Sunday, February 14, 2010

ဇာတ္သိမ္းခန္း

ကၽြန္မ ရဲ႕ ဘေလာ့ထဲမွာ လာေရာက္ၾကသူ အေပါင္းကို မဂၤလာပါလုိ႕ ႏွဳတ္ခြန္းဆက္ပါတယ္။ ``မုိးမာန္`` စိတ္ႀကိဳက္ ျမန္မာ ၀တၳဳတုိမ်ား စာအုပ္ကုိ အရဲစြန္႕ၿပီး အတက္ႏုိင္ဆံုး ပရိသတ္ အတြက္ ေစတနာထားၿပီး လုပ္ခဲ့တာပါ…  ဒီစာအုပ္ေလးကုိ လက္၀ယ္ ေရာက္ရွိၿပီး ဖတ္ရတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ အားလံုးက ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကတယ္ ဆုိတဲ့ အတြက္ အလြန္၀မ္းေျမာက္မိပါတယ္… ဒီအတြက္ ကၽြန္မဘက္က က်ဳိးစားရက်ိဳး နပ္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

လတ္တေလာမွာ မဂၢဇင္း နဲ႕ ေပၚျပဴလာ ဂ်ာနယ္ အတြက္ ေဆာင္းပါး မျပတ္ေရးေနရတဲ့အတြက္ ပရိသတ္မ်ား နားလည္ေပး ေစခ်င္ပါတယ္.။

ေပၚျပဴလာ မွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကုိ လက္ေရြးစင္ ေရြးခ်ယ္ၿပီး တင္သြားပါဦးမယ္။

အခု ကၽြန္မရဲ႕ ပရိသတ္မ်ားအတြက္ ``ဇာတ္သိမ္းခန္း``  ``ပင္ခ်စ္သူ``ဆုိတဲ့  ၀တၳဳတုိ အသစ္စက္စက္ ႏွစ္ပုဒ္ တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။

*******



ဇာတ္သိမ္းခန္း

(၁)

အိပ္ခန္းထဲက စာေရးစားပြဲခံုေပၚကေန နာရီကုိတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လုိက္တယ္။ ဆယ္နာရီထုိးဖုိ႕ စကၠန္႕ပုိင္းပဲ လုိေတာ့တယ္။ စာေရးျခင္းကုိ ေခတၱမဟုတ္ ဒီေန႕အတြက္ အၿပီးရပ္နားလုိက္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္မအဖုိ႕ မအိပ္ခ်င္ေပမယ့္ ဆက္ေရးႏုိင္မွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ ဖုန္းအနီေလးဆီ အၾကည့္ေရာက္သြားတယ္။ တကယ္တမ္းဆုိ ဒီႀကိဳးဖုန္းပလပ္ကုိ ျဖဳတ္ပစ္လုိ႕ ရႏုိင္တာပဲ။ ဟန္းဖုန္းေလးကေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ…..

အျပင္က ေလေအးတစ္ခ်က္ ေ၀့တုိက္ခုိက္လာမွဳေၾကာင့္ မွန္ျပတင္းတံခါးပိတ္ၿပီး လုိက္ကာကုိ ဆြဲစိလုိက္တယ္။ အမွန္ဆုိရင္ ဒီကေန႕ေရးလက္စ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ဟာ ၿပီးကုိၿပီးသင့္ေနၿပီး။ ဒါေပမယ့္ ဆက္ၿပီးေရးလုိ႕မရ ဇာတ္ေကာင္နဲ႕ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္လည္းတသားတည္းမျဖစ္နဲ႕……။ အႏုပညာကုိ ဖန္တီးသူနဲ႕ပရိသတ္ အၾကား တူညီတဲ့ခံစားမွဳမရွိဘဲ ကြာဟေနခဲ့ရင္ ဒီ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ဟာ အက်ိဳးထိေရာက္ေနာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့။ ဒါေၾကာင့္ စာအုပ္ကုိ အၿပီးအပုိင္ ပိတ္ပစ္လုိက္ေတာ့တယ္။

ေရခဲေသတၱာထဲက ေရေအးတစ္ခြက္ကုိ ထုတ္ေသာက္ စဥ္မွာ ႀကိဳးဖုန္းအနီေလးကေန အသံျမည္လာပါတယ္။

တီ…..တီ…

ကၽြန္မ အိပ္ရာေပၚထုိင္ၿပီးဖုန္းကုိ အသာေကာက္ကုိင္လုိက္တယ္။

``ဘယ္လုိလဲ ဆရာမ``

တဖက္ကလူရဲ႕ အသံကျပတ္သားစြာေပၚလာတယ္။

``ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တာေတြကုိ  စဥ္းစားၿပီးၿပီလား``

သူ႕အသံက ၾသဇာသံလုိလုိနဲ႕…….

``စဥ္းစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွင္ကတိတစ္ခုေတာ့ ေပးရလိမ့္မယ္။

``ဆုိပါဦး``

``ရွင္အဲဒီ အလုပ္တစ္ခုကုိ မလုပ္ပါဘူးလုိ႕``

``အုိး… အုိ..ဆရာကုိ ေျပာကတည္းကကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဒါပဲေလ``

``အဲဒီကတိကုိ မေပးႏုိင္ဘူးဆုိတဲ့ သေဘာလား``

``ဟုတ္တယ္ ဆရာမေရးထားတဲ့ အမွားကုိပဲ လူေတြက သိေနၾကတာ။ တကယ္တမ္းအမွန္တရားကို ဘယ္သူမွ မသိတာ။ အဲဒီ အမွန္တရားကုိ ျပန္ေဖာ္ထုတ္ဖုိ႕က ဆရာမမွာ တာ၀န္ရွိတယ္``

``ကၽြန္မက အမွားေတြ အမွန္ေတြသိခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ ကၽြန္မေမြးထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ကုိ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္ ႀကိဳက္ရာ လုပ္ပုိင္ခြင့္ ရွိတာပဲ``

``အဲဒီဇာတ္ေကာင္က အျခားသူမွ မဟုတ္တာ ကၽြန္ေတာ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဆရာမ၀တၱဳထဲမွာ စုတ္ျပတ္သတ္ေနေအာင္ ေမြးဖြားခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တကယ့္ကုိ ရြံ႕စရာ သတၱ၀ါ……``

``ေတာ္ပါေတာ့ရွင္``

``အဲဒီအတြက္ ဆရာမမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အမွတ္တရားကုိ ျပန္ေရးေပးဖုိ႕ တာ၀န္မရွိဘူးလား``

``ကၽြန္မ ရွင္မွန္းလည္း မသိဘူး။ ကၽြန္မဟာ ကုိယ္တည္ေနရာအေနအထားကေန ဖန္တီးခဲ့တာပါ။ ရွင္နဲ႕ မဆုိင္ဘုးလုိ႕ ထင္တယ္``

``ကၽြန္ေတာ္ ဟုိးေရွ့က ေျပာခဲ့သလုိပဲ ဒီအေၾကာင္းကုိ ဆရာမတစ္ေနရာကေန ၾကားသိရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ပဲ။ ဆရာမတုိ႕လုိ  စာေရးဆရာေတြဟာ နားေတြ၊ မ်က္လံုးေတြကုိ အၿမဲဖြင့္ထားတယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ဆရာမ ၀န္မခံေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ တကယ္တမ္းစဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အမွန္တကယ္ ဆံုးရွဳံးခဲ့ရတာ ဘယ္ဘက္ကလဲ ဆုိတာ ကို ကၽြန္ေတာ့ညီကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မရွိခုိက္မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြဟာ အံ့ၾသစရာေတြပဲ။ အဲဒီမိန္းမ အဲဒီေလာက္ထိ ရက္စက္လိမ့္မယ္လုိ႕ လံုး၀မထင္ခဲ့ဘူး။ အကြက္ကြင္းက်က်နဲ႕ ညီ့ကုိ သတ္ပစ္ခဲ့တာ။ ဒါကုိ သူမသိဘူး မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ တစ္ေနရာမွာ ေျခရာေဖ်ာက္ေနၿပီး သူက ကၽြန္ေတာ္အထင္နဲ႕ ေပ်ာ္ေနမွာ။ ညီ့ကုိ ဆံုးရွဳံးရသလုိ သူလည္းဆံုးရွဳံးရေစမယ္။ သူဟာ တကယ့္ေျမြေဟာက္မပဲ။ ကၽြန္ေတာ့့္ကုိ သူသစၥာအရင္ ေဖာက္ခဲ့တာ။ ဒါကို သူ႕ပတ္၀န္းက်င္ကေရာ ဆရာမေရာ မသိဘူးမဟုတ္လား။ အေမဆုိသူ႕သားစိတ္နဲ႕ အိပ္ရာထဲ လဲခဲ့ရတာ အခုခ်ိန္ထိပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ႏုိင္ငံျခားကေန ျပန္ေခၚခဲ့တာ။ တကယ္တမ္း သူရခဲ့တဲ့ ကုိယ္၀န္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ နဲ႕ ရတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါကုိ ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာေျပာရဲတယ္။

ခုေတာ့ သူ ေျမြတစ္ေကာင္ကုိဖမ္းလုိက္ျပန္ၿပီ ပါးစပ္က လႊတ္မယ့္ပံုမေပၚဘူး။ အဲဒီအတြက္ ပြဲက ပုိလွသြားၿပီ ဆရာမ။ ဆရာမေစာင့္ၾကည့္ပါ။ ဆရာမ ေတာင္းတဲ့ ကတိကုိ မေပးႏုိင္တဲ့ အတြက္ ဆာရီးပါ။ ဆရာမ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အျပင္မွာ ေတြ႕ခ်င္စိတ္ရွိလာၿပီးဆုိရင္ေတာ့ အခ်ိန္မေရြးေပးထားတဲ့ ဖုန္းကုိ ဆက္လုိက္ပါ။ ဒီေလာက္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ညာတာမဟုတ္မွန္း ဆရာမသိေလာက္ပါၿပီ။ ကဲ ဒါပဲေလ``

``အဲ… ေနပါဦး။ ရွင္ အဲဒီလုိလုပ္ေတာ့ေရာ သံသရာေတြလည္မေနဘူးလား။ ကၽြန္မကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။``

