနာ္…
            သားေတြရဲ႕ စကားသံကို ျပန္ၾကားေနမိတယ္။ အစ္ကိုက သူ႕သမီးပါးေလးကို တစ္ခ်က္ငုံ႕နမ္းရွိဳက္ လိုက္တယ္။ အျပင္မွာ မိုးေတြတစ္ဖြဲဖြဲ ကေန တစိမ္႔စိမ္႔ရြာလာတယ္။
            အစ္ကိုေရာ သူမရင္ထဲမွာ တစ္စိမ္႔စိမ္႕ရြာေနတယ္။ အျပင္မွာရြာတဲ႕ မိုးေတြက ရင္ထဲ အတြင္းမွာ ရြာေနတဲ႕ စိ္မ္႔မိုေတြေလာက္ မသည္းထန္ႏိုင္ေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။
            စကားသံေတြ တိတ္ဆိတ္လို႕…
            အခန္းေရွ႕အေရာက္…
            ေျခလွမ္းေတြ ရုတ္တရက္ ျပိဳင္ရပ္သြားတယ္… 
            သူေရာ သူမေရာ မတိုင္ပင္ရပဲ…       
            ျပိဳင္တူ လမ္းခုလတ္မွာ အၾကည္႔ခ်င္းဆံုသြားတယ္။


Mandalay Icon Magazine
ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး )