Monday, March 15, 2010

စည္းစိမ္အိပ္မက္



"ဆင္းရဲျခင္းလြတ္ကင္းေအာင္ လမ္းျပေဆာင္ပါမည္.. ရတနာခုနစ္သြယ္ တကယ္ပင္ စံုညီ တို႔အမ်ိဳးသား တိုင္းျပည္.. မြဲတဲ့သူ လွဴဒါန္းႏိုင္မည္.. ေက်ာင္းေဆာက္ခါ ဘုရားပါတည္"


ဒီနဂါးနီသီခ်င္းကို ကၽြန္မေသြးေၾကာထဲထိ စိမ့္ဝင္ေအာင္ ႀကိဳက္သည္....ရင္ထဲမွာလႈိက္လွဲစြာနဲ႔  သံစဥ္ေတြေနာက္ပါသြားရင္း အင္အားေတြ ရွိသမွ် ထိုင္းေနသမွ် အင္ဂ်င္ေတြ ႏိုးႃကြလာသည္အထိ ႀကိဳက္သည္....အားမာန္ေတြ တက္ႃကြသည္။ မ်က္လံုးေတြ တံခါးဖြင့္ခ်င္လာသည္.... အဓိကတိုက္ ရိုက္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆင္းရဲသမွ်ေတြ လြတ္ကင္းမယ့္ေနရာကို ထြက္ေျပးခ်င္သည္...ခ်မ္းသာခ်င္သည္. ဟုတ္ပါတယ္။ အမွန္စင္စစ္ ကၽြန္မ အရမ္းခ်မ္းသာခ်င္ပါတယ္.... ဘာလို႔ခ်မ္းသာခ်င္ လဲလို႔ေမးရင္ အေျဖကရွင္းရွင္းေလးပါ။  ကၽြန္မဘဝက အရမ္းဆင္းရဲႏုံခ်ာေနလို႔ပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ စာဖတ္သူေတြကို ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ဆင္းရဲတယ္ဆိုတဲ႔ကိစၥကို ဘယ္ဖြင့္ေျပာခ်င္ပါ့မလဲ..ကၽြန္မေမြးလာကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ ပိုက္ဆံ မ်ားမ်ား မကိုင္ဖူးဘူး။ ကုန္တိုက္အထပ္ဘယ္ႏွစ္ထပ္ရွိလဲမသိ..Shopping Center ဆိုတဲ႔ သူမ်ားေျပာ တဲ့ေနရာဟာ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိ...ရုပ္ရွင္ရုံဆိုတာ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ဖြဲ႕စည္းထားလဲ...


မသိ...ကၽြန္မသိတာ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္...





ေနာက္ေဖးေရကန္ထဲက ၾကာေတြ ဘယ္ႏွစ္ပြင့္ပြင့္ၿပီ... ကန္ထဲကငါးေတြေနမေကာင္းတာ၊ ေကာင္းတာကိုေတာ့ကၽြန္မသိသည္။ အတန္းပညာက ေတာ့ ဆံုးခန္းတိုင္မသင္ရေတာ့ မွတ္ဥာဏ္ေတြကေတာ့ ပရုပ္လံုးလိုပါပဲ...ခပ္ပါးပါးပဲက်န္ေတာ့တယ္...မွတ္ဥာဏ္ေတြအေငြ႔ျဖစ္ေပမယ့္ ႏွလံုးသား ကေတာ့ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးလိုမာေက်ာမႈကို ခုခ်ိန္ထိ ဦးစားေပးေနတုန္းဘဲ...ကၽြန္မမိဘလက္ ထက္ကတည္းက ဘဝေပးကုသိုလ္ကံအရ ဆင္း ဆင္းရဲရဲေမြးဖြားလာရတယ္... ဒါေတာင္ ကံေကာင္းလို႔လူျဖစ္လာတာ.. အေမက သံုးေယာက္ေျမာက္ကေလး ကၽြန္မကို မေကၽြးႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ မလိုခ်င္ဘဲရလာတာတဲ႔..ကဲ အဲဒီလိုကၽြန္မကလဲ ဇြတ္ေခါင္းျပဴျပီး လူ႔ေလာကထဲ ေျခခ်ခ်င္မိတာ...ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေနာင္တေတြတ ေလွႀကီးေပါ့.. ေနာက္ဆံုး အေမ့ဗိုက္ထဲကို စြတ္ကနဲေတာင္ ျပန္ဝင္သြားလိုက္ခ်င္တယ္။ကၽြန္မငယ္ဘဝေတြကလဲ အေတာ္ကိုဆင္းရဲတယ္... အေမနဲ႔အေဖက ဆန္ျပဳတ္ေလာက္ေသာက္ၿပီးထမင္းတစ္ပန္းကန္ကို ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ဝိုင္းလုစားခဲ႔ရတဲ့ ရက္ေတြလည္းရွိခဲ႔တယ္... အကိုႏွစ္ေယာက္ထဲက အလတ္က ေရာဂါသည္... ေသခ်ာကုမေပးႏိုင္လို႔ က်န္းမာေရးႏိွ္ပ္စက္တာကို သူလူးလူးလိမ့္လိမ့္ခံစားသြားရတယ္... ေဆးရုံဆိုတာႀကီးကို ေျခခ်ဖို႔ အင္မတန္ေၾကာက္ၿပီး ဝန္ေလး ေနတဲ႔ အေဖနဲ႔အေမက ရွိတာေလးေတြ အစြမ္းကုန္ထုတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးအေျခအေနမွာေတာ့ ေဆးရုံတင္လိုက္ရ တယ္... ေဆးရုံတင္ၿပီး ငါးရက္ေျမာက္ေန႔မွာဘဲ...အစ္ကိုလတ္ဆံုးသြားတယ္။ ေရာဂါကေတာ့စံုေနတာပဲ...ကၽြန္မတို႔တေတြ အကိုလတ္ကို ႏွေျမာ လို႔မဆံုးဘူး။
သူကလိမၼာတယ္အဲဒါေၾကာင့္လည္း ဆင္းရဲျခင္းကို ကၽြန္မစိတ္နာတယ္။ ကၽြန္မ အရြယ္ေလးရလာေတာ့ ဆင္းရဲျခင္းကို အေရာင္ဆိုးဖို႔  ႀကိဳးစား ၾကည့္တယ္.. ဒါေပမယ့္ဆင္းရဲျခင္းဟာ အေရာင္ဆိုးလို႔မရဘူးဆိုတာသိလာတယ္...ဒီဆင္းရဲျခင္း ဝကၤပါထဲက ရုန္းမထြက္ႏိုင္ဘဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကၽြန္မလည္ပင္းကို ရစ္သထက္ရစ္ ပတ္လာသလို ခံစားရတယ္...ကၽြန္မအပ်ိဳေလးဘဝမွာေတာ့ အိပ္မက္ေတြ အၿမဲတမ္း ႀကီးစိုးေနခဲ႔ဖူးတယ္...
အျပင္မွာျဖစ္ခြင့္မရတဲ႔အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးစံုကို အိပ္မက္စိတ္ကူးထဲ ဇြတ္သိပ္ၿပီး ထည့္ခဲ႔ဖူးတယ္...ဒါကို ကၽြန္မက မိုးနတ္မင္းကေပးတဲ႔ စည္းစိမ္ တစ္ခုလိုခံစားရင္း မ်က္စိေလးမွိတ္ၿပီး ေပ်ာ္ခဲ့တယ္။ကၽြန္မဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ဘူတာရုံမွာ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္လုပ္ခဲ႔ရတာ.. တခါတ ေလအကူပစၥည္းသယ္ေပါ့...ခရီးသည္မိန္း ကေလးေခ်ာေခ်ာေတြရဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္ေတြ၊အကၤ်ီေတြ၊မ်က္မွန္ေတြ၊လက္ေကာက္ေလး ေတြက ကၽြန္မဘဝ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ ေတာ္ေတာ္စိုးမိုးခဲ႔ဖူးတယ္။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မမွာ စီးစရာ ဖိနပ္ပင္ မရွိ.. ဘူတာကလူႀကီးေတြက တခါတေလ ထမင္းက်န္ ဟင္းက်န္ေတြ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ထဲ ထည့္ေပးတတ္ တယ္... အဲဒီအတြက္ ဗိုက္ျပႆနာက သိပ္ကိစၥမရွိ... ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္သြားတယ္.. ကၽြန္မကအခ်ိန္တန္လို႔ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္ေလးေတြ ေစာင့္ေနေပမယ့္ ညရထားဝင္ ၿပီး ကိုးနာရီခြဲၿပီးသည္အထိကၽြန္မကို ေခၚမေပး...ေနာက္ေတာ့ ဗိုက္ဆာလြန္းလို႔ အိမ္
အျပန္မွာဘဲ ဘုရားပြဲေစ်းက မုန္႔အက်န္ေတြကို ရွက္ရွက္နဲ႕ေတာင္းစားခဲ႔ရတယ္... ဗိုက္ထဲကို အစာေရာက္သြားမွပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွက္စိတ္ပိုဝင္လာ မိေတာ့တယ္... အလိုလိုေနရင္းသူေတာင္းစားလို ေတာင္းစားတဲ႔တန္းတူဘဝေရာက္သြားတဲ့ ကိုယ့္ဘဝကို စာနာမိတယ္။ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ ရုံးကလူ ႀကီးက သူ႔တို႔ထဲ သန္႔ရွင္းေရးအေနနဲ႔ လူသစ္ဝင္လာတဲ့အေဒၚႀကီးကိုေပးေၾကာင္းသိရတယ္...ကၽြန္မထက္အသက္ႀကီးတာပဲေလဆိုၿပီး ကၽြန္မလည္း ရုံးလူႀကီးဆီေနာက္ထပ္ ဟင္းက်န္ေတြရဖို႔မေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ဘူး...သူမ်ားဆီ မရွက္မေၾကာက္ ေတာင္းစားရတဲ့ မုန္႔ဆီေၾကာ္တစ္ခုအတြက္ ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းၿပီး မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္။
ညရထားေနာက္က်မွ ဝင္မယ့္ရက္ေတြဆိုရင္ ဘူတာပလက္ေဖာင္းေပၚအိပ္ရတယ္.. ကၽြန္မအဲဒါကိုစိတ္အညစ္ဆံုးပဲ... ျခင္ကကိုက္သလို.. ဘယ္ ေလာက္ သန္႔ရွင္းရွင္းညစ္ပတ္ေနတဲ႔ ဘူတာပလက္ေဖာင္းေတြဟာ ကၽြန္မေခါင္းအံုးျဖစ္ခဲ့ရတယ္...ကၽြန္မတို႔လို အလုပ္သမားေတြ ခံုေတြေပၚအိပ္ခြင့္ မရွိသလို ခရီးသည္ေတြက ေနရာအျပည့္ယူထားတယ္...ဟင္းလင္းျပင္မွာ တိုက္လာတဲ့ေလကေအးလြန္းလို႔ ေပါင္ႏွစ္လံုးၾကား လက္ႏွစ္ဖက္ ပူးညွပ္ ရင္း အခ်မ္းကိုအံတုထားရတယ္။လုပ္ခကေတာ့ တကယ့္ကိုနည္းနည္းေလးရတာပါ...စုဖို႔မေျပာနဲ႔။ အိမ္ေရာက္ရင္ အေမ့လက္ထဲထိုးအပ္ လိုက္ရ တယ္.. ကၽြန္မအစ္ကိုႀကီးက ေက်ာင္းတက္တယ္။ သူ႔ေက်ာင္းစရိတ္က ဘယ္လိုမွမတတ္ႏိုင္ဘူး...အေမက တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ပညာတတ္ ေစခ်င္တယ္။ အေဖက ျမစ္ဆိပ္မွာကူလီအလုပ္ၾကမ္းသမား..ဘဝကမေရမရာနဲ႔တစ္ေန႔ေတာ့ကၽြန္မအလုပ္မသြားဘူး အိမ္ေရွ႕ကိုေလးဘီးကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာတယ္။   အေဖေျခေခ်ာ္ျပီး ကုန္ေတြပိလို႔ ေျခက်ိဳးသြားတယ္။ အေဖ အလုပ္နားလိုက္ရတယ္...အစ္ကိုႀကီး ေက်ာင္းထြက္လိုက္ရတယ္... ကၽြန္မတို႔အေပၚကုိ ေရြးခ်ယ္က်ေရာက္လာတဲ့ ကံဆိုးျခင္းကို စိတ္နာခဲ့တယ္။
၂၀၀၂ခုႏွစ္-ေမလရွစ္ရက္ေန႔မွာ မွတ္မွတ္ရရ အစ္ကိုႀကီးသကၤန္းစီးတယ္...ေက်ာင္းထြက္လိုက္ရျခင္းအတြက္ သူလဲ ဆင္းရဲျခင္းကိုစိတ္နာ ပံုရ တယ္... အေဖကသူ႔ေၾကာင့္ဆိုၿပီး ေတာက္ေခါက္တယ္...အေမက မ်က္ရည္က်တယ္...ကၽြန္မက အံႀကိတ္ရင္းအေျဖရွာေနမိတယ္...ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေသးေသးေလးမွာ ဆင္းရဲျခင္းေတြ ေနရာလုေနၾကတယ္..ပိုဆိုးတာက အစ္ကိုႀကီး သကၤန္းအၿပီးဝတ္သြားျခင္းပဲ...အေမလဲ ေကာင္း
တဲ့ေနရာတစ္ခုဆိုေတာ့ ဘာေျပာႏိုင္မွာလဲ။ အစ္ကိုႀကီးကို ကိုယ္လြတ္ရုန္းသြားတယ္လို႔ မဆိုလိုခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔မိသားစု တုန္လႈပ္သြားမိတယ္။
အေမက သူ႔သားကို ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ေပြ႔ဖက္ငိုရႈိက္ရင္း လဲက်သြားေသးတယ္...ကၽြန္မအစ္ကိုႀကီးကို မၾကည့္ရက္ႏိုင္...ေခါင္းထဲမွာမူးရိပ္ရိပ္ ဒယီးဒယိုင္နဲ႔ အျပင္ကိုထြက္လာခဲ႔တယ္...ေမွာင္ပိန္းပိန္းညေရာက္သည္အထိ ကၽြန္မလမ္းေပါင္းမ်ားစြာမွာ ျဖတ္သန္းေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္... အထပ္ျမင့္ ျမင့္တိုက္ႀကီးေတြေတြ႔ေတာ့ တခ်က္ၿပံဳးမိသြားတယ္...အဲဒီအိမ္ထဲကလူေတြကေတာ့ ဇိမ္ရွိရွိကုတင္ႀကိးေတြေပၚမွာ ေကာင္းေကာင္းစားေကာင္း ေကာင္းအိပ္ ေနၾကမွာပဲေနာ္... ကၽြန္မအိမ္မွာေတာ့ မနက္ျဖန္စားဖို႔ရာ အေမ့ဆန္ပံုးထဲမွာ ဆန္မရွိ။သြားၾကည့္စရာမလိုေအာင္ ေသခ်ာပါတယ္...
ကၽြန္မေညာင္းသြားေတာ့ ပလက္ေဖာင္းေပၚထိုင္လိုက္တယ္...စိတ္ထဲကတင္းက်ပ္မႈေတြေလ်ာ့သြားေအာင္ တဟားဟားနဲ႔ အသံထြက္ၿပီးရယ္ ၾကည့္တယ္။  အာေခါင္ေတြေျခာက္သြားတယ္။ လမ္းမီးေတြမရွိေပမယ့္ လေရာင္ေအာက္က ညပုစဥ္းေတြကို မနာလိုျဖစ္မိတယ္သူတို႔လြတ္လပ္တယ္။ မေပ်ာ္အံုးေတာင္ ကၽြန္မလို ပူပင္ေသာကေတြရွိမေနဘူး။ကၽြန္မမွာေတာ့ ေလးလံတဲ႔တာဝန္ေတြပိလာသလို မ်ားျပားလွတဲ့အေတြးေတြက အရြယ္နဲ႔မ လိုက္ေအာင္ ႏွိပ္စက္ခဲ့တယ္...ညဆယ္နာရီက်မွ အိ္မ္ျပန္လာလို႔ အေမကကၽြန္မကိုဖက္ငိုတယ္...ကၽြန္မပါေပ်ာက္သြားျပီလားလို႔တဲ႔...အေတာ္
စိုးရိမ္တတ္တဲ့အေမ.. ကၽြန္မဘာျဖစ္လို႔ ထြက္သြားရမွာလဲ...အေမနဲ႔အေဖနားမွာ ကၽြန္မတစ္သက္လံုးျမဳပ္ႏွံထားတယ္။ အေမက အခုဆို ေရတြင္းမွာ ေရ တစ္ပံုးဆြဲတာေတာင္ ေမာေနျပီ။ အေဖကေျခေထာက္ေၾကာင့္ လူပါအားေလ်ာ့လာျပီးမ်က္ေတြေလးေတာင္ေခ်ာင္လာၿပီ။ ကၽြန္မအေပၚ လံုးဝက် ေရာက္လာတဲ့တာဝန္ေတြကို ဘယ္သူမွလက္ေဆာင္မေပးဘဲလက္ခံလိုက္ရတယ္...
ဒီအထိမွာကို ကၽြန္မမိသားစုရဲ့ဆင္းရဲျခင္းကိုဖတ္ရတာ..ေတာ္ေတာ္ရင္ေမာေနေလာက္ေရာ့မယ္။ ေန႔စဥ္ မိသားစုစရိတ္ေလးရေအာင္နဲ႔ ကၽြန္မဘဝ ျဖတ္သန္းမႈေတြကိုတျဖည္းျဖည္း ဆက္ဖတ္ၾကည့္ၾကပါအံုး....