``ဆရာမ ၀န္ခံၿပီမဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ အျပင္မွာ တကယ္ရွိေနတယ္ဆုိတာ။ အဲဒီလုိဆုိ တရားပါ့မလား။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တုိင္းသိျပည္သိ မဂၢဇင္းစာမ်ာက္ႏွာေပၚလည္းတင္ခံရေသးတယ္။ သူသိဖုိ႕လုိအပ္တယ္။ ေနာက္ၿပီးဆရာမမွာ တာ၀န္ရွိတယ္ဆုိတာ မေမ့ပါနဲ႕ ကဲ…….ဘုိင့္ဘုိင္ Have a nice dream! ``

ဖုန္းခ်သြားၿပီ။ ကၽြန္မက သူ ဆုေတာင္းသလုိ ဘယ္လုိလုပ္ အိပ္မက္မက္လွလွမက္ႏုိင္မွာလဲ။ သက္ျပင္းေတြကုိ ရွည္လ်ားစြာ မွဳတ္ထုတ္လုိက္တယ္။  စာေရးေနတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အထူးျခားဆံုး ျဖစ္ရပ္တစ္ခုလုိ ခံစားရတယ္။  သူနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး တကယ္တမ္းကၽြန္မမွာ တာ၀န္ရွိေနသလားလုိ႕ ေတြးမိေနတယ္။

ဒီျဖစ္ရပ္ကုိ ၾကားသိရစဥ္မွာ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးရဲ႕ စရုိက္ကုိ ၾကက္သီးထေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြက ၀တၳဳေတာင္ဆန္ေနခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕နာက်ည္းမွဳကုိ သူ႕လုပ္ရပ္ေတြနဲ႕ တစ္ဖက္လူကုိ ေျခာက္ျခားေသြးပ်က္ေစခဲ့တာ။ အစီအစဥ္ေတြကုိ ေသခ်ာဆြဲၿပီး ကလဲ့စားေျခခဲ့တာက ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားကုိ ၾကည့္ရသလုိ မ်က္စိထဲမွာ  ျမင္ေယာင္လာတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကို ၾကားခဲ့ရတာကတဆင့္ မဟုတ္ဘဲ ႏွစ္ဆင့္ေလာက္က သိခဲ့ရတာ။ ဒါေၾကာင့္ သမရုိးက်မဟုတ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးမုိ႕ေရးခဲ့တာ။ အဲဒီ ၀တၳဳပါေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္တယ္။ ဆက္မဖတ္ႏုိင္ေအာင္ေၾကာက္မိတယ္။ ရင္ေတြလည္း တုန္လာတယ္ တဲ့။ အဲဒီ အမ်ဳိးသမီး တကယ္ရွိသလားေမးေတာ့ ကၽြန္မက ရွိတယ္ လုိ႕ ေျပာလုိက္ေသးတယ္။

တခ်ိဳ႕က အဲဒီလုိ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဇာတ္လမ္းကုိ ႀကိဳက္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဲဒီလုိ မေရးပါနဲ႕လုိ႕ ေျပာၾကတယ္။

ဇာတ္ေကာင္ အမ်ဳးိသားဟာ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ေကာင္မေလးကုိ ဗုိက္နဲ႕ပစ္သြားခဲ့တယ္။ တစ္ေနရာ မွာ သြားေမြးေပမယ့္ကေလးက ဆံုးသြားတယ္။ သံုးႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့မွာ အသြင္ေျပာင္းလဲၿပီးသူ႕ခ်စ္သူကုိ ျပန္ေတြ႕ခဲ့တယ္။ သူ႕ခ်စ္သူက အဲဒီအခ်ိန္မွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာမုိ႕ စီစဥ္ေနၿပီး။ သူတုိ႕ မဂၤလာပြဲပ်က္ေအာင္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ ဖုန္းေတြဆက္ စာေတြေရး ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့တယ္။ သတုိ႕သမီး၀တ္စံုခ်ဳပ္ၿပီးသားကုိ ကပ္ေၾကးနဲ႕ကုိက္ၿပီးဖ်က္စီး၊ မွာထားတဲ့ သစ္ခြေတြကို ယူခုိင္းတာ ဆုိၿပီး တစ္ၿခံလုံး ၀ယ္ပစ္လုိက္တယ္။ ေသြးပုလင္းရည္ေတြနဲ႕ ကားအျဖဴေလးေပၚေလာင္းခ်။ တစ္စက္စက္က်ေနတဲ့ ေသြားရည္ေတြဟာ ကားအျဖဴေလးေပၚမွာ ခ်က္ခ်င္းရုပ္ပ်က္သြားေစခဲ့တယ္။ သတုိ႕သမီးဆီ ဖုန္း အႀကိမ္ႀကိမ္ဆက္နဲ႕ ေနာက္ဆံုး သူတုိ႕ ဖိတ္စာေတြယူၿပီး အျပန္ေနာက္ကေန လုိက္ၿပီး ဖုန္းဆက္ ၿခိမ္းေျခာက္မွဳေတြ မ်ဳိးစံုလုပ္ေတာ့ ကားတုိက္မွဳျဖစ္ၿပီး ေကာင္ေလး ဆံုးပါးသြားတယ္။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ေဆးရုံမွာ လခ်ီၿပီး ေတာ္ေတာ္ ကုလုိက္ရတယ္။

ကၽြန္မလည္း အဲဒီဇာတ္လမ္းကုိ ၾကားရသေလာက္အတိအက်ပဲ ေရးခဲ့တယ္။ ``မုန္းတုိင္းမုိး`` ဆုိတဲ့ အဲဒီ၀တၱဳဟာ Fashion Image မွာ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၆  ကပါခဲ့တာ။ ခုဆုိရင္ သံုးႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီ။ ဒီလုိနဲ႕ မထင္မွတ္တဲ့ ဖုန္းျမည္သံတစ္ခုေၾကာင့္ ကၽြန္မအေတြး ေတြ ရွဳပ္ေထြးသြားေစတယ္။

ကၽြန္မဆီကုိ ဖုန္းဆက္ခဲ့တာ ၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္။

တကယ္တမ္း ေသဆုံးသြား တာက သူ႕ညီျဖစ္ၿပီး သူတုိ႕က ခြဲမရေအာင္ကုိ တူေနတဲ့ အမႊာေတြတဲ့ တကယ္တမ္း သူႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနတုန္း ျပန္လာေရာ။ သူ႕ခ်စ္သူက ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႕ တြဲေနတာကုိ သိခဲ့ရတယ္။ သူတုိ႕ ေဆြးေႏြးခဲ့ေပမယ့္ အဆင္မေျပခဲ့ဘူး။ သူ႕ခ်စ္သူက ျငင္းတယ္။ ဒါနဲ႕ သူလဲ စိတ္တုိၿပီး ႏုိင္ငံျခားကုိ ျပန္ထြက္သြားတယ္။ သူ႕ညီက နယ္မွာ အေမတုိ႕နဲ႕ေနတာ။ ေနာက္မွ မႏၱေလးကို ေျပာင္းလာခဲ့တာ။ သူ႕ညီ  ကုိ သူ႕အထင္နဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ခါနီးမွာ သူ႕ရဲ႕ ရက္စက္မွဳေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့တယ္တဲ့။

ခု အဲဒီအမ်ဳိးသမီး ကုိယ္၀န္ဟာ သူမဟုတ္ဘူးလုိ႕ ေသေသခ်ာခ်ာေျပာတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္တစ္ခုေတာ့ ရွိရမယ္။ ခုေတာ့ သူဟာ အဲဒီ အမ်ဳိးသမီးကုိ ျပန္လက္စားေခ်ဖုိ႕ ရည္ရြယ္ေနၿပီ။ အဲဒီ  အမ်ဳိးသမီးက သူေျပာသလုိဆုိ ေျမြတစ္ေကာင္နဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ္တဲ့။

ဘယ္လုိပဲ ျပင္းထန္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ရွိရွိ၊ ကလဲ့စားျပန္ေခ်တဲ့အလုပ္ႀကီးကို မလုပ္ေစခ်င္။ တန္ျပန္တဲ့ သက္ေရာက္မွဳေတြ သူ႕အလုိလုိရွိေနတာကို လစ္လွ်ဴရွဳ႕လုိ႕ မရႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ကုိ အျပင္မွာ ေတြ႕ဖုိ႕ လုိအပ္လာတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ေတြ႕ဖုိ႕ လုိအပ္လိမ့္မယ္။ ကၽြန္မ သူ႕ကုိ ေတြ႕ဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။

*******



ဇာတ္သိမ္းခန္း

(၂)

က်ဳံးေဘးက Café Brolly မွာေတြ႕ဖုိ႕ ကၽြန္မသူ႕ကုိ ဖုန္းဆက္လုိက္တယ္။ တစ္ဖက္က သူ႕အသံက အရမ္း ၀မ္းေျမာက္သြားတဲ့ပံုပဲ။

``ရွင့္နာမည္ ဘယ္သူ``

``ဆရာမကလည္း ေမ့တက္တာပဲ ဘုန္းေနလ ေလ``

``ေကာင္းပါၿပီ မနက္ျဖန္ ညေန ၅ နာရီေနာ္``

``အုိေက ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ပါ့မယ္``

ကၽြန္မ ၀တၳဳပါတဲ့ မဂၢဇင္းကုိ ျပန္ဖတ္ရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။ ေရးစဥ္တုန္းက ဒီလုိ ျပႆနာေတြ ရွိလာလိမ့္မယ္ လုိ႕ဘယ္လုိမွ မထင္မွတ္ခဲ့ဘူး။ သူ႕ေနရာမွာ ၀င္ခံစားၾကည့္ေတာ့လည္း ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ၾကားမွာ နားလည္မွဳအလြဲေတြနဲ႕ အခုလုိဆုိရင္ မိန္းကေလးဘက္က အမ်ားႀကီးကုိ လြဲမွားေနခဲ့ၿပီ။ ကုိယ့္ေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ နစ္နာဆံုးရွဳံးသြားၿပီ။ ဒါကုိ ဘုန္းေနလဘက္က လံုး၀ မေက်နပ္၊ သူကေရာ ဘယ္လုိ ကလဲ့စားေခ်ျခင္းမ်ဳိးေတြနဲ႕ စီရင္ဦးမွာလဲ။

ေတြးရင္း ေတြးရင္း ကၽြန္မ သိသိသာသာ ရင္ေမာလာရတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေရးသားဆဲ ၀တၳဳတုိေတြလည္း ဆက္မေရးႏုိင္ေအာင္ ရပ္တန္႕ေနခဲ့ၿပီး။ ၾကားေဖာက္၀င္လာတဲ့ ဒီအေၾကာင္းအရာကုိ အျမန္ ဖယ္ထုတ္ပစ္ႏုိင္မွသာ ကၽြန္မအတြက္ အဆင္ေျပလိမ့္မယ္။

*********



ကၽြန္မ ဆုိင္ေလးထဲကုိ ၀င္လာၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းေတြကုိေလွ်ာက္ရင္း သူ႕ကုိ ရွာမိတယ္။ သူက ႀကိမ္ခံုေပၚကေန မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ကၽြန္မကုိ လက္လွမ္းျပတယ္။ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ သူက ေမာ္ဒယ္ဘြိဳင္းေတြနဲ႕ေတာင္ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ။

``ရွင္ ကၽြန္မကုိ သိသားပဲ``

``စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဆရာမကုိ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ဖူးထားပါတယ္``

``ကဲ ဆရာမ မွာခ်င္တာ မွာပါ။ ဒီေန႕အတြက္ ဒကာက ကၽြန္ေတာ္ေပါ့``

``ရပါတယ္။ ေကာ္ဖီေအးဆုိရၿပီ။ ``

``ေကာ္ဖီေအး ၀မ္း၊ နာနတ္ Juice ၀မ္း``

``ဆရာမ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေတြ႕ဖုိ႕ ခက္ခဲမယ္ ဆရာမ အခ်ိန္ေတြ ဖဲ့ထုတ္ရမယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္``

``ရွင္အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ```

``ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္``

``ကၽြန္မက သံုးဆယ္ေက်ာ္ၿပီဆုိေတာ့ ရွင္ထက္ေတာ့ အသက္ႀကီးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မေျပာတာကုိ နားေထာင္ေစခ်င္တယ္``

``ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵကုိေရာ ဆရာမ ျပန္မေပးႏုိင္ဘူးလား``

``၀တၳဳအသစ္ထပ္ေရးေပးဖုိ႕လား``

``ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကုိ အမွန္ျဖစ္ဖုိ႕ေလ``

``ေကာင္းၿပီေလ။ ဇာတ္သိမ္းကေတာ့ ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ့ ဇာတ္သိမ္းျဖစ္မွ ေရးႏုိင္မယ္။ ေနာက္ၿပီး ရွင့္ရဲ႕ Plan ေတြကို ေျပာျပပါဦး``

``ကၽြန္ေတာ္ မေန႕က ေျပာသလုိပဲ သူလည္း ဆံုးရွဳံးေစရမယ္ ခု သူတုိ႕ ၀ယ္ဖုိ႕ ေသခ်ာေပါက္ေစ်းဆုိင္ထားတဲ့ တုိက္ခန္းက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တုိက္ခန္းျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ တုိက္ခန္းကို သူတုိ႕ လက္ထဲမေရာက္ခင္ ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ျဖစ္မယ္။

ေနာက္ၿပီးူ သူ ကၽြန္ေတာ့္အထင္နဲ႕ လုိက္ေႏွာက္ယွက္ခဲ့သလုိ သူတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္သြားတဲ့ ေနရာတုိင္းမွာ သူလုပ္တာေတြထက္သာေအာင္ ေသြးပ်က္ေအာင္ ဆယ္ဆေလာက္သာေအာင္ ၿခိမ္းေျခာက္ပစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္ေန႕က် ဘြားကနဲ သူ ေရွ့ေပၚလာၿပီး ကၽြန္ေတာ္မွန္းသိသြားရင္ သူ႕ပံုစံဘယ္လုိျဖစ္သြားမလဲ။ ဆရာမ စဥ္းစားၾကည့္ေလ ``

``အဲဒီလုိ လုပ္ၿပီးရင္ ရွင္ေက်နပ္သြားႏုိင္ၿပီေပါ့ ဟုတ္လား``

``ဟုတ္တယ္``

``အဲဒီေတာ့ ဇာတ္သိမ္းက ``

``သူ႕ကုိ ျပန္ေသေပးလုိက္ေပ့ါ ဆရာမ``

``အုိ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ သူေသသြားင္ ဇာတ္လမ္းက ၿပီးသြားမွာေပါ့။ ဒါ ကၽြန္မလုိခ်င္တဲ့ ဇာတ္သိမ္းလဲ မဟုတ္ေသးဘူး။ ရွင့္ရဲ႕လက္စားေခ်မယ္ဆုိတဲ့ စကားလံုးႀကီးက မေကာင္းပါဘူး။ ပညာေပးရုံေလာက္နဲ႕ ရွင္ျဖစ္ေစခ်င္သလုိ ျဖစ္ႏုိင္တာေတြရွိပါတယ္။ ရွင့္အတြက္ ပိုက္ဆံ ကုန္က်စရိတ္လည္း မလုိဘူး။ သူလုပ္ခဲ့တဲ့ အတုိင္းအတာအတြက္ ရွင္သူ႕ေရွ့မွာ အရွင္လတ္လတ္ေတြ႕လုိက္ရတာနဲ႕တင္ ပြဲသိမ္းသြားပါၿပီ။ သူ သိသြားရင္ တသက္လံုး ခံစားေပေတာ့ပဲေလ။ မဟုတ္ဘူးလား။ ကၽြန္မက အဲဒီလုိပဲ ဇာတ္သိမ္းခ်င္တယ္။ အဲဒီလုိ ဇာတ္သိမ္းခြင့္ရမယ္ဆုိရင္ ရွင့္အတြက္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ေရးေပးမယ္``

``ဆရာမ  ဇာတ္သိမ္းက ဘယ္လုိလဲ``

``တုိက္ဆုိင္မွဳတစ္ခုပဲ အဲဒီမဂၤလာပြဲ ကၽြန္မကုိ ဖိတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖိတ္လိမ့္မယ္။ကၽြန္မက သတုိ႕သားဘက္ကေန သိတာ။ ကၽြန္မလည္း မေန႕ကမွ သိတာ။ မေန႕က ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ ပုိေသခ်ာသြားတယ္။ အဲဒီ မဂၤလာေဆာင္ကုိ ရွင္ ကၽြန္မ နဲ႕ အတူလုိက္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ ကာစင္အေနနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးမယ္။ ေနာက္ပုိင္း အေနအထားကို ရွင္ပဲ ဆက္ေတြးၾကည့္ေတာ့။ ညင္သာႏူးညံ့တဲ့ ပညာေပးနည္းက ပတ္၀န္းက်င္ကုိ္လည္း မထိခုိက္ဘူး။ ပုိက္ဆံ လည္း မကုန္ဘူး။ ရွင္လည္း ပင္ပန္းစရာမလုိဘူး။ ၀တၳဳထဲမွာ ရွင္ျဖစ္ ခ်င္သလုိ ေသေပးလုိ႕ရတယ္။ အျပင္မွာေတာ့ ဒီေလာက္ထိလုပ္ဖုိ႕ မလုိပါဘူး။ သူအရာအားလံုးကို သိသြားတဲ့ တစ္ေန႕မွာ ေနာင္တ ရသြားလိမ့္မယ္။ ရွင္လည္း အမွားမကင္းတဲ့သူ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လိပ္ျပာလံုစြာ ေနႏုိင္တယ္။ ရွင့္ရဲ႕ ရက္စက္မယ့္ ပထမအစီအစဥ္ကို လံုး၀  ပယ္ဖ်က္လုိက္ေတာ့။ အဲဒီလုိ ရုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္ေစမယ့္ ၀တၳဳမ်ဳိး ကၽြန္မမေရးႏုိင္ဘူး။ ဒီလုိ ဇာတ္သိမ္းမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ေရးဖုိ႕ စဥ္းစားေပးမယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွင္ဘက္ကလည္း တကယ္ ဇာတ္သိမ္းရမလိမ့္မယ္ ``

သူက အေအးခြက္ထဲက Juice ေတြကုိ အကုန္ေမာ့ေသာက္ၿပီး စဥ္းစားေနပံုရတယ္။ အတန္ၾကာေတာ့

```ေကာင္းၿပီေလ ဆရာမ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာမ ဇာတ္သိမ္းအတုိင္း လုပ္ဖုိ႕ ကတိေပးတယ္။ ဆရာမက စာေရးသူလုိ႕ မေျပာရဘူး။ သူမဂၤလာေဆာင္မယ့္ေန႕ကို ကၽြန္ေတာ့္သိတယ္ဆရာမ။ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္ခဲ့မယ္``

``အုိေက ေကာင္းၿပီ``

******



ဇာတ္သိမ္းခန္း

(၃)

ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္ ၾကားက ပါ၀င္ရၿပီမုိ႕ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးေတာ့ ခံစားရတယ္။ ေကာင္ေလးက မဆုိးပါဘူး။ ေျပာရင္ေတာ့ နားေထာင္သားပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ အျပင္ေရာ အထဲေရာ ရက္စက္၊ အက်ည္းတန္မွဳေတြနဲ႕ ဇာတ္သိမ္းရမွာကို လံုး၀မႏွစ္သက္ေတာ့ဘူး ။ ကၽြန္မရဲ႕ပရိသတ္ကလည္း ႀကိဳက္မယ္မထင္ဘူး။

မဂၤလာေဆာင္မယ့္ေန႕ မတုိင္မီ ကၽြန္မဆီ သူ ဖုန္းဆက္လာတယ္။ အဓိက ကၽြန္မေမ့မွာစုိးလုိ႕တဲ့။ မဂၤလာေဆာင္က ဆီဒုိးနားမွာ။ ေနာက္တေန႕ နံနက္ေစာေစာ သူက ကၽြန္မအိမ္ေရာက္လာတယ္။ ရွပ္အကၤ်ီအျဖဴ နက္တုိင္၊ စတုိင္ပန္နဲ႕ ဆံပင္ကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ဖီးဖားတယ္။ တကယ့္ကုိ စိတ္ပါလက္ပါလာပံုပဲ။ ေကာင္ေလး သူ႕ကုိျမင္ရင္ ဘယ္လုိျဖစ္သြားမလဲ ဆုိတာ ေတြးရင္း ကၽြန္မေတာင္ ရင္တုန္တယ္။

မဂၤလာေဆာင္က စည္းကားပါတယ္။ သူေျပာသလုိ ေျမြဆုိေတာ့လည္း ေငြလည္းရွိမွာေပါ့။ ခပ္ေ၀းေ၀းက လွမ္းျမင္ရတဲ့ ေငြေရာင္၀တ္စံုနဲ႕ သတုိ႕သမီးေလးက လွတယ္။ သတုိ႕သားကေတာ့ အေတာ္၀ၿပီး၊ အသားမည္းတယ္။

``ဆရာမ ယံုၿပီမဟုတ္လား။ ေငြမ်က္ႏွာနဲ႕ မဂၤလာေဆာင္တာ။ သူက အင္မတန္အလွအပႀကိဳက္တဲ့မိန္းမ``

ကုိယ္ေတာ္က ခ်ီမြမ္းခန္းေတြ စဖြင့္ေနၿပီ။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါရဲ႕။ မလုိက္ဖက္ဘူး။ ကၽြန္မေတာင္ စိတ္ထဲ အံ့ၾသေနတာ။

သူတုိ႕က တစ္၀ုိင္းၿပီး တစ္၀ုိင္း လုိက္ႏွဳတ္ဆက္တယ္။

``ကဲ ရွင္ အသင့္ျပင္ထားေနာ္။ ကၽြန္မတုိ႕ စားပြဲ၀ုိင္းနားကို လာေနၿပီ ``

``စိတ္ခ်ပါ``

သတုိ႕သား၊ သတုိ႕သမီးက လုိက္ၽြွဳတ္ဆက္ရင္း ကၽြန္မတုိ႕ ၀ုိ္င္းကုိ ေရာက္လာတယ္။ ဗီဒီယုိေတြကလည္း ရုိက္ေနၾကတယ္။ ဓာတ္ပံုေတြကလည္း တဖ်တ္ဖ်တ္။ ကၽြန္မေဘးေရာက္လာေတာ့ ထလုိက္ၿပီး

``ကၽြန္မ ဦး၀င္းျမင့္ သမီးပါ``

``ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။ ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ အေဖေျပာဖူးတယ္။ စာေရးတယ္လို႕လဲေျပာတယ္``

``ဟုတ္ကဲ့ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္။ ဒါကၽြန္မေမာင္၀မ္းကြဲပါ။ ဘုန္းေနလတဲ့။ ႏုိင္ငံျခားကျပန္ေရာက္တာ မၾကာေသးဘူး။ သူ႕လုိက္ပုိ႕ခုိင္းရတာ``

``ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ် ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္``

သတုိ႕သားက လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ေနာက္ေက်ာေပးေနရာကေန လွည့္အထ သတုိ႕သမီးနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အနီးကပ္ျဖစ္သြားတာမုိ႕။ သတုိ႕သမီးမ်က္ႏွာ ျဖဴေဖ်ာ့သြားၿပီး ရုတ္ခ်ည္း ဒူးေခါင္းေကြးညြတ္က်သြားတယ္။ လက္ထဲမွာ ကုိင္ထားတဲ့ပန္းကလည္း ေအာက္ကုိ ျပဳတ္က်သြားတယ္။ သ တုိ႕သားကလည္း လန္႕ၿပီး ခ်ိတ္ထားတဲ့ သတုိ႕သမီးလက္ေမာင္းကုိ ျပန္ဆြဲလုိက္တယ္။ အားလံုးလည္း လန္႕သြားၾကတယ္။

``မုိး ဘာျဖစ္တာလဲ။ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ ေနမေကာင္းဘူးလား။ ေခါင္းမူလုိ႕လား။ ကင္မရာမီးေတြၿငိမ္းထားေပးပါ``

``မနက္က အေစာႀကီးထရလုိ႕ထင္တယ``

``လာ  လာ ထုိင္ခံုဆီ ျပန္သြားရေအာင္၊  လမ္းေလွ်ာက္လုိ႕ ေရာရလား``

သတုိ႕သမီး မ်က္လႊာကုိ ေအာက္ကုိပဲ ခ်ထားထယ္။ ဘယ္ကုိမွ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ႏွဳတ္ခမ္းေတြေထာင္ တုန္ေနတယ္။ သူ ဘယ္ေလာက္တုန္လွဳပ္သြားမလဲ။ ဘုန္းေနလကုိ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ သူက ရွဳတည္တည္မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ သတုိ႕သမီးကုိ လူနည္းရာ ခံုတစ္ခုမွာထိုင္ၿပီးယပ္ခတ္ေပးေနၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္လန္႕သြားပံုပဲ။ အေျခအေနက ေတာ္ေတာ္ဆုိသြားတယ္။ အားလံုး သက္ဆုိသူမ်ားကလည္း သတုိ႕သမီးနား ၀ုိင္းအံုသြားၾကတယ္။

``သြားၾကစုိ႕လား``

``ဟုတ္ကဲ့``

အခန္းျပင္ေရာက္ေတာ့

``ကဲ ဘယ္လုိလဲ ေက်နပ္သြားၿပီလား``

``ဆရာမကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒီေလာက္နဲ႕တင္လံုေလာက္သြားပါၿပီ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရုတ္တရက္ျမင္လုိက္ရေတာ့ ႏွဳတ္ခမ္းေတာင္ ဟသြားတယ္။ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ပဲ။

သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ေခၚခဲ့တာကုိး။ ဆရာမ မရုိမေသစကားေျပာရရင္ သူ႕ ကုိယ္၀န္ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႕ မၿငိစြန္း ဘူး။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘာေၾကာင့္ အသည္းအသန္ယူခုိင္းမွန္း ေနာက္မွ သေဘာေပါက္တယ္။ သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္းအထန္စကားမ်ားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ နဲ႕ပဲ ေပၚေပၚတင္တင္ တြဲခဲ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လုိ႕ထင္တာေပါ့။

ကဲ ဆရာမစိတ္ႀကိဳက္ ဇာတ္သိမ္းခဲ့တာေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ သူနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ျပည္ဖံုးကားခ်လုိက္ၿပီ။ တကယ္လည္း ဇာတ္သိမ္းလုိက္ၿပီ။ ဆရာမ ဘက္ကပဲ လုိေတာ့တယ္``

``ဟုတ္ပါၿပီ။ ကၽြန္မကလည္း ရွင့္ကုိ ျပန္ေက်းဇူးတင္တယ္ ေျပာပါရေစ ။ က ၽြန္မရဲ႕ ``ဇာတ္သိမ္းခန္း`` ၀တၳဳကုိ မဂၢဇင္းမွာ ေစ ာင့္ဖတ္ေတာ့``

``အုိေက ဆရာမ ။ ဆရာမကုိ ကၽြန္ေတာ္ေလးစားပါတယ္``

``အရင္က ရွင္ ကၽြန္မကို ေတာ္ေတာ္ ေလး အျမင္ကတ္ခဲ့တာ မဟုတ္လား``

``အဲဒီလုိႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ နားလည္ပါတယ္။ ဆရာမေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းခန္းဟာ ပုိလွသြားပါၿပီ``

``ဟုတ္တယ္ေလ ကၽြန္မက အဲဒီလုိ ၀တၱဳထဲကလုိ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ အစြန္းေရာက္လုပ္ရပ္ေတြကို သေဘာမက်ေတာ့ဘူး။ ရွင္ အဲဒီလုိမ်ား လုပ္ခဲ့ရင္ ရွင္ကလူသတ္မွဳတစ္ခု က်ဴးလြန္ျပန္ဦးမယ္။ အလကားေနရင္း ဘ၀ေတြဆံုးရွဳံးတယ္။ တစ္ဦးတည္းသာ ရွိေတာ့တဲ့ ရွင့္အေမကုိလည္း ျပန္ၾကည့္ရဦးမယ္။  စိတ္ထင္တုိင္းလုပ္လုိ႕မရဘူး။ ေနာက္ဆံုးက် ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အမွဳက ကုိယ္ပဲ တာ၀န္ျပန္ယူရတယ္။ ရွင့္ကုိ အဲဒီလုိ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး``

သူက ေခါင္းၿငိမ့္လုိက္ၿပီး ကားကတ္ဆက္ထဲက သီခ်င္းသံနဲ႕အတူ စည္းခ်က္လုိက္ေနတယ္။ သူ့ၾကည့္ရတာ ေပါ့ပါးသြားသလုိပဲ။

မထင္မွတ္ဘဲ ဒီ၀တၳဳအတြက္ ေခါင္းစဥ္ကုိလည္း ``ဇာတ္သိမ္းခန္း`` လုိ႕ပဲ အမည္ေပးမယ္လုိ႕ ဆံုးျဖတ္လုိက္ေတာ့တယ္။

ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

၃၀.၇.၀၉

၈း၀၀ AM

6 comments:

ေခ်ာ said...

လွပသြားတဲ႕ ဇာတ္သိမ္းခန္းေလးကို ေက်နပ္စြာ ဖတ္သြားပါတယ္ မေခ်ာအိေရ..
ဖတ္ခြင္႕ရတာ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ရွင္....

ဖိုးထိန္ said...

ဇာတ္သိမ္းသြားတာေတာင္ ဆက္ဖတ္ခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ ။ အားေပးပါတယ္မေခ်ာအိ ။ ေနာက္ထပ္မ်ားမ်ားေရးႏိုင္ပါေစေနာ္ :)

ျမေသြးနီ said...

" ဇာတ္သိမ္းခန္း" ရဲ႕ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္သိမ္းေလးေၾကာင့္ ဖတ္ရတာေတာ္ေတာ့ကို ေက်နပ္မွဳရသြားပါတယ္ရွင္။

marionette125 said...

ဘယ္လိုမ်ားဇာတ္သိမ္းေတာ့မွာလဲလို ့။ အရင္စာကိုလဲ ဖတ္ဘူးပါတယ္။ တကယ္အမွန္ေတြပါလားမမ။ ဇာတ္သိမ္းေလးလွသြားပါတယ္။

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

ဇာတ္လမ္းေရာ ဇာတ္သိမ္းေရာ ေကာင္းတယ္ ေခ်ာအိေရ...:)

ေကသရီ said...

ဇာတ္သိမ္းပိုင္းရဲ႔ အရင္၀တၱဳကို ညီမ ဖတ္ဖူးပါတယ္အစ္မေရ။ လွပတဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းေလးကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါ။