Tuesday, October 6, 2015

mSpy Review - What Makes mSpy Great?

[iVoicesoft mSpy Review - 4 Oct, 2015] If you are a parent who is concerned about your child's online habits or an employer who wants to know what their staff is getting up to, then you are going to need the best cell phone tracker app that is available to you in order to help keep you informed. With so many different options on the market it can to tough to make a decision, but we are about to demonstrate for you why mSpy is the best phone tracker app on the market right now.

Why Use a Cell Phone Tracker

If you have never used one before, then maybe you are feeling a little bit wary about using a cell phone tracker for the first time. Many people find themselves asking ' do I really need one?'. The answer, quite simply is yes! If you are a parent then you already know that your kids spend more time on their cell phone than they do participating in any other activity. They are not even using it for calls! It's all about social media and snapchat and all manner of other chat platforms. What could they possibly be doing for such long periods of time? Who are they talking to and what are they talking about? These are just a fraction of the concerns that parents in this digital age have on their minds. However, when you choose to make use of the best cell phone tracker app on the market, you can lift an immense weight off of your mind! Not only can mSpy track who your kids are talking to and what about, it can also allow you to monitor their web browsing and even see where they are when they go out with friends thanks to GPS tracking!

Cell phone monitoring apps

It's not just concerned parents who are taking advantage of mSpy and its reputation for being the best phone tracker app around. Business owners are also finding that it is a valuable tool for monitoring employee efficiency during working hours. You can find out who is goofing off on Facebook when they should be working or worse - who is leaking sensitive data to competitors.

What Makes mSpy Great?

So, with so many similar products on the market what exactly makes mSpy the best cell phone tracker app on the market? Well, the most important things that most people want from this type of software is reliability, ease of use and of course affordability. The mSpy software is the best phone tracker app because it is so easy to set up in a matter of minutes and it will start monitoring calls, emails, social media and other activities instantly. All of the data is presented to you in an easy to read format that can be accessed via a secure online dashboard from any internet ready device. It is also a very affordable option thanks to a range of different subscription levels meaning that there is sure to be the perfect one to meet your needs. Even if you are a bit of a techno-phobic, the installation process is easy and customer support staff are always on hand to guide you through the process.

Some of The Key Features That mSpy Has to Offer

One of the reasons why mSpy is the best cell phone tracker app available on the market is that it is packed with lots of useful features. Just some of these include call monitoring, SMS interception, Facebook and Whatspp integration, GPS location tracking and so much more.

If you need the best phone tracker app there is, then look no further than mSpy – you will not be disappointed.

View Full review, tracking report demo & all features at http://www.ivoicesoft.com/mspy-review-best-cell-phone-tracking-app/

Buy mSpy for monitoring (All below purchase links are included mSpy coupon 5% discount):

(mSpy for phones app available for iOS and Android)

Read more: Top 5 iPhone data recovery software for Windows/MAC

iVoicesoft Discount code For Halloween Avangate/Mycommerce

Friday, September 25, 2015

How to buy AVS4YOU software with 80% Discount code

Step 1: Choose a subscription type

AVS4YOU subscription have 2 type, 1-year Subscription and other is Unlimited Subscription

Both are included license to active 11 media software products from AVS4YOU: AVS Video Converter, AVS Video Editor, AVS Video ReMaker, AVS Media Player, AVS Audio Converter, AVS Audio Editor, AVS Disc Creator, AVS Image Converter, AVS Photo Editor, AVS Disc Creator, AVS Registry Cleaner, AVS Document Converter

Step 2: Using discount link

Make one's option

Step 3: Enter your information

How to buy our software? Step 3

Step 4: Specify payment options

How to buy our software? Step 3

Step 5: Receive a license key

Once your order is processed, you'll receive an e-mail from AVS4YOU, where you can find some instructions for installing and activating the AVS4YOU programs and your personal license key. You can also refer to our guide lo learn how to activate the AVS4YOU software using this license key.

Please copy the license key by selecting it with the mouse, right-clicking it and choosing the copy option.

How to activate the AVS4YOU software? Step 3

Step 6: Activate the AVS4YOU software

Please open the Start menu in the lower left-hand corner of your desktop. Then select All Programs >> AVS4YOU >> Activation.

How to activate the AVS4YOU software? Step 4

After that the following window will appear:

How to activate the AVS4YOU software? Step 4

Direct the mouse cursor to the line, where the license key must be placed, and paste it via right-click menu that you used to copy the key. After that click the OK button to finish the activation process.

After clicking the OK button you will be notified about the result of activation with corresponding message window.

How to activate the AVS4YOU software? Step 4

Coupon code for AVS4YOU Unlimited

NOTE: Link to get AVS4U coupons are http://coupons.ivoicesoft.com/v1000002-avs4you

And please, bookmark it for future use.

Thursday, June 4, 2015


            ေဖေဖာ္ဝါရီ (၁၂)

            ေဖေဖာ္ဝါရီ (၁၃)

            ေဖေဖာ္ဝါရီ (၁၄)

            ေဖေဖာ္ဝါရီ(၁၃)ညကတည္းက ကမ္းေျခမွာ ခ႐ုေလးေတြ လႈပ္လႈပ္ေလးသြားေနသလုိ ေကာင္ေလး၊ ေကာင္မေလးေတြလည္း လႈပ္လႈပ္ေလး။ ျမင္ႏုိင္တဲ႔ ကံၾကမၼာလား၊ မျမင္ႏုိင္တဲ႔ ကံၾကမၼာေတြလား။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂ဝ၁၃ ေဖေဖာ္ဝါရီလကေတာ႔ ၂ဝ၁၂ ေဖေဖာ္ဝါရီႏွင္႔မတူ လုံးဝျခားနားမွာေတာ႔ အမွန္ပင္။ ေဖေဖာ္ဝါရီေတြ ေလထဲမွာ ကခုန္ေနမွာကုိ ႀကိဳျမင္ေယာင္ပါေသးတယ္။ ေအးစိမ္႔ေနတဲ႔ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ ၾကည္ျပာေရာင္ႏွင္းစက္ထဲက ေခ်ာကလက္ရနံ႔ေတြ သင္းေနမလား။

            ဒီလုိေန႔ေတြမွာ နက္႐ႈိင္းခုိင္ခန္႔စြာ အုတ္ျမစ္ခ်ထားခဲ႔တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းအေၾကာင္းေတြ ဇာခ်ဲ႕မေျပာေတာ႔ပါ။ ကမၻာဦးက်မ္းရဲ႕ အဓိကဇာတ္ဝင္ခန္းက ခ်စ္ျခင္းထက္ ေမတၱာတရားေတြကုိ ဦးစားေပးတယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ ေသဒဏ္ေပးခံရျခင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာေတာင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားေတြကုိ အသက္ဝင္ေစခဲ႔တဲ႔၊ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးခဲ႔သူဆီကုိ From your Valentine ဆုိတဲ႔ လက္မွတ္နဲ႔ စာတစ္ေစာင္ ေရးသားေပးပုိ႔ခဲ႔တဲ႔ Saint Valentine ကုိ စိန္႔(သူေတာ္စင္)ဘြဲ႔ကုိ ေပးအပ္ျခင္းခံရတယ္။

            သူဟာ ခ်စ္ျခင္းကုိ အထူးအခြင္႔အေရး ေပးေစခ်င္သူေလ။ ခ်စ္ၾကသူေတြအားလုံးက သူ႔ကုိ အမွတ္ရၾကမွာ မလြဲပါဘဲ။ ကုိယ္ကေတာ႔ အမွတ္ရျခင္း၊ မရျခင္းထက္ ေခါင္းထဲ႐ွိေနတဲ႔ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ပါပဲ။ ေသဒဏ္ခံလုိက္ရတဲ႔သူအတြက္ ကမၻာေပၚမွာ႐ွိတဲ႔ စုံတြဲအားလုံးက သူ႔အတြက္ ေနာင္ဘဝေပါင္းမ်ားစြာမွာ ခ်စ္တဲ႔သူနဲ႔ ဆုံစည္းခြင္႔ရႏုိင္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးၾကရင္ ေကာင္းမွာပဲ။

            ကုိယ္ကေတာ႔ ဒီေဖေဖာ္ဝါရီကုိ တစ္ေယာက္ေသာသူဆီက ႏႈတ္ဆက္စကားသံ ၾကားရလိမ္႔မယ္လုိ႔ေတာ႔ ေမွ်ာ္လင္႔မိတယ္။ ေခ်ာကလက္လည္း မလုိခ်င္ဘူး။ ပန္းေတြလည္း မလုိခ်င္မိပါဘူး။ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြဟာ ဒီလုိ (၁၄) ရက္ေတြကုိ အၿမဲတမ္း အတူတကြ ျဖတ္သန္းသြားႏုိင္ဖုိ႔ပဲ ေမွ်ာ္လင္႔မိတယ္။

            ၂ဝ၁၂ Valentine Day မွာ ကုိယ္ေရာက္ေနတာက ကုိရီးယားႏုိင္ငံမွာ၊ သူတုိ႔ဆီမွာက ေဖေဖာ္ဝါရီတစ္လတည္း ဆင္ႏႊဲတာမဟုတ္ဘူး။ အျခားလေတြမွာလည္း ထူးျခားတဲ႔ အထိမ္းအမွတ္ေတြနဲ႔ က်င္းပၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္းပါတယ္။ ထူးျခားတာတစ္ခုက ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလုိ အျပန္အလွန္ ေပးၾကတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေန႔ဟာ မိန္းကေလးေတြအတြက္ အခြင္႔အေရးတစ္ရပ္ေန႔ေလ။ ကုိရီးယားမွာ မိန္းကေလးေတြက ေယာက္်ားေလးကုိေပးၿပီး ေယာက္်ားေလးက ျပန္မေပးရဘူး။ ေဖေဖာ္ဝါရီ(၁၄)ရက္ မနက္ကတည္းက မိန္းကေလးေတြက သူတုိ႔ရဲ႕ခ်စ္သူ ခ်စ္ေနတဲ႔ေယာက္်ားေလးကုိ ေခ်ာကလက္ေတြဘူးလုိက္၊ အထုပ္လုိက္ေတြကုိ အဲဒီေယာက္်ားေလးရဲ႕ အိတ္ထဲ၊ စားပြဲခုံထဲထည္႔ၿပီး မသိေအာင္ ေပးေလ႔႐ွိတယ္။ အဲဒီလုိ မိန္းကေလးက ကုိယ္စိတ္ဝင္စားတဲ႔ ေယာက္်ားေလးကုိ ခုိးေၾကာင္ခုိးဝွက္ေပးရတယ္။ ဒါဟာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကုိ အဲဒီ (၁၄) ရက္ေန႔မွာ ထုတ္ေဖာ္ျပသခြင္႔ရတယ္ေပါ႔။

            ကုိယ္ကေတာ႔ အဲဒီႏုိင္ငံမွာ ဘယ္သူမွ မေပးခဲ႔ပါဘူး။ ကုိယ္႔ကုိလည္း ဘယ္သူမွ မေပးၾကပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ကုိယ္႔ရဲ႕ခ်စ္သူက ဘယ္နားမွာ ေရာက္ေနမွန္းေတာင္ မသိဘူးေနာ္။ ရည္းစားမ႐ွိေတာ႔ နည္းနည္းေတာ႔ မ်က္ႏွာငယ္မိတာေပါ႔။ ကုိယ္႔မိတ္ေဆြေတြက စၾကတာေပါ႔။ ဘယ္ရမလဲ… ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ႐ွိတယ္လုိ႔ ခပ္တည္တည္ၾကြားလုိက္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ခ်စ္သူ႐ွိေနလုိ႔ကေတာ႔ ဓာတ္ပုံပုိ႔ခုိင္းၿပီးေတာ႔ကုိ ၾကြားလုိက္တယ္… သိလား။

            ေဖေဖာ္ဝါရီ(၁၄)ၿပီးေတာ႔ မတ္လ(၁၄)ရက္ေန႔ ေရာက္ရင္ White Day ဆုိၿပီး ေယာက္်ားေလးေတြေန႔ဆုိၿပီး က်င္းပတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ ေယာက္်ားေလးေတြက သူတုိ႔ခ်စ္သူ မိန္းကေလးေတြဆီကုိ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြေပးၾကတယ္။ မိန္းကေလးေတြက ဘာမွျပန္မေပးၾကဘူး။ ေယာက္်ားေလးေတြရဲ႕ ခ်စ္ေရးဆုိမႈကုိ ျငင္းပယ္ထားတဲ႔ မိန္းကေလးကုိ White Day ေန႔မွာ လက္ေဆာင္ေပးၿပီး သူ႔ကုိခ်စ္ေနဆဲပါဆုိၿပီး သက္ေသျပၾကတယ္။ မိန္းကေလးက အဲဒီလက္ေဆာင္ကုိ ျငင္းခြင္႔မရွိဘူး။ မိန္းကေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခ်ဳိခ်ဥ္ေတြ လက္ေဆာင္ရၾကတယ္။

            ကုိယ္တစ္ခု စဥ္းစားမိတယ္၊ မိန္းကေလးေတြဘက္ကက် တန္ဖုိးႀကီးမားတဲ႔ ေခ်ာကလက္ေတြေပးရၿပီး သူတုိ႔ဘက္ကက်ေတာ႔ ခ်ိဳခ်ဥ္တဲ႔။ ကုိယ္႔လုိ ခ်ိဳခ်ဥ္မႀကိဳက္သူဆုိ ဘယ္႔ႏွယ္လုပ္မလဲ။ ကုိယ္တုိ႔မိန္းကေလးဘက္က နစ္နာတယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ ကုိယ္ကသာ အဲဒီလုိေတြးတာပါ။ ဒီက ကုိရီးယားေကာင္မေလးေတြက ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြ တစုပ္စုပ္ တကုိင္ကုိင္နဲ႔ အျမင္ေတာင္ကပ္တယ္။ ခ်စ္သူကုိ ႀကိဳေျပာထားမယ္ ကုိယ္ကေတာ႔ ခ်ိဳခ်ဥ္ဆုိ လုံးဝႏုိးေနာ္။

            ရယ္စရာေကာင္းတာတစ္ခု ေျပာျပဦးမယ္။ အမွန္တကယ္ ကုိယ္႔မွာ ခ်စ္သူမ႐ွိဘူးဆုိတာ အဲဒီက ကုိယ္႔မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ သိသြားတယ္။ ကုိယ္ကလည္း လိမ္မွမလိမ္တတ္တာ။ White Day ၿပီးလုိ႔ ဧၿပီ(၁၄)ဆုိရင္ Black Day ဆုိၿပီး လုပ္ၾကတယ္။ ကုိယ္တုိ႔ဆီမွာ ဧၿပီဆုိရင္ ေပ်ာ္မွေပ်ာ္ပဲ။ သၾကၤန္သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ ျမဴးထူးလုိ႔။ သူတုိ႔ဆီမွာေတာ႔ Black Day ေန႔ဟာ အေမွာင္ေတြ ဖုံးလႊမ္းၿပီး ပူေဆြးဝမ္းနည္းစရာေတြနဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ႔ေန႔တဲ႔။

            ဝမ္းနည္းတဲ႔သူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ အဲဒီလူေတြအတြက္ အထိမ္းအမွတ္ဆုိေတာ႔ ကုိယ္႔မွာ ဝမ္းနည္းၿပီး စိတ္ထိခုိက္ခံစားေနရတာမွ မ႐ွိဘဲ။ ဘာဝမ္းနည္းစရာမွ မရွိတာလုိ႔ေျပာေတာ႔ ႐ွိတယ္တဲ႔။

            ဒီဧၿပီ(၁၄)ဟာ Valentine Day မွာ ေခ်ာကလက္မရၾကတဲ႔ ေယာက္်ားေလးေတြ White Day တုန္းက ခ်ိဳခ်ဥ္မရၾကတဲ႔ မိန္းကေလးေတြက ခံစားၾကရၿပီး အဲဒီဝမ္းနည္းခံစားမႈေတြကုိ ေျဖေဖ်ာက္ဖုိ႔ စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ဝမ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္ပြဲ လုပ္ၾကတယ္။ သူတုိ႔သြားစားရင္ တစ္မ်ိဳးပဲ စားရတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ ခ်စ္သူလည္း သိမွာပါ။ အမည္းေရာင္ ပဲေခါက္ဆြဲေပါ႔။ ဝမ္းနည္းရင္၊ အသည္းကြဲရင္ ပဲေခါက္ဆြဲကုိ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ စားၾကတယ္။ အဲဒီေန႔အတြက္ ဆုိင္ေတြကလည္း သီးသန္႔ပဲေခါက္ဆြဲကုိ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ စားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေခ်ာကလက္ေတြ၊ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြ ရရဲ႕သားနဲ႔ စားခ်င္လုိ႔ကုိ စားတာလည္း ႐ွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ကုိရီးယားမေတြဆုိ ပါးစပ္ကေျပာ မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္းနဲ႔စားၿပီး အသည္းကြဲေနတာလည္း ႐ွိတယ္။

            ကုိယ္ကေတာ႔ ခ်ိဳခ်ဥမရတာနဲ႔ဘဲ ဝမ္းလည္းမနည္းဘဲ အသည္းကြဲသူမ်ားစုစည္းရာ ပဲေခါက္ဆြဲဆုိင္ကုိ ၾကြျမန္းရတယ္။ ေခါက္ဆြဲမည္းမည္းခ်ိဳခ်ိဳႀကီးကုိ အရင္ကတည္းက မႀကိဳက္လုိ႔ မစားတာကုိ အဲဒီေန႔မွာ ႏွစ္ပြဲကုန္ေအာင္ စားရတယ္။ ဝမ္းနည္းလုိ႔မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ထပ္ ပဲေခါက္ဆြဲကလြဲရင္ ဘာမွထပ္စားခြင္႔မရွိလုိ႔။ အဲဒီအတြက္ ဝမ္းနည္းရတာ။ ခ်စ္သူကေတာ႔ တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲလုိ႔ ထင္မွာပဲ။ ေနာက္ထပ္ ႐ွိေသးတယ္။

            ကုိယ္ႏွစ္သက္တဲ႔ ေန႔ေလ႔တစ္ေန႔ကေတာ႔ ေမ(၁၄) Rose Day ေပါ႔။ ကုိယ္တုိ႔ဆီမွာ ေမဆုိရင္ စပူလာၿပီေနာ္။ ဒီမွာေတာ႔ ခပ္ေအးေအးနဲ႔ အရမ္းေနလုိ႔ေကာင္းတယ္။ Rose Day က ေတာ႔ ရုိးရွင္းပါတယ္။ အဲဒီေန႔ေရာက္ရင္ ႏွင္းဆီေတြ အခင္းလုိက္ ျပဳတ္ၿပီမွတ္။ ေယာက္်ားေလး မိန္းကေလးေတြ ႏွင္းဆီပန္းေတြကုိ အျပန္အလွန္ေပးရသလုိ အေရအတြက္အလုိက္ အခ်စ္သေကၤတ ေဖာ္ေဆာင္ၾကတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာက ေဖေဖာ္ဝါရီ(၁၄)မွာ ေခ်ာကလက္နဲ႔တြဲၿပီး ႏွင္းဆီပန္းေပးတယ္။ ဒီမွာေတာ႔ Rose Day က်မွ ေပးၾကတယ္။ ပန္းဆုိေတာ႔ မိန္းကေလးေတြ ေပးတာမ်ားတာေပါ႔။

            ကုိယ္႔ရဲ႕အခန္းေဖာ္က Rose Day မွာ အသည္းပုံႏွင္းဆီပန္းရတယ္။ နီရဲၿပီး အေတာ္လွတယ္။ သူက ကုိယ္႔ကုိ အားနာပုံရတယ္။ သူကအျပန္ ကုိယ္႔အတြက္ဆုိၿပီး ႏွင္းဆီျဖဴျဖဴေတြ ဝယ္လာေပးတယ္။ အဲဒီကုိရီးယားမေလးက ကုိယ္႔ဆုိ အေတာ္ခ်စ္႐ွာပါတယ္။ သူ႔ခ်စ္သူကလည္း ကုိရီးယားလူမ်ိဳးပဲ။ သူကေတာ႔ လတုိင္း လက္ေဆာင္ရေနေတာ႔ ကုိယ္႔ကုိလည္း ရေစခ်င္လုိ႔ေနမွာေပါ႔။ ကုိယ္႔စားပြဲမွာ စာေရးေနခ်ိန္မွာ သူက အဲဒီလက္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ၾကည္ႏူးေနတတ္တယ္။

            Rose Day ၿပီးလုိ႔ ဇြန္(၁၄)ဆုိရင္ Yellow Day ဆုိၿပီး ရွိေသးတယ္ ခ်စ္သူရဲ႕။ သူတုိ႔ဆီမွာ အေတာ္ကုိ Day ေတြ မ်ားတာပဲေနာ္။ အဲဒီေန႔ကေတာ႔ မထင္မရွားေလးပါ။ ခ်စ္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ Teddy Bears (ဝက္ဝံ)ရုပ္ေလးေတြကုိ လက္ေဆာင္ေပးၾကတယ္။ ကုိယ္ကေတာ႔ အရုပ္စိတ္မဝင္စားေတာ႔ သိပ္အာရုံမရဘူး။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီအရုပ္ေလးေတြ ဆုိင္ေတြမွာ အရမ္းေရာင္းရသလုိ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာလည္း ေပြ႔ပုိက္ၿပီးျမင္ရတယ္။ ကုိယ္႔အခန္းေဖာ္ကေတာ႔ အဲဒီဝက္ဝံရုပ္က ၾကီးလြန္းလုိ႔ ထားစရာေနရာေတာင္ မရွိဘူး။ လစဥ္ အမွတ္တရေတြ ေပးႏုိင္ေအာင္ ကုိရီးယားလူမ်ိဳးေတြ ဖန္တီးေပးထားတာေနမွာေပါ႔ ခ်စ္သူ။

            ကုိယ္႔ကုိေတာ႔ ဝက္ဝံရုပ္ေပးမယ္႔အတူတူ အသက္႐ွိတဲ႔ ေခြးလွလွေလးတစ္ေကာင္ဆုိ ေတာ္ေသးေနာ္လုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ေၾသာ္… ခ်စ္သူကုိေျပာဖုိ႔ တစ္ခုက်န္ခဲ႔တယ္။ ကုိယ္ေျပာရင္ စိတ္ေတာ႔မဆုိးနဲ႔ဦး။ ခ်စ္သူက စိတ္ေတာ႔မဆုိးတတ္ပါဘူး၊ သဝန္နည္းနည္းတုိတတ္လုိ႔။ ေဖေဖာ္ဝါရီ(၁၄)မတုိင္ခင္ ဇန္နဝါရီ(၁၄)မွာ Diary Day ကုိ အျပန္အလွန္ေပးၾကတယ္။ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးကုိ ကုိယ္ေရးခ်င္တာေရး၊ ဆုေတာင္းစာ၊ ရင္ဖြင္႔စာ အားလုံး ဘာေရးေရးေပါ႔။ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ကုိယ္စိတ္ဝင္စားသူ ခင္မင္သူ အခ်င္းခ်င္း ေပးၾကတယ္။

            ကုိယ္က စာေရးတာ ဝါသနာပါေတာ႔ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္လွလွေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ အဲဒီေန႔မွာေတာ႔ ထူးထူးျခားျခား ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ လက္ေဆာင္ရတယ္။ စာအုပ္ေလးေပၚမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ဘုိမရုပ္ေလးနဲ႔ ေခြးေလး၊ ရွဥ္႔ေလးပုံပါတယ္။ My Secret Diary Berry loveable လုိ႔ စာအုပ္ေပၚမွာပါတယ္။ စာအုပ္ေလးက ပန္းေရာင္ေလးေပါ႔။

            ေပးတဲ႔သူက ကုိယ္တုိ႔ရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထုိးတုိက္က။ အေဖက ျမန္မာ၊ အေမက ကုိရီးယား။ သူတို႔ရဲ႕သား အြန္ဂူဆုိတဲ႔ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ႔ ေယာက်္ားေလးဆီကေပါ႔။ ပထမဦးဆုံးရတဲ႔ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ လက္ေဆာင္ေပးသူေပါ႔။ သူက ျမန္မာစကားေတာ႔ နည္းနည္းတတ္တယ္။ သင္လည္းသင္ေနတယ္။ ကုိယ္တုိ႔နဲ႔က မ်က္မွန္းတန္းမိရုံပါ။ အဲဒီလက္ေဆာင္ ကုိယ္႔အတြက္ ေပးထားခဲ႔ၿပီး အေမရိကန္ကုိ ေက်ာင္းသြားတက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း လုံးဝမေတြ႔ပါဘူး။ ကုိယ္႔အခန္းေဖာ္က ဒီေကာင္ေလး You ကုိ စိတ္ဝင္စားေနၿပီထင္တယ္လုိ႔ စတယ္။ ကုိယ္ အံ႔ၾသတာကလြဲၿပီး ဘာခံစားမႈမွ မရွိပါဘူး။

            ဒီလုိနဲ႔ ကုိယ္ေရွ႕ကေျပာခဲ႔သလုိ ကုိရီးယားရဲ႕ အမွတ္တရေန႔ေတြကုိ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတယ္။ အထီးက်န္သလုိ ခံစားရတဲ႔ေန႔ေတြရွိသလုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကုိလည္း ျဖတ္သန္းခြင္႔ရခဲ႔ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ၂ဝ၁၂ ၾသဂုတ္လမွာ ကုိယ္ျပန္ရေတာ႔မယ္။ ကုိယ္ေပ်ာ္တာေပါ႔ေနာ္။ မိသားစုနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိလည္း လြမ္းၿပီေလ။ ဇူလုိင္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးအပတ္မွာ ကုိယ္ Market က ျပန္လာေတာ႔ သူ႔အိမ္ေရွ႕ကအျဖတ္ သူနဲ႔ ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေတြ႔တယ္။

            သူက ႏႈတ္ဆက္ရင္း ေပးခဲ႔တဲ႔ ဒုိင္ယာရီေလး ရလား ေမးတယ္။ ကုိယ္လည္း ရပါတယ္၊ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တယ္။ သူက ကုိယ္႔ကုိ အိမ္ထဲလုိက္ခဲ႔ဖုိ႔ အတင္းေခၚတယ္။ သူ႔အေဖ၊အေမနဲ႔လည္း မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ အေဖက ျမန္မာဆုိေတာ႔ စကားေျပာရတာ အရသာေတြ႔တယ္။ ကုိယ္႔ကုိ ထမင္းလာစားဖုိ႔ ဖိတ္တယ္။ ကုိယ္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပန္မယ္႔အေၾကာင္းေတာ႔ မေျပာျဖစ္ခဲ႔ဘူး။ အြန္ဂူက ကုိယ္႔ကုိၾကည္႔ရင္း ေပ်ာ္ေနသလုိ ကုိယ္႔ကုိလည္း သူဘာေတြ လုပ္ခ်င္ေၾကာင္း အနာဂတ္ Plan ေတြကုိ ေျပာေနၿပီေလ။ ကုိယ္႔ကုိ ဒီမွာအၿမဲေနမွာလုိ႔ သူ ထင္ေနပု့ံရတယ္။ ကုိယ္႔ကုိလည္း လုိက္ပုိ႔ရင္း ရည္းစားရွိလားလုိ႔ ေမးတယ္။ မရွိပါဘူးလုိ႔ ေျဖလုိက္ေတာ႔ သူ႔မ်က္ဝန္းေလးေတြ လင္းလက္သြားတာ ေတြ႔လုိက္တယ္။

            ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကုိယ္႔ဖုိ႔လက္ေဆာင္ဆုိၿပီး ပါကင္ထုပ္ႀကီးကုိ ဖြင္႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ကုိယ္ေရာ၊ အခန္းေဖာ္ေရာ ေတာ္ေတာ္အံ႔ၾသသြားခဲ႔ရပါတယ္။

            2012 Valentine Day အတြက္က ေခ်ာကလက္အေကာင္းစား အထုပ္ေလးေတြ

            2012 March 14 White Day ခ်ိဳခ်ဥ္အထုပ္ဘူးေတြ

            2012 May 14 Rose Day အတြက္ လွပတဲ႔ ႏွင္းဆီနီကုိးပြင္႔၊ ႏွင္းဆီေတြက အေျခာက္ေလးေတြ

            2012 June 14 Yellow Day အတြက္ Teddy Bears ဝက္ဝံရုပ္

            သူေပးခ်င္ခဲ႔ေပမယ္႔ ၂ဝ၁၂ ဇန္နဝါရီအတြက္ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးပဲ ေပးခဲ႔ရေၾကာင္း၊ ဒီေန႔ေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး အေမရိကားမွာ ထုပ္ပုိးသိမ္းဆည္းထားေၾကာင္း၊ အခုျပန္ေရာက္မွ ပုိၿပီးေပ်ာ္ခ်င္လုိ႔ ေပးတာျဖစ္ေၾကာင္း စာေလးတစ္ေစာင္နဲ႔အတူ။

            ကုိယ္ အြန္ဂူအတြက္ စိတ္မေကာင္း၊ ကုိယ္က ေနာက္ႏွစ္ရက္ဆုိ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ အၿပီးျပန္ရေတာ႔မွာေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ဒီၾကားထဲမွာ သူ႔ကုိမေတြ႔ေတာ႔ပါဘူး။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမွာစုိးလုိ႔ပါ။ ကုိယ္႔ရဲ႕ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ထဲက တစ္အုပ္ကုိေတာ႔ ခင္မင္မႈအမွတ္တရ အထိမ္းအမွတ္စာေလးေရး အခန္းေဖာ္ကုိပဲ ေပးခုိင္းခဲ႔လုိက္တယ္။ သူ႔လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကုိ ကုိယ္ယူခဲ႔ပါတယ္။ ႏႈတ္ဆက္မသြားတာကိုေတာ႔ အြန္ဂူ ခံစားရလိမ္႔မယ္ဆုိတာ သိပါတယ္။ လက္ေဆာင္မရခဲ႔လုိ႔ဆုိၿပီး ပဲေခါက္ဆြဲစားခဲ႔ရတာကေတာ႔ ကုိရီးယားရဲ႕ တကယ္႔အမွတ္တရပါပဲ။ အခန္းေဖာ္က အြန္ဂူကုိ သေဘာက်တယ္။ ေစာေစာသာ လက္ေဆာင္ေတြရရင္ ကုိယ္မႀကိဳက္တဲ႔ ပဲေခါက္ဆြဲေတြ ေအာင္႔အည္းစားရမွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ စတယ္။ ခ်စ္သူေရ မ်က္ႏွာပ်က္မသြားနဲ႔ဦး။ ကုိယ္က အြန္ဂူလုိ ျဖဴျဖဴႏြဲ႔ႏြဲ႔ မိန္းမေခ်ာေခ်ာတာကုိ ရင္မခုန္ပါဘူး။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဆုိတာ ေယာက်္ားပီသတဲ႔ ဆြဲေဆာင္မႈရွိမွေလ။ ဥပမာ - ခ်စ္သူလုိမ်ိဳးေပါ႔။ ကုိယ္က အခု လိပ္မ်ိဳ၊ ေပါက္ျပားမ်ိဳးျဖစ္ေနပါၿပီ။

            ၂ဝ၁၂ ၾသဂုတ္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံေရာက္ခဲ႔တယ္။ ၂ဝ၁၂ စက္တင္ဘာမွာ ခ်စ္သူနဲ႔ ဆုံစည္းခြင္႔ရခဲ႔ၿပီး ေအာက္တုိဘာမွာေတာ႔ ကုိယ္တုိ႔ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ႔ၾကၿပီ။ ၂ဝ၁၂ ေဖေဖာ္ဝါရီ(၁၄)မွာေတာ႔ ကုိယ္ဟာ ပဲေခါက္ဆြဲကုိ စားစရာမလုိေတာ႔ပါဘူး။

            ခ်စ္သူနဲ႔အတူဆုိရင္ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြ သီးသန္႔ရွိစရာ မလုိပါဘူး။ ေန႔တုိင္းမ်ာ သူ႔အထိမ္းအမွတ္နဲ႔သူ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးၾကား အမုန္းတရားေတြမရွိဘဲ ေပ်ာ္စရာနီတိနဲ႔ ျဖတ္သန္းေနဖုိ႔ပဲ လုိအပ္ပါတယ္ေနာ္ ခ်စ္သူ။

            ခ်စ္သူနဲ႔ကုိယ္နဲ႔ၾကား ဒီကေန႔ထက္ မနက္ျဖန္ေန႔ေတြမ်ာ ပုိတုိးၿပီးခ်စ္ဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္။ ဒါကုိ ခ်စ္သူလည္း မၾကာခဏေျပာေလ႔ရွိတယ္။ ခ်စ္သူနဲ႔ လုိက္ဖက္တဲ႔ဘဝမွာ အတူေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ေဖေဖာ္ဝါရီေကာင္းကင္ကုိ ႀကိဳဆုိမိတယ္။ အမုိးေပၚမွာ တိမ္ျပာျပာေတြနဲ႔ ၿခံဳလႊမ္းထားတဲ႔ ေကာင္းကင္ဟာ ခ်စ္သူရဲ႕ဆံစနဲ႔ ပခုံးေပၚကေန ေရြ႕လ်ားေနတယ္။ ခ်စ္သူအၿပံဳးက ကုိယ္႔ရင္ကုိ ေအးျမေစတယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕လက္က ကုိယ္႔ကုိ ခုိင္ခန္႔ရဲရင္႔ေစတယ္။ ၂ဝ၁၃ ေဖေဖာ္ဝါရီဟာ ကုိယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ လွပစြာ ႀကိဳဆုိေနမွာေတာ႔ ေသခ်ာပါတယ္။ ခ်စ္သူက လာမယ္႔ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ ဘယ္လုိေကာက္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ ေရးဆြဲမလဲဆုိတာကုိ ကုိယ္ ႀကိဳတင္ရင္ခုန္ေနမိတယ္ဆုိတာကုိ မညာခ်င္ပါဘူး။

ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)
Fashion Image (Feb, 2013)

Wednesday, December 12, 2012

ပစၥဳပၸန္ ေနရာ

ငါ ဒီအလုပ္ကို နားလိုက္ေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘာေမးခြန္းမွ မေမးေတာ့ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလံုး က်ံဳ႕၀င္ သြားေအာင္ စူးရဲတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အၾကည့္ထဲမွာ ေဒါသေတြ ခံျပင္း တာေတြ ကရုဏာေတြ အကုန္ ေရာယွက္ ေနတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္မိတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ္ကို ၾကည့္တဲ့ မ်က္လံုးအစံုကို ဆတ္ခနဲ႔ လႊဲၿပီး သူ႔ရဲ႕ ညာဘက္လက္က ကြ်န္ေတာ့္ ပုခံုးဆီကို မျပင္းတျပင္း က်ေရာက္ေစခဲ့တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္လိုက္ၿပီး ေတာက္တစ္ခ်က္ ေခါက္လိုက္တယ္။ “မင္းေတာ္ေတာ္ အသံုးမက်တဲ့ေကာင္” သူငယ္ခ်င္းထဲက ထြက္လာတဲ့ စကားလံုးက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ကို ပိတ္မွန္လာတယ္။ နာၿပီးသား ရင္ခြင္ တစ္ခုဟာ ဒီထက္နာစရာ မရွိေတာ့ေပ မယ့္ ပစ္ေပါက္ခံရသူတိုင္း စူးခနဲေတာ့ ေအာင့္စျမဲပဲ။

“မင္း အေၾကာင္းအရင္းက ထုံးစံ အတိုင္းပဲလား”

သူငယ္ခ်င္းက ကြၽန္ေတာ္ အလုပ္နားခ်င္တဲ့ ကိစၥကို ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ အရင္ကတည္းကသိခဲ့တယ္။ ခုလည္း အဲဒီလို အေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲလို႔ သူထင္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုယ့္ခံစား ခ်က္တင္မကပါဘူး။
“ေနပါဦး။ ဒီအလုပ္ နားၿပီး မင္းဘာလုပ္မွာလဲ။ မင္းမွာ စုမိေဆာင္းမိေတာ့ ရွိမွာပဲ။ ငါသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအလုပ္ဟာ မင္း အတြက္ ဂုဏ္ငယ္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးကို ေဖ်ာက္လိုက္ပါ”

“မဟုတ္ဘူး သူငယ္ခ်င္း။ ဂုဏ္ငယ္တယ္လို႔ ထင္ရင္ အစကတည္းက ေရြးခဲ့မွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ အခု ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ငါ့သားေလးေၾကာင့္။ ငါ့အတြက္ ဂုဏ္မရွိတာ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ ငါ့သားေလး အတြက္ေတာ့ ဂုဏ္ရွိခ်င္တယ္။ သူ အရြယ္ေလး ေရာက္လာၿပီ။ ရွက္တတ္လာၿပီ”

“မင္း ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ။ ေလာကမွာ အလုပ္ မလုပ္ဘဲ အလကား ေနတဲ့သူသာ ရွက္စရာ ေကာင္းတာ။ အလုပ္ ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြပါကြာ”

“ဒါေတာ့ ဒါေပါ့။ ဒါ ေပမယ့္ ငါ့သားမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရေတာ့မယ္။ အခု အခ်ိန္မွာ ငါ့သားအတြက္ လိုတဲ့ ပိုက္ဆံကို ရွာေပးႏိုင္ေပမယ့္ ငါ့သားေလး စိတ္ဆင္းရဲေန မွာကိုေတာ့ မလိုလားဘူးကြာ”

“ဒီအလုပ္နဲ႔ ထမင္းစား၊ ဒီအလုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းထားလာတာ၊ မင္းသား အတြက္ေၾကာင့္ ဆိုရင္ ငါ ဒီေကာင္ကို ဆုံးမမယ္”

သူငယ္ခ်င္းက ကြၽန္ေတာ့္သားကို သူ႔လက္ ေပၚႀကီးျပင္းလာတာမို႔ အျမဲ ဆုံးမခဲ့ဖူးတယ္။ အရင္တုန္း က ကေလးဘ၀နဲ႔ မတူဘူး ေလ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သား ဟာ မင္းေျပာသမွ်ေခါင္းညိတ္ ခဲ့တယ္။ အခု သူ႔အသက္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ရွိၿပီ။ အေတာင္ ပံေတြေပါက္ၿပီ။ ေကာင္း ေကာင္း ပ်ံတတ္ေနၿပီ။ ၿပီး ေတာ့ သားမွာ ခ်စ္တတ္တဲ့ အသည္းႏွလုံးလည္း ရွိေနၿပီ။ ငယ္တုန္းက ငါ့သားကုိ ဒီလို အရြယ္ေလး ေရာက္လာဖို႔ ေမွ်ာ္ လင့္လိုက္ရတာ။ အခုေတာ့ လည္းမ်က္စိေရွ႕တင္ ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း ႀကီးထြားၿပီး အံ့ၾသစရာ အေတာင္ပံေတြနဲ႔ ေလဟာနယ္မွာ ပ်ံသန္းဖို႔ အေတာင္ပံေတြ ႐ိုက္ခတ္သံ ၾကားေနရသလိုပဲ။

ဒီအခ်ိန္မွာ ငါ့အလုပ္ အေပၚ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးဖူးတဲ့ငါ ခုေတြးခဲ့ရၿပီ။ ဒီအလုပ္ဟာ ငါ့ရဲ႕၀မ္းေရးကို ေခ်ာင္လည္ေစခဲ့တာ မွန္ေပ မယ့္ လူေတြရဲ႕ ဥေပကၡာ တရားကိုလည္း သိသိသာသာ ရလိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႕တာေတာင္ မ်က္ႏွာ လွည့္သြားတ့ဲ သူေတြ ရွိသလို စားပြဲတစ္၀ိုင္းတည္း မထိုင္၀ံ့သူေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ ငါ့မွာ အေကာင္းစား ႐ွဴးဖိနပ္ မရွိဘူး။ အက်ႌ၊ ေဘာင္းဘီ ေကာင္းေကာင္း မရွိဘူး။ လိုမွ မလိုအပ္ဘဲ။ ငါ့လက္ေတြကလည္း ညစ္ ပတ္ၾကမ္းတမ္းေနတယ္။ ဘ၀မွာ ငါ့ထက္ ကံနိမ့္ၿပီး ဆိုးေနတဲ့ သူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ သူမ်ားေတြကို ကိုယ္ခ်င္း စာမိေပမယ့္ ငါ့ဘ၀ကို ကိုယ္ခ်င္းစာဖို႔ သူတို႔ နားမလည္ပါ ဘူး။ တစ္ခ်ိန္က ငါ့ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ တကၠစီကားေပၚ လိုက္စီးၿပီး ပိုက္ဆံ မယူခဲ့ဘဲ လိုက္ပို႔ ခဲ့တဲ့ ငါ့မ်က္ႏွာကို မေမ့ ေလာက္ဘူးလို႔ေတာ့ ထင္ပါ တယ္။ ခုေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ရမွာ ငါက မရွက္ပါဘူး။ သူတို႔က ရွက္လို႔ ထင္ပါရဲ႕ကြာ။ မီးပိြဳင့္မွာ ေတြ႕ၾကတာ သိသိသာသာ လွည့္သြားၾကတယ္။ ရပါတယ္။ ေလာကဆိုတာ အနိမ့္ အျမင့္ ရွိတတ္ၾကစျမဲပဲ။ ဒါေတြကိုလည္း ငါ ဥေပကၡာ ျပဳႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ခုပါပဲ။ ငါ့သားမ်က္ႏွာ ၾကည့္ရေတာ့မယ္။

“ငါ့သား မ်က္ႏွာပ်က္ သြားတယ္ကြာ”

ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ေလသံေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းက ပိုစိတ္တိုသြားပုံရတယ္။
“မ်က္ႏွာ ပ်က္ရေအာင္ မင္းက သူမ်ားအိမ္က ပစၥည္း ခိုးေနတာ မို႔လို႔လား”

“ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ကြာ။ ငါ့သားက အသိစိတ္ မရွိလို႔ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူက လူငယ္ပဲေလ”

ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ဘာမွ မေျပာဘဲ ျပန္သြားခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္၀မ္းနည္းခဲ့ရတယ္။
အဲဒီေန႔က သားနဲ႔အိမ္ကို ပါလာတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္း အသစ္ကေလးေတြထဲမွာ ႐ုပ္ရည္သန္႔သန္႔နဲ႔ မ်က္ႏွာစိမ္း ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါ လာတယ္။ အဲဒီေကာင္ေလးကလည္း ေဆးေက်ာင္းကပဲ။ သူငယ္ခ်င္း အသစ္ကေလးရဲ႕ အေဖက ဆရာ၀န္။ သားစိတ္ ၀င္စားေနတဲ့ေကာင္မေလးရဲ႕ အေဖက ေရွ႕ေန။ သားက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ မ၀င့္မရဲ ျဖစ္ေနပုံရတယ္။ သားႏႈတ္ခမ္းေတြက ဒါ ကြၽန္ေတာ့္ အေဖဆိုၿပီး လမ္းခု လတ္မွာ ရပ္တန္႔သြားတယ္။ သားသူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးက ေၾကာင္အမ္းအမ္းေလး ျဖစ္ေနပုံပဲ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အလုပ္ကိစၥ အေၾကာင္းျပၿပီး အိမ္ျပင္ထြက္ၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္း ေနလိုက္တယ္။

ေကာင္မေလးကိုေရာ သားက ဘယ္လို ေျပာထားလဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကြၽန္ေတာ့္ အလုပ္က ကိုယ့္အတြက္ ျဖဴစင္ပါတယ္ ေျပာေျပာ ဆရာ၀န္ ေလာင္းလ်ာေလးျဖစ္မယ့္ သားအတြက္ စိတ္ထဲမွာ မ်ားစြာ ပူပန္ခဲ့မိတယ္။ ငယ္ စဥ္ကတည္းက အေမလို အနီးကပ္သြန္သင္ခဲ့ေပမယ့္ ႀကီးလာေတာ့ သူတို႔သေဘာနဲ႔ သူတို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္ၾကၿပီ။ သူတို႔အေတြး၊ သူတို႔ အေရးေတြကို လိုက္လို႔ပင္ မမီႏိုင္ခဲ့ေတာ့။ သူတို႔လိုတဲ့ ပိုက္ဆံ၊ ေက်ာင္းစရိတ္၊ က်ဴရွင္စရိတ္ေတြ အတြက္ ဒီအလုပ္က အမ်ားႀကီး ေထာက္ပံ့ ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအတြက္ ဒီအလုပ္ႀကီး အေပၚ အျပစ္မျမင္မိသလို သစၥာရွိခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သားဘ၀ အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားရေတာ့မယ္။ ႀကိဳ စဥ္းစားထားတာပါ။ ေနာက္ သားက အဲဒီ ေရွ႕ေနရဲ႕ သမီးနဲ႔ ခ်စ္မိသြားရင္ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ထင္တာကေတာ့ သား စိတ္၀င္စားေနၿပီ။ ေကာင္မေလးကလည္း အိမ္ကို အ၀င္အထြက္ ရွိလာၿပီ။ သားေျပာတဲ့ အထဲမွာ စကားစေလး ေတြပါလာၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္ကို သားက ဒီအလုပ္ မလုပ္ ေစခ်င္တဲ့ သေဘာ။

ညအိပ္တိုင္း သက္ျပင္း ေမာကို ခဏခဏခ်မိတယ္။ ဘာအလုပ္ေျပာင္းရင္ေကာင္း မလဲဆိုတာ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ေခါင္းထဲက မထြက္ဘူး။ အရင္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ ကားေလးကို တမ္းတမိ တယ္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္ ၀ယ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ထိ လက္ထဲမွာေငြက မေျပလည္ ဘူး။ သားအေမ ကင္ဆာ ေရာဂါရဲ႕စရိတ္က ကြၽန္ေတာ့္ ရဲ႕စလြန္းကားေလး လက္ လြတ္လိုက္ရတယ္။ ဒီေရာဂါ ရဲ႕ထုံးစံအတိုင္း တရိရိနဲ႔ေျပာင္ တာ မဟုတ္ဘူး။ အင္တိုက္ အားတိုက္ေျပာင္ေတာ့တာပဲ။ အခုထက္မက ေခ်ာင္လည္ ေနတဲ့စီးပြားေရးလည္း သြား တာပါပဲ။ ဒီတုန္းက သား ေလးက ခပ္ငယ္ငယ္ ဆယ္ ႏွစ္သားကေလး။

သူ႔အေမရဲ႕ ေရာဂါအေၾကာင္း ဘယ္နား လည္လိမ့္မလဲ။ သားအေမက သူမ်ားလို နာတာရွည္ႀကီးျဖစ္ ၿပီး အရမ္းေတာ့ မခံစားခဲ့ရ ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္အေတာ့္ကို အက်ပ္အတည္းျဖစ္ခ်ိန္မွာ ဆုံးပါးသြားခဲ့တယ္။ သား အေမကို ရင္ထဲမွာႏွေျမာလိုက္ တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ သူ႔ခႏၶာ ကိုယ္ ရိပါးပါးနဲ႔ ဆံပင္မရွိ ေတာ့တဲ့ သားအေမကို ခုတင္ေပၚမွာ အသက္ေလး ရွဴတယ္ ဆို႐ုံေလး ရွဴေနတာကို ျမင္ရတာနဲ႔တင္ ေက်နပ္ခဲ့ရတာ။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီ ျပဳစုေပးေနခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို သားအေမက ၾကည့္ရင္း သနားေနခဲ့တယ္။ သားအေမက သူမ်ားကို ဒုကၡ မေပးခ်င္တဲ့ မိန္းမ။ သူကပဲ သူမ်ားကို လုပ္ေပးခ်င္တယ္။ ကူညီေပးခ်င္တယ္။ စိတ္ေကာင္းလည္း အင္မတန္ရွိ တယ္။ အဲဒီလို အျပစ္ကင္းတဲ့ သား အေမကိုမွ ဒီေရာဂါက ဘာလုိ႔၀င္ေရာက္ ဖ်က္ဆီး ခ်င္ရတာလဲဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာ နာက်င္လိုက္တာ။

ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ကံလို႔ ေျပာရရင္ သားအေမက ဒီ ဘ၀မွာေတာ့ စိတ္သေဘာထား ေရာ ကိုယ္က်င့္သိကၡာပါ ေကာင္းတာပါ။ သူ႔အတိတ္ ဘ၀ရဲ႕ ကုသိုလ္ကံနည္းလွ လို႔သာ ေစာေစာစီးစီး ထြက္ ခြာသြားခဲ့ရတာ။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ေနာင္သံသရာမွာ သားအေမရဲ႕ဘ၀ဟာ လွပမွာ ပါ။

သားရဲ႕ေနာင္ေရး ပညာတတ္ျဖစ္ေရး အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ လက္ခံရရွိတဲ့ အလုပ္ တစ္ခုကို စြန္႔စား လုပ္လိုက္တယ္။ အရင္က ကိုယ္ပိုင္ ကားတကၠစီေလး ေမာင္းေနရာ ကေန ဘ၀ေပး အေျခအေန အရ စည္ပင္ သာယာက သူငယ္ခ်င္း အခု ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ေပါ့။ သူရွာေပးတဲ့ မိလႅာစုပ္တဲ့ ကားျပာႀကီးကို ေမာင္းတာေပါ့။ ဒီအလုပ္ကို စလုပ္တုန္းက အစမ္းေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ေငြေၾကးေလး အဆင္ေျပတာနဲ႔ ဆက္လုပ္ျဖစ္သြားတာ။ လူေတြမ်ား ေျပာပါတယ္။ ကိုယ့္ ဗိုက္ထဲက ထြက္လာတဲ့ဟာ မို႔လို႔ပဲ ရြံတတ္လိုက္ၾကတာ။ ႏွာေခါင္းကလည္း အင္မတန္ ႐ႈံ႕ခ်င္ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ရွိစုမဲ့စု ေဆြမ်ဳိးေလးေတြက အရင္က ဘယ္အလွဴ၊ ဘယ္မဂၤလာ ေဆာင္သြားသြား ကြၽန္ေတာ့္ ကားကို အလကား မတ္တင္း ဆြဲခ်င္ၾကတာ။ အခုေတာ့ မိလႅာ ကားေမာင္းတဲ့သူျဖစ္သြားေတာ့ မသိခ်င္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး စကားေတာင္ ဟဟ မေျပာ ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ မိတ္ေဆြ ေတြကလည္း မီးပြိဳင့္မွာ လမ္း ၾကဳံလို႔ေတြ႕ရင္ေတာင္ သိသိ သာသာ လႊဲသြားၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ခုသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ပဲ ကြၽန္ေတာ့္ကို စာနာ နားလည္ခဲ့တယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္ေနရာေတြ႕ေတြ႔ ခ်ီးစ္ဆိုၿပီး ေအာ္ေအာ္ ေခၚတယ္။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဖုန္းဆက္ေခၚတဲ့ အိမ္ေတြကိုသြား ညစ္ပတ္တာေတြ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သန္႔ရွင္း သြားတာကို ကိုယ္တိုင္ မုဒိတာယူေနမိ တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းထဲ မွာ သားကိုပညာတတ္ေစခ်င္ တယ္။ ဒါဟာ သားအေမရဲ႕ ဆႏၵလည္းျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ အႏွိမ္ခံခဲ့ရ တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဥေပကၡာျပဳႏိုင္ခဲ့တယ္။ သား က ပညာေရးမွာေတာ္ေတာ့ ေဆးေက်ာင္းရဖုိ႔ ေဆးတက္ ခြင့္ရဖို႔ အခက္အခဲေတြ၊ က်ဴရွင္ စရိတ္ေတြ တန္းတူ ေပးႏိုင္ေအာင္ အလုပ္ေတြ ပိုလုပ္ရတယ္။ ဒါေတြ သားကို မသိေစခ်င္ဘူး။ အသိလည္း မခံခဲ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ဘယ္မိဘကမွေပးမယ့္ အေမြ ဆိုတာ မရွိဘူး။ ရတဲ့ေငြေၾကး ေလးနဲ႔ပဲ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ဘ၀ကို ထုဆစ္ လာခဲ့ ရတာ။

သားေလးက ငယ္တုန္း ကေတာ့ ဒါေတြ ဘယ္သိမလဲ။ အရြယ္ေလးရလာေတာ့ သူ ဘာမွမေျပာေပမယ့္ သား အမူအရာေတြက ကြၽန္ေတာ့္ အလုပ္ကို မႀကိဳက္ခ်င္ေတာ့ ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သားမွာ ရင္ ခုန္တတ္လာၿပီဆိုေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားမွာ သူ႔အေဖဟာ သူမ်ားလို ဆရာ၀န္ႀကီး၊ ေရွ႕ေန အရာ ရွိႀကီး။ ဒါမ်ဳိးေတြ မိတ္ဆက္ ေပးခ်င္မွာေပါ့။ ခု ကြၽန္ေတာ္က ဘြဲ႕လည္း မရခဲ့ဘူး။ မိလႅာ ကားေမာင္းတာကို ဘယ္မိတ္ဆက္ေပးခ်င္မွာလဲ။ သားခံစားခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္။ သား မိန္းကေလးကိုလည္း အေျပာ ရခက္ေနမယ္ဆိုတာ သိ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားတယ္။ ဒီလကုန္ၿပီးရင္ အလုပ္ ထြက္လိုက္ေတာ့မယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ စိတ္ဆုိး သြားပုံရတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး သူငယ္ခ်င္း။ တစ္ေန႔က်ရင္ မင္းလည္း နားလည္လာမွာပါ။

သားကိုလည္း ေျပာလိုက္တယ္။ သားမ်က္ႏွာေလး ၀င္းခနဲ ေတာက္ပ ၾကည္လင္သြားတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ တစ္ခြန္းေတာ့ ေမးတယ္။ အေဖ ဘာလုပ္မွာလဲတဲ့။ အလုပ္ မရွားပါဘူး သားရယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေျပာေတာ့ စိတ္ခ်ပါ အေဖ၊ ကြၽန္ေတာ္ဆရာ ၀န္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမွာပါတဲ့။ သားဆီကစကားကို ၾကားရတာ ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္လည္ေအာင္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားက အခုမွ ပထမႏွစ္ ေဆးေက်ာင္း တက္ခါစပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳးစားရမလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ပဲ သိတယ္။ သားလိုတာ ျဖည့္ဆည္းဖို႔ ကြၽန္ေတာ့္ မွာ တာ၀န္အျပည့္ရွိတယ္။

အလုပ္မထြက္ခင္ ဒီ အလုပ္ အေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္ ဖိႀကိဳးစားတယ္။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ဖုန္းဆက္ေခၚမယ့္ အသံကိုပဲ ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ ေလးဘီးကား ငွားၿပီးေမာင္းဖို႔ အရင္ စဥ္းစားမိတယ္။ ကားေမာင္းလာသူ ဆိုေတာ့ ကားပဲေမာင္းခ်င္ တယ္။ တျခားအလုပ္ကို လည္း တစ္ကစၿပီးလုပ္တတ္ မွာ မဟုတ္တာေသခ်ာတယ္။ အခုတစ္ေလာ အလိုလိုေခြၽတာ ျဖစ္ေနတယ္။ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ေလာက္သာ ဗိုက္ထဲ အာဟာရအျဖစ္ ၿပီးေနၿပီ။ ဗိုက္ထဲ ဆာေလာင္ရင္ ထြက္လာတတ္တဲ့ တဂီြဂီြျမည္ေနမယ့္ ဆာေလာင္ျခင္း ေ၀ဒနာကို ေမ့ထားခဲ့တယ္။ ည အေတြးေတြက မ်ားၿပီး အိပ္ေရး ပ်က္တာေၾကာင့္ မ်က္လုံးေတြ က်ိန္းစပ္ေနတယ္။ ထိုနည္းတူ ကြၽန္ေတာ့္သား စာေမးပြဲကလည္း နီးလာၿပီ။ သားမ်က္ႏွာလည္း မ်က္တြင္း ေဟာက္ေဟာက္၊ မ်က္ေထာင့္ နီနီ၊ ပါးေခ်ာင္၊ နားေခ်ာင္ေတာင္ က်ေနၿပီ။ ေဆးေက်ာင္းသားေတြ စာေမးပြဲ နီးရင္ တစ္လေလာက္ေတာ့ မအိပ္မေန ဒုကၡခံရတယ္တဲ့။ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း လည္း ဇြမ္ဘီအေလာင္းေကာင္ ဆိုၿပီး စၾကတယ္တဲ့။ သားကို ဇြမ္ဘီဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ေမးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားမွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ လုံး၀ မအိပ္ဘဲ ဘယ္ေလာက္ရက္ ၾကာၾကာေနႏိုင္လဲလို႔ စံခ်ိန္ တင္ေတာ့ နာရီေပါင္း ၂၆၂ နာရီ ၁၁ ရက္ၾကာတယ္တဲ့။

အဲဒီ အစမ္းသပ္ခံ လူသား ေတြဟာ မအိပ္ရတာ ရက္ၾကာေတာ့ Zombi (ဇြမ္ဘီ) အေလာင္းေကာင္ေတြလို ျဖစ္လာတယ္။ မ်က္ႏွာေတြက ေၾကာင္စီစီ၊ ေဖြးေတးေတး၊ ေသြးစုပ္ ခံထားရသလိုေပါ့။ သူတို႔ေတြ စိတ္ေတြက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ ကုန္တာေပါ့လို႔ သားက ရွင္း ျပေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ျဖင့္ ရယ္ လိုက္ရတာ။ သားလည္း ဇြမ္ဘီျဖစ္ေနၿပီလို႔ ေျပာရင္း တဟက္ဟက္ ရယ္ရင္း ေျပာတတ္ေသးတယ္။

သားေလးက အရမ္း ႀကိဳးစားတယ္။ ညကြၽန္ေတာ္ ႏိုးရင္ သူ႔အခန္းေလးထဲမွာ မီးလင္းေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ခုတစ္ေလာ သားနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ စကားေျပာေတာင္ နည္းေန တယ္။ စာၾကည့္ေနတဲ့သားကို အေႏွာင့္အယွက္ မေပးခ်င္ တာနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ေနျဖစ္တာမ်ားတယ္။

ဒီေန႔ အိမ္တစ္အိမ္က ေခၚလို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္ေနတယ္။ သူတို႔အိမ္က မိန္းကေလးအေဆာင္မို႔ တျခားအိမ္ေတြထက္ ပိုၿပီး အမႈိက္မ်ားတယ္။ ေရေတြကို စက္နဲ႔ ခုတ္တင္ခိုင္းၿပီး ေရအမ်ားႀကီး သုံးရတယ္။ ပိုက္ေတြထဲမွာ ခဏခဏ ပိတ္ဆို႔ တာေတြျဖစ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ က အိမ္အျပင္နားကခုံမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနတုန္း အိမ္ထဲက အသံေတြက ကြၽန္ေတာ့္နားထဲ စီး၀င္လာတယ္။ သူတို႔ ေျပာတာ ဘယ္သူ႔ အေၾကာင္းလဲ။ အေတြးေတြနဲ႔ ရင္ပူလာတယ္။ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းေျပာ ေနၾကတာကသားအေၾကာင္း။ တိုးႏိုင္၊ တိုးႏိုင္။ ဟာ သား သူတို႔ေျပာေနတာ တကယ္လား။ ကြၽန္ေတာ္ နားမလည္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာ ဆက္နားေထာင္မိတယ္။ ဒီအိမ္ဟာ သားသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ အိမ္ဆိုတာ သိလိုက္တယ္။

“ငါ မေန႔က တိုးႏိုင္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ေသခ်ာတယ္။ ဒီေကာင္ ေဂါက္သြားၿပီ။ သူ႔ ကိုယ္သူလည္း ဇြမ္ဘီလို႔ေျပာ ေနတယ္။ မ်က္ႏွာကလည္း ခပ္တည္တည္ႀကီး။ မ်က္လုံး ကလည္း ေၾကာင္စီစီနဲ႔။ ငါနဲ႔ ေဆးေက်ာင္းေရွ႕က လက္ ဖက္ရည္ဆိုင္မွာခဏေနေတာ့ အိမ္သာသြားမယ္ ဆိုၿပီး ထသြားတယ္။ ျပန္မလာတာ ၾကာလို႔ ငါလိုက္သြားေတာ့ အိမ္သာထဲလည္း ရွာမေတြ႕ ဘူး။ ငါလိုက္ရွာရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းထဲ ေရာက္သြားတယ္”

ကြၽန္ေတာ္ ရင္ေတြ တုန္လႈပ္လာတယ္။ အဲဒီ ေကာင္ေလးက ဖုန္းလာလို႔စကား ေခတၱရပ္သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္း ေကာင္ေလးဆီသြားၿပီး ေမးပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။
“ဟဲ့ ေျပာစမ္းပါဦး။ တိုးႏိုင္က ဘယ္ေရာက္သြားလဲ”

“ငါတို႔စာသင္ခန္းမ ေဘးက အခန္းလြတ္တစ္ခန္း ရွိေသးတယ္ေလ။ သိတယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီအခန္းထဲ ေရာက္ေနတာ။ ငါလည္း ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသသြားတယ္။ သူက လူနာ တစ္ေယာက္ကို ေျပာသလိုမ်ဳိး ေအအိုင္ဒီ အက္စ္ေရာဂါ၊ အသည္းေရာင္ ေရာဂါ၊ ေနာက္ X-Rayအေၾကာင္းေတြ၊ အစာအိမ္ အူလမ္းေၾကာင္းအေၾကာင္း၊ ေဆး႐ုံ၊ အထူးကုေဆးခန္း အေၾကာင္းေတြေရာ စုံလို႔ေျပာ ေနတာ။ ေနာက္တစ္ခုက သူ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘာမွမရွိ တာကို အရွိလုပ္ၿပီး ပုံသဏၭာန္ ဟန္ပန္ေတြလည္း လုပ္ျပတယ္။ ငါသူ႔ဆီ သြားၿပီး သတိ ေပးေတာ့ ငါ့ကိုေၾကာင္ေတာင္ ေတာင္နဲ႔ၾကည့္ၿပီး ငါလူနာ ေတြကို ရွင္းျပေနတာတဲ့”

“တစ္ခဏအတြင္းမွာ သူ႔ကိုယ္သူ အလက္ဇႏၵား ဖလင္မင္းျဖစ္လိုက္၊ ေဒါက္ တာရြန္ဂ်င္ျဖစ္လိုက္နဲ႔ ငါသူ႔ ကို စာေမးပြဲနီးလို႔ စိတ္ပူေန တယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ နည္းနည္း ျပန္သတိရလာတယ္။ ဒီ ေကာင္ မဟုတ္တဲ့ဟာေတြ မ်ား သုံးမိေနၿပီလား”

ကြၽန္ေတာ့္သားကို သူတို႔ စိတ္ပူတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေမးေန ၾကၿပီ။ သားကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ ေမးရဦးမယ္။ တိုးႏိုင္ဟာ ဦးသားပါလို႔ေျပာ ၿပီး ဒီကေလးေတြကို အကူ အညီ ေတာင္းရမလား။ သား အခုအိမ္မွာ ဘာလုပ္ေနၿပီလဲ။ သားေျပာတဲ့ သားလည္း ဇြမ္ဘီျဖစ္ေနၿပီဆိုတဲ့ စကားကို နားထဲက မထြက္။ ဒီအတိုင္း ဆို ကြၽန္ေတာ္ရင္ က်ဳိးရလိမ့္မယ္။ အလုပ္ကို အျမန္ၿပီးေအာင္ လုပ္မိတယ္။ သား သူငယ္ခ်င္းက အိမ္ထဲက ထြက္လာတယ္။ သူတို႔ေတြ မမွတ္မိေအာင္ ဦးထုပ္ကို ခပ္ ငိုက္ငိုက္ေဆာင္းထားလိုက္ တယ္။

“ဦးေလး အဲဒါေတြကို လက္နဲ႔ ဒီအတိုင္း မလုပ္နဲ႔ေလ”

သားသူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကို လွမ္းေျပာတယ္။ မိလ’ာပိုက္ ထဲမွာ တစ္ေနတဲ့အစအနေတြ ကို လက္နဲ႔ဒီအတိုင္း ယူထုတ္ ပစ္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူတုိ႔ လွမ္းတားတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာလည္း အမႈိက္ သ႐ိုက္ေတြ တစ္ေနသလို ခံစားေနရတယ္။
“ဦး ဒီအတိုင္းကိုင္ဖို႔ မသင့္ေတာ္ဘူး။ ဒါေတြက အဆိပ္ေတြ၊ လက္သည္းထဲ ပိုးပါသြားရင္ မလြယ္ဘူး။ ၿပီးရင္ ႏွာေခါင္းကိုလည္း အုပ္ထားရမွာ။ ဒီလို အညစ္ အေၾကးက ၀င္လာတဲ့ပိုးက ပိုဆိုးတယ္”

ေကာင္ေလးက ဆရာ ၀န္ေလာင္းပီပီ ကြၽန္ေတာ့္ကို လမ္းၫႊန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ အိမ္ထဲကေန ပလတ္စတစ္ လက္အိတ္ေပးတယ္။
“ဦးေလး ဒါနဲ႔ အျမဲသုံးပါ။ ဒီအဆိပ္ေတြ လက္သည္းၾကားထဲကေန ဗိုက္ထဲ၀င္ရင္ မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဒီလိုကိုင္ဖို႔လည္း မသင့္ေတာ္ဘူး”


ကြၽန္ေတာ္ အလုပ္ေတြကို လက္စသတ္ၿပီး သား သူငယ္ခ်င္း အိမ္ကေန အျမန္ ျပန္လာျဖစ္တယ္။ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲဆိုတာ ေ၀ခြဲဆုံး ျဖတ္လို႔ မရႏိုင္ေသးဘူး။ ဆရာ၀န္ဆီ ေခၚသြားရမလား။ ဘာမွ လြန္လြန္ကြၽံကြၽံ မျဖစ္ပါ ေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အသက္ရွဴ ရ က်ပ္သလို ခံစားရတယ္။ ဘီးနင္းလာတဲ့ ေျခေထာက္ေတြ ဟာလည္း မသယ္ခ်င္ေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္လမ္းေပၚကို အရွိန္အဟုန္နဲ႔က်လာတဲ့ ဘဲတစ္ေကာင္ရဲ႕၀မ္းထဲက ကလီစာေတြကိုျမင္လိုက္ရ သလို ၾကမ္းျပင္မွာ ဘြတ္ဖိနပ္ မ်ား၊ ေယာက်္ားစီး ဖိနပ္မ်ား၊ ဗလာမဲ့ ေျခအစုံ၊ ကြၽန္ေတာ့္ထံ အေျပးအလႊား ေရာက္လာသလို သူတို႔ အျပစ္တင္ ညည္းညဴ သံေတြက ေ၀ါဟာရ မကြဲျပားလို႔ ဘာမွ နားမလည္လိုက္ ဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ အေတြးေတြ လက္ခနဲ တစ္ခ်က္ ျပက္သြားတယ္။ တစ္ေနရာမွာ တစ္ခုခုေတာ့ အမွားအယြင္း ရွိေနၿပီ။ ဦးေႏွာက္ကမၾကည္လင္ေတာ့ သလို ျပတ္သားျခင္းမရွိ။

ဟုတ္ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေသခ်ာေပါက္ အမွားအယြင္း တစ္ခု ရွိသြားၿပီ။ ဒါဘာေၾကာင့္ မွားယြင္းသြားတာလဲ။ ေသခ်ာ သိသြားခ်ိန္မွာေတာ့ကြၽန္ေတာ္ ေသြးပ်က္ေအာင္ ေခ်ာက္ခ်ား သြားခဲ့ၿပီ။ သားဘာေတြလုပ္ ေနသလဲ။ သြားခ်င္တဲ့ ေဇာေတြက သိပ္မ်ားၿပီး လူက ေရွ႕မေရာက္။ ၀မ္းဗိုက္ေနရာ က မခံရပ္ႏိုင္ေအာင္ ေအာင့္ေနသလို ခံစားရတယ္။ ေၾသာ္ မနက္စာမွ ေကာင္းေကာင္း မရွိဘဲကိုး။ ေခါင္းေတြလည္း မူးေနတယ္။ မ်က္လုံးေတြ လည္းျပာမိုက္ေနတယ္။ ဒီလို နဲ႔ အားေတြ တင္းရင္း သားဆီ ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့တယ္။

သားက အိမ္မွာ ရွိမေနဘူး။ အိမ္တံခါးႀကီးလည္း ေဟာင္းေလာင္း ပြင့္လို႔၊ သား သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ား ေခၚသြား သလား။ သူတို႔ေျပာသလို စိတ္ကေယာက္ကယက္နဲ႔ ေလွ်ာက္မ်ား သြားေနလား။ သားအခန္းထဲမွာလည္း မေတြ႔။ စာအုပ္ေတြကေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ၊ အိပ္ရာေပၚမွာ အကုန္ျပန္႔ၾကဲေနတယ္။ စိတ္ ပူတဲ့ ဒီဂရီေတြက သားကို မေတြ႕ေတာ့ ပိုျမင့္တက္လာ တယ္။ အိမ္ေရွ႕ျပန္ထြက္လာေတာ့ သားကို ဖ်တ္ခနဲေတြ႕ လိုက္တယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ဆိုင္ကယ္ေနာက္က ခြလိုက္ သြားတယ္။ ေျပးလိုက္ေပမယ့္ မမီေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ရပ္ ကြက္ထဲက ဦးသိန္းဆိုင္ကယ္ ေနာက္ကေန ကပ္ၿပီး သား ေနာက္လိုက္ခဲ့ရတယ္။

ေမာလိုက္တာ။ ရင္ထဲ မွာလည္း ဟာေနတယ္။ သူ တို႔ဆိုင္ကယ္ေနာက္က မ်က္ျခည္မျပတ္ လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ဦးသိန္းက တျခားလမ္းေကြ႕ သြားေတာ့ မရေတာ့ဘူး။ သူ႔ ဆိုင္ကယ္ေနာက္က ဆင္းၿပီး အေျပးလိုက္ရေတာ့တယ္။ ဒါ ေတာင္ သားတို႔စီးတဲ့ ဆိုင္ကယ္က အရွိန္ေႏွး သြားလို႔ မီ တာ။ ေဟာ သားက ေဆး႐ုံ လာတာကိုး။ ေဆး႐ုံ၀င္းထဲ ေကြ႕၀င္တဲ့ လမ္းကေန ၀င္သြားေတာ့ သားေနာက္ကို ေဇာနဲ႔ လိုက္ခဲ့တာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေမာေန တယ္။ ေဆး႐ုံကို ဘာလာ လုပ္တာပါလိမ့္။

ေဆး႐ုံကို သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မပါဘူး။ သား သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာသလို ေဆး႐ုံလာၿပီးဘုရား၊ ဘုရား။ ေတြးရင္း ေခါင္းေတြ ပိုမူး ေနာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပိုၿပီးေမွာင္သထက္ ေမွာင္မိုက္ ၿပီး တစ္ကိုယ္လုံး အားမရွိ ေတာ့သလို ခံစားရင္း ႏုံးေခြ က်သြားတယ္။

နားထဲမွာ အသံ တိုးတိုးေလး ၾကားေနရတယ္။ နား နားကို ကပ္ၿပီး ေခၚေနတဲ့အသံ ေလးေပါ့။ ဟုတ္ၿပီ။ စူးစူး စိုက္စုိက္ေလး နားေထာင္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “အေဖ” တဲ့။ ဒါ သားအသံပဲ။ ေလးကန္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြကို အားယူ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာနဲ႔ အနီးဆုံးမွာ သားမ်က္ႏွာ။ အို သားမ်က္လုံးမွာ မ်က္ရည္ ေတြနဲ႔ပါလား။

ကြၽန္ေတာ့္နားမွာ မ်က္ႏွာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၀ိုင္းအုံေနတာကိုေတြ႕ရတယ္။ ဆရာ၀န္ေတြလည္းပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာလို႔၀ိုင္းအုံ ၾကည့္ေနပါလိမ့္။ ကြၽန္ေတာ္ ေဆး႐ုံကိုေရာက္ေနတာလား။ မ်က္လုံးကို အသာမွိတ္ ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ဆုံး သတိရမိတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ေၾကာက္ခမန္း လိလိပါပဲ။ သားဆီကို သြားဖို႔ ေဇာနဲ႔အျပန္ စည္ပင္မွာကား ထားၿပီး ဘီးနဲ႔ျပန္လာတာ လမ္းေလးခြမွာ တစ္ဖက္က ၀င္လာတဲ့ ဒိုင္နာကားႀကီးႀကီး မ်က္လုံးေတြ ျပာထြက္သြားတယ္။ ရင္ေခါင္းေတြ၊ ေျခေထာက္ေတြ တစ္ကိုယ္လုံး နာက်င္သြားခဲ့တယ္။ ဟုတ္ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္ဆီကို ကားႀကီးတစ္စီး တည့္တည့္ ႀကီး လူတျခား၊ ဘီးတျခား ပါပဲ။ ဟူး ေလကို ျဖည္း ညင္းစြာ ပါးစပ္က မႈတ္ထုတ္ လိုက္တယ္။ ေခါင္းကလည္း နည္းနည္း နာေနေသးတယ္။

အင္း ကြၽန္ေတာ္ျဖစ္တာ အေရးမႀကီးဘူး။ သား ဘာမွမျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ မ်က္လုံးေတြကို ဒုတိယအႀကိမ္ အေတာ္ အားယူၿပီး ဖြင့္မိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ သားမ်က္ႏွာကို ျမင္ခ်င္တယ္။ မ်က္လုံး ဖြင့္ ၾကည့္ေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲၿပီး ၾကည့္ေနတဲ့ သားကို ေတြ႕ရတယ္။
သားကလည္း သတၱိ နည္းလိုက္တာ။ အေဖ ဘယ္လို သင္ထားလဲ။ သား မ်က္လုံးေတြ ေၾကာင္စီစီျဖစ္ ေနသလား အေဖၾကည့္ခ်င္ တယ္။ ဇြမ္ဘီလိုေတာ့ အျဖစ္ မခံႏိုင္ဘူး သားေရ။ အေဖ့ကို ၾကည့္ေနတဲ့သား မ်က္၀န္းေတြ ပုံမွန္ျဖစ္ရဲ႕လား။


“သက္သာလား။ သတိ ေကာင္းေကာင္းရရဲ႕လား။ စိတ္ပူ လိုက္ရတာ အေဖရာ”

သားကို ကြၽန္ေတာ္ ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္တယ္။ အခုေတာ့လည္း သား မ်က္လုံးေတြ ပုံမွန္လိုပါပဲ။    “အေဖ ဘယ္ေျခ ေထာက္အ႐ိုးအက္သြားတယ္။ ေက်ာက္ပတ္တီး စီးထားတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ က်ဳိးမ သြားလို႔။ အေဖ့ဘီးေလးက ေခြေတြ ေကာက္သြားတယ္။ ဘီးက အေရးမႀကီးပါဘူး။ အေဖ ေခါင္းနည္းနည္း ခိုက္မိ သြားလို႔ စိတ္ပူရတာ။ အဲဒီ လူက လိုတာေတြ အကုန္လိုက္ လုပ္ေပးတယ္။ ခုနကမွ ျပန္သြားတာ လာၾကည့္ဦး မယ္တဲ့”
အင္း အခုလို က်ေတာ့လည္း ငါ့သားေျပာေနတဲ့ စကားေတြက ပုံမွန္လိုပါပဲ လား။

“အေဖ တကယ္ေရာ သက္သာရဲ႕လား။ သားကို ေရာ မွတ္မိလား”

“မွတ္မိပါတယ္ ငါ့သား ရာ။ ေနဦး အေဖ ေခါင္းထဲမွာ မရွင္းေနတာ တစ္ခု ရွိတယ္။ အေဖ ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာ လဲ။ ငါ့သားေနာက္ကို အေဖ လိုက္ခဲ့ေသးသလိုပဲ”

“အေဖ့ကို လမ္းမွာ ကား တိုက္မိတာ ေတြ႕လို႔ဆုိၿပီး သား သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းလွမ္း ဆက္တာ။ ေဆး႐ုံကို သား ေရာက္လာေတာ့ အေဖ သတိ မရခဲ့ဘူး”

အဲဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သားေနာက္ကို လိုက္လာ ပါလိမ့္။ ေသခ်ာပါတယ္။ သားေဆး႐ုံထဲ၀င္သြားတာ ျမင္လိုက္ေသးတာပဲ။ အိုး စဥ္းစားရင္း ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ သြားတယ္။
“အေဖ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ။ ဘာမွ မစဥ္းစားနဲ႔။ ေခါင္းကိုက္ လာဦးမယ္။ မွိန္းေနလိုက္ပါလား”

သားေျပာလို႔သာ မွိန္းေန လိုက္ေပမယ့္ မွတ္မိေနတာ ကေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ျပကြက္ေတြ လိုပါပဲ။ အိမ္ထဲေတာင္ ၀င္ခဲ့ ေသးတာပဲ။ အဲ ဦးသိန္းေတာ့ သိမွာပဲ။ သူ႔ဆိုင္ကယ္ ေနာက္ကေန သားေနာက္ကို အမီ လိုက္လာခဲ့တာ။ ေနာက္ ေဆး႐ုံနားမွာ အားလုံးေမွာင္ မိုက္သြားတယ္။ လဲက်သြားသလိုပဲ။ ေနာက္ ခုျပန္ သတိရေတာ့ ေဆး႐ုံေပၚ ကိုယ္တိုင္ ေရာက္ေနတယ္။ ဒါဆို သား က ေဆး႐ုံထဲက ကြၽန္ေတာ့္ ကိုလာၾကည့္တာလား။ သား ေနာက္က ကြၽန္ေတာ္ကလိုက္ ၾကည့္တာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္က ဘာလို႔ ေနရာ ႏွစ္ေနရာမွာ ရွိတာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ေဆး႐ုံေပၚ ေရာက္တုန္းမ်ား သတိ မရခင္ ေဇာနဲ႔စိတ္ေတြ ေလွ်ာက္ လြင့္သြားတာလား။ ဘုရား၊ ဘုရား။ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ ကြၽန္ေတာ့္ အေတြးေတြ တရစပ္ ႐ႈပ္ေထြးလာ တယ္။ ေန႔လယ္ တစ္ေရးအိပ္ ေပ်ာ္သြားၿပီးမွ စိတ္ေတြ ပိုလန္းဆန္းလာတယ္။ ညေန ေရာက္ေတာ့ သားသူငယ္ခ်င္း ေဆးေက်ာင္းသား၊ ေဆး ေက်ာင္းသူေလးေတြ အမ်ား ႀကီးပဲ လာၾကည့္ၾကတယ္။ ေဆး႐ုံက ဆရာ၀န္ေတြက လည္း သားရဲ႕ဆရာေတြဆို ေတာ့ ဂ႐ုစိုက္ၾကတယ္။ ဆရာတို႔ ေျပာပုံအရ သားေလး က အရမ္း ေတာ္တာပဲတဲ့။ စာေမးပြဲ ေအာင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္လို႔ ရဲရဲႀကီး အာမခံေပး ေနၾကတယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သားကို စိတ္ပူေနတုန္းပဲ။

ညေန သားသူငယ္ခ်င္း ေတြ ဓာတ္စာေတြနဲ႔အတူ ေရာက္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။ သား သူငယ္ခ်င္း ဟိုအိမ္က ေကာင္ေလးလည္း ပါတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း မွတ္မိတယ္။ ဦးေလးတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ သားေရွ႕ဆိုေတာ့ ဘယ္လို မ်က္ႏွာထားရမွန္း မသိဘူး။ ေကာင္ေလး ကေတာ့ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ တိုးႏိုင္ အေဖမွန္း မသိဘူးတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူက ကြၽန္ေတာ့္ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ ၿပီး အထင္ေသးသံ တစ္ခြန္း မွမပါဘဲ စိတ္၀င္တစား ေျပာတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလည္း ႏွာေခါင္းပိတ္ေတြ၊ လက္အိတ္ ေတြ၀ယ္ေပးဦးမယ့္အေၾကာင္း၊ ဒီအလုပ္ကို မရြံမရွာ စိတ္ပါ လက္ပါလုပ္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို အံ့ၾသ ခ်ီးက်ဴးေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သားမ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ သား မ်က္ႏွာမွာ ဘာအရိပ္မွ မရွိ သလို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေျပာတာ ကို စိတ္၀င္တစားနဲ႔နားေထာင္ ေနတယ္။

အဲဒီကေလးကုိ သား အေၾကာင္းေမးၿပီး အျဖစ္ အပ်က္ေတြကို ျပန္ေျပာျပ ေတာ့ သားက သေဘာက်စြာ ရယ္တယ္။ သားကကြၽန္ေတာ့္ ပခုံးကိုကိုင္ရင္း...
“အေဖ သားက စာမေတာ္ဘဲ ေဆးေက်ာင္း ေရာက္ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။ သူငယ္တန္းကတည္းက အဆင့္တစ္ ပဲခ်ိတ္တာ အေဖသိပါတယ္။ ဒီေကာင္ေတြကို ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ပုံစံ လုပ္ျပတာ အဟုတ္ ထင္သြားတာ။ ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္တတ္တာ အေဖသိရဲ႕ သားနဲ႔။ အဲဒီေန႔က ဒီေကာင္ သားကိုၾကည့္ၿပီး ေၾကာက္ေန တာ ရယ္ရတယ္”

“ေအး မင္းၾကပ္ၾကပ္ ေနာက္။ ငါကလည္းအဟုတ္ ထင္ၿပီးေျပာတာ၊ တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ ဦးေလးက ၾကားၿပီး စိတ္ပူၿပီးျပန္ေတာ့ ခုလိုျဖစ္ ကုန္တာေပါ့။ အဲဒါ မင္း ေၾကာင့္ ဇြမ္ဘီ”

“အေဖ စိတ္မပူပါနဲ႔။ သားဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ ဘာ ဇြမ္ဘီမွလည္း မျဖစ္ဘူး။ စာ ေမးပြဲလည္း ေျဖႏိုင္မွာ။ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ေျပာသြားတာ အေဖၾကားတယ္ မဟုတ္ လား။ လတ္တေလာေတာ့ အေဖ နားေနရဦးမယ္။ ေျခေထာက္ ေကာင္းသြားမွ အေဖ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေပါ့။ သားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္က အေဖ့ အလုပ္ကို ဟိုေကာင္ေလာက္ေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္မိဘူး။ သားကို ခြင့္လႊတ္ပါ”

သားမ်က္ႏွာေလး ၾကည္လင္ေနတာ ျမင္ရေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ၀မ္းသာသြားတယ္။ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သားနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္နဲ႔ၾကား လိုရာ ပုံသြင္းယူလို႔ ရႏိုင္ၿပီး ေႏြးေထြး လုံျခဳံတဲ့ ရက္စြဲမ်ားကိုရေစ ခဲ့တယ္။ ေလာကႀကီးဟာ တစ္ခါတေလ ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ လို႔မရဘဲ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံ၀င္ခြင္က် ေနရာခ်ထားေပးတာကို ကြၽန္ေတာ္ ေက်နပ္မိပါတယ္။ အဲဒီ ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ေနရာ ေပၚ ဘာမွ ေစာဒက တက္ခြင့္ မရွိသလို လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္ေနရာဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေကာင္းဆုံးပဲဆိုတာ သား ေရာ၊ ကြၽန္ေတာ္ေရာ လက္ခံ လိုက္တယ္။

ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)
ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ ေဖေဖၚဝါရီ ၂ဝ၁ဝ

Friday, November 30, 2012

ဝမ္းနည္းတတ္သူရဲ႕ အၿပံဳး

Happy Birthday မာမီ။ ဒီကေန႔ မာမီရဲ႕ ၉၇ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ေပါ့။ ကြ်န္မ ႏႈတ္မဆက္ခင္ ကပဲ ကြ်န္မ အဘုိး(ဒယ္ဒီ) ၉၃ ႏွစ္က အၿပံဳးခ်ိဳခ်ိဳ၊ အနမ္းဖြဖြနဲ႔ အိပ္ရာထဲမွာတင္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးၿပီ ဆိုတာ ကြ်န္မ သိတယ္။
မာမီ့ကို စတီးလ္ ၀ွီးခ်ဲေလးေပၚ ၀ိုင္းတင္ေပးၿပီး ထမင္းစားခန္းထဲကို ေခၚခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ မာမီ့ေမြးေန႔ဆိုတာ သိလားဆုိေတာ့ မာမီက ေခါင္းညိတ္တယ္။ ညာလက္နဲ႔ ညာေျခက ေလျဖတ္ၿပီး မသန္တာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာသစ္ရင္ ဘယ္လက္နဲ႔ သစ္တယ္။ ပါးစပ္ထဲက သြားတုႀကီးကိုေတာ့ မနက္ေရာက္မွပဲ ျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေဆးေပးရတယ္။

ညကို ခြ်တ္ထားရင္ မေနတတ္လို႔တဲ့။ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ဘုိေက ဆံပင္ေလးကို ၀ွီးခ်ဲ ေနာက္အိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ဘီးနဲ႔ ထုတ္ၿဖီးေပးလုိက္တယ္။ မေန႔ညေနက ၀ယ္ထားတဲ့ ေမြးေန႔ ကိတ္ေလးကို ထုတ္ၿပီး Happy Birthday လို႔ ေျပာၿပီး ကိတ္မုန္႔ေလးကို စခြဲလိုက္တယ္။ မာမီ့ကို ေခ်ာင္းဆုိးမွာ စိုးလို႔ ခရင္မ္ေတြ မေကြ်းဘူး။ မာမီက မနက္တုိင္း လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္၊ ၾကက္ဥတစ္လံုးနဲ႔ ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္၊ ထမင္းရည္ တစ္ပန္းကန္ ေသာက္ပါတယ္။

အစာအိမ္နဲ႔ ႏွလံုးေဆးေလးကို ပန္းကန္ေလးထဲထည့္ ေရတစ္ခြက္ ခ်ေပးထားရတာ ေန႔စဥ္ေပါ့။ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ ႏွစ္ပိုင္းကတည္းက က်န္းမာေရး ယိမ္းယိုင္စ ျပဳလာတဲ့ မာမီဟာ ဂရုစိုက္ရင္း ၾကားကပဲ ေျခေထာက္ က်ိဳးဖူးသလို မၾကာခင္မွာ လက္လည္း က်ိဳးဖူးတယ္။ အေအးမိ ေလျဖတ္သြားေတာ့ မသန္ရာကေန ျပန္ေကာင္းလာေတာ့ ကုလားထုိင္ ကေန ျပဳတ္က်လို႔ ေျခေထာက္တစ္ခါ အဆစ္လြဲ သြားျပန္တယ္။ အဲဒီကေန လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ ျဖစ္သြားၿပီး အစာအိမ္ ေသြးေၾကာေပါက္ ေရာဂါကို အႀကီးအက်ယ္ ခံစားရၿပီး ေဆးရံုကို တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ႏႈန္း တက္ရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေဆးခန္းတက္ရင္ ဆယ္သိန္းနီးနီး ရွင္းရပါတယ္။မာမီရဲ႕ ပင္မေရာဂါက အစာအိမ္နဲ႔ ေသြးတုိးေရာဂါ ျဖစ္ၿပီး မႏွစ္က ေဆးရံုတက္လုိက္ရတုန္းကေတာ့ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ကိုယ္တုိင္ အေတာ္ကို ေခါင္းခဲေစမယ့္ ေရာဂါပါ ပါလာပါတယ္။ ႏွလုံး ဆရာ၀န္၊ အစာအိမ္ ဆရာ၀န္၊ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ သုံးေယာက္ညႇပ္ ကုရၿပီး ေဆး႐ုံႏွစ္ခါ ျပန္တက္ လုိက္ရ တယ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ေခါင္းခဲသလုိ ကြၽန္မတို႔လည္း အေတာ့္ကို စိတ္ဆင္း ရဲခဲ့ရတယ္။ အသက္အရြယ္က အရမ္း စကားေျပာတဲ့ အတြက္ ၉၇ ႏွစ္ လူနာကို ကုသရတာ အေတာ္ေလး ဦးေႏွာက္ စားရပါတယ္။

ကံၾကမၼာက ဒီတစ္ခါေတာ့ မာမီ့ကို လက္လႊတ္ လုိက္ရၿပီ ထင္ပါရဲ႕လုိ႔ ေတြးထားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ထုတ္မေျပာရဲ၊ ေမးတဲ့ ေဗဒင္တုိင္းက လည္းမေကာင္း နဲ႔၊ ယၾတာေတြ တတ္ႏုိင္သေလာက္ လုပ္ရင္း အေတာ္ေလး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ၾကားက လြတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္။ မာမီ့ရဲ႕ညတုိင္း ညည္းသံေတြကို မၾကား ရက္ႏိုင္လြန္းလုိ႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ၾကရတဲ့ ရက္ေတြကို လြန္ေျမာက္လာ ေတာ့ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာမိ တယ္။ အခုဆုိရင္ ေနေကာင္းလွခ်ည္ရဲ႕ မဟုတ္ေပမယ့္ သူမွာ နာတာ က်င္တာ မရွိ ေတာ့ရင္ကို ၀မ္းသာလွၿပီ။ မာမီ့ရဲ႕ သီလေၾကာင့္ စိတ္ မလြတ္ သူငယ္ မျပန္ေပမယ့္ သူ အရမ္း ေမ့တတ္ေနၿပီ။ ကြၽန္မ အလုပ္က ျပန္လာတုိင္း ကြၽန္မကို ကြၽန္မလုိ႔ မထင္ ေတာ့ဘဲ ကြၽန္မ ျပန္မလာေသး ဘူးလားလုိ႔ ေမးတတ္တယ္။

မာမီက သတိရရင္ ေတာ့ အိပ္ရာႏိုးလုိ႔ ဘယ္သူမွ လာမေခၚေသးရင္ ပုတီးေလး စိတ္ေနတတ္တယ္။ စိတ္လြန္းလုိ႔ ေျပာင္ေနတဲ့ ပုတီး ေလးကို ကြၽန္မတို႔ေတြက သေဘာ က်ၾကတယ္။ နဂိုက မာမီ့ ခႏၶာကိုယ္ ၀၀ႀကီးဟာ အခု ေဆး႐ုံေတြ ခဏခဏ တက္ရေတာ့ တစ္၀က္ေလာက္ပဲ က်န္ ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ဒီလုိ ပိန္တာကို သေဘာက်ေၾကာင္း ကြၽန္မကို ေျပာတယ္။ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ တဲ့ မာမီ့ကို“မ”ရေတာ့ အဆင္ ေျပတာေပါ့တဲ့။ မာမီက ေရေမႊးနဲ႔ သနပ္ခါးကို ႀကိဳက္တယ္။ သရဖီ ၀တ္ဆံေလးေတြ ထည့္ေသြးတဲ့ သနပ္ခါးရယ္၊ ကရမက္ေတြနဲ႔ တစ္ကိုယ္လုံး ေမႊးႀကိဳင္ ေဖြးေနရင္ ျမင္သူူ တုိင္းက မာမီကို ခ်စ္ၾကတယ္။ ေခါင္းမွာလည္း စပယ္ပန္း၊ ခေရပန္းကုံးေတြ ကို အကုံးလုိက္ ပန္ေပးရင္ လည္း သေဘာက်တယ္။
သနပ္ခါး ကြၽန္မ လိမ္းေပးရင္ သိပ္ညီေလ့ မရွိဘဲ မလွ တတ္တာမုိ႔ မာမီကိုယ္တုိင္ ဘယ္လက္နဲ႔ ပြတ္လိမ္းတတ္တယ္။ ေျခာက္သြားရင္ သူ႔မ်က္ႏွာ ေဖြးေဖြးညီညီ ေမႊးေမႊးကို ကြၽန္မက အားရပါးရ နမ္းပစ္တတ္တယ္။

မာမီက အေနေအးသူ တစ္ေယာက္မို႔ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္နဲ႔ မ်က္မွန္ေလးတပ္ ေပးထားရင္ အစအဆုံး အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ လွန္ ၾကည့္ေနေတာ့တယ္။ အစက မာမီ ေမ့တတ္သြားတာ မရိပ္မိဘူး။ ကြၽန္မ ၀တၳဳပါတဲ့ မဂၢဇင္းကို အရင္ဦးဆုံးေပး ဖတ္ၿပီးတုိင္း မဖတ္ရေသးဘူး၊ မၾကည့္ရေသးဘူးလုိ႔ အတင္းျငင္းဆုိ တတ္တယ္။ ေနာက္မွ သတိ ေမ့တတ္ေနၿပီ ဆုိတာ သိလုိက္တယ္။ ဖတ္ ၿပီးရင္လည္း အစကေန အဆုံး ဘာမွန္းကို မသိေတာ့ ဘူး။ ဒီအသက္အရြယ္မွာ ဒီ ေလာက္ပဲျဖစ္တာ အမ်ားႀကီး ေတာ္ပါေသးတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိ အေတာ့္ကို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ သူငယ္ျပန္ကုန္ၿပီ။

အရင္ကမ်ားဆို မုိးကုတ္ ၀ိပႆနာမွာ တရား ထုိင္ခဲ့တာ။ သူစြဲစြဲလမ္းလမ္း ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကမ်ား စြာ၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးနဲ႔ ခင္ႏွင္းယုကို အႀကိဳက္ဆုံး ျဖစ္သလုိ အိပ္ခါနီးတုိင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ ဖတ္ၿပီးမွ အိပ္ေလ့ရွိတယ္။ မီးထြန္းထားေတာ့ ကြၽန္မလည္း အေမွာင္ထဲမွာ က်င့္သား မရေတာ့ဘဲ အလင္းထဲမွာ အိပ္တတ္တဲ့ အက်င့္က က်င့္သား ရသြားခဲ့ တယ္။ ကြၽန္မနဲ႔ မာမီအိပ္တဲ့ ခုတင္ေအာက္က သံေသတၱာထဲမွာ မာမီ ဖတ္ေလ့ရွိတဲ့ စာအုပ္အေဟာင္းေတြ ရွိတယ္။ ကြၽန္မကေတာ့ ေန႔လယ္က ကိုယ္ဆြဲထားတဲ့ ဗလာ စာအုပ္ထဲက မိန္းကေလး ပန္းခ်ီေလးမ်ားကို ၾကည့္ရင္း စားျမံဳ႕ျပန္ေနမိတယ္။

မာမီက ပုံဆြဲတာ ၀ါသနာပါတဲ့ ကြၽန္မကုိ ေရာင္ စုံခဲတံဘူးနဲ႔ ေဆးဘူး၊ စုတ္တံ ေလးေတြ ၀ယ္ေပး တတ္ပါ တယ္။ စာက်က္ရင္း ပန္းခ်ီ ဆြဲရင္ေတာ့ မာမီလုံး၀ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ေက်ာင္းသြား ခါနီး ေျခဆုံး ေခါင္းဆုံး သနပ္ခါးလိမ္းေပးၿပီး ရင္ ဘတ္ကို စမူဆာပုံ လက္ကိုင္ ပ၀ါ ခ်ိတ္ေပးလုိက္ၿပီဆုိရင္ ကြၽန္မ ေက်ာင္းသြားရေတာ့ မယ္။ ေက်ာင္းဆင္းလုိ႔ အခန္းေပါက္၀မွာ မာမ့ီကို မေတြ႕ရင္ ကြၽန္မက ၀မ္းနည္း တတ္ျပန္ေရာ။ ဒါေပမယ့္ မာမီက ကြၽန္မကုိ ၀မ္းနည္း ခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီး ေပးမထားဘူး။

မာမီ လာမႀကိဳတဲ့ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ တစ္ရက္မွာ အိမ္ကို ၀မ္းနည္းစြာ အရဲစြန္႔ၿပီး ေလွ်ာက္ျပန္လာႏုိင္တဲ့ ကြၽန္မကုိ မာမီ အပါအ၀င္ တစ္အိမ္လုံးက “ဟယ္ ကေလးေလးက သူ႔ဟာသူ ျပန္လာတတ္ၿပီ၊ ေတာ္လုိက္ တာ”လုိ႔ ေျပာခံလုိက္ရတာကို က ကြၽန္မကုိယ္ထဲ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈနဲ႔ သတိၱ ေတြ စီးေမ်ာ ၀င္ေစခဲ့တယ္။ လမ္းမွာ ၀မ္းနည္းစိတ္ေလး ရွိတာေတာင္ ဘယ္ေပ်ာက္ သြားမွန္းမသိ။ အခုလုိ ကုိယ့္ အိမ္ျပန္ လာႏုိင္တာကိုက တစ္သက္မွာ အမွတ္တရ ကြၽန္မအတြက္ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။

ညစဥ္ ျပတင္းေပါက္ကို ေခါင္းထုိး အိပ္တတ္တဲ့ ကြၽန္မဘက္ကလုိက္ကာကို မာမီ အျမဲဆြဲေစ့တယ္။ မာမီက ဆဲြေစ့လုိက္၊ ကြၽန္မက ဆြဲဖြင့္လုိက္နဲ႔ ညစဥ္ အလုပ္ ႐ႈပ္ေနတတ္တယ္။ ကြၽန္မကို အေအးပတ္မွာ စိုးေနေပမယ့္ ကြၽန္မကေတာ့ ပူအုိက္လြန္း ေနတတ္တယ္။ မာမီ အျပင္က လျပည့္ႀကီး ၾကည့္ခ်င္လုိ႔ ပါ၊ လုိက္ကာဖြင့္ေပးပါဆုိမွ တစ္၀က္ဖြင့္ေပးတယ္။

ညတုိင္း ဘုရားစာ တစ္ပုဒ္တစ္ပုဒ္ ႏႈတ္တိုက္သင္တယ္။ တစ္ခါမွ ဘုရားစာကို စာအုပ္ထဲကေန အလြတ္ မက်က္ဖူးဘူး။ မာမီ သင္ေပးတဲ့ ဘုရားစာေတြက ႏႈတ္ထဲစြဲ ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီ ဘုရားစာေတြ ကိုပဲ ကြၽန္မ အခု အခ်ိန္ထိ ရြတ္ေလ့ရွိတယ္။ မာမီသင္ ေပးတဲ့ ဂါထာ အတုိေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ကြၽန္မကုိ အေမ ကိုယ္၀န္ရွိစဥ္ကတည္းက မာမီက ေတာင္းယူခဲ့တယ္လုိ႔ အေမက ေျပာျပဖူးတယ္။

မာမီ့လက္ထဲ ကြၽန္မ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ကြၽန္မ အတြက္ အက်ႌေတြ၊ ေပါင္ဒါ ဘူးေတြ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္း မရွိ မျဖစ္ေစရဘူးတဲ့။ ကြၽန္မကို အလြန္အင္မတန္ ဂ႐ုစုိက္တဲ့ မာမီက ေျခဆုံး၊ ေခါင္းဆုံး ျပဳျပင္ေပးသလုိ
“ထမင္းစားရင္ ပလပ္ ပလပ္ မျမည္ရဘူး”

“လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ထမင္း မစားရဘူး။ သရဲ လုိက္တတ္တယ္”

“လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေျခဖေနာင့္နဲ႔ မခ်ရဘူး။ တဒုန္း ဒုန္းျမည္ရင္ ဆင္းရဲတတ္ တယ္”

“အျမင္ကတ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ သုံးရမယ္။ အေရွ႕က မသင့္ေလ်ာ္တဲ့ စကားထည့္ မေျပာရဘူး”

“မိန္းကေလးဆုိတာ ခ်ဳိင္းေခြၽးနံ႕ မထြက္ရဘူး၊ ေက်ာက္ခ်ဥ္ လိမ္းရတယ္”

“အိပ္ရာကို တတ္ႏိုင္ သေရြ႕ ေစာေစာထရမယ္။ ဒါမွ ကိုယ့္ကုိယ္ေစာင့္နတ္က အစည္းအေ၀းအမီတက္ႏုိင္ မွာ။ သမီးက မႏိုးလုိ႔ သမီး ကိုယ္ေစာင့္နတ္က အစည္း အေ၀းေနာက္က်ရင္ ဘုရား ဆီေရာက္ရင္ အျပစ္ဒဏ္ေပး ခံရတယ္။ သမီးႏိုးမွ၊ မ်က္ႏွာ သစ္ၿပီးမွ သူက ျမန္ျမန္ အစည္းအေ၀း ေရာက္မွာ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္က ထတာ ေနာက္က်ရင္ သမီးကိုယ္ ေစာင့္နတ္က သမီးကို ျပန္အျပစ္ေပးလိမ့္မယ္။ ထထ ျမန္ျမန္ မ်က္ႏွာသစ္လိုက္”
“ဟင္ ဟုတ္လား”

ကြၽန္မလည္း မာမီ့ စကားေၾကာင့္ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး မ်က္ႏွာျမန္ျမန္ သစ္ရတယ္။ အဲဒီအက်င့္စြဲ တစ္ခုကို နားထဲ ႐ိုက္သြင္းလုိက္ေတာ့ ကြၽန္မ အိပ္ရာထေတြ ေနာက္မက် တတ္ေတာ့ဘူး။ ႀကီးလာေတာ့ မာမီ ကြၽန္မကို ညာေျပာတယ္ ဆုိတာ သိေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ ကြၽန္မ စိတ္ေတြထဲ စြဲေနဆဲပဲ။ ခရစ္စမတ္ ေန႔ေတြ ေရာက္တိုင္းလည္း အက်ႌနီနီ နဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ရွည္ရွည္ျဖဴျဖဴ ခရစ္စမတ္ ဘုိးဘုိးႀကီး ညက် လာမယ္ဆိုတာ ကြၽန္မသိ ထားတယ္။ ခုတင္ ေျခရင္းမွာ ကြၽန္မ ေျခအိတ္ေလး တစ္ဖက္ကို ခ်ည္ထားတယ္။ ခရစ္ စမတ္ဘုိးဘုိးႀကီးက လိမၼာတဲ့ ကေလးဆိုရင္ ပုိက္ဆံေတြ ထည့္ေပးေလ့ရွိၿပီး မလိမၼာရင္ အမိႈက္ေတြ ထည့္ေပးတယ္လုိ႔ ေျပာျပထားတယ္။ မနက္ ေရာက္တုိင္း ေျခအိတ္ေလး ထဲ ဘာရွိေနမလဲ ဆုိတာ ရင္တုန္ေလ့ရွိတယ္။ အျပင္ ကေန စမ္းၾကည့္ေတာ့ စကၠဴ ျမည္သံေလးၾကားရရင္ ၀မ္းသာေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေခါင္းေပါင္း ၁၀၀ိ-တန္ ႀကီးမ်ားကုိ ႏွစ္တုိင္း ပုိင္ဆိုင္ ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါကို တကယ္ ပဲ ခရစ္စမတ္ ဘုိးဘုိးႀကီးက လာထည့္တယ္လုိ႔ပဲ ထင္ခဲ့ တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာင္ အျငင္းပြားခဲ့တဲ့ အထိပဲ။

ႀကီးလာလုိ႔ အမွန္သိ သြားတဲ့ အခါ ဒီအေလ့အထ ေလးက ေပ်ာ္စရာတစ္ခု ျဖစ္တာမို႔ ခုခ်ိန္ထိ ခရစ္စမတ္ေန႔ ေရာက္ရင္ ခုတင္တုိင္မွာ ေျခ အိတ္ေလး ခ်ည္ထားဆဲ။ အိမ္က ထည့္ဖုိ႔ ေမ့သြားရင္ ေခါင္းအုံးေအာက္မွာ တစ္ေထာင္တန္ ပုိက္ဆံရြက္ေလး မ်ားကို ေတြ႕ရတယ္။ အိမ္မွာ ခရစ္စမတ္ ဘုိးဘုိးႀကီးက ကြၽန္မ ဒယ္ဒီေပါ့။

မာမီက ခ်စ္ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ အလုိလိုက္ေလ့မရွိ ဘူး။ ကြၽန္မ မာမီ့ကို စိတ္ ဆုိးၿပီး စကားမေျပာခ်င္တဲ့ ေန႔ရက္ တစ္ရက္မွာ ေပါက္ ကြဲသံစဥ္ေတြကို ေရးၿပီး ခံစားခ်က္ေတြကို ဘူးေလး တစ္ဘူးထဲ ပိတ္ေလွာင္ထား ခဲ့တယ္။ အဲဒီထဲက စာကို မာမီက ေတြ႕သြားၿပီး ဖတ္ ၾကည့္တဲ့အခါ စိတ္မဆိုးဘဲ မဆိုးဘူး အေရးအသား ေကာင္းတယ္လုိ႔ ခ်ီးက်ဴး ေတာ့ ကြၽန္မက အံ့ၾသၿပီး တကယ္လား ဟင္လုိ႔ မာမီ့ ကို ျပန္ေမးမိတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ကြၽန္မ အနားမွာ ရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ရင္း၊ ငွားရင္း ပုိးေတြက ဆြလာေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ စာေတြေရး ေနမိတယ္။ ၀တၳဳတိုေတြကို ဗလာစာအုပ္ စာမ်က္ႏွာျပင္ ေတြေပၚမွာ စိတ္ကူးယဥ္ ဇာတ္လမ္းေတြ ဖြဲ႕ႏြဲ႕မိေတာ့ တယ္။

ကြၽန္မ ၀ါသနာကို တားျမစ္ေလ့ မရွိဘဲ မာမီက အားေပးတယ္။ ဒယ္ဒီက အဂၤလိပ္ ၀တၳဳေတြပဲ ဖတ္တတ္ေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္း စာမ်က္ႏွာျပင္ေပၚပါတဲ့ ကြၽန္မ ၀တၳဳတုိေတြကို ဖတ္ တတ္သြားတယ္။ ကြၽန္မ ၀ါသနာကို အထင္ျမင္ေသး ျခင္းမရွိသလုိ စာေပက လူေတြကို ဘယ္ေလာက္အက်ဳိး ျပဳတယ္ဆုိတာကို သူ႔တို႔ သိထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္မဟာ ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္ ေရးစရာမလုိဘဲ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေရးသားႏိုင္တယ္။ ခုခ်ိန္ထိေအာင္ စာကုိ သူတုိ႔ ေကာင္းမြန္စြာ ဖတ္ႏိုင္ၾက ေသးတယ္။ မာမီကေတာ့ ဖတ္ၿပီးရင္ ေမ့တယ္။ ဟုိ ၾကည့္ဒီၾကည့္ပဲ။ အရင္ကေတာ့ ကြၽန္မ၀တၳဳတိုင္းကို ဖတ္တယ္။

ကြၽန္မက အခုခ်ိန္ထိ သူတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ေရွး ႐ႈသလုိ ကြၽန္မ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ကိုလည္း သူတုိ႔က ေရွး႐ႈ တတ္တယ္။ သူတို႔ကြၽန္မကို ယုံၾကည္သလုိ ကြၽန္မလည္း သူတုိ႔ကို ယံုၾကည္မိတယ္။ ျပႆနာ တစ္စုံတစ္ခု အတြက္ အိမ္တုိင္ရာေရာက္ ကြၽန္မကို လာေစာ္ကားရင္ေတာင္ သူတုိ႔ ဘာမွ တု႔ံျပန္မႈ မရွိဘဲ ကြၽန္မကုိ ယံုၾကည္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္မတုိ႔ ၾကားမွာ ဘာျပႆနာမွ မျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။

အရင္က ပ႒ာန္း အရွည္ေတြ ရြတ္ေလ့ရွိတဲ့ မာမီက အခု ၉၇ ႏွစ္ အရြယ္မွာ အရဟံ ပုတီးေလးကိုပဲ စိတ္ေနႏိုင္ ေတာ့တယ္။ ဒယ္ဒီက မာမ့ီ အတြက္ အရဟံ ပုတီးကို ေန႔တုိင္း စိတ္ေပးတယ္။ တေရးႏိုးလည္း ထစိတ္တယ္။ မာမီက တေစၦ၊ သရဲ မေၾကာက္တတ္ေပမယ့္ မိုးခ်ိန္းတာကိုေတာ့ အလြန္ ေၾကာက္တတ္တယ္။ မိုးခ်ိန္း ရင္ သူ႔နားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေနေပးရတယ္။ မီရာ လက္ကို လွမ္းဆြဲၿပီး ကိုင္ထားတတ္တယ္။

အရင္က အသက္ႀကီး သြားေတာ့ မာမီတစ္ခုတင္၊ ဒယ္ဒီတစ္ခုတင္ အိပ္ၾကေပမယ့္ အခု ပိုပိုအသက္ႀကီး လာေတာ့ ခုတင္ႏွစ္ခုတင္ ပူး ေပးလုိက္တယ္။ သူတုိ႔အိပ္ရာ ၀င္ အိပ္ရာထေတြမွာ အမီွေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ၾကည္ႏူး စိတ္ေလးေတြ ရွိေစခ်င္တယ္။ တစ္ခါတေလ အိပ္ေနေပမယ့္ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ ေယာက္ ကုိင္ထားၾကျမဲျဖစ္ တယ္။ မေတြ႕ရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေမးေနတတ္ ကာ စိုးရိမ္ပူပန္မႈနဲ႔ ယုယမႈေတြ၊ ဂ႐ုစိုက္မႈေတြ ပိုလာတယ္လုိ႔ ကြၽန္မထင္တယ္။

တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႕ အရြယ္ေတြက အမွည့္လြန္အသီးေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီး ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပဳတ္က်လိမ့္မလဲ ဆိုတာ ရင္ တမမ ရွိေနရသလုိ ဘယ္သြားသြား အလြန္ ေနာက္ဆံ တင္းရတယ္။ သူတို႔ က်န္းမာေရး ေကာင္းမွ စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္ သြားႏိုင္တယ္။ ဒါ ေတာင္ စိတ္မခ် စိတ္ေတြက အျမဲ ခုိေအာင္းေနတယ္။ ကြၽန္မက သူတုိ႔ကို စိတ္မခ် သလုိ သူတုိ႔လည္း ကြၽန္မ အေပၚ အပူပန္ ႀကီးတတ္တယ္။

အမွန္ေတာ့ ကြၽန္မစိတ္ ေတြကို ျပင္ဆင္ ထားရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ ဆိုတာ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာဘ ႀကီးစြာ သူတုိ႔ကို အသက္ ရွည္ေစခ်င္ေသးတယ္။ သူတို႔ ရဲ႕ ၆၅ ႏွစ္ေျမာက္ မဂၤလာကို စားေသာက္ဆုိင္ တစ္ဆိုင္မွာ ကြၽန္မတုိ႔၀ုိင္း၀န္း က်င္းပေပး ခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္မ ထုိရက္ကို ေမ့ႏိုင္မယ္ မထင္ပါ။ မထင္ မွတ္ဘဲ ဒီပြဲကို ဒယ္ဒီနဲ႔ မာမီ့ ရဲ႕မိတ္ေဆြမ်ား၊ ကြၽန္မ မိတ္ေဆြမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ ၾကပါတယ္။ အားလုံးက ၆၅ ႏွစ္ မဂၤလာ သက္တမ္းကို အံ့ၾသ ခ်ီးက်ဴး မဆုံးရွိၾကတဲ့ အခါ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး မ်က္ႏွာမွာ ႏုဖတ္လန္းဆန္း ေနၾကပါတယ္။

အိမ္ထဲမွာပဲ အျမဲေနရ တဲ့ မာမီဟာ အစားေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုစားရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ ေနပါတယ္။ ဒီေန႔ကေန စၿပီး အသက္တစ္ရာ အထိ အတူ ေနၾကဖို႔ ကြၽန္မတုိ႔ ၀ိုင္း ဆုေတာင္း ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔ရဲ႕ လန္းဆန္းလတ္ ဆတ္မႈဟာ ဓာတ္ပုံေလးေတြ ေတြ႕ရသည္ အထိ ေျပာလုိ႔ မၿပီးႏိုင္ဘဲ တသသရွိေန တတ္ပါတယ္။

ကြၽန္မတို႔အတြက္က အျပင္မွာ ေပ်ာ္စရာေတြမ်ား ေပမယ့္ သူတို႔အတြက္က စိတ္တစ္ခါ ၾကည္ႏူးေက်နပ္ ပီတိျဖစ္မႈဟာ သူတို႔က်န္းမာ ေရးကို အေထာက္အကူျပဳ သလုိ သူတုိ႔ခံစားမႈေတြ ပြင့္ ထြက္ေပါ့ေပါ့လာေစတယ္။ ဒီလုိ အျပင္လူေတြနဲ႔ ဆုံစည္း ရမႈဟာ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ေႏြးေထြးေစတယ္။ အရင္က ကြၽန္မဟာ အင္မတန္ ၀မ္းနည္းလြယ္သူ၊ စိတ္ေပ်ာ့သူျဖစ္တယ္။ ညစဥ္ အိပ္တုိင္း မၾကာခဏ လန္႔ လန္႔ေအာ္တတ္လုိ႔ မာမီ့ရင္ခြင္ ထဲမွာ ေပြ႕ပိုက္ခံအိပ္ခဲ့ရၿပီး မာမီ ရြတ္တဲ့ဥဳံခံတဲ့ ဂါထာ ေၾကာင့္ ကြၽန္မရဲ႕ လန္႔တဲ့ ကိစၥေတြ ေနာက္ပုိင္း ေလ်ာ့ ပါးသြားတယ္။

ညစဥ္ မာမီနဲ႔အတူ အိပ္တုိင္း မာမ့ီ လက္ေမာင္းေပ်ာ့ ေပ်ာ့အိအိေလးကို ကိုင္အိပ္တုိင္း မာမီမ်ား မရွိေတာ့ရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ မ်က္ရည္ အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ဖူးတယ္။ ကြၽန္မ စိတ္ေတြက မာမီ့အေပၚ အားကိုးလြန္းခဲ့တယ္။ မာမီက ကြၽန္မ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္း သူႀကီးျဖစ္တာမွ ျမင္ရပါ့ မလား ဆုိၿပီး စိတ္ပူ၀မ္းနည္း တတ္ေသးတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ ေက်ာင္းေတြၿပီးဆုံးသည့္တုိင္ အလုပ္ေတြ လုပ္ရင္း၊ စာေတြ ေရးရင္း ျပဳစုခြင့္ရတာကို ေက်နပ္မိတယ္။

အခု အသက္ေတြႀကီး လာေတာ့ သူတုိ႔က ကြၽန္မကုိ ျပန္အားကိုးသြားၿပီ၊ ကြၽန္မ လက္သည္းေျခသည္း ညႇပ္ ေပးဖူးတဲ့ မာမ့ီကို ကြၽန္မက ခုျပန္ညႇပ္ေပးရၿပီ၊ ႐ွဴးတည္ တာ၊ ေနာက္ေဖးသြားတာေတြ ကအစ ကေလးလုိျပန္လုပ္ ေပးရၿပီ၊ ထမင္းနဲ႔မုန္႔ေတြ၊ ေဆးေတြကိုယ္တုိင္ ပါးစပ္ထဲ ထည့္ေပးရၿပီ၊ ေရခ်ဳိး၊ ေခ်း တြန္းေပးရၿပီ၊ အိပ္ရာေပၚလွဲ သိပ္ေပးရၿပီ၊ မာမီ့မ်က္ႏွာ အေျပာင္းအလဲကို အခ်ိန္ရွိ သလုိ ၾကည့္ေနရၿပီး အျပင္ ခရီးထြက္ရင္ ဖုန္းမၾကာခဏ ဆက္ရၿပီ၊ ေခ်ာင္းဆုိးေန လား၊ ၀မ္းပ်က္ေနလား၊ ဗိုက္ နာေနလား၊ ေသြးတုိးေနလား၊ ေသြးက်တာလား ဆုိတာေတြ၊ ဆံပင္ကိုလည္း ညႇပ္တဲ့ သူကုိ အိမ္ေခၚ ညႇပ္ေပးရတယ္။

တစ္ခါတေလ ၀ွီးခ်ဲေလးေပၚ မွာ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထုိင္ေနတတ္တဲ့ မာမီ့ကို ေဘးနားကေန စကားသံ၊ ရယ္သံေတြ ထြက္ေအာင္ ရယ္စရာေတြ ေျပာျပရတာ၊ တစ္ခါတေလ မ်က္ႏွာမရႊင္ မ်က္လုံးေတြ ၀မ္းနည္းရိပ္ သန္းေနရင္ ဘာေတြမ်ား ေတြးေနတာလဲ၊ ဘာေတြမ်ား ၀မ္း နည္းေနတာလဲလုိ႔ မၾကာခဏ ေမးရျပန္တယ္။

အသက္ အရြယ္ႀကီး လြန္းသူေတြမွာ သူ႔အေတြးနဲ႔ သူ ၀မ္းနည္းေနတာေတြ၊ စဥ္း စားစရာေတြ မ်ားျပား ေနႏုိင္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ စဥ္းစားရင္း ေတြးရင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚ ၀မ္းနည္းရိပ္ေတြ သန္းေန တတ္တယ္။ တစ္ခါတေလ သူတုိ႔ဘ၀ႀကီးကို ၿငီးေငြ႕စြာ သူမ်ား လုပ္ေပးမွ သြားရ၊ လာရတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိး ေတြ ၀င္လာၿပီး ၀မ္းနည္း အားငယ္စိတ္နဲ႔ ငါေသခ်င္ တယ္လုိ႔ စကားေတြ ထြက္ လာေလ့ရွိတယ္။

အဲဒီလုိေျပာလာရင္ မာမီ့စိတ္ထဲ စိတ္တုိင္းမက် မေက်နပ္တာေတြ မ်ားလာၿပီ လုိ႔ယူဆရတယ္။ လူႀကီးေတြ ႀကီးလာရင္ ဒီလုိ အေတြးေတြ နဲ႔ မၾကာခဏ ၀မ္းနည္းတတ္ တယ္။ သူတို႔မွာ လုပ္စရာ မရွိ တစ္ေယာက္တည္း ထုိင္ ၿပီးရင္းထုိင္၊ အိပ္ၿပီးရင္း အိပ္ေနရ၊ အျခားသူေတြကအလုပ္ ေတြ ကုိယ္စီနဲ႔ဆိုေတာ့ ပ်င္းရာကေန ၿငီးေငြ႕လာတတ္ တယ္။ သူတုိ႔ကုိ ဂ႐ုမစုိက္ ၾကဘူး အထင္နဲ႔ ရင္ထဲ၀မ္း နည္းစိတ္ေတြ ကိန္းေအာင္း လာတတ္ၾကတာေပါ့။ အဲဒီလုိ အခ်ိန္ဆုိ မာမီ့ကို ရယ္စရာေလးမ်ား ေျပာရင္း၊ ဓာတ္ပုံေတြ ျပရင္း ႏွစ္သိမ့္ ေပးရတယ္။ အိပ္ခါနီးမွာ တရားေခြ ခပ္ပါးပါးေလး ဖြင့္ ေပးၿပီး မာမီ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တယ္။

ခုခ်ိန္မွာ ၀မ္းနည္းတတ္ သူဟာ ကြၽန္မ မဟုတ္ေတာ့ ဘူး။ ကြၽန္မအတြက္ ေလာက မွာ သတိၱရွိစြာ မားမားမတ္ မတ္ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖုိ႔ မာမီ တို႔က ကြၽန္မေျခလွမ္းေတြကို အနီးကပ္ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ တယ္။ ကြၽန္မႀကိဳက္တဲ့ လမ္းကုိပဲ ေရြးေစခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ မာမီ က ၀မ္းနည္းတတ္သူ ျဖစ္ေန ၿပီ။ မာမီ ၀မ္းသာတတ္ေအာင္ ကြၽန္မ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားေန ရပါတယ္။ သူတုိ႔လုိခ်င္တာ ေရႊ၊ ေငြ၊ ပုိက္ဆံေတြ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္မတုိ႔ ေပးဆပ္တဲ့ ေႏြးေထြး ယုယတဲ့ အျပန္အလွန္ ရင္ထဲက စီးဆင္းလာတဲ့ ေမတၱာေတြပါ။ အိမ္တံခါး၀မွာ ကြၽန္မ ျပန္လာတာ ျမင္တုိင္း သူတုိ႔ ျပံဳးတတ္တယ္။ ကြၽန္မ အိမ္ျပန္ေနာက္ က်ရင္ ထမင္းစား ေစာင့္တတ္ တယ္။ ေမွ်ာ္ေနတတ္တယ္။ အိမ္ျပန္လာတုိင္း ဦးဦး ဖ်ားဖ်ား ႏႈတ္ဆက္ ေစခ်င္တယ္။

တစ္ခါတေလ ကြၽန္မလည္း ၀မ္းနည္းမိတာပဲ။ ကြၽန္မ ခ်စ္ရသူေတြကို ခြဲခြာ ရဖုိ႔ရက္ေတြ တျဖည္းျဖည္း နီးလာၿပီ ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ စိတ္ ထဲမွာ မျပင္ဆင္ ထားလုိ႔လည္း မရေတာ့ဘူး။ လူတုိင္း မလြဲ မေသြ သြားၾကရမယ့္လမ္း မဟုတ္လား။ အဲဒီလုိ ေတြးမိတိုင္း ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကြၽန္မ အိမ္ျပန္ေရာက္တုိင္း သူတုိ႔ အတြက္ အျပံဳးတစ္ခု အျမဲ ပါသလုိ သူတုိ႔ကလည္း ကြၽန္မကို အျပံဳးတစ္ခု လက္ေဆာင္အျဖစ္ အျမဲျပန္ေပး ေလ့ရွိပါတယ္။

စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းတာေတြ ရွိလည္း အျပံဳးကုိေတာ့ အျမဲ အျပန္အလွန္ ေပးေလ့ ရွိျခင္းဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာတရား ရွိသူတုိင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စိတ္ခ်မ္းသာ ေစခ်င္တဲ့ သေကၤတ တစ္ခု မဟုတ္ပါလား။

ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂၀၁၀)