ကၽြန္မဘူတာမွာဆက္မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူူး။ ကၽြန္မကိုေခၚျပီး ထည့္ခန္႕ထားတဲ့သူက ေျပာင္းသြားေတာ့ ကၽြန္မလည္းဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အေမကအရင္ကစက္ခ်ဳပ္တယ္အေမ့အေမလက္ထက္က ရထားတဲ့စက္အိုႀကီးတစ္လံုးကို ျပဳျပင္ၿပီး စက္ခ်ဳပ္တယ္။စက္ခ်ဳပ္တယ္ဆိုတာကလည္း ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲက ပိုက္ဆံမရွိသူအခ်င္းခ်င္း မတတ္ႏိုင္လို႔ အပ္ၾကတဲ့ အထည္ေလးေတြပါ... အေမ့မိတ္ေဆြတစ္ ေယာက္ကေတာ့ ထမီေတြေဘာင္းဘီျပင္ခ်ဳပ္တယ္..အေမ့ေဖာက္သည္ေပါ့။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔စားစရာမရွိမွန္းသိလို႔ တမင္လာအပ္ေပးတာပါ။
ဆန္မရွိရင္ဆန္ဖိုး ေပးသြားတတ္တယ္... ကၽြန္မကိုေပးရင္ အားနာနာနဲ႔ လက္လွမ္းယူမိတယ္။ကၽြန္မကေတာ့သူေဌးအိမ္ေတြမွာ အဝတ္လိုက္ ေလွ်ာ္တယ္... ဒါကလည္းအၿမဲတမ္းေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မကိုအၿမဲလာေလွ်ာ္ခိုင္းတဲ့ အိမ္ေတာ့ရွိတယ္။ အေဖကေတာ့ ဒီေနာက္ပိုင္း စိတ္ဓာတ္က် လာတယ္... အေမက ရသမွ်ခ်ဳပ္ခေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္တယ္..ကၽြန္မက ဒီ့ထက္ပိုၿပီးပိုက္ဆံမ်ားမ်ားရဖို႔ ေန႔ရွိသ၍ ေတြးေတာတယ္... ကၽြန္မအလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ တစ္အိမ္က အျခားအိမ္ေတြထက္ သေဘာေကာင္းတယ္...သူခိုးကာလပြဲနီးလို႔ဆိုၿပီး သူတို႔အိမ္ကအလုပ္သမားေတြကို မုန္႔ဖိုးေပးတယ္။ ကၽြန္မကိုလည္း တစ္ေထာင့္ငါးရာမုန္႔ဖိုးဆိုၿပီးေပးတယ္...ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ ပိုက္ဆံကိုရင္ဘတ္မွာကပ္ထားမိတယ္ ပိုက္ဆံကို အၾကာႀကီးကိုင္ၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ပိုၿပီးအားေတြရွိလာသလိုလို...ဒီအတိုင္းသာမ်ားမ်ားရွာႏိုင္ရင္.. အေဖနဲ႔အေမကို ေကၽြးနိုင္ ျပီေပါ့လို႔ စဥ္းစားမိတယ္... အဝတ္ေလွ်ာ္တာ အလြန္ဆံုးရမွ ႏွစ္ရာသံုးရာဆိုေတာ့ တစ္ေထာင့္ငါးရာဆိုတာစဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့ အိပ္မက္ပဲ...
အဲဒီပိုက္ဆံ အေမ့ကိုအပ္ေတာ့ အ့ံၾသေနတယ္...အဲဒီပိုက္ဆံရၿပီးမၾကာခင္မွာ ကၽြန္မေရာအေမေရာအထည္မခ်ဳပ္ရ။ မိုးရြာလို႔ အဝတ္ေလွ်ာ္မအပ္ၾကနဲ႔ ပိုက္ဆံတျပားမွ မက်န္ေအာင္ျဖစ္သြားတယ္...ကၽြန္မလဲမိုးရြာထဲမွာပဲ ထြက္ၿပီးငါးသြားမွ်ားတယ္...ေနာက္ေဖးကန္ကငါးေတြ ေနမေကာင္းၾကဘူး... ကၽြန္မေၾကာင့္ေပါ့...ငါးေတြေနမေကာငး္မွန္းသိရက္နဲ႔ ေၾကာ္စား ခ်က္စားဖို႔ဖမ္းတာ ကၽြန္မမေကာင္းတာေပါ့။အမွန္ေတာ့ အေဖ့အတြက္ပါ အေဖ လူမမာႀကီးအတြက္ေပါ့... အာဟာရလိုအပ္တယ္။ တစံုတခုကိုလိုခ်င္ရင္ တစံုတခုကိုစြန္႔လႊတ္ရတယ္ဆိုတဲ့စကားအတိုင္းပဲ ကၽြန္မ ငါးေတြကိုခ်စ္တဲ့ စိတ္ စြန္႔လႊတ္ပစ္လိုက္ရတယ္။တေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ဝမ္းသာတာလိုလို ဝမ္းနည္းတာလုိလို ျဖစ္ရတာရွိေသးတယ္...... ကၽြန္မအလုပ္လုပ္တဲ့ အိမ္က သူေဌးလင္မယားက အရမ္းခ်မ္းသာတယ္ကၽြန္မအဝတ္သြားေလွ်ာ္ေတာ့ သူတို႔အိမ္မွာ သတင္းစာႀကီးကိုင္ၿပီး ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္စကားေျပာ ေနၾကတယ္... ေနာက္ေတာ့မွ ကၽြန္မသိရတာ သူတို႔လင္မယားသိန္းေထာင္ခ်ီၿပီးလွဴထားတာ..အဲဒီအတြက္ ေက်းဇူးတင္ဝမ္းေျမာက္ေၾကာင္း ထည့္ ၾကလို႔  ေအာ္ဖတ္ၿပီးသေဘာက်ေနၾကတာ....အဲဒီတေလာက သူတို႔သိန္းေထာင္ခ်ီၿပီးလွဴတာဆိုလားပဲ...ကၽြန္မေတာ့ ၾကက္သီးေတာင္ထမိတယ္... ၾကားလို႔သာယံုရတာ..သိန္းေထာင္ခ်ီမေျပာနဲ႔ ကၽြန္မဘဝမွာ တစ္ေသာင္းေတာင္ျပည့္ေအာင္ မကိုင္ဖူးဘူး...ကၽြန္မတို႔လိုဆင္းရဲသားေတြအတြက္
အံံ့မခန္းပဲ..ေနာက္တစ္ပတ္မွာ အဲဒီသူေဌးက ရပ္ကြက္ထဲကဆင္းရဲသားေတြြအတြက္ တစ္အိမ္ဆန္ႏွစ္ျပည္စီေပးတယ္.... မလုပ္တာထက္စာရင္ စာနာမႈေလးရွိေသးတဲ႔ လူဆန္တဲ့ျမင္ကြင္းေလးအတြက္ ေက်နပ္လိုက္မိေသးတယ္..ရႊံ႕ႏြံေတြထဲမွာ ခႏၶာကိုယ္နစ္ျမဳပ္ေနတဲ့လူကို ပိုၿပီးနစ္သထက္နစ္ ေအာင္ ဝါးလံုးနဲ႔ထိုးခ်င္ၾကတဲ့...

(၂)
မိေထာပံုစံက တဆင့္ျပီးတဆင့္ ကၽြမ္းက်င္စြာနဲ႔လုပ္သြားတာကို အသက္ရွဴဖို႔ ရာပင္ေမ့ၿပီး အသက္ေအာင့္ၾကည့္ေနမိတယ္...ႏွစ္ဖက္ႏွစ္လမ္း သိပ္ ေတာ့မသက္လွေပမယ့္ နာရီပိုင္းအတြင္းမွာ ပိုက္ဆံေတြအထပ္လိုက္ ရလာတယ္မိေထာက ကၽြန္မကိုေသခ်ာၾကည့္ဖို႔ေျပာတယ္... ေနာက္ေန႔မွာ လဲ ဒီလိုအဆက္အသြယ္နဲ႔ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ထပ္ေရာက္လာတယ္...တစ္ေယာက္ကအေဖာ္ေပါ့...ဒီတခါ မိေထာက ကၽြန္မကို ဘာပစၥည္းေပး ညာပစၥည္းေပးဆိုၿပီး လွမ္းေတာင္းတယ္...မိေထာရဲ့ကၽြမ္းက်င္မႈက ဆရာဝန္တေယာက္လိုပဲကၽြန္မကေတာ့  သူနာျပဳတစ္ေယာက္နဲ႔တူေနတယ္... ဒုတိယတစ္ခါေတာ့ကၽြန္မနည္းနည္းအထာသိသြားၿပီ....မိေထာအတြက္လည္း ပိုၿပီးျမန္ဆန္သြားတယ္...သန္႔ရွင္းေရးကိစၥေတြပါ ေအာက္ေျခသိမ္း လုပ္ေပးလို႔ မိေထာကေက်းဇူးေတြတင္ျပီး ကၽြန္မကို ပိုက္ဆံခပ္မ်ားမ်းေပးတယ္...အံ့ၾသသြားတယ္ခု သူကၽြန္မကို ေပးတာ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ပဲ... ဒါေတာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ...မိေထာက အဆင္ေျပတယ္မလား ေနာက္တစ္ေယာက္ေလာက္ျပီးရင္နင္စမ္းၾကည့္လို႔ေျပာတယ္။ကၽြန္မလက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံေလးမ်ားမ်ားေရာက္လာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္လာတယ္...ဒါဆိုအိမ္ဆိုင္ေလးဖြင့္ဖို႔ နီးလာၿပီ...အိမ္ေရာက္ေတာ့အေမ့ကိုအပ္လိုက္တယ္... မနက္ျဖန္ဟင္းေကာင္းေကာင္းခ်က္ပါ အေဖလဲစားရေအာင္လို႔ ဆိုေတာ့ အေမက ကၽြန္မကို ေငြဘယ္ကရလာသလဲလို႔သိပ္မစပ္စုဘူးခါတိုင္းလဲ ကၽြန္မက ေငြရွာေနက်ဆိုေတာ့...ဒီတစ္ခါေငြက ခါတိုင္းထက္မ်ားလို႔ အေမ့မ်က္ဝန္းေတြ ေတာက္ပေနတယ္... အေဖလည္း ဆန္ျပဳတ္ခ်ည္း
ေသာက္ရေတာ့ ပ်င္းမွာေပါ့....ပိုက္ဆံတခ်ိဳ႕ကို စုဗူးထဲထည့္လိုက္တယ္. ေခါင္းထဲမွာ ခ်က္ကနဲသတိရသြားတယ္...အစ္ကို႔ကိုေပါ့။ သကၤန္းအၿပီး
ဝတ္သြားကတည္းက အစ္ကို႔ဆီ တေခါက္မွ်မေရာက္ဘူး။ ဒီတခါေတာ့ပိုက္ဆံေလးရတုန္း တစ္ခုခုသြားလွဴအံုးမွလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ အေမလဲ
တခါတရံပဲေရာက္တယ္။ အေဖဆိုတာ ပိုေဝးေသး။ အဲဒီစိတ္ကူးရရခ်င္းပဲဲ အစ္ကိုႀကိဳက္တတ္တဲ႔ ငါးခူဟင္းကို ဆီျပန္ေလးခ်က္ၿပီး တဘက္တစ္ထည္ ဖိနပ္တစ္ရံ ဝယ္လိုက္တယ္။အစ္ကို ဦးပဇင္းေတာ္ေတာ္ဝမ္းသာသြားမွာ...အေမကေတာ့ အေဖတစ္ေယာက္တည္းမို႔ အိမ္ေစာင့္ခဲ႔မယ္..သမီးပဲသြား
လိုက္တဲ႔..ကၽြန္မလဲ ဟုတ္ကဲ့ဟုတ္ကဲ့ ဆိုၿပီး လွဴဘြယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေရာက္လာတယ္....



ဦးပဇင္း ကၽြန္မကိုျမင္ေတာ့ အံ့ၾသေနတယ္။ "ဒကာမေလး ေပၚမလာလို႔စိတ္ပူေနတာ ေနေကာင္းၾကရဲ့လား"

"ေကာင္းပါတယ္ ဦးဇင္း...အေမက အေဖတစ္ေယာက္တည္းမို႔ ေနာက္မွလာခဲ႔ ပါအံုးမယ္တဲ႔...အေဖလဲ သက္သာပါတယ္"

"ေအးပါ...ဝမ္းသာပါတယ္...ေရွ႕ကဘာေတြလဲ"

"ဦးပဇင္းႀကိဳက္တဲ႔ ငါးခူဟင္းဆီျပန္ပါ...ဒါကေတာ့ တဘက္နဲ႔ဖိနပ္ပါဘုရားဦးပဇင္းကို တပည့္ေတာ္ လာလွဴတာပါ"

"ေအးကြယ္...တကူးတကႀကီးေတာ့ မႀကိဳးစားနဲ႔ ဦးပဇင္းအတြက္ကမလို ပါဘူး...ဒါေပမယ့္ဝမ္းသာတယ္ လွဴမယ့္ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာလဲ အလွဴခံမယ့္
ပုဂၢိဳလ္ေတြရွိမွ ကိုယ္လွဴရတဲ့ကုသုိလ္ဟာ ျမင့္ျမတ္ျပီး ဘာဝနာပြားမ်ားႏိုင္တာေပါ့...ကဲကဲ ဒကာမေလး ပစၥည္းေတြကိုကိုင္...ခ်ေပးတာကိုလိုက္ဆို"

ဦးပဇင္းက တစ္ခုခ်င္းဆီ ရြတ္ခ်ေပးတယ္...ခ်ေပးေနတဲ့အသံေတြကိုအစကေတာ့ ကၽြန္မၾကားမိတယ္...လိုက္ျပီး စိတ္ပါလက္ပါဆိုမိတယ္...ဒါေပ
မယ့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကၽြန္မအသံေတြတိမ္သြားတယ္...ကၽြန္မမ်က္စိေရာက္ေနတဲ့ ဦးပဇင္းရဲ့သကၤန္ကိုၾကည့္ရင္း ၾကက္သီးထလာတယ္...မ်က္လံုးေတြ
ျပာလာတယ္...ဦးပဇင္းရဲ့အသံလည္း သဲသဲကြဲကြဲမၾကားေတာ့။ ကၽြန္မရင္ေတြ ခုန္လႈပ္လာတယ္...ျပီးေတာ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းရင္ထဲမွာ လႈိက္တက္
ၿပီး ဝမ္းနည္းလာတယ္...ငိုခ်င္လာတယ္...ကၽြန္မကိုင္ထားတဲ့လက္ေတြတုန္လႈပ္လာတယ္။

ဦးပဇင္းက ကၽြန္မကို ဘာျဖစ္လို႔လဲ...ေနမေကာင္းဘူးလားတဲ့....ကၽြန္မေခါင္းရမ္းရင္း အျမန္ပဲ ရွိခိုးဦးခ်ႏႈတ္ဆက္ျပီး ေက်ာင္းေပၚကဆင္းခဲ႔တယ္
ဦးပဇင္းက ကၽြန္မကို ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚကေန လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။အျပန္လမ္းမွာ ေမာဟိုက္ေနရင္း ငါမွားသြားျပီလားလို႔ေတြးမိတယ္... ကိုယ့္ကိုယ္ကို မလံုသလိုခံစားခ်က္ေတြေၾကာင့္ သိမ္ငယ္ျပီးက်ံဳ႕သြားသလို လဲခံစားမိတယ္....ဦးဇင္းရဲ့သကၤန္းကို ျမင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္လုပ္ခဲ့
တဲ့ ကိစၥေတြဟာ မသန္႔စင္ဘဲနဲ႔ရလာတာေၾကာင့္ ဦးပဇင္းေပးတဲ့ပီတိကိုမခံစားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒီလွဴဘြယ္ေတြဟာ ကၽြန္မကို ဝမ္းေျမာက္မႈေတြမေပးနိုင္ ဘူး.... ကၽြန္မအမွန္တကယ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူး....ဦးပဇင္းရဲ့ေရရြတ္သံေတြဟာ ကၽြန္မနဲ႔ဘာမွမဆိုင္တဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ ေျခလွမ္းေတြဟာ ေလးလံေနတယ္... မနက္ျဖန္အေၾကာင္းကိုေတြးမိေတာ့မိေထာနဲ႔ခ်ိန္းထားေသးတယ္...ဒီတစ္ေယာက္နဲ႕ခ်ိန္းထားျပီးသားျဖစ္ေနတာမို႔ ပ်က္ကြက္ ရင္လဲမေကာင္း.. .အဲဒီတစ္ေယာက္ဆီကပိုက္ဆံရျပီးရင္အေျခအေနအရ စဥ္းစားဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္....အဆင္ေျပသြားရင္အိမ္ဆိုင္ေလး အတြက္ မဆိုးေလာက္ဘူး...လိုအပ္ရင္လည္း တနည္းနည္းနဲ႔ထပ္ျဖည့္ဖို႔ စဥ္းစားလိုက္တယ္....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
မိေထာက ကၽြန္မကို ေနမေကာင္းဘူးလားလို႔ ေမးတယ္..ကၽြန္မ ေခါင္းရမ္းေတာ့သူက ကၽြန္မနားနား ကပ္ေျပာတယ္.... ဒီေန႔လာမယ့္တေယာက္က ရွယ္ေနာ္တဲ႔... မၾကာခင္မွာပဲ အသားအရည္ခပ္လတ္လတ္ အသက္ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ရွိမယ့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္.... အေဖာ္မပါဘူး...မိေထာနဲ႔စကားေျပာတယ္.... အမ်ိဳးသမီးကို အခန္းထဲေခၚသြားတယ္.. ဖ်ာခင္းထားတဲ့ သစ္သားကုတင္ေပၚ လွဲအိပ္လိုက္တယ္.... ဗိုက္ကမသိသာဘူး ဆိုေပမယ့္ လွဲအိပ္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပူမွန္းသိသာလာတယ္....ကေလးကဗိုက္ထဲမွာလ ရင့္ေနျပီလားလို႔ စိတ္ပူသြားမိ ေသး တယ္.... ဒါေပမယ့္ မိေထာပံုစံက ေအးေအးေဆးေဆးပဲ။ မိေထာက အမ်ိဳးသမီးကိုအမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းသပ္ရင္း လုပ္ငန္းစတယ္....ကၽြန္မလဲ ၾကည့္ရင္း ေခၽြးေတြျပန္လာခဲ႔တယ္.... ခံစားရတဲ့လူနဲ႕ထပ္တူနီးပါးေအာ္ခ်င္ေနမိတယ္...ဒီတစ္ေယာက္က အရင္ေန႔ကအမ်ိဳးသမီးေတြလိုမလြယ္ဘူးမိေထာ ၾကည့္ရတာလဲ မသက္သာလွဘူး.... သက္ျပင္းခ်လိုက္၊ႀကိဳးစားလိုက္ေခၽြးသုတ္လိုက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ့ေအာက္ပိုင္းသား
အိမ္ထဲက ေသြနီနီခဲႀကီးတစ္ခု က်လာၿပီး ေသြးမည္းမညး္ေတြဆက္တိုက္ဆင္းလာတယ္....ဂြမ္းေတြအဝတ္ေတြလည္းသုတ္လို႔မႏိုင္ေတာ့....ၾကမ္း
ျပင္ေအာက္ေျခမွာေသြးေတြအိုင္ထြန္းေနၿပီ...အမိ်ဳးသမီးမ်က္နွာျဖဴစုတ္ေနျပီ....မိေထာက ဝမ္းဗိုက္ေအာက္ပိုင္းကို ပတ္တီးအဝတ္ေတြနဲ႔တင္းက်ပ္
ေအာင္စည္းထားလိုက္တယ္.....ဒါေပမယ့္ေသြးေတြက မႏိုင္ေတာ့ေအာင္ထြက္ေနတယ္....တစက္စက္မဟုတ္ေတာ့ဘူး အရွိန္နဲ႔ထြက္လာတဲ့ေသြး
ေတြကိုၾကည့္ျပီး ကၽြန္မ ေၾကာက္ျပီးစိတ္ပူလာျပီ....မိေထာ နင္မႏိုင္ရင္ဆက္မလုပ္နဲ႔....ေဆးရုံပို႔ၾကစို႔...အေျခအေနမေကာင္းဘူးဆိုမွ မိေထာက
အမ်ိဳးသမီးလက္ေကာက္ဝတ္ကိုစမ္းရင္း ၾကည့္တယ္...မိေထာက ေသြးေတြေပေနတဲ့ သူ႕အေပၚအကၤ ီ်ကိုခၽြတ္လိုက္တယ္...ကၽြန္မလဲျမန္ျမန္ေပ
ေနတာေတြကို ေရနဲ႔သုတ္ပစ္လိုက္တယ္....မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး....အငွားကားတစ္စီးကိုအျမန္ငွားျပီး ေဆးရုံေျပးခဲ႔ရ တယ္...ေဆးရုံေရာက္ေတာ့ ဆူသမွ်ခံၿပီး....ထိုအမ်ိဳးသမီးအသက္ရွင္ပါ ေစလို႔ အခါခါဆုေတာင္းေနမိတယ္....ကံေကာင္းစြာနဲ႔ အခ်ိန္မွီေသြးသြင္းလိုအပ္တာေတြလုပ္ႏိုင္ခဲ့လို႔.... အမ်ိဳးသမီးကို အသက္ရွင္လ်က္ေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ လူသတ္တရားခံေတြျဖစ္ေတာ့မလို႕ နည္းနည္းပဲလိုေတာ့တယ္... တေန႔လံုးတည လံုး ထမင္းတစိမွမဝင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ညလဲမအိပ္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး...ေငြေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္လိုက္ခဲ့မိတဲ႔ကၽြန္မကံေကာင္းလို႔... မဟုတ္ရင္ ေထာင္ထဲ ဘဲေရာက္ေနၿပီလား...မေတြးရဲေအာင္ ဒီအေၾကာင္းကိုသိရင္ အေမ....ကၽြန္မကိုသတ္မွာ....ရင္ေတြလည္း တုန္လႈပ္လိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ ေတာ့ သူမ်ားအသက္ကို စေတးၿပီးမွ ရတဲ့ပိုက္ဆံ ဘာျဖစ္လို႔မက္ေမာခ်င္ရတာလဲလို႔ အခါခါေတြးမိရင္း ကၽြန္မရဲ့ စိတ္ေတြကို အခါခါစိတ္နာမိ တယ္...

ကၽြန္မအေတြးေတြ တက္တက္စင္ေအာင္ မွားယြင္းသြားလုိ႔ ေလာကႀကီးက ဒဏ္ခတ္လိုက္သလို ခံစားလိုက္ရတယ္...ထမင္းလည္းမစားႏိုင္ အိပ္ လည္း မအိပ္ႏိုင္ဘဲ မ်က္လံုးထဲမွာ ထပ္ခါထပ္ခါ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္...ကၽြန္မအတြက္ ရက္ရွည္ၾကာစြာပဲ စိတ္ေတြ မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္.... ကၽြန္မသိတာတစ္ခုကေတာ့ ေငြထက္ အသိတရားတစ္ခုရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာပါပဲ...အဲဒီေနာက္ပိုင္း မိေထာ ကၽြန္မဆီမလာဘူး....မိေထာဆီ ကၽြန္မလိုက္သြားတယ္...သူလည္း အခုလို အံ့ၾသထိတ္လန္႔စရာႀကီးကို တစ္ခါမွ်မေတြ႔ႀကံဳဘူးေၾကာင္း...ပိုက္ဆံတစ္ခုအတြက္ ဒီအလုပ္မေကာင္း မွန္းသိရက္နဲ႔  လုပ္မိေနေၾကာင္း၊ ကၽြန္မကိုပါ အဆစ္ပါလာတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းေၾကာင္းေျပာတယ္....ကၽြန္မလည္း သူ႔ကို ဆက္မလုပ္ဖို႔ ေျပာတယ္... မိေထာလည္း ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ၿပီး ေနာင္တရေနပံုရတယ္....အသက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို စေတးၿပီး ရလာတဲ့ ေငြေတြအတြက္ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပူပန္ေသာကမ်ားခဲ႔လဲ....  ေပ်ာ္ရႊင္ရတာေရပြက္ပမာေလးပဲ....ကၽြန္မတို႔ လူေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲဆင္းရဲေနပါေစ.... လူသားခ်င္းစာနာတတ္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြျမွင့္ဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မသေဘာေပါက္လာတယ္... နဂိုကမွ ဆင္းရဲလို႔ လူရာမဝင္ရတဲ့ၾကားထဲ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ဆို ကၽြန္မတို႔ ဘဝေတြ လံုးဝေျမာင္းထဲေရာက္ေနၿပီ....ေတြးရင္းရွက္မိလာတဲ႔ စိတ္ေတြကို ဘာနဲ႔မွ ခ်ိဳးႏွိမ္လို႔မရဘူး... ဒီလိုညစ္ ေထးတဲ႔ပိုက္ဆံနဲ႔ အေဖ့ကို အာဟာရေဆးဝယ္ေကၽြးဖို႔ ၊ အေမ့ကို ပိုက္ဆံအပ္ႏိုင္ဖို႔၊ တခဏတာေလးအတြက္ပဲ စဥ္းစားခဲ႔တယ္.....

ကၽြန္မရဲ့ အိမ္ဆိုင္ေလးဖြင့္ႏိုင္ရင္ တကယ့္ဆုလာဘ္ႀကီးတစ္ပါးလို႔ အရင္ကေအာက္ေမ့မိတယ္...ကၽြန္မတို႔ကို ထမင္းတလုတ္ေကၽြးႏိုင္မယ့္အလုပ္ ဘယ္ကခန္႔မွာလဲ...ေသေရးရွင္ေရးနဲ႔ ေလာဘေတြ တရိပ္ရိပ္တက္လာတဲ့အခါ စာရိတၱေတြအားနည္းလာတယ္ဆိုတာ လက္ေတြ႔ပါပဲ....
(၃)
ေဆာင္းရာသီနံနက္ခင္းျမင္ကြင္းေတြက ကၽြန္မစိတ္ကို အေတာ္အတန္အေျပာင္းအလဲျဖစ္ခဲ႔ျပီေကာင္းကင္ေပၚက မီးခိုးေရာင္ခပ္မႈိင္းမႈိင္း.... တိမ္ဆိုင္ တို႔ အေရာင္ေျပာင္းလဲသြားသလိုပဲ.... ၾကည္လဲ့ျပာစင္ေနတဲ႔ တိမ္ျပာျပာေတြကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မၿပံဳးမိတယ္... အခု ကၽြန္မရပ္ေနတဲ႔ ေတာင္ကုန္း ျမင့္ျမင့္ ေလးက အရမ္းလြတ္လပ္ပါတယ္..ရွဴရႈိက္ရတဲ့ေလကလည္း သန္႔ရွင္းလတ္ဆတ္ေနတယ္....ဒီေနရာေလးက ကၽြန္မတို႔ဆင္းရဲသား ရပ္ကြက္ ေလးနဲ႔ ေဝးတယ္... အဲဒီဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ေလးမွာေတာ့ ဖုန္ထူထူ၊ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္၊ တံေတြး တပ်စ္ပ်စ္အိမ္တိုင္းမွာ အပူထုပ္ကိုယ္စီ ဖင္ခု ထိုင္ လို႔ မီးခိုးမႈိင္းေတြထဲမွာ အသက္ရွဴၾကပ္ေနၾကတယ္..အဲဒီတစ္ဖက္ျခမ္းမွာေတာ့ ေသြးသားေတြကေန အရိုးေတြထဲထိ ဆာေလာင္ေနၾကတဲ့  အရိပ္မဲ႔ လူတန္းစားေတြ၊ ေကာင္းတာ ဆိုးတာေတြ ဒြန္တြဲေနသလို ဆင္းရဲတာ ခ်မ္းသာတာေတြကလည္း အၿမဲဒြန္တြဲ ေနအံုးမွာပဲ.... ဒီလိုေတြးမိေတာ့ ကၽြန္မေငြေတြေနာက္ကို မလိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူး....ကၽြန္မစိတ္ထဲ အၿမဲတမ္းေငြရွာခ်င္ေနတဲ႔စိတ္ေတြ ပေပ်ာက္သြားတဲ႔အခါ တျဖည္းျဖည္းျငိမ္းခ်မ္း
လာတယ္....ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္လာခဲ႔တယ္...ကၽြန္မအေဖနဲ႔အေမဟာလည္းရွိတာေလးနဲ႔ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲေနႏိုင္တယ္...ဒီေတာ့  ကၽြန္မဘဝ အတြက္ ဘာမွ မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး....ဒီလိုသိလာေတာ့ ဆင္းရဲျခင္းကိုလည္း စိတ္မနာေတာ့ပါဘူး....ထိုေန႔ဟာ ကၽြန္မဘဝအတြက္ အေရးႀကီးတဲ႔ ရက္စြဲ မဟုတ္ပါလား....ကၽြန္မမက္ခဲ႔တဲ့ စည္းစိမ္အိပ္မက္ေတြကို အၿပီးတိုင္ စြန္႔လႊတ္ပစ္ႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ ေန႔တေန႔ေလ....

ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)
၂၀၀၇ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၇ရက္။


No comments